บททั้งหมดของ คลั่งรักเด็กเลี้ยง: บทที่ 1 - บทที่ 10

ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงและแสงไฟสลัวเรืองรองของสถานบันเทิงหรู จิรพิมนตร์ หญิงสาวผู้มีดวงตากลมโตฉายแววซื่อบริสุทธิ์ ยืนตัวสั่นน้อย ๆ ด้วยความประหม่า เธอรีบร้อนออกจากบ้านเพียงเพราะข้อความสั้น ๆ จากคนรักที่บอกให้มารับ แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงเข้ามากลางใจ บนโซฟาบุหนังเกรดพรีเมียม ฉายดนัยคู่หมั้นหนุ่มของเธอกำลังนั่งเอกเขนก วงแขนแข็งแรงโอบกอดร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสั้นกุดอย่างเปิดเผย เขาไม่ได้มีท่าทีตระหนกหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่เห็นคู่หมั้นตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้า “เธอ!!..มาที่นี่ทำไมเนี่ย” คู่หมั้นหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจที่เห็นคู่หมั้นของตัวเองมาที่ผับ และก็ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรขณะที่ตนเองกำลังนั่งโอบกอดหญิงสาวข้างกายอยู่อย่างเปิดเผย คู่หมั้นหนุ่มไม่ได้เกรงกลัวต่อสายตาของเธอเลยสักนิด “ก็พี่ส่งข้อความให้มนตร์มารับ” เธอรีบบอกคู่หมั้นหนุ่ม “ตอนไหนเหรอ!!!” เขาถามขึ้น แต่เมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าไม่พอใจและมองมาที่หญิงสาวข้างกายของเขา ฉายดนัยจึงหันไปมองนภัสสรที่กำลังยิ้มเยาะจิรพิมนตร์อยู่ในขณะนั้น ก่อนจะรู้สาเหตที่ทำให้คู่

จิรพิมนตร์เริ่มเสียขวัญจนคุมสติไม่อยู่ เมื่อคนร้ายไม่ได้หวังเพียงแค่ทรัพย์สิน มันกระชากคอเสื้อของเธออย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็นหายไปในพงหญ้า ก่อนจะกดร่างของเธอให้จมลงกับพื้นดินโดยมีคมมีดจี้คอหอยเอาไว้ตลอดเวลา ชายฉกรรจ์ตามลงมาคร่อมร่างเธอเพื่อปิดทางหนี ก่อนจะเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างหื่นกระหายหญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิตพยายามจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่มันกลับใช้ฝ่ามือหนาปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมกับขยับมีดขึ้นมาแนบพวงแก้มใส“ถ้ามึงร้องอีกคำเดียว กูจะกรีดหน้าสวยๆ ของมึงให้ยับ!” มันเริ่มใช้คำพูดหยาบคายกับเธอมากขึ้น เพราะต้องการให้เธอกลัวและไม่ขัดขืน คมมีดที่เย็นเยียบและคำขู่ที่อำมหิตทำให้จิรพิมนตร์ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวว่าใบหน้าจะเสียโฉม เธอจึงจำต้องพยักหน้ายอมจำนนทั้งน้ำตา“เอามีดออกไปเถอะ... ฉันยอมแล้ว” เธอสะอื้นบอกเสียงสั่นพร่า“อย่าคิดตุกติกเชียว ไม่งั้นกูแทงจริงด้วย” มันคาดโทษก่อนจะเริ่มรุกรานร่างกายเธอหนักขึ้น มือหยาบกร้านพยายามจะปลดบราเซียร์ของเธอออก ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังพุ่งจุดสูงสุด ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ตามหาเธออยู่ก็ปรากฏกายขึ้น“ซู่ววว!!!...”เจตนิพัทธ์ ส่งสัญญาณใ

เช้าวันรุ่งขึ้น จิรพิมนตร์ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญทั้งหมดให้ ณัฐกานต์เพื่อนสนิทฟัง เมื่อเอ่ยถึงชื่อชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยชีวิต ณัฐกานต์ถึงกับเบิกตากว้างร้องอ๋อออกมาดังลั่น เพราะชื่อนี้โด่งดังไม่น้อยในหน้าข่าวสังคม“ทายาทมหาเศรษฐีเบอร์ต้นๆ เลยนะแก แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องความใจร้อน และเจ้าอารมณ์สุดๆ” “ครอบครัวเขาทำธุรกิจกาสิโนอยู่เมืองนอก ส่วนในเมืองไทยก็มีธุรกิจโรงแรม เป็นลูกครึ่งด้วยมั้งถ้าจำไม่ผิด”“เหรอ... แปลกใจทำไมฉันถึงไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลยน้า” จิรพิมนตร์พึมพำ หรือที่ผ่านมาเธอมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนจนตัดขาดจากโลกภายจนนอกเกินไป“ตามข่าวเห็นว่าคุณพ่อส่งเขามาช่วยพี่ชายดูแลธุรกิจโรงแรมที่เมืองไทย” ณัฐกานต์อธิบายเป็นฉากๆ เพราะเธอเคยมีโอกาสสัมภาษณ์ เจษฎา พี่ชายของเจตนิพัทธ์ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ “แต่ก็นั่นแหละ... ฉันเคยได้ยินคนวงในพูดกันว่าเขานิสัยนักเลงพอตัว ชอบตัดสินปัญหาด้วยกำลัง ใครทำให้ไม่พอใจมีหวังโดนซัดคว่ำแน่”จิรพิมนตร์นิ่งไปพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แม้สิ่งที่เพื่อนเล่าจะดูน่ากลัว แต่ภาพจำของเธอที่มีต่อเขากลับมีแต่ความอ่อนโยนและให้เกียรติอย่างเป็นสุภาพบุรุษ“ถึงว่าฝีม

งานเลี้ยงวันเกิดของท่านรัฐมนตรีทวีปถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ จิรพิมนตร์เดินทางมาถึงงานพร้อมกับณัฐกานต์เพื่อนสนิทหุ้นส่วนคนสำคัญของร้าน เธอเลือกที่จะอาศัยรถของเพื่อนแทนการตอบตกลงให้ฉายดนัยส่งคนไปรับ เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาหรือติดค้างอะไรเขาไปมากกว่านี้ ส่วนมารดาและพ่อเลี้ยงของเธอนั้นเดินทางล่วงหน้ามาถึงงานก่อนหน้านี้แล้ว“แกคิดว่ายัยพัช กิ๊กตัวแสบของคุณฉายดนัยจะกล้าเสนอหน้ามางานนี้ไหม” ณัฐกานต์ถามขึ้นพลางชะโงกหน้ามองเข้าไปในงานด้วยความสงสัย“คงไม่พลาดหรอกกานต์ งานใหญ่ระดับนี้มีหรือคนอย่างยัยนั่นจะยอมอยู่บ้านเฉย ๆ” จิรพิมนตร์ตอบเสียงเรียบ“แล้วแก... ไม่หึงจริงๆ เหรอ”“บ้าเหรอ ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอยู่แล้ว” จิรพิมนตร์ตอบตามความจริง เพราะความรักที่มีให้ฉายดนัยมันมอดไหม้ไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความเฉยชา“แต่แม่แกนี่ก็น่า... รู้ทั้งรู้ว่าฝ่ายนั้นนอกใจโจ่งแจ้งขนาดไหน ก็ยังจะผลักไสแกให้แต่งงานกับเขาอยู่นั่นแหละ เหมือนส่งแกไปลงนรกชัดๆ” ณัฐกานต์บ่นอย่างเหลืออด “ฉันยังแค้นแทนแกไม่หายเลยนะ เรื่องที่ยัยพัชหลอกให้แกไปที่ผับคืนนั้นน่ะ” จิรพิมนตร์ถอนหายใจยาว “ช่างเถอะกานต์ เรื่องมันผ่านไปแล้

“อาหารที่ร้านของคุณรสชาติดีมากนะครับ” เจตนิพัทธ์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จิรพิมนตร์เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้“ขอบคุณค่ะ... คุณเจตทานได้ มนตร์ก็ดีใจ” จิรพิมนตร์รู้สึกแปลกใจที่เขาเป็นฝ่ายชวนเธอคุยก่อนอย่างเป็นกันเอง เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาอาจจะแค่มาตามมารยาทในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจของท่านรัฐมนตรีทวีปเท่านั้น แต่ในสายตาของเพื่อนสนิทอย่างณัฐกานต์กลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอจึงแอบทำหน้าที่เป็นแม่สื่ออยู่เงียบๆ คอยหยอดคำพูดสนับสนุนจนความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มพัฒนาไปอย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น‘คุณเจตนิพัทธ์นี่แหละคือคนที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ทั้งการศึกษา ฐานะ และความเป็นสุภาพบุรุษ’ ณัฐกานต์แอบคิดในใจพลางลอบมองชายหนุ่มที่เป็นดั่งชายในฝันของสาวๆ ทั้งประเทศคุยกันได้สักพัก จิรพิมนตร์ก็ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำภายในคฤหาสน์ด้านหลัง เธอใช้เวลาสำรวจความเรียบร้อยของใบหน้าเพียงเล็กน้อย มีเพียงการเติมแป้งและทารองพื้นเพียงเท่านั้น แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเลี้ยวกลับไปยังงานเลี้ยงที่อยู่ด้านนอก จู่ๆ แรงดึงมหาศาลก็กระชากแขนเธอไว้อย่างแรงจนตัวเซ“แม่!” หญิงสาวอุทานด้วยค