บทที่ 2

ในมุมมืดด้านในสุดของบาร์เหล้าโทรมๆ ร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งกำลังนั่งห่อไหล่อยู่อย่างหดหู่ท้อแท้ เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็กระแทกกลับลงไปบนโต๊ะไม้เก่าๆ โดยไม่สนใจจังหวะอันสนุกสนานเร้าใจของบทเพลงสไตล์ริเวอร์แดนซ์ที่เปิดดังอึกทึกอยู่ในร้าน

ยี่สิบหกปีก่อน หลังจากนายหยาง บิดาชาวจีนของ โทบี หยาง ซึ่งประกอบอาชีพเป็นพ่อค้าเร่อยู่ในแคว้นเวลส์ ได้พบรักกับมารดาชาวไอริชจนให้กำเนิดเขา แต่ชีวิตคู่ของทั้งสองคนก็ต้องจบลงในหลายปีต่อมา เมื่อจู่ๆ เธอก็หนีไปกับนักดนตรีหนุ่มเชื้อชาติเดียวกัน ทิ้งให้เขาอยู่กับบิดาและเติบโตขึ้นด้วยการตระเวนไปทั่วเกาะอังกฤษพร้อมกับรถบรรทุกสินค้าคันเล็กๆ

ที่ผ่านมาโทบีและผู้เป็นพ่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามอัตภาพ จนกระทั่งสองปีก่อน นายหยางประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ทิ้งภาระหนี้สินจากการค้าขายเอาไว้ให้บุตรชายเป็นจำนวนหลายพันปอนด์ ทีแรกโทบีก็พยายามที่จะยึดอาชีพพ่อค้าเร่ตามรอยเท้าผู้เป็นพ่อ แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำทั่วทั้งยุโรป ทำให้เขายิ่งขาดทุนหนัก ในที่สุดจึงตัดสินใจขายรถบรรทุกสินค้าซึ่งเป็นมรดกชิ้นเดียวที่มีอยู่ นำเงินไปใช้หนี้ส่วนหนึ่ง จากนั้นก็เดินทางมายังลอนดอนเมื่อสามเดือนก่อน

โทบีใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาไม่เคยผ่านโรงเรียนการแสดงหรือประสบการณ์ด้านละครเวทีมาก่อน เขาจึงจำเป็นต้องรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยของหนี้เก่าและเลี้ยงชีวิตไปวันๆ ความสุขเพียงอย่างเดียวที่ชายหนุ่มผู้อาภัพพอจะหาได้ก็คือการนั่งดื่มวิสกี้ราคาถูกในบาร์โทรมๆ ของย่านไชนาทาวน์ และถ้าคืนไหนโชคดี เขาก็อาจจะมีโอกาสได้ค้างคืนกับหญิงสาวรักสนุกหรือโสเภณีใจเปลี่ยวสักคน

เช่นเดียวกับคืนนี้ เขารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากโต๊ะซึ่งอยู่ถัดไปหลายตัว เจ้าของสายตาคู่นั้นเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย แต่ดูจากการแต่งกายฉูดฉาดไร้รสนิยมแล้ว โทบีบอกได้ทันทีว่าเป็นผู้หญิงหากิน และเขาก็ไม่มีปัญญาอุดหนุนธุรกิจของเธออย่างแน่นอน ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่สนใจเธอ

เขานั่งเหม่อลอย มองแก้ววิสกี้ว่างเปล่าพลางทอดถอนใจอยู่นาน หากก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงทักทายดังขึ้นข้างตัว

“นั่งดื่มคนเดียวไม่เหงาเหรอจ๊ะ สุดหล่อ...” เป็นเสียงของหญิงสาวคนนั้น เธอถามเขาไปพลาง มือที่ถือขวดเบียร์อยู่ก็รินมันลงไปในแก้วของโทบี แล้วยกขวดเชิญชวนให้เขาดื่มร่วมกับเธอ

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มยิ้มพอเป็นมารยาท หยิบแก้วขึ้นแตะกับขวดเบียร์ในมือเธอเบาๆ พร้อมกับกระดกใส่ปากจนหมด

“ฉันชื่อเจเน็ต เธอล่ะชื่ออะไร...”

“ผมโทบี...” เขาบอกไปตามมารยาท

“คืนนี้จะไปต่อที่ไหนหรือเปล่า ถ้าไม่มีธุระอะไร ไปปาร์ตี้กับฉันไหม...” เจ้าของชื่อเจเน็ตถือวิสาสะสอดมือเข้าไปใต้ซอกแขนแล้วบีบต้นแขนด้านในของเขาเบาๆ ขณะเดียวกันก็ขยิบตาที่ทาอายแชโดว์สีฟ้าสดข้างหนึ่งให้เขาเป็นนัยๆ

“ผมพูดตรงๆ เลยนะครับ คุณเจเน็ต... ตอนนี้ผมไม่มีปัญญาแม้แต่จะเลี้ยงเบียร์คุณซักขวด... คุณน่าจะลองชวนคนอื่นแทนนะครับ คนสวยๆ อย่างคุณ ใครก็คงอยากไปด้วยทั้งนั้นแหละ...” โทบีรีบปฏิเสธ

“โถ พ่อหนุ่มคนซื่อ... ถ้าฉันอยากไปกับคนอื่นฉันก็คงไม่มาชวนเธอหรอกจ้ะ...” พูดจบก็ก้มหน้าลงกระซิบเบาๆ “อีกอย่าง ไปกับฉันน่ะ ไม่ต้องใช้เงินหรอกนะจ๊ะ...”

ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดใบหูทำให้โทบีเสียววาบ แต่ยังไม่เท่ากับวินาทีต่อมา เมื่อเจเน็ตตวัดปลายลิ้นวนใส่ร่องหูของเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรู้สึกถึงความพลุ่งพล่านของกระแสเลือดที่ถูกหัวใจสูบฉีดอย่างรุนแรง ให้ไปกองรวมกันอยู่ตรงส่วนล่างของร่างกาย จนเขาต้องลอบขยับกางเกงยีนส์ด้วยความอึดอัด แต่ยังไม่ทันไร จู่ๆ มือข้างหนึ่งของเธอก็คว้าหมับลงไปตรงนั้น

“อุ๊ยตาย เปิดปุ๊บติดปั๊บอย่างนี้ยิ่งถูกใจ... ว่าไงล่ะจ๊ะ จะไปกันเลยไหม...” หญิงสาวหัวเราะชอบใจ พลางพูดจารบเร้า

“แล้วจะไปที่ไหนกันดีล่ะครับ...” โทบีกระซิบกลับอย่างเป็นกังวล “แต่ผมไม่มีเงินเปิดห้องจริงๆ นะ...”

“โอ๊ย รุ่นนี้แล้ว ไม่ต้องใช้ห้องหรอกจ้ะ...” ว่าแล้วก็ฉุดแขนชายหนุ่มให้ลุกขึ้นยืน

โทบีลนลานคว้าขวดเบียร์เปล่าๆ ที่เจเน็ตวางทิ้งไว้บนโต๊ะมาบังเป้ากางเกงเอาไว้ เพื่อซ่อนความผิดปกติของสรีระที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน ทำให้หญิงสาวต้องหัวเราะคิกคักอีกครั้ง ก่อนจะใช้สองมือรุนหลังเขาให้เดินนำเธอออกไปทางประตูด้านข้างของร้าน

เธอจูงเขาไปยังตรอกแคบๆ ระหว่างอาคารไม่ไกลจากบาร์เหล้านัก เพราะนอกจากปากทางจะมีลังไม้และถุงขยะสุมกองอยู่เป็นเครื่องช่วยกำบังสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาได้ดีแล้ว แสงไฟจากบริเวณถนนด้านหน้าก็ยังส่องเข้ามาไม่ถึง ทำให้โทบียอมตามใจเพื่อนใหม่ และใช้สถานที่รโหฐานแห่งนี้เป็นโมเต็ลชั่วคราว

ทันทีที่ชายหนุ่มเดินเข้าไปจนสุดตรอก เจเน็ตก็ผลักเขาให้พิงกับผนังอาคารด้านหนึ่ง แล้วโผเข้าไปจูบเขาเหมือนคนอดอยากมานาน ขณะที่กำลังพัวพันและดูดดื่มปลายลิ้นของอีกฝ่ายราวกับมันเป็นขนมมาร์ชแมลโลว์ที่หอมหวาน มือทั้งสองข้างของเธอก็จัดการปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกงยีนส์ของเขาอย่างรวดเร็ว

พอถลกกางเกงตัวนั้นลงไปกองที่ข้อเท้าของโทบีแล้ว เจเน็ตก็หันมากระชากสาบแจ็กเก็ตหนังที่เขาสวมอยู่ให้แบะออกจากกัน จากนั้นก็เลิกชายเสื้อโปโลขึ้นไปจนถึงอกเธอผละจากริมฝีปากเขาแล้วก้มลงไปจูบเนินอกของชายหนุ่ม พลางลากปลายลิ้นไปตามแนวร่องตรงกลางระหว่างกล้ามเนื้อนูนหนา ก่อนจะตวัดไปมาบนเม็ดเนื้อเล็กๆ ที่ไวต่อความรู้สึก สร้างความเสียวซ่านให้โทบีจนเขาต้องครางออกมาเบาๆ

ฝ่ามือหนาขยำเรือนผมดัดหยิกสีบรูเน็ตต์โดยอัตโนมัติ พยายามชักชวนให้ใบหน้าของเธอเลื่อนต่ำลงไปทางด้านล่าง มือข้างที่เหลือก็จับขอบกางเกงบอกเซอร์ เตรียมปลดปล่อยร่างกายที่กำลังอึดอัดขัดข้องอยู่ให้เป็นอิสระ แต่ทันใดนั้น เสียงตวาดดังลั่นก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเงาร่างขนาดใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาจากด้านหน้าถนน

“เฮ้ย ทำอะไรกันวะ!”