ตอนที่ 9 เห็นกับตา

“อาหารที่ร้านของคุณรสชาติดีมากนะครับ” เจตนิพัทธ์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จิรพิมนตร์เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้

“ขอบคุณค่ะ... คุณเจตทานได้ มนตร์ก็ดีใจ” จิรพิมนตร์รู้สึกแปลกใจที่เขาเป็นฝ่ายชวนเธอคุยก่อนอย่างเป็นกันเอง เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาอาจจะแค่มาตามมารยาทในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจของท่านรัฐมนตรีทวีปเท่านั้น แต่ในสายตาของเพื่อนสนิทอย่างณัฐกานต์กลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอจึงแอบทำหน้าที่เป็นแม่สื่ออยู่เงียบๆ คอยหยอดคำพูดสนับสนุนจนความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มพัฒนาไปอย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น

‘คุณเจตนิพัทธ์นี่แหละคือคนที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ทั้งการศึกษา ฐานะ และความเป็นสุภาพบุรุษ’ ณัฐกานต์แอบคิดในใจพลางลอบมองชายหนุ่มที่เป็นดั่งชายในฝันของสาวๆ ทั้งประเทศ

คุยกันได้สักพัก จิรพิมนตร์ก็ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำภายในคฤหาสน์ด้านหลัง เธอใช้เวลาสำรวจความเรียบร้อยของใบหน้าเพียงเล็กน้อย มีเพียงการเติมแป้งและทารองพื้นเพียงเท่านั้น แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเลี้ยวกลับไปยังงานเลี้ยงที่อยู่ด้านนอก จู่ๆ แรงดึงมหาศาลก็กระชากแขนเธอไว้อย่างแรงจนตัวเซ

“แม่!” หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นมารดาของตนเองที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่

“ทำไมไม่ไปนั่งที่โต๊ะคุณดนัย!” นิตยาจ้องมองบุตรสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ก็โต๊ะพี่ดนัยเขานั่งกันเต็มหมดแล้วนี่คะแม่ มีแต่เพื่อนๆ ของเขาทั้งนั้น มนตร์แทรกเข้าไปไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวพยายามอธิบาย

“จะทำอะไรก็รู้จักให้เกียรติท่านทวีปบ้าง! อย่าให้ฉันต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้”

“มนตร์ก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย กานต์เขาก็นั่งอยู่ด้วย มนตร์ไม่ได้อยู่กับคุณเจตสองต่อสองเสียหน่อยนะคะแม่”

“คนระดับนั้นเขาไม่ลดตัวมาคบกับแกจริงจังหรอกฉันจะบอกให้!” นิตยาแหวขึ้นเสียงสูง

“แม่คะ! มนตร์กับเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ”

“แล้วไปรู้จักมักจี่กันได้ยังไง ถึงได้กล้ามาเลื่อนเก้าอี้ให้กันกลางงานแบบนั้น”

“เขาเคยช่วยชีวิตมนตร์ไว้ค่ะ... ก็คืนนั้นไงคะแม่ ที่พี่ดนัยให้มนตร์ออกไปรับกลางดึกจนเกือบจะข่มขืน ถ้าไม่ได้คุณเจตเข้ามาช่วย มนตร์ก็ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง!”

“จริงเหรอ!!!...” นิตยาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูอ่อนลงครู่หนึ่งเมื่อได้ยินความจริง

“จริงสิคะแม่...”

“เอ้อๆ! แต่ถึงยังไงแกก็ต้องกลับไปนั่งกับคุณดนัยเค้า เพราะถ้าคุณเจตรู้ว่าแกมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เขาจะได้เลิกล้มความตั้งใจยุ่งกับแกเสียที!” มารดายังคงดันทุรัง เธอผลักร่างลูกสาวให้เดินกลับออกไปข้างนอก

“รีบออกไปนั่งข้างๆ ตาฉายเดี๋ยวนี้เลย!” จิรพิมนตร์ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนแรง เธอจำใจยอมทำตามคำสั่ง แต่พอเดินพ้นมุมตึกออกมา ทั้งนิตยาและจิรพิมนตร์ก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นภาพฉายดนัยกำลังนั่งสำราญใจโดยมีสาวสวยขนาบข้างทั้งซ้ายและขวา ท่าทางพลอดรักกันอย่างไม่เกรงใจสายตาแขกในงาน

“ทีนี้คุณแม่เห็นหรือยังคะ ว่ามนตร์ไม่ควรเข้าไปแทรกตรงนั้น” จิรพิมนตร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

“แกนี่มัน... ไม่รู้จักรักษาสิทธิ์ของตัวเองเอาเสียเลย!” นิตยากล่าวอย่างหัวเสีย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

“เห็นแบบนี้แล้ว แม่ก็น่าจะรู้ได้แล้วนะคะว่ามนตร์ไม่ควรถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายแบบนั้น”

“แกอย่าพูดมาก! เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะไปบอกให้ท่านทวีปจัดการเอง”

เมื่อเห็นว่ามารดาเริ่มจนแต้มและยอมปล่อยให้เธอไม่ต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับฉายดนัย จิรพิมนตร์ก็ลอบยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก เธอเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเดิมที่มีเจตนิพัทธ์และณัฐกานต์นั่งรออยู่ ส่วนนิตยาก็เดินสะบัดหน้ากลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับรัฐมนตรีทวีปและเจษฎาด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว