ตอนที่ 10 มื้อสุดท้าย

หลายวันต่อมา ณ ร้านเบเกอรี่จิรกานต์ บรรยากาศที่เคยสงบสุขกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงโทรศัพท์จากฉายดนัย เขาจงใจสั่งอาหารชุดใหญ่และระบุเจาะจงว่าจิรพิมนตร์ จะต้องเป็นคนนำไปส่งให้เขาที่บริษัทด้วยตัวเองเท่านั้น โดยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป กลับพบว่าคู่หมั้นหนุ่มกำลังนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่กับนภัสสรอย่างไม่เกรงใจ

“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะ จะพบตัวเธอแต่ละครั้งนี่มันยากเย็นกว่านัดพบรัฐมนตรีซะอีก!” ฉายดนัยเปิดฉากต่อว่าทันทีด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

สาเหตุที่เขาเกรี้ยวกราดขนาดนี้ ก็เพราะเมื่อเช้านิตยามารดาของจิรพิมนตร์ แอบไปฟ้องท่านทวีปเรื่องที่เขาควงสาวอื่นกลางงานวันเกิดจนเขาถูกบิดาด่าทออย่างหนัก เขาจึงพาลมาลงที่จิรพิมนตร์เพื่อเป็นการสั่งสอน

“มนตร์ยุ่งค่ะ ถ้าพี่ดนัยจะต่อว่าเรื่องอะไร โทรศัพท์คุยก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องให้มนตร์หอบของพะรุงพะรังมาถึงที่นี่เลย” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามระงับอารมณ์

“หยุดพูด! เธอไปฟ้องพ่อฉันทำไม!”

“ฟ้อง!!! ฟ้องเรื่องอะไรคะ? มนตร์ไม่เคยฟ้องอะไรเกี่ยวกับพี่เลย” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“อย่ามาไขสือ! ก็เรื่องที่ฉันควงสาวในงานวันเกิดคืนนั้นไง ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใคร!”

“มนตร์ไม่ได้ฟ้องค่ะ... แต่คุณอาท่านก็มีตา ท่านคงเห็นเองมากกว่า ก็ในเมื่อพี่เล่นให้สาวๆ นั่งประกบซ้ายขวาเปิดเผยขนาดนั้น ใครเห็นเขาก็ดูออก”

“อย่ามาปากดี!”

ในขณะเดียวกัน เจตนิพัทธ์ที่ตั้งใจมาหาจิรพิมนตร์ถึงที่ร้าน กลับพบเพียงณัฐกานต์ที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดการออเดอร์เดลิเวอรี่ เมื่อเขาทราบว่าจิรพิมนตร์ไปส่งอาหารที่บริษัทของฉายดนัย สัญชาตญาณความเป็นห่วงก็พุ่งพล่าน เขาจึงขอให้ณัฐกานต์ช่วยขับรถนำทางไปหาเธอที่นั่นทันที

ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยรังสีความกดดัน นภัสสรปรายตามองจิรพิมนตร์ด้วยสายตาจิกกัด

“ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ไปเตรียมอาหารให้คุณดนัยเขาสิ!” นภัสสรแหวใส่

จิรพิมนตร์จำต้องเดินเข้าไปในโซนครัวของออฟฟิศ จัดแจงตักต้มยำกุ้งและอาหารอื่นๆ ใส่ถ้วยมาเสิร์ฟให้ทั้งคู่ประหนึ่งพนักงานบริการ เมื่อเตรียมเสร็จเธอก็รีบขอตัวกลับ

“หยุดเดี๋ยวนี้! ใครสั่งให้กลับ!” ฉายดนัยตวาดลั่น

“มนตร์จะรีบกลับไปดูร้านค่ะ ช่วงกลางวันแบบนี้ที่ร้านยุ่ง”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเธอไม่อยากมีปัญหากับฉันอีกละก็ แต่งงานกับฉันซะ! คุณพ่อได้จะเลิกวุ่นวายกับฉันซะที” คำพูดส่งเดชของฉายดนัยทำให้นภัสสรหน้าถอดสี

“ถ้าพี่ดนัยไม่อยากแต่ง ก็ควรไปบอกคุณอาตรงๆ นะคะ ไม่ใช่มาบอกมนตร์”

“แล้วเธอคิดว่าพ่อฉันจะยอมเหรอ! ไปเอาจานข้าวของเธอมา แล้วนั่งทานด้วยกันเดี๋ยวนี้!”

“พี่ดนัย...”

“บอกให้ไปเอามา! เร็วซิ! อย่าให้ฉันต้องโมโหไปมากกว่านี้นะ!” ฉายดนัยตวาดเสียงดังจนจิรพิมนตร์สะดุ้ง นภัสสรลอบยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ จิรพิมนตร์ไม่มีทางเลือก จึงเดินไปหยิบจานข้าวมานั่งร่วมโต๊ะอย่างขมขื่น

“วานไปหยิบน้ำมาให้ฉันหน่อยสิคะคุณมนตร์” นภัสสรแสร้งทำเป็นสั่งบ้าง

ในจังหวะที่จิรพิมนตร์ลุกไปหยิบน้ำ นภัสสรที่ล่วงรู้ความลับจากฉายดนัยว่า จิรพิมนตร์แพ้กุ้งอย่างรุนแรง ก็ลอบตักน้ำต้มยำกุ้งราดลงบนจานข้าวของหญิงสาวอย่างรวดเร็วโดยที่ฉายดนัยไม่ทันสังเกตเห็น เพราะเขากำลังมองตามแผ่นหลังของจิรพิมนตร์ไปด้วยความรู้สึกหวงแหน ใจหนึ่งก็อยากจะเผด็จศึกให้เธอเชื่องเหมือนลูกไก่ในกำมือ

จิรพิมนตร์กลับมานั่งทานข้าว เธอตักข้าวเข้าปากคำแรกเพียงครู่เดียว รสชาติสัมผัสของน้ำต้มยำก็ทำให้เธอรู้ทันทีว่าถูกแกล้ง เธอฝืนกลืนมันลงคอไปเพื่อไม่ให้เสียมารยาทก่อนจะรวบช้อนทันที

“กินให้หมดจานสิ! กินทิ้งกินขว้างแบบนี้ไงพ่อของเธอถึงได้สร้างหนี้ไว้ให้คนอื่นตามเช็ดตามล้าง!” ฉายดนัยประชดแรงถึงบุพการี จิรพิมนตร์มองตาขวางใส่นภัสสรที่นั่งลอยหน้าลอยตา

“คุณแกล้งฉัน... คุณก็รู้ว่าฉันแพ้กุ้ง!”

“อุ๊ย! พัชไม่รู้เรื่องนะคะ แพ้กุ้งก็ทานอย่างอื่นไปสิคะ กับข้าวออกจะเยอะแยะ”

“แต่เมื่อกี้มีคนตั้งใจตักต้มยำกุ้งราดใส่จานฉัน!”

“บ้าจริง! ใครเขาจะทำเรื่องเด็กๆ แบบนั้น พี่ดนัยเห็นพัชทำไหมคะ” นภัสสรรีบหันไปออดอ้อนแฟนหนุ่ม

“พี่... พี่ก็ไม่เห็นนะ” ฉายดนัยตอบตามจริง เพราะเขามัวแต่มองจิรพิมนตร์จนไม่ทันสังเกตจานข้าว แต่ในใจเขาก็เริ่มสงสัย เพราะเขารู้ดีว่าจิรพิมนตร์แพ้กุ้งมาตั้งแต่เด็ก

“มนตร์อิ่มแล้วค่ะ ขอตัวก่อน” จิรพิมนตร์เริ่มรู้สึกคันยุบยิบที่ลำคอ เธอต้องการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่อาการแพ้จะกำเริบหนัก

“อ๋อเหรอ... แต่บางทีนะมนตร์ ถ้าเธอกินข้าวในจานนี้ให้หมด ฉันอาจจะพิจารณายกเลิกงานแต่งให้เธอก็ได้นะ”

คำเสนอของฉายดนัยทำให้จิรพิมนตร์หยุดกึก เธอหันไปมองจานข้าวที่มีพิษร้ายสำหรับเธอสลับกับใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคู่หมั้น หากการแลกด้วยชีวิตที่เหลือเพื่อหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้... เธอก็พร้อมจะเสี่ยง จิรพิมนตร์ตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งและจับช้อนขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางรอยยิ้มสะใจของนภัสสร!