Share

บทที่ 3 ทั้งรักทั้งเกลียด3/2    

last update publish date: 2025-12-18 08:02:31

///ณ โรงพยาบาล///                                                                   

เขมมิกาตื่นมากลางดึก หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งพบว่าเนเน่กำลังนอนอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ เธอแอบหวังว่าจะเป็นเขา แต่แล้วกลับไม่ใช่คนที่หัวใจกำลังเพรียกหา นานแค่ไหนแล้วที่เธอกับปรเมศไม่ได้พูดกัน แม้แต่หน้าเธอเขายังไม่อยากมองด้วยซ้ำ                                            

“ถ้าการอยู่กับฉันมันทำให้คุณเจ็บปวด ฉันยินดีที่จะหย่าแล้วคืนอิสระให้กับคุณ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ๆ น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว                                       

เวลานี้นอกจากตัวเองแล้วยังมีทารกน้อยในครรภ์ เธอไม่อยากตกอยู่ในภาวะเครียด เพราะมันไม่เป็นผลดีต่อเด็ก การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมันอาจส่งผลดีกว่าหลายเท่า ถ้าเปรียบกับกับการที่เธอต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย เพราะผู้ชายที่เขาหมดใจ                                                                                  

“เขม... แกตื่นแล้วเหรอ... หิวไหม”                                                           

“อืม...”                                                                                     

“รอแป๊บนะ เดี๋ยวอุ่นเกี๊ยวน้ำให้ซดร้อน ๆ”                                    

เขมมิกาถึงกับยกยิ้มมุมปาก อย่างน้อยในยามสิ้นหวังก็ยังมีเพื่อนที่แสนดีอย่างเนเน่ ถึงแม้สามีของเธอเขาจะไม่ใยดีแล้วก็ตามที            

ถ้าหากกลับบ้านไปครานี้ เธอตัดสินใจเอาไว้อย่างแน่วแน่ ควรพาตัวเองออกมาจากชีวิตที่เริ่มดิ่งลงสู่ก้นเหว เพราะนับวันความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปรเมศมีแต่แย่ลงทุกที                                    

“ได้แล้วระวังร้อนนะ”                                                                 

“ขอบใจมากนะเนเน่”                                                                 

“หมอบอกว่าคนท้องจะชอบหิวตอนดึก ฉันก็เลยซื้อมาเผื่อไว้น่ะ” ความใส่ใจของเพื่อนส่งผลให้เขมมิการู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ            

“เนเน่...”                                                                                   

“หืม... มีอะไรหรือเปล่า”                                                            

“เขมตัดสินใจแล้ว เขมจะหย่า!”                                                  

“เรื่องนั้นค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้แกกินก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งเอาปัญหาเข้ามาบั่นทอนจิตใจ แกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ ต่อไปแกยังมีลูกที่ต้องปกป้องดูแล... เข้าใจไหม”                                           

“อืม...” เขมมิกาส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับเพื่อนรักอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะหันกลับมาลงมือรับประทานเกี๊ยวน้ำต่อ เพราะถึงยังไงเด็กคนนี้ก็มีความสำคัญกับเธอมาก                                                                    

ต่อให้เขมมิกาพยายามไม่คิดอะไร แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจยังคงเกิดขึ้นกับเธอ ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นสัญญา ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็จะไม่ทอดทิ้งกัน ในเวลานี้เขากลับหายไปจากชีวิตของเธอ                          

“อิ่มแล้วเหรอ”                                                                           

“อิ่มแล้ว”                                                                                  

“ดื่มน้ำก่อน”                                                                             

“ขอบใจนะ”                                                                              

“ฉันขอถามอะไรแกหน่อยสิ” เนเน่ยกถาดอาหารและแก้วน้ำไปเก็บ พลางเดินกลับเอ่ยปากถามเขมมิกา

“ถามอะไรเหรอ ทำไมดูเครียดจัง”                                                

“เรื่องพี่สาวของแกน่ะ แกจะไม่บอกความจริงให้คุณปรเมศจริง ๆ เหรอ”                               

“รู้ไปก็เท่านั้น ยังไงพี่มิ้นก็เป็นคนในครอบครัวของเขมอยู่ดี”                       

“ทั้งที่เขาไม่เคยเห็นแกเป็นน้องสาวเลยเนี่ยนะ”                             

“เขมออกจากบ้านหลังนั้นมานานหลายปีแล้ว แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งคุณปรเมศก็เคยช่วยเหลือเขมให้พ้นจากความเลวร้าย ถึงแม้เขาจะเปลี่ยนไปก็ตามที เขมรู้ดีว่าเขาเสียใจแค่ไหน หลังจากที่แม่เขาเสียไป

เนเน่เอื้อมมือไปคว้ามือของเขมมิกามากุมเอาไว้ เธอเริ่มเข้าใจเพื่อนมากขึ้น แต่ปรเมศก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายจิตใจเพื่อนรักของเธอ ความผิดของพี่สาวต่างสายเลือด เหตุใดผู้เป็นน้องต้องเข้ามามีส่วนรับผิดชอบด้วย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 36 ตอนพิเศษ

    หลายเดือนผ่านไป ดูเหมือนชีวิตของคนเรา มักจะเรื่องให้เซอร์ไพร์สอยู่เสมอเฉกเช่นมินดา ที่กำลังเดินเข้ามาหาชายสูงวัย พลางส่งที่ตรวจครรภ์ให้กับนายปราวิน (เมฆา) ใบหน้าของหล่อนแสดงความดีใจออกมา ราวกับแรงใจแรงกายที่ทุ่มเทลงไปบรรลุตามวัตถุประสงค์ “ท่านไม่ดีใจเหรอคะ ตอนนี้มิ้นต์ท้องได้หกสัปดาห์แล้ว ลูกของเราจะหน้าตาเหมือนใครกันนะ” หล่อนยังคงแสดงความออดอ้อน เล่นละครตามบทที่กำกับเอาไว้ “ผมว่าเด็กคนนี้หน้าตาคงเหมือนคุณมากกว่า ยังไงคงไม่มีทางเหมือนผมแน่นอน” ชายสูงวัยพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเขาไม่ตื่นเต้นดีใจเลยสักนิด จนมินดาคิดว่ามันแปลก ๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาอยากมีลูกกับหล่อนจนตัวสั่น “ลูกของเราก็ต้องหน้าตาเหมือนเราสิค่ะ” “มินดาคุณแน่ใจเหรอว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผม” “ทำไม่ท่านตั้งคำถามแบบนี้คะ มิ้นต์เสียใจนะคะ” หล่อนแสร้งทำเป็นบีบน้ำตา ทว่าอีกฝ่ายกลับมองเห็นเพียงน้ำตาจระเข้ หาความจริ

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 35 บทส่งท้าย2

    ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง เขมมิกาไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของเขาได้เลย เธอไม่รู้ว่าหากเขาฟื้นขึ้นมา จะยังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่ต้องการเธอกับลูกอยู่หรือเปล่า “คุณพ่อตัวหอมจัง มิรารักคุณพ่อนะคะ แม่ล่ะ... แม่รักพ่อหรือเปล่าคะ” คำถามที่แสนธรรมดา ทว่าเขมมิกากลับรู้สึกสะเทือนใจ ความรักมันไม่เคยทำร้ายใคร การหมดรักกันต่างหากที่จ้องทำร้ายอีกฝ่าย ซึ่งสำหรับเธอมันไม่ใช่ตราบใดที่คำว่ารัก ยังคงก้องอยู่ในหัวใจของเขาและเธอ “แม่ไม่เคยหมดรักพ่อเลย เคยรักยังไงวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือการได้เรียนรู้ที่จะรักมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ” ถ้อยคำเหล่านั้นกลั่นกรองมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ว่านานแค่ไหนความรักที่เธอมีให้เขาก็ยังคงเดิม ///// หลังจากรับประทานมื้อเย็นเสร็จ มิราคุยกับป้าพิกุลถูกคอ เธอเรียกนางว่าคุณย่าจนหญิงสูงวัยยิ้ม

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 34 บทส่งท้าย

    หลายวันผ่านไป ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศถูกส่งตัวเข้ามารักษาในโรงพยาบาลเอกชล โดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านมาก จึงทำให้เขมมิกากับลูกสาวเดินทางสะดวกขึ้น กลางวันทำงานกลางคืนเธอมาเฝ้าเขาไม่ห่าง ส่วนมิราบางครั้งก็ค้างกับมาลิคและเนเน่ บางทีก็อยู่เป็นเพื่อนมารดาคอยพูดให้กำลังใจ และยังเล่าเรื่องราวที่เจอมาแต่ละวันให้บิดาฟังด้วยน้ำเสียงเจี๊ยวจ๊าว ความรู้สึกของหญิงสาวเริ่มใจอ่อนยอมอภัยให้เขาแล้ว ทว่าไม่รู้อีกนานแค่ไหนศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศถึงจะฟื้นสักที “คุณนทีเรื่องคดีไปถึงไหนแล้วคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาด้วยใบหน้าแฝงไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า เธอแทบหมดแรงหลังจากนายแพทย์แจ้งว่า ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศอาจหลับยาว เป็นเดือนหรือปีอยู่ที่กำลังใจหรือบางทีเขาอาจไม่ตื่นขึ้นมาเลยก็เป็นได้ “ตอนนี้รองอธิการฐานินถูกจับและริบทรัพย์สินทั้งหมด ลูกกับภรรยาของเขาอาจโดนร่างแหไปด้วย ไม่ต้องห่วงนะครับเขาถูกขังจนลืมอย่างแน่นอน” เพราะหลักฐานมัดตัว ซ้ำยังมีคดีพยา

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 33 มือปืน  

    เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศได้โผล่มาเจอทุกคน ที่กำลังนั่งพักพอดี ซึ่งทำให้เซญ่าดีใจจนยิ้มไม่หุบ “ศาสตราจารย์ไปไหนมาคะเซญ่าเป็นห่วงแทบแย่” “พอดีผมเดินไปสำรวจต้นไม้ที่เพิ่งหามาให้ชาวบ้านปลูกน่ะครับ” “ดีจังเลยค่ะ ชาวบ้านที่นี่โชคดีมากเลยนะคะ ที่มีศาสตราจารย์คอยให้ความรู้เกี่ยวกับการเพาะปลูก รวมไปถึงผลไม้ทางเศรษฐกิจ” “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” คราวนี้เขาพูดพลางกวาดสายตามองหาด็อกเตอร์เขมมิกา ทว่ากลับไม่เจอแม้แต่เงาของเธอ “พักอีกสักห้านาทีนะครับ” เสียงผู้ใหญ่บ้านดังขึ้น “เดี๋ยวก่อนนะครับผู้ใหญ่ ใครเห็นด็อกเตอร์เขมมิกาบ้าง” “ผมก็เห็นเธอเดินตามมาติด ๆ นี่ครับ” “ใช่ค่ะ ด็อกเตอร์เขมมิกาเดินเป็นคนสุดท้ายแล้วเธอหายไปไหน” อาจารย์ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “หรือว่าเธอไปทำธุระส่วนตัว” “ถ้าไปก็ต้องบอ

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 32 เจ็บลึกสุดใจ

    “สวยไหม” “อืม... ก็สวย” “มานั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้” “ฉันไม่ชอบถ่ายรูปค่ะ” “พูดแบบนี้คุณกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า” “ทำไมฉันต้องหึงคุณด้วยล่ะ ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” “ใจแข็งจัง... อีกนานแค่ไหนคุณจะให้อภัยผม” “คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ” “ผมยินดีชดใช้ความผิดนั้นด้วยชีวิต ขอแค่คุณยอมอภัยให้ผม” “ถ้าเทียบกับมิราชีวิตของคุณไม่ได้มีค่ามากพอ” “เขม...” น้ำเสียงตัดพ้อขอความเห็นใจกลับไม่มีผลต่อเขมมิกา “ขอโทษนะคะศาสตราจารย์! ฉันไม่ใช่นักบวชที่จะปล่อยวางเรื่องราวในอดีตลงได้” “ผมเองก็ไม่ใช่นักบุญ”

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 31 จริงเป็นสิ่งไม่ตาย2

    “ผมกับเขมมิกาเป็นพี่น้องต่างบิดา ส่วนมิราคือหลานสาวที่ผมรักเหมือนลูกแท้ ๆ” “ฮะ!...” ทับทิมถึงกับพูดไม่ออก หล่อนแพ้แล้วแพ้เนเน่ทุกประตู “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เอาผู้หญิงคนนี้ไปส่งตำรวจ” “ไม่นะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” “คุณเป็นคนปล่อยข่าวผมกับเน่เน่ ภรรยาของผมถูกสังคมตราหน้าว่าแย่งสามีเพื่อนตัวเอง ผมจะดำเนินคดีอย่างที่สุด ให้พ่อของคุณไปเจรจากับตำรวจที่โรงพักเองแล้วกัน” “ปล่อยฉันนะ! พี่เนเน่ช่วยฉันด้วยสิ ฉันเป็นน้องสาวของพี่นะ” เสียงของทับทิมไม่มีผลต่อความรู้สึกของเนเน่เลยสักนิด “ทุกคนจำเอาไว้ ใครก็ตามที่แตะต้องภรรยาของผมได้เจอดีแน่” คำขู่ของท่านประธานหนุ่มทำเอาพนักงานทุกคนก้มหน้าไม่กล้าสบตาคม ซึ่งพร้อมพิฆาตคนคิดร้ายภรรยาของเขา “ขอบคุณนะคะที่คุณปกป้องเนเน่” “คุณคือภรรยาของผมนะที่รัก คราวหลังไม่ต้องไปยอมใครหัดสู้กลับบ้าง ผมพร้อมเป็นแม่ทัพคอยหนุนหลังคุณตลอดเ

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่10 มารยาหญิง

    ในเวลานี้ญานินกำลังกำลังพยายามหลอกล่อให้ศาสตราจารย์หนุ่มดื่มน้ำเมาในแก้ว หลังจากหล่อนใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนให้เขาพามาส่งถึงห้อง จากนั้นก็เริ่มดำเนินการตามแผนทันที “ผมต้องรีบกลับ พอดีมีธุระสำคัญกับนที” “ทำไมเหรอคะ

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่9 รักแรก

    หลายวันผ่านไป ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศแทบทนไม่ไหวหลังจากญานินย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา ข้าวของอดีตภรรยาถูกย้ายมาเก็บไว้ห้องรับแขก เขากำชับให้ป้าพิกุลเก็บทุกอย่างไว้อย่างดี เพราะอยากเก็บทุกอย่างที่เป็นรักแรกของเขาเอาไว้ดังเดิม ถ้าบิดาของญ

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 8 การกลับมาของด็อกเตอร์เขมมิกา

    หลายปีแล้วที่ไม่ได้สัมผัสกับบรรยากาศร้อนอบอ้าว เขมิกาก้าวเท้าลงมาเหยียบผืนแผ่นดินไทย พร้อมกับหนูน้อยวัยหกขวบเศษ ความเจ็บปวดในอดีตไม่อาจลืมเลือน ลูกน้อยคือสัญลักษณ์ที่คอยย้ำเตือน ให้เธอหวนนึกถึงถ้อยคำที่เป็นดั่งใบมีดกรีดลงกลางใจ ช่วงเวลาหลายปีกับการเลี้ยงลู

  • ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++   บทที่ 7 สิ่งที่เหลืออยู่

    ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ปรเมศเดียวดาย เขาถูกญานินตามติดชีวิตราวกับเจ้ากรรมนายเวร เพราะบิดาของหล่อนถือหุ้นอยู่ในมหาวิทยาลัยถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ จึงทำให้ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ ศิระเมฆาไม่สามารถสลัดหล่อนออกไปจากมหาวิทยาลัยได้ “งานเลี้ยงคืนนี้ผมรบกวนศาสตราจารย์ดู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status