บทที่ 3 ทั้งรักทั้งเกลียด3/1 

เมื่อปรเมศเดินทางกลับมาถึงบ้าน เขาหยิบบรั่นดีเข้าไปในห้อง ก่อนจะนั่งดื่มคนเดียวพลางใช้ความคิด เขาควรจัดการกับชีวิตนี้ยังไงดี     

            ถ้าชายหนุ่มไม่จมปลักอยู่กับความแค้น เขมมิกาก็คงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เธอคงไม่ต้องมานั่งทนแบกรับความเจ็บปวด การที่เราถูกใครสักคนหมางเมินใส่ โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นคือสามี ซึ่งเขาก็เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ มันช่างทรมานใจเหลือเกิน                                                    

ในยามสิ้นหวังปรเมศคือคนที่ทำให้เธออยากก้าวไปข้างหน้า พลังงานทั้งหมดที่มีคือสามีของเธอ เขาทำให้หญิงสาวสามารถขับเคลื่อนชีวิตไปข้างหน้าได้อย่างปลอดภัย แต่แล้วความรู้สึกเหล่านั้น กำลังย้อนกลับมาทำร้ายเขมมิกาอย่างไม่ทันตั้งตัว                                                       

ซึ่งตามหลักความเป็นจริง บุคคลใดบุคคลหนึ่งทำความผิด ไม่ว่าจะกรณีใด ๆ ความผิดนั้นจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ดี ผู้นั้นควรรับผลจากการกระทำทั้งสิ้น แล้วเหตุใดอีกคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง กับการกระทำสิ่งเหล่านั้นแม้แต่น้อย ต้องมาแบกรับร่วมด้วย ต่อให้เป็นคนในครอบครัวมันก็ไม่เกี่ยวกันสักนิด                       

“นทีเข้ามาพบฉันหน่อย” เขายกสมาร์ตโฟนเครื่องแพงขึ้นมาแนบหู พลางออกคำสั่งอย่างผู้มีอำนาจ

“ครับบอส” นทีคือมือขวาของปรเมศ ชายหนุ่มมีธุรกิจหลายอย่าง อำนาจในมือของเขาล้นฟ้า แต่ก็ไม่เคยใช้ไปขมขู่ใคร ซึ่งเขามีมือขวาคอยจัดตารางงาน รวมทั้งเตรียมเอกสารสำคัญ ซึ่งนทีเป็นผู้ช่วยที่คอยดูแลทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเจ้าของบ้านหลังนี้ ไม่ใช่สิ! เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ต่างหาก                             

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูห้องดังขึ้น ก่อนที่นทีจะเดินเข้ามา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เมื่อเห็นปรเมศกำลังนั่งดื่มบรั่นดีด้วยใบหน้าเคร่งขรึม                                                  

“ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนครับ พรุ่งนี้บอสมีนัดกับลูกค้าก่อนเข้ามหาลัยนะครับ” เพราะปรเมศคือประธานบริษัทส่งออกอาหารแช่แข็งรายใหญ่ จึงทำให้นทีเรียกเขาว่าบอสจนติดปาก                        

“ฉันรู้แล้ว นายช่วยไปสืบประวัติของไอ้มาลิคให้ฉันหน่อยสิ”                      

“มาลิค... ใช่คนที่เคยมาพบคุณผู้หญิงกับคุณเนเน่ไหมครับ”                       

“อืม...”                                                                                     

“ได้ครับเดี๋ยวจัดการให้”                                                              

“ดื่มด้วยกันไหม”                                                                                   

“ไม่ครับขอบคุณ”                                                                      

“หึ! ทำตัวเป็นคนดี”                                                                   

“แน่นอนอยู่แล้วครับ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้า ผมก็ต้องเซฟตัวเอง”          

“นายไปให้พ้นเลย ฉันอยากอยู่คนเดียว”                                      

“เห็นแม่บอกกว่าคุณผู้หญิงไม่สบาย เธอได้แอดมิทบอสไม่ไปเยี่ยมเธอหน่อยเหรอครับ” ป้าพิกุลคือมารดาของนที                                              

“ไปทำไมเธอจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับคนวางอำนาจ ทว่านทีดูออกเจ้านายของเขาเหมือนคนกำลังอกหัก           

“ถ้าไม่เกี่ยวแล้วจะมานั่งดื่มแบบนี้ทำไม ผมรู้นะว่าบอสกำลังอกหัก เพราะหึงเมียแหละผมดูออก”   

เพล้ง!! แก้วในมือของปรเมศพุ่งเข้าหานที แต่โชคดีที่เขาหลบทัน    

“ทำแตกก็เก็บเองนะครับ ผมง่วงแล้วขอตัวไปนอนก่อน”                

“ไอ้นที! เชี้ยเอ๊ย!” ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมนทีถึงกล้าต่อปากต่อคำปรเมศ เพราะคนทั้งคู่โตมาด้วยกัน

นทีเป็นลูกของแม่นมปรเมศเขาเรียนจบปริญญาโทด้านบริหารจากอังกฤษ แต่เพื่อทดแทนข้าวแดงแกงร้อน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจมาช่วยงานปรเมศอย่างเต็มตัว