รักรอวันจาง

สามพันล้านกิโลเมตรคือระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์และดาวพลูโต ทำให้เธอคิดถึงสถานะตัวเองและเขาในตอนนี้ มันเหมือนใกล้แต่ห่างไกลเหลือเกิน... เธอคือ ‘ผกายดาว’ ใคร ๆ ก็เรียกดาวแต่เพื่อนตั้งฉายาให้ว่าดาวพลูโต คือดาวเคราะห์ในระบบสุริยะดวงสุดท้าย และแสงอาทิตย์ใช้เวลานานถึงห้าชั่วโมงกว่าจะเดินทางถึงดาวพ

ผกายดาวกลับถึงห้อง สลัดความฟุ้งซ่านทิ้งเธอทำงานที่เธอรักเหมือนเดิม วันนี้ถึงวันที่เงินเดือนนักเขียนของเธอออกแล้ว เธอนั่งดูตัวเลขในบัญชีอย่างภาคภูมิใจที่ทำงานมากว่าห้าปีในด้านนี้ เธอเป็นที่รู้จักแต่ในนามปากกาเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเธอเป็นใคร และเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอออกจากชีวิตเขาตอนนี้เลยก็ไ

ในห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลมีร่างกายผกายดาวนอนหมดสติอยู่ในนั้น หลังจากออกจากคอนโดไปซื้อของแล้วเธอเกิดเป็นลม จากนั้นคนที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้จึงเรียกรถพยาบาลให้กับเธอ ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จนรู้สึกแสบตาเมื่อมองขึ้นไปด้านบน ผนังสีขาวกับแสงไฟทำให้เธอต้องยกมือปิดบังดวงตาก่อนจะหันไปรอบ ๆ พบกว่านี่เ

ไม่รู้หลังจากนั้นเธอเป็นอย่างไรบ้างนะ จนเมื่อต้องรอมันฝรั่งต้มสุกเขาออกไปนอกระเบียงโทรหาคุณแม่ของตนเอง ยิ่งออกมาตรงระเบียงภาพที่เขาและเธอยืนชมวิวเมืองจิบไวน์ ใบหน้าเธอแดงระเรื่ออยู่ในความทรงจำไม่เปลี่ยนแปลงเลย นับวันยิ่งชัดเจนขึ้น ความคิดนั้นหยุดลงเมื่อเสียงจากปลายสายดังขึ้น “ว่าไง

“โถ...แม่ครับเรื่องป้านุ่มผมขอโทษ แต่นั่นพ่อสั่ง” “ตอนอยู่ไม่รักษา ช่างเถอะ! กินข้าวต้มด้วยนะ ไม่ได้กินข้าวเช้ามาหลายวันแล้ว กาแฟมันไม่เลี้ยงสมองหรอกนะ” แม่พูดเสียงห้วนแต่ลึก ๆ ก็เป็นห่วงเขานั่นเอง จนเมื่อคุณพ่อมา แม่จึงสั่งให้เด็กเอาข้าวมาให้แต่ก็ไม่ได้สนทนา ความรักของแม่แสดงจากกา