คลื่นรักเชลยหัวใจ 2 เมียจอมโจร

คลื่นรักเชลยหัวใจ 2 เมียจอมโจร

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-28
Oleh:  สาริศาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
483Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ใครเลยจะรู้ว่างานอดิเรกของ ‘อัลวาโร อัลทาซา’ ทายาทมหาเศรษฐีพ่อค้าอาวุธสงครามแห่งโมร็อกโก ก็คือการเป็นโจรสลัด ออกจี้ปล้น อาละวาดจนชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วทั้งคาบสมุทร แต่เป้าหมายของชายหนุ่มไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองหรือชีวิตคน หากเป็นผู้หญิง โดยเฉพาะหญิงสาวพรหมจรรย์ที่กล้าหาญพอจะขัดขืนความต้องการอันเร่าร้อนของเขา ‘หม่อมราชวงศ์หญิงอนามิกา’ ไม่เคยคิดว่าการล่องเรือสำราญในทะเลแคริบเบียนเพื่อพักผ่อนหลังสำเร็จการศึกษา จะกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเธอต้องตกเป็นเชลยอยู่ในเงื้อมมือของโจรสลัดจอมหื่น มิหนำซ้ำยังปากเสียผิดกับหน้าตาที่หล่อเหลาจนแทบเคลิ้ม ทางเดียวที่เธอจะรอดพ้นจากการตกเป็นทาสบำเรอบนเตียงของเขา นั่นก็คือการคว้ามีดปอกผลไม้ แล้วแทงเขาให้ตายคามือ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

ภายในห้องนอนชั้นสี่ของแมนชั่นบนถนนพิกคาดิลลี กรุงลอนดอน... เสียงกรี๊งกร๊างซึ่งดังอยู่นานร่วมสามนาทีก็ปลุกให้เจ้าของร่างสะโอดสะองในชุดนอนผ้าซาตินสีสด คืบคลานจากอีกฟากของเตียงนอนขนาดใหญ่ เพื่อไปให้ถึงโทรศัพท์รูปทรงคลาสสิก สไตล์ยุค 60’s บนโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่อีกด้านหนึ่งเธอคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสายด้วยเสียงงัวเงียและหงุดหงิด

ถึงจะเป็นเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว แต่พิษสงจากวิสกี้ที่ดื่มเข้าไปเป็นจำนวนมากเมื่อคืนนี้ ทำให้สาวใหญ่ผู้มีวัยย่างเข้าห้าสิบสองปีแทบไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย

“สวัสดีครับ ขออนุญาตเรียนสายคุณนายชาร์ลสตันครับ...” เสียงในสายกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม โรสจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเฮอร์แมน พ่อบ้านของ เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน มหาเศรษฐีนักธุรกิจ ผู้เป็นพ่อสามีของเธอ

“เฮอร์แมน...” เธอพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผลอโวยวาย อาละวาดใส่อีกฝ่าย “โทรมาหาฉันแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่า...”

“ผมมีข่าวไม่สู้ดีจะแจ้งให้ทราบน่ะครับ...” ได้ยินคำว่า ‘โทรมาแต่เช้า’ พ่อบ้านวัยชราถึงกับต้องหยิบนาฬิกาพกในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดูด้วยความไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร “เอ่อ... เมื่อคืนนี้นายท่านมีอาการโรคหัวใจกำเริบอ่อนๆ ...”

“คุณพ่อหัวใจวายอีกแล้วเหรอ!” โรสรีบลุกขึ้นจากเตียง โพล่งถามด้วยสีหน้าแตกตื่น อาการเมาค้างที่มีอยู่แทบจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“ผมให้วิลเลียมกับสกอตต์ช่วยกันพาท่านไปส่งโรงพยาบาลแล้วครับ ตอนนี้โรงพยาบาลที่เฮสติงส์ก็ส่งตัวท่านเข้าไปดูแลที่ลอนดอนเรียบร้อยแล้ว คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง...” เขาหมายถึงเมืองเฮสติงส์ซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของลอนดอนประมาณหกสิบไมล์ ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของคฤหาสน์ชาร์ลสตันที่เคนเน็ธพักอาศัยอยู่

“ขอบใจมากมากนะเฮอร์แมน เดี๋ยวฉันจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเยี่ยมท่านเดี๋ยวนี้แหละ” เธอบอกเสียงร้อนรน

“นายท่านกำชับผมว่าไม่ให้แจ้งคุณนาย กลัวจะเป็นห่วง... แต่ผมคิดว่าคุณนายอาจพอมีเวลาไปดูแลท่านแทนผมบ้างน่ะครับ เอ่อ...”

“ฉันเข้าใจ... ดีแล้วที่แกโทรมาบอก” โรสรีบตัดบท

“ถ้าอย่างนั้น... ผมไม่รบกวนคุณนายแล้วล่ะครับ”

“สวัสดี เฮอร์แมน”

“สวัสดีครับ คุณนาย”

สาวใหญ่ชาวจีนยังยกหูรออยู่จนกระทั่งแน่ใจว่าพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์วางสายไปแล้ว เธอจึงกระแทกหูโทรศัพท์ลงไปบนแป้นวางสีทองเสียงดังโครม

พอครุ่นคิดถึงสุขภาพที่ดูจะย่ำแย่ลงทุกวัน ของ เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน สีหน้าของโรสก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ในระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา พ่อสามีของเธอมีอาการโรคหัวใจกำเริบมาแล้วถึงสามครั้ง นั่นหมายความว่า เป็นไปได้อย่างมากที่มหาเศรษฐีเฒ่าจะเสียชีวิตในเร็ววัน

แน่นอน... โรสไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยเรื่องความเป็นความตายของเคนเน็ธหรอก แต่เธอเป็นห่วงเงินทองและผลประโยชน์ที่จะหายไปพร้อมกับการตายของเขาต่างหาก...

สิบเจ็ดปีก่อน หลังจากที่เธอรู้ว่าเคนเน็ธตั้งใจจะตัดอัลเบิร์ต สามีของเธอ ออกจากกองมรดก ทั้งคู่จึงได้วางแผนลักพาตัวเจโคบี บุตรชายแท้ๆ ที่อยู่ในความดูแลของพ่อสามี หวังจะเรียกค่าไถ่และกำจัดไปจากโลกนี้ เพื่อให้อัลเบิร์ตกลายเป็นทายาทตามกฎหมายเพียงคนเดียว

แต่ระหว่างนั้น ทั้งอัลเบิร์ต เจโคบี และนรินนทร์นารถ พี่เลี้ยงชาวไทยของเด็กชาย กลับหายสาบสูญไปไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย ทำให้ทุกอย่างที่โรสวาดหวังเอาไว้แทบจะพังพินาศ ดีที่เคนเน็ธเกิดความเห็นใจ และหันมาดูแลความเป็นอยู่ของเธออย่างดี ในฐานะของลูกสะใภ้ม่าย ไม่ว่าจะเป็นการไถ่ถอนแมนชั่นหลังนี้ซึ่งติดจำนองอยู่ แล้วโอนให้เป็นชื่อของเธอ รวมถึงค่าใช้จ่ายรายสัปดาห์ที่ถึงแม้จะคิดเป็นเงินแค่เดือนละไม่กี่หมื่นปอนด์ แต่มันก็ช่วยยืดชีวิตอันแสนสุขสบายของสาวใหญ่ให้ยาวนานขึ้นอีกหน่อย หลังจากเงินค่าไถ่ตัวเจโคบีจำนวนหนึ่งล้านปอนด์ที่เธอเก็บซ่อนไว้เริ่มร่อยหรอลงไป

โรสรู้ดีว่า แมนชั่นมูลค่ากว่าสิบล้านปอนด์หลังนี้คือมรดกเพียงอย่างเดียวที่พ่อสามีมอบให้เธอ เคนเน็ธอาจจะใจดี ทำพินัยกรรมให้เธอได้รับเงินสดอีกสักก้อนหนึ่งหลังจากที่เขาตาย แต่มันคงไม่มากเท่าที่เธอต้องการอย่างแน่นอน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มหาเศรษฐีเฒ่ายังคงเชื่อมั่นว่าหลานชายของเขายังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง และชื่อของผู้รับมรดกส่วนใหญ่ในพินัยกรรมฉบับล่าสุดของเคนเน็ธก็ยังเป็นชื่อของ เจโคบี ชาร์ลสตัน อยู่นั่นหมายความว่าวันใดก็ตามที่ชายชราเสียชีวิตลง สำนักงานกองทุนที่เขาก่อตั้งขึ้นเพื่อปกป้องและดูแลทรัพย์สินของเขาก็จะเข้ามาควบคุมทุกอย่างทันที แล้วเธอก็จะไม่ได้อะไรเลย นอกจากเศษเงินที่สำนักงานกองทุนของเคนเน็ธเจียดมาให้ใช้เป็นรายเดือนไม่ต่างจากทุกวันนี้

ในช่วงที่เกิดเรื่องราวขึ้น โรสเคยคิดจะแจ้งความให้เจโคบีเป็นบุคคลสูญหาย ให้ทางกฎหมายตีความว่าบุตรชายของเธอเสียชีวิตไปแล้วหลังจากครบเจ็ดปีนับตั้งแต่หายสาบสูญ เพื่อที่เธอจะได้กลายเป็นทายาทตามกฎหมายของพ่อสามีไปโดยปริยาย...

ทว่าในพินัยกรรมกลับระบุอย่างชัดเจนว่าทุกอย่างที่เคนเน็ธยกให้เจโคบีจะตกเป็นสาธารณะสมบัติและองค์กรการกุศลต่างๆ ทันที หากพบหลักฐานว่าเจโคบีเสียชีวิตไปแล้ว หรือไม่ปรากฏตัวภายในระยะเวลายี่สิบปีนับตั้งแต่วันที่ชายชราตาย... เธอจึงไม่มีทางทำอะไรกับเรื่องนี้ได้เลย...

ดวงตายาวรีหรี่ลงอย่างใช้ความคิด...

นี่เธอจะทำอย่างไรดี ถ้าไอ้แก่หนังเหนียวนั่นเกิดใจเสาะขึ้นมาภายในปีสองปีนี้ เธอก็หมดโอกาสครอบครองทุกอย่างของมันแน่ๆ...

แล้วจู่ๆ แม่ม่ายชาวจีนก็นึกถึงความคิดบ้าๆ ที่บังเอิญแวบขึ้นมาในสมองตอนที่เธอแวะไปดื่มเหล้าในย่านไชนาทาวน์เมื่อไม่กี่วันก่อน....

ก็ได้!... ในเมื่อเคนเน็ธต้องการยกทรัพย์สมบัติให้คนตายนักล่ะก็... เธอก็จะปลุกผีไอ้เด็กเวรเจโคบีให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง คอยดูก็แล้วกัน...

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
บทที่ 1
ภายในห้องนอนชั้นสี่ของแมนชั่นบนถนนพิกคาดิลลี กรุงลอนดอน... เสียงกรี๊งกร๊างซึ่งดังอยู่นานร่วมสามนาทีก็ปลุกให้เจ้าของร่างสะโอดสะองในชุดนอนผ้าซาตินสีสด คืบคลานจากอีกฟากของเตียงนอนขนาดใหญ่ เพื่อไปให้ถึงโทรศัพท์รูปทรงคลาสสิก สไตล์ยุค 60’s บนโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่อีกด้านหนึ่งเธอคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสายด้วยเสียงงัวเงียและหงุดหงิดถึงจะเป็นเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว แต่พิษสงจากวิสกี้ที่ดื่มเข้าไปเป็นจำนวนมากเมื่อคืนนี้ ทำให้สาวใหญ่ผู้มีวัยย่างเข้าห้าสิบสองปีแทบไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย“สวัสดีครับ ขออนุญาตเรียนสายคุณนายชาร์ลสตันครับ...” เสียงในสายกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม โรสจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเฮอร์แมน พ่อบ้านของ เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน มหาเศรษฐีนักธุรกิจ ผู้เป็นพ่อสามีของเธอ“เฮอร์แมน...” เธอพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผลอโวยวาย อาละวาดใส่อีกฝ่าย “โทรมาหาฉันแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่า...”“ผมมีข่าวไม่สู้ดีจะแจ้งให้ทราบน่ะครับ...” ได้ยินคำว่า ‘โทรมาแต่เช้า’ พ่อบ้านวัยชราถึงกับต้องหยิบนาฬิกาพกในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดูด้วยความไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร “เอ่อ... เมื่อคืนนี้นายท่านมีอาการโรคหัวใจกำเริบอ่อนๆ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ในมุมมืดด้านในสุดของบาร์เหล้าโทรมๆ ร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งกำลังนั่งห่อไหล่อยู่อย่างหดหู่ท้อแท้ เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็กระแทกกลับลงไปบนโต๊ะไม้เก่าๆ โดยไม่สนใจจังหวะอันสนุกสนานเร้าใจของบทเพลงสไตล์ริเวอร์แดนซ์ที่เปิดดังอึกทึกอยู่ในร้านยี่สิบหกปีก่อน หลังจากนายหยาง บิดาชาวจีนของ โทบี หยาง ซึ่งประกอบอาชีพเป็นพ่อค้าเร่อยู่ในแคว้นเวลส์ ได้พบรักกับมารดาชาวไอริชจนให้กำเนิดเขา แต่ชีวิตคู่ของทั้งสองคนก็ต้องจบลงในหลายปีต่อมา เมื่อจู่ๆ เธอก็หนีไปกับนักดนตรีหนุ่มเชื้อชาติเดียวกัน ทิ้งให้เขาอยู่กับบิดาและเติบโตขึ้นด้วยการตระเวนไปทั่วเกาะอังกฤษพร้อมกับรถบรรทุกสินค้าคันเล็กๆที่ผ่านมาโทบีและผู้เป็นพ่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามอัตภาพ จนกระทั่งสองปีก่อน นายหยางประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ทิ้งภาระหนี้สินจากการค้าขายเอาไว้ให้บุตรชายเป็นจำนวนหลายพันปอนด์ ทีแรกโทบีก็พยายามที่จะยึดอาชีพพ่อค้าเร่ตามรอยเท้าผู้เป็นพ่อ แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำทั่วทั้งยุโรป ทำให้เขายิ่งขาดทุนหนัก ในที่สุดจึงตัดสินใจขายรถบรรทุกสินค้าซึ่งเป็นมรดกชิ้นเดียวที่มีอยู่
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“อุ๊ยตายแล้ว!” เจเน็ตอุทาน ยกมือทาบอก พลางผละออกจากร่างโทบีอย่างรวดเร็ว “แย่จังเลย ผัวฉันมา...” ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่หญิงสาวกลับเบ้ปาก ยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจอะไร แล้วก็เดินสะบัดสะบิ้ง แทรกผ่านคนที่เข้ามาใหม่ หายออกไปจากตรอก ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น“พี่ชาย... ทำไมมายุ่งกับเมียชาวบ้านอย่างนี้ล่ะ...” ว่าแล้วก็ล้วงวัตถุบางอย่างออกมาเคาะกับฝ่ามืออีกข้างช้าๆ แสงสลัวๆ จากถนนที่ส่องเข้ามาภายในตรอกสะท้อนจับอยู่บนวัตถุชิ้นนั้น บอกให้โทบีรู้ว่ามันเป็นโลหะที่วาววับและคมกริบชายหนุ่มใจหายวาบ รีบถกขอบกางเกงยีนส์ขึ้นมาติดกระดุมอย่างลนลาน “ผม...ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ... ผมไม่รู้ว่าเจเน็ตเป็นภรรยาของคุณ...” ใบหน้าเขาซีดเผือด ยังพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก “เธอ... เธอเป็นฝ่ายชวนผมมาเองนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...”“อ้าว! พูดอย่างงี้ก็หมายความว่าเมียฉันใจง่ายน่ะสิ... ไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลยนะพี่ชาย...” อีกฝ่ายพูดเสียงเรียบพอเขาเดินเข้ามาใกล้ โทบีจึงเห็นชัดว่าเขาเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร ใบหน้าดุดันกำลังยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม มิหนำซ้ำยังยกวัตถุแบนๆ ในมือขึ้นไปเลียสองสามครั้งเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญ และไม่ใช่การพบกันครั้งแรกระหว่างโรสกับโทบี... อันที่จริงเธอเคยเห็นเขามาแล้วครั้งหนึ่งที่บาร์เหล้าในไชนาทาวน์แห่งนี้...เพียงได้เห็นแค่แวบเดียว แม่ม่ายชาวจีนก็ต้องสะดุดกับรูปร่างหน้าตาของเขาทันที เพราะเธอมั่นใจว่า หากเจโคบีบุตรชายของเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องมีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากชายหนุ่มคนนี้สักกี่มากน้อยโทบีมีรูปร่างสูงเพรียวอย่างชาวไอริช ซึ่งอัลเบิร์ตสามีของเธอก็มีส่วนสัดใกล้เคียงกัน ส่วนใบหน้าซึ่งเป็นส่วนผสมระหว่างชาวเอเชียและชาวยุโรปนั้นมีเอกลักษณ์โดดเด่นซึ่งลอกเลียนแบบได้ยาก แต่ช่างเหมาะเจาะพอดีเหลือเกินที่โทบีเองก็เป็นลูกครึ่งจีนที่ถอดแบบมาได้ใกล้เคียงกับบุตรชายของเธอแทบไม่ผิดเพี้ยน ไม่ว่าเรือนผมและดวงตาสีดำขลับ ผิวพรรณเนียนละเอียดอย่างคนเอเชีย ผสมผสานกับเรือนผมหยักศก หรือโครงหน้าที่มีเหลี่ยมมุมเหมาะเจาะ และจมูกโด่งเป็นสันตามแบบพันธุกรรมของชาวยุโรปเธอใช้เวลาสืบหาข้อมูลเขาเพียงไม่กี่วันก็รู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน และจะตามหาตัวเขาได้อย่างไร แต่สิ่งที่จะจูงใจให้เขามาทำงานให้เธอ นอกจากผลประโยชน์เรื่องเงินทองแล้ว โรสก็จำเป็นต้องผูกมัดชายหนุ่มเอ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“ป่านนี้ยังมาไม่ถึงกันอีก... นี่ฉันจะอดใจรอไม่ไหวอยู่แล้วนะ เฮอร์แมน...” ชายชราผมสีเงินหันไปบ่นกับพ่อบ้านคนสนิทซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ขณะที่เขากำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเก้าอี้โยกที่ระเบียงห้องนอน“หมอบอกไม่ให้ใช้อารมณ์มากๆ นะครับ นายท่าน... เดี๋ยวอาการจะกำเริบขึ้นมาอีก...” เฮอร์แมนที่แก่ลงไปมากกล่าวเตือนตอนนี้พ่อบ้านวัยชราเองก็ต้องอาศัยไม้เท้าพยุงร่าง ไม่สามารถยืนเป็นเพื่อนคุยได้นานๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่เขาไม่ต้องการเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้าน เพราะยังผูกพันกับผู้เป็นนายอยู่ ตั้งใจไว้ว่าจะฝังร่างที่คฤหาสน์ชาร์ลสตันไปพร้อมๆ กันกับเคนเน็ธได้ฟังคำเตือนของเฮอร์แมน คนอยู่บนเก้าอี้โยกก็ยอมสงบปากคำลงไปบ้าง เขาจะไม่ยอมเป็นอะไรไปก่อนที่จะได้พบหลานชายสุดที่รักเป็นอันขาด ดวงตาขุ่นขาวภายใต้แว่นสายตาจ้องไปยังถนนที่โค้งหายเข้าไปหมู่ไม้ แม้จะฝ้าฟางจนมองอะไรไม่ชัดเจนแล้ว ก็ยังต้องการจะได้เห็นวินาทีที่รถของลูกสะใภ้วิ่งผ่านแนวป่าเข้ามายังคฤหาสน์หลังนี้ด้วยวัยที่ล่วงเลยถึงแปดสิบเอ็ดปี เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน ตัดสินใจวางมือจากการทำธุรกิจโดยเด็ดขาด ถือเพียงตำแหน่งประธานกรรมการบริษัท ชาร์ลสตัน เทรดอิน
Baca selengkapnya
บทที่ 6
รถซีดานสีขาวแล่นพ้นแนวป่าออกมายังท้องทุ่งโล่ง ภาพคฤหาสน์หลังงามบนเนินผาริมทะเลแห่งนี้เป็นภาพที่โรสคุ้นเคยดีอยู่แล้ว แต่สำหรับ โทบี หยาง มันทำให้เขาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าป่าทั้งผืนที่เขาเพิ่งผ่านพ้นมาล้วนตั้งอยู่ในอาณาเขตพื้นที่ของคฤหาสน์ชาร์ลสตัน เขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัวถึงจะฝึกฝนมาเป็นเวลากว่าสามเดือน มันก็ยังยากที่อดีตพ่อค้าเร่ผู้เคยตระเวนไปกับรถบรรทุกสินค้าอย่างไม่มีจุดหมายอย่างเขา จะทำใจรับสภาพทายาทผู้ครอบครองอาณาจักรแห่งนี้ได้ชายหนุ่มพยายามรักษาอาการของตัวเองเอาไว้ในขณะที่แม่ม่ายชาร์ลสตันพารถแล่นผ่านประตูรั้วขนาดมหึมา ตรงเข้าไปจอดยังลานกว้างด้านหน้าตัวคฤหาสน์ เขาจ้องมองความใหญ่โตหรูหราของอาคารสถาปัตยกรรมร่วมสมัยเบื้องหน้า สลับกับสนามหญ้าเขียวขจีและหมู่แมกไม้อันรกครึ้มรอบข้าง มันมีความน่าเกรงขามพร้อมๆ กับที่งดงามชวนมองโทบีรู้ดีว่า เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของอังกฤษ แต่ก็ยังคาดไม่ถึงว่าเฉพาะบ้านหลังเดียวของเขาจะดูยิ่งใหญ่มากขนาดนี้...นี่เขาจะต้องมาเล่นละครเป็นทายาทผู้สืบทอดทรัพย์สมบัติที่มูลค่ามากกว่าคฤหาสน์หลังนี้อีกเป็นสิบเป็นร้อยเท่าจริ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ระหว่างที่คนทั้งสามเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานด้านใน โทบีต้องพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แสดงอาการตกตะลึงกับความหรูหราโอ่อ่าของส่วนต่างๆ ภายในคฤหาสน์ชาร์ลสตัน ที่นี่เป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งซึ่งชายหนุ่มไม่เคยฝันถึง ไม่ว่าจะเป็นพรมเปอร์เซียทอลวดลายเป็นภาพจากเทพนิยายกรีกเรื่องต่างๆ ซึ่งปูวางอยู่ในแต่ละห้อง ตั้งแต่ห้องโถงสำหรับรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องดื่มชา ห้องอ่านหนังสือ โคมไฟติดผนังและโคมระย้า แม้แต่ภาพวาดสีน้ำมัน แจกันดอกไม้ รวมไปถึงรูปแกะสลักหินอ่อนขนาดย่อมที่วางประดับอยู่ตามมุมทางเดิน ล้วนแต่เป็นของที่มีมูลค่าจนเขาคำนวณไม่ถูก โทบีไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโรสจึงไม่ต้องการให้มันตกไปเป็นของคนอื่นยิ่งมองเห็นความล้ำค่าของสิ่งต่างๆ ในคฤหาสน์ ชายหนุ่มก็ยิ่งลนลานและสั่นสะท้านไปทั้งตัว จิตใต้สำนึกของเขารู้สึกผิดในสิ่งที่กำลังจะทำ เพราะเขาไม่ใช่คนตระกูลชาร์ลสตัน เขาไม่ต้องการหาผลประโยชน์จากการหลอกลวงใคร โดยเฉพาะคนแก่ที่เฝ้ารอคอยหลานชายที่รักด้วยความหวังหากเขาก็ถอยหลังกลับตอนนี้ไม่ได้... ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับว่า เขาทำให้ผู้มีพระคุณอย่างโรสต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย... มันช่างเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
วินาทีแรกที่เคนเน็ธมองเห็นโทบี ในใจของเขาก็เชื่อทันทีว่าชายหนุ่มคือหลานชายที่หายสาบสูญไปนานถึงสิบเจ็ดปี โทบีถอดแบบดวงตาของโรสและรูปร่างสูงเพรียวของอัลเบิร์ตมาอย่างไม่ผิดเพี้ยว แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมไว้ใจอะไรง่ายๆ ทำให้มหาเศรษฐีชรายังพยายามหาข้อจับผิดอีกฝ่ายอย่างเต็มที่เขาซักไซ้ทุกอย่าง ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์การลักพาตัวไปจนถึงชีวิตความเป็นอยู่ก่อนหน้าที่จะพบกับโรส โทบีก็เล่าเรื่องที่มารดากำมะลอแต่งเตรียมเอาไว้ให้ อาศัยข้ออ้างเรื่องวัยในขณะนั้น ทำให้ทุกอย่างในสมองของชายหนุ่มรางเลือนไปตามเวลาโทบีเล่าว่า เขากับพี่เลี้ยงชาวไทยถูกจับขังไว้ในเรือประมงลำหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าโจรค่าไถ่พวกนั้นตั้งใจจะแล่นเรือไปที่ไหน... ระหว่างทาง เรือก็บังเอิญถูกโจรสลัดปล้น เขาถูกพวกโจรจับโยนลงทะเลให้จมน้ำตาย แต่เคราะห์ดีที่คลื่นซัดเขาไปติดชายฝั่งทางใต้ของสเปน...แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้ล้วนเป็นความจริงตามแผนการที่โรสวางไว้ในเวลานั้น นอกจากเรื่องโจรสลัดปล้นเรือ ที่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของตำรวจหลังจากพบซากเรือประมงถูกเผาและเกยหาดอยู่ในประเทศสเปนชายหนุ่มบรรยายต่อไปว่าเขาฟื้นขึ้นมาตามลำพังในที่ที่ไม่รู้จัก ได้แต่เด
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เช้าวันแรกในฐานะของ เจโคบี ชาร์ลสตัน โทบีตื่นขึ้นมานั่งเหม่อมองภายใน ‘ห้องนอนเก่า’ ของเขาอย่างเงียบงัน นึกขอโทษบุคคลที่เขาขโมยตัวตนในใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแขกไม่ได้รับเชิญภายในห้องนอนเล็กๆ แห่งนี้อยู่เสมอแม้ว่าเฮอร์แมนจะให้คนจัดเตรียมห้องนอนใหม่ที่กว้างขวางสมกับวัยเอาไว้ แต่โทบีก็ยืนยันที่จะใช้ห้องนอนเก่าไปอีกสักพัก เพื่อให้เขาสามารถระลึกถึงอดีตได้ชัดเจนขึ้น เขารู้ว่าเคนเน็ธจะต้องรักษามันเอาไว้ในสภาพเดิมตั้งแต่เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน เพื่อเป็นการระลึกถึงหลานชายเพียงคนเดียวชายหนุ่มลุกขึ้นช้าๆ เดินไปรอบๆ พร้อมกับใช้มือลูบคลำตู้และโต๊ะไม้แต่ละตัว เหมือนต้องการซึมซับเรื่องราวของมันให้มากที่สุดหลังจากล้างหน้า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย โทบีก็ถือวิสาสะเดินลงไปที่สวนข้างคฤหาสน์ สูดอากาศสดชื่นเย็นฉ่ำในยามเช้าคนเดียวเงียบๆ เป็นการปลอบประโลมความรู้สึกผิดในใจเขาเดินไปมาระหว่างกอต้นลาเวนเดอร์บริเวณรอบสระว่ายน้ำ ชายหนุ่มรู้ว่ามันเป็นจุดที่เจโคบีตัวจริงถูกเห็นเป็นครั้งสุดท้าย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของช่อดอกไม้สีม่วงช่วยให้ความคิดฟุ้งซ่านผ่อนคลายลงไปบ้าง จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งที่ริมสระ พยายาม
Baca selengkapnya
บทที่ 10
“เจค็อบ...” เคนเน็ธร้องเรียกหลานชายจากด้านในห้องดื่มชา เมื่อเห็นโทบีใส่ชุดแจ็กเก็ตเต็มยศ กำลังเดินผ่านหน้าห้องไปคล้ายๆ จะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง“คุณปู่มีอะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มหยุดชะงัก ชะโงกหน้าเข้าไปถามอย่างร่าเริง“จะออกไปไหนกัน ไหนว่าวันนี้จะอยู่เล่นหมากรุกกับปู่ยังไงล่ะ”“ขอโทษด้วยครับคุณปู่ พอดีคุณแม่โทรมาจากลอนดอน บอกว่าอยากจะเจอผม ผมมัวแต่รีบจะไปพบท่านก็เลยลืมสัญญาของเราซะสนิท...”“โรสอีกแล้ว...” มหาเศรษฐีชราส่ายหน้า บ่นพึมพำคนเดียวโทบีรู้ว่าปู่ในนามของเขาไม่ค่อยชอบหน้าลูกสะใภ้นัก จึงรีบเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ แล้วดึงมือเคนเน็ธมากุมเป็นการเอาใจ“คุณปู่อย่าเพิ่งน้อยใจสิครับ ผมเองก็พักอยู่กับคุณปู่ที่นี่ทุกวัน แต่นานๆ คุณแม่ถึงจะได้พบหน้าผมซักครั้ง เอาเป็นว่าผมจะรีบไปรีบกลับก็แล้วกันนะครับ ขากลับผมตั้งใจจะแวะที่แฮร์ร็อดส์ คุณปู่อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ผมจะได้ซื้อมาฝาก” เขาหมายความถึง แฮร์ร็อดส์ ห้างสรรพสินค้าที่มีชื่อเสียงและเป็นอีกสัญลักษณ์หนึ่งของกรุงลอนดอน“ไม่ล่ะ จะไปก็รีบไปเถอะ เดี่ยวค่ำแล้วจะขับรถกลับมาลำบาก”“โอเคครับ ผมรับรองว่าจะรีบกลับมาให้ทันอาหารค่ำ” ใบหน้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status