คลื่นรักเชลยหัวใจ 2 เมียจอมโจร

ในมุมมืดด้านในสุดของบาร์เหล้าโทรมๆ ร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งกำลังนั่งห่อไหล่อยู่อย่างหดหู่ท้อแท้ เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็กระแทกกลับลงไปบนโต๊ะไม้เก่าๆ โดยไม่สนใจจังหวะอันสนุกสนานเร้าใจของบทเพลงสไตล์ริเวอร์แดนซ์ที่เปิดดังอึกทึกอยู่ในร้านยี่สิบหกปีก่อน หลังจากนายหยาง บิดาชาวจีนของ โทบี หยาง ซึ่งประกอบอาชีพเป็นพ่อค้าเร่อยู่ในแคว้นเวลส์ ได้พบรักกับมารดาชาวไอริชจนให้กำเนิดเขา แต่ชีวิตคู่ของทั้งสองคนก็ต้องจบลงในหลายปีต่อมา เมื่อจู่ๆ เธอก็หนีไปกับนักดนตรีหนุ่มเชื้อชาติเดียวกัน ทิ้งให้เขาอยู่กับบิดาและเติบโตขึ้นด้วยการตระเวนไปทั่วเกาะอังกฤษพร้อมกับรถบรรทุกสินค้าคันเล็กๆที่ผ่านมาโทบีและผู้เป็นพ่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามอัตภาพ จนกระทั่งสองปีก่อน นายหยางประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ทิ้งภาระหนี้สินจากการค้าขายเอาไว้ให้บุตรชายเป็นจำนวนหลายพันปอนด์ ทีแรกโทบีก็พยายามที่จะยึดอาชีพพ่อค้าเร่ตามรอยเท้าผู้เป็นพ่อ แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำทั่วทั้งยุโรป ทำให้เขายิ่งขาดทุนหนัก ในที่สุดจึงตัดสินใจขายรถบรรทุกสินค้าซึ่งเป็นมรดกชิ้นเดียวที่มีอยู่

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญ และไม่ใช่การพบกันครั้งแรกระหว่างโรสกับโทบี... อันที่จริงเธอเคยเห็นเขามาแล้วครั้งหนึ่งที่บาร์เหล้าในไชนาทาวน์แห่งนี้...เพียงได้เห็นแค่แวบเดียว แม่ม่ายชาวจีนก็ต้องสะดุดกับรูปร่างหน้าตาของเขาทันที เพราะเธอมั่นใจว่า หากเจโคบีบุตรชายของเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องมีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากชายหนุ่มคนนี้สักกี่มากน้อยโทบีมีรูปร่างสูงเพรียวอย่างชาวไอริช ซึ่งอัลเบิร์ตสามีของเธอก็มีส่วนสัดใกล้เคียงกัน ส่วนใบหน้าซึ่งเป็นส่วนผสมระหว่างชาวเอเชียและชาวยุโรปนั้นมีเอกลักษณ์โดดเด่นซึ่งลอกเลียนแบบได้ยาก แต่ช่างเหมาะเจาะพอดีเหลือเกินที่โทบีเองก็เป็นลูกครึ่งจีนที่ถอดแบบมาได้ใกล้เคียงกับบุตรชายของเธอแทบไม่ผิดเพี้ยน ไม่ว่าเรือนผมและดวงตาสีดำขลับ ผิวพรรณเนียนละเอียดอย่างคนเอเชีย ผสมผสานกับเรือนผมหยักศก หรือโครงหน้าที่มีเหลี่ยมมุมเหมาะเจาะ และจมูกโด่งเป็นสันตามแบบพันธุกรรมของชาวยุโรปเธอใช้เวลาสืบหาข้อมูลเขาเพียงไม่กี่วันก็รู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน และจะตามหาตัวเขาได้อย่างไร แต่สิ่งที่จะจูงใจให้เขามาทำงานให้เธอ นอกจากผลประโยชน์เรื่องเงินทองแล้ว โรสก็จำเป็นต้องผูกมัดชายหนุ่มเอ

รถซีดานสีขาวแล่นพ้นแนวป่าออกมายังท้องทุ่งโล่ง ภาพคฤหาสน์หลังงามบนเนินผาริมทะเลแห่งนี้เป็นภาพที่โรสคุ้นเคยดีอยู่แล้ว แต่สำหรับ โทบี หยาง มันทำให้เขาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าป่าทั้งผืนที่เขาเพิ่งผ่านพ้นมาล้วนตั้งอยู่ในอาณาเขตพื้นที่ของคฤหาสน์ชาร์ลสตัน เขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัวถึงจะฝึกฝนมาเป็นเวลากว่าสามเดือน มันก็ยังยากที่อดีตพ่อค้าเร่ผู้เคยตระเวนไปกับรถบรรทุกสินค้าอย่างไม่มีจุดหมายอย่างเขา จะทำใจรับสภาพทายาทผู้ครอบครองอาณาจักรแห่งนี้ได้ชายหนุ่มพยายามรักษาอาการของตัวเองเอาไว้ในขณะที่แม่ม่ายชาร์ลสตันพารถแล่นผ่านประตูรั้วขนาดมหึมา ตรงเข้าไปจอดยังลานกว้างด้านหน้าตัวคฤหาสน์ เขาจ้องมองความใหญ่โตหรูหราของอาคารสถาปัตยกรรมร่วมสมัยเบื้องหน้า สลับกับสนามหญ้าเขียวขจีและหมู่แมกไม้อันรกครึ้มรอบข้าง มันมีความน่าเกรงขามพร้อมๆ กับที่งดงามชวนมองโทบีรู้ดีว่า เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของอังกฤษ แต่ก็ยังคาดไม่ถึงว่าเฉพาะบ้านหลังเดียวของเขาจะดูยิ่งใหญ่มากขนาดนี้...นี่เขาจะต้องมาเล่นละครเป็นทายาทผู้สืบทอดทรัพย์สมบัติที่มูลค่ามากกว่าคฤหาสน์หลังนี้อีกเป็นสิบเป็นร้อยเท่าจริ

วินาทีแรกที่เคนเน็ธมองเห็นโทบี ในใจของเขาก็เชื่อทันทีว่าชายหนุ่มคือหลานชายที่หายสาบสูญไปนานถึงสิบเจ็ดปี โทบีถอดแบบดวงตาของโรสและรูปร่างสูงเพรียวของอัลเบิร์ตมาอย่างไม่ผิดเพี้ยว แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมไว้ใจอะไรง่ายๆ ทำให้มหาเศรษฐีชรายังพยายามหาข้อจับผิดอีกฝ่ายอย่างเต็มที่เขาซักไซ้ทุกอย่าง ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์การลักพาตัวไปจนถึงชีวิตความเป็นอยู่ก่อนหน้าที่จะพบกับโรส โทบีก็เล่าเรื่องที่มารดากำมะลอแต่งเตรียมเอาไว้ให้ อาศัยข้ออ้างเรื่องวัยในขณะนั้น ทำให้ทุกอย่างในสมองของชายหนุ่มรางเลือนไปตามเวลาโทบีเล่าว่า เขากับพี่เลี้ยงชาวไทยถูกจับขังไว้ในเรือประมงลำหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าโจรค่าไถ่พวกนั้นตั้งใจจะแล่นเรือไปที่ไหน... ระหว่างทาง เรือก็บังเอิญถูกโจรสลัดปล้น เขาถูกพวกโจรจับโยนลงทะเลให้จมน้ำตาย แต่เคราะห์ดีที่คลื่นซัดเขาไปติดชายฝั่งทางใต้ของสเปน...แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้ล้วนเป็นความจริงตามแผนการที่โรสวางไว้ในเวลานั้น นอกจากเรื่องโจรสลัดปล้นเรือ ที่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของตำรวจหลังจากพบซากเรือประมงถูกเผาและเกยหาดอยู่ในประเทศสเปนชายหนุ่มบรรยายต่อไปว่าเขาฟื้นขึ้นมาตามลำพังในที่ที่ไม่รู้จัก ได้แต่เด

“เจค็อบ...” เคนเน็ธร้องเรียกหลานชายจากด้านในห้องดื่มชา เมื่อเห็นโทบีใส่ชุดแจ็กเก็ตเต็มยศ กำลังเดินผ่านหน้าห้องไปคล้ายๆ จะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง“คุณปู่มีอะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มหยุดชะงัก ชะโงกหน้าเข้าไปถามอย่างร่าเริง“จะออกไปไหนกัน ไหนว่าวันนี้จะอยู่เล่นหมากรุกกับปู่ยังไงล่ะ”“ขอโทษด้วยครับคุณปู่ พอดีคุณแม่โทรมาจากลอนดอน บอกว่าอยากจะเจอผม ผมมัวแต่รีบจะไปพบท่านก็เลยลืมสัญญาของเราซะสนิท...”“โรสอีกแล้ว...” มหาเศรษฐีชราส่ายหน้า บ่นพึมพำคนเดียวโทบีรู้ว่าปู่ในนามของเขาไม่ค่อยชอบหน้าลูกสะใภ้นัก จึงรีบเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ แล้วดึงมือเคนเน็ธมากุมเป็นการเอาใจ“คุณปู่อย่าเพิ่งน้อยใจสิครับ ผมเองก็พักอยู่กับคุณปู่ที่นี่ทุกวัน แต่นานๆ คุณแม่ถึงจะได้พบหน้าผมซักครั้ง เอาเป็นว่าผมจะรีบไปรีบกลับก็แล้วกันนะครับ ขากลับผมตั้งใจจะแวะที่แฮร์ร็อดส์ คุณปู่อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ผมจะได้ซื้อมาฝาก” เขาหมายความถึง แฮร์ร็อดส์ ห้างสรรพสินค้าที่มีชื่อเสียงและเป็นอีกสัญลักษณ์หนึ่งของกรุงลอนดอน“ไม่ล่ะ จะไปก็รีบไปเถอะ เดี่ยวค่ำแล้วจะขับรถกลับมาลำบาก”“โอเคครับ ผมรับรองว่าจะรีบกลับมาให้ทันอาหารค่ำ” ใบหน้