6

EP6 - ความลับ รักเลว (อาณาเขต)

“เป็นอะไรวันนี้ถึงยอมกลับบ้านมาหาแม่”

“กลับบ้านได้แล้วเหรอ”

“ปล่อย!!!!”

พ่อเลี้ยงที่อายุมากกว่าเธอไม่ถึงสิบปีคนนี้ ชอบทำลามกใส่เธอตั้งแต่วันแรกๆที่มาอยู่ เขาโอบกอดเธอจนเธอต้องรีบผลักเขาออกแล้วลุกขึ้น

“มาเป็นเมียสักทีจะคิดใจเหมือนแม่เธอไง”

“ไอ้ทุเรศ!!”

สุดท้าย ซาเนียร์ก็ไม่ได้กินข้าวที่บ้านเพราะทนพ่อเลี้ยงที่อายุห่างเธอไม่มากคนนี้ไม่ไหว ก่อนที่เธอจะออกมาอยู่ที่คอนโดลำพัง เธอต้องหวาดกลัวสาระพัดว่าเขาจะบุกเข้าห้องเธอวันไหน หากวันที่เขาเมามากๆกลับมา เขาก็จะชอบมาแอบเคาะประตูห้องเธอบ่อยๆ ซึ่งเธอนอนไม่เคยหลับสนิทแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ซาเนียร์ตัดสินใจออกมาอยู่ที่คอนโดที่แม่เธอซื้อไว้จะปล่อยเช่า แต่เธอขอมาอยู่เองซะก่อน โดยที่ไม่ได้บอกพ่อเลี้ยงเธอว่านี่เป็นคอนโดของใคร

สองวันต่อมา ซาเนียร์เริ่มไปทำกายภาพที่โรงพยาบาล หมอบอกกับเธอว่าให้มาทำสม่ำเสมอ อาการหนักจะได้เบาลง ไม่เช่นนั้นแขนของเธออาจจะทรุดลงมากกว่านี้ และผลที่ตามมามันจะยิ่งแย่ เหตุการณ์ที่ไต้หวันครั้งนี้ ส่งผลกับเธอไปตลอดชีวิต ซึ่งที่เธอทำมันมาจากสัญชาตญานของเธอล้วนๆที่พยายามปกป้องคนที่เธอรัก โดยลืมไปว่าตัวเองอ่อนแอกว่าเขามากและเขาไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งนี้แม้แต่น้อย

"แล้วมาตามใบนัดสม่ำเสมอนะครับ" หมอหนุ่มเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณค่ะ"

"ผมเจอเคสแบบนี้อยู่บ่อยๆ บางเคสก็ดีขึ้นจนกลับมาใช้ชีวิตปกติได้นะครับ" หมอเอ่ย

"คุณหมอปลอบใจเหรอค่ะ ฉันก็อยากให้สิ่งที่หมอพูดเป็นจริงค่ะ" ซาเนียร์เอ่ย

"ผมชื่ออัย เรียกผมหมออัยก็ได้นะครับ"

"ค่ะคุณหมอ ฉันชื่อซาเนียร์ ชื่อเดียวกับชื่อจริงเลยค่ะ"

"จำง่ายดีนะครับ ไว้ครั้งหน้าเจอกันนะครับ"

ซาเนียร์เอ่ยลาหมอหนุ่มที่เป็นหมอเจ้าของเคสเธอ ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลมา เมื่อมาถึงที่ร้านอาหาร เธอกลับเอาแต่มองมันอย่างเสียใจ ตอนนี้มีเพียงลูกน้องสองคนที่ทำหน้าที่ปรุงอาหาร ส่วนเธอตอนนี้ไม่สามารถทำมันได้อีกแล้ว

จนกระทั่งเวลาปิดร้าน แต่กลับมีออร์เดอร์เข้ามาก่อนจะปิดเพียงไม่ถึงสิบนาที ต้นทางสั่งมาจากที่คาสิโนของอาณาเขต ซึ่งชื่อคนสั่งเธอไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็เป็นทางผ่านกลับคอนโดอยู่แล้ว เธอจึงเลือกที่จะไปส่งออร์เดอร์นี้ด้วยตัวเอง

ไม่นานหลังอาหารเสร็จครบทุกอย่าง ซาเนียร์ถือมันลงจากแท็กซี่ก่อนเดินตรงเข้าไปในคาสิโนก่อนไปติดต่อที่ล็อบบี้ว่าเธอนำอาหารมาส่งให้กันคนนี้ซึ่งเธอโชว์กระดาษออเดอร์ให้ดู

"อ่อ ของคุณทีโอ เดี๋ยวฝากไว้ได้เลยค่ะ" พนักงานเอ่ย

"อ่อ งั้นรบกวนด้วยนะคะ"

"ใช่อาหารที่ฉันสั่งมั้ย"

เสียงๆนึงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ามา ซาเนียร์คุ้นหน้าก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนนี้คือพี่เขยของอาณาเขตซึ่งเป็นสามีของนานี่พี่สาวแท้ๆของเขา

"สวัสดีค่ะ"

"อ้าว เพื่อนเขตนิ มาทำอะไรที่คาสิโนแบบนี้ครับ" ทีโอเอ่ย

"อ่อ เอาอาหารมาส่งค่ะ"

"อ้าว บังเอิญจัง"ทีโอเอ่ย

"งั้นทานให้อร่อยนะคะ เนียร์ขอตัวกลับก่อนนะคะ"

ซานเนียร์เอ่ยลาทีโอก่อนหมุนตัวเดินกลับไป แต่ทีโอกลับคว้าไหล่เธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะถูกพนักงานที่เข็นรถเก็บกระเป๋าชิปชนเข้า

"ระวัง!!"

"โอ๊ย!"

"เจ็บมากเหรอ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่คิดว่าจะเผลอดึงแรงไปหน่อยครับ"

ทีโอตกใจเมื่อเห็นซาเนียร์ร้องด้วยความเจ็บ เพราะเขาไม่รู้ตัวว่าไปจับไหล่ของเธอข้างที่เจ็บเข้า ซาเนียร์กัดฟันยิ้มก่อนจะเอ่ยลาอีกครั้ง แล้วรีบเดินออกมา ก่อนที่เธอจะแสดงอาการเจ็บต่อหน้าทุกคนไปมากกว่านี้

"ทำอะไรพี่ทีโอ" เสียงอาณาเขตที่เดินลงมาจากชั้นสองเอ่ยทักขึ้น

"อ่อ เมื่อกี้เพื่อนเขตน่ะมาส่งอาหารแล้วจะชนกับรถเข็นเข้า พี่ดึงไหล่นิดเดียวดูเหมือนน้องเขาเจ็บ สงสัยแรงไปหน่อย"ทีโอเอ่ย

"เพื่อนผม???"

"น้องเขาแทนตัวเองว่าเนียร์"

อาณาเขตถึงกับอ้อ แต่แค่ไม่คิดว่าซาเนียร์จะมาเองถึงที่นี่เท่านั้น หลายวันต่อมามีนัดรวมรุ่นซึ่งซาเนียร์ อาณาเขต และปรายที่เรียนมาด้วยกันก็มีนัดไปงานนี้เช่นเดียวกัน

และกติกาของงานนี้คือให้พกบัตรประจำตัวนักศึกษาไปด้วยซึ่งอาณาเขตเองไม่ได้สนใจ แต่ปรายและซาเนียร์ดูจะตื่นเต้นไม่น้อย และบัตรใบนั้น แม่ของเธอเป็นคนเก็บไว้เป็นที่ระลึกในวันที่เธอเรียนจบ

ซึ่งนั่นหมายความว่าซาเนียร์ต้องกลับไปเอามันที่บ้าน ทั้งที่ไม่อยากไปแต่ก็ต้องไป และโชคไม่ค่อยดี เมื่อเธอมาถึงกลับไม่พบแม่แต่เจอเข้ากับพ่อเลี้ยงของเธอแทน

"จะรีบไปไหนล่ะ"

"จะทะ..ทำอะไร หลบไปนะ!!"

ซาเนียร์เอ่ยในขณะที่พยายามจะหนีให้พ้นจากผู้ชายบ้ากามคนนี้ เธอพลาดที่ไม่ได้โทรถามแม่ของเธอก่อนว่าจะกลับมาตอนไหน

"เล่นตัวจังวะ!!"

"กรี๊ดดดดด อุบ!!!"

ซาเนียร์ถูกรบวมมือปิดปากแล้วถูกลากไปโยนลงกับโซฟา ก่อนที่พ่อเลี้ยงเธอจะขึ้นคร่อมพยายามจะข่มขืนเธอ

"ปล่อยนะ!!!"

"โอ๊ย!!!! อีนี่เล่นตัวนัก!!!!"

ผลั่ก!!!! เขาชกเข้าที่ท้องของเธอจนเธอจุกแทบขยับตัวไม่ได้ พ่อเลี้ยงพยายามปลดกระดุมเสื้อ ซาเนียร์ใช้แรงเฮือกสุกท้ายคว้าแจกันแล้วฟาดเขาจนหัวแตก ก่อนรีบพยุงตัวออกจากบ้านแล้วรีบขึ้นรถแท็กซี่

เธอนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นที่คอนโดนานนับชั่วโมง ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ทำไมเธอถึงไม่เคยมีความสุขสักที จนกระทั่งช่วงค่ำนัดกันที่คลับ เมื่อซาเนียร์ไปถึงก็เจอกับทุกคน ก่อนเห็นอาณาเขตและปรายที่นั่งข้างๆกัน ร่างกายเธอตอนนี้แทบไม่อยากมางานด้วยซ้ำเพราะยังจุกและเจ็บไม่หายจากแรงต่อสู้

"เนียร์ มานั่งนี่ๆ" ปรายเอ่ย

"อ่อ"

ตอนนี้ทุกคนพากันคุย พากันดื่มอย่างสนุก อาณาเขตที่นั่งกอดคอปรายและดื่มนิ่งๆทำเอาซาเนียร์แทบจะอยากกลับวะเดี๋ยวนั้น

"เดี๋ยวปรายมานะ ขอไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ" ปรายเอ่ย

"ใครโทรมา" อาณาเขตเอ่ย

"ที่บ้านน่ะซิ เดี๋ยวมานะ"

ปรายเดินออกไป อาณาเขตก็ดื่มเหล้านิ่งๆโดยไม่ได้คุยอะไร ซาเนียร์เองก็เลือกจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเช่นกันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"เขต แผลที่ถูกยิงหายดีแล้วเหรอ" ซาเนียร์เอ่ย

"อืม หายนานแล้ว"

"อ่อ โชคดีที่ไม่ถูกจุดสำคัญใช่มั้ย" ซาเนียร์เอ่ย

"อืม โชคดีที่ไม่ได้จุดสำคัญ"

อาณาเขตนิ่งมากจนซาเนียร์ทนไม่ได้เพราะเหมือนมีแต่เธอที่พยายามคุยกับเขา จนเริ่มดึก ปรายหายไปคุยโทรศัพท์นานมาก เธอรู้เพียงว่าพ่อแม่ปรายอยู่ต่างประเทศ คงจะคุยกันยาวก็ไม่น่าแปลก เกือบตี1ปรายขอตัวกลับไปก่อนเพราะพ่อแม่ของเธอบินด่วนกลับมาหาและลงไฟล์ทบินช่วงดึกแถมมาแบบไม่บอกไม่กล่าว เธอสัญญากับอาณาเขตว่าเดี๋ยวจะกลับมาขอไปเจอพ่อกับแม่ก่อนซึ่งอาณาเขตก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะได้คุยกับพ่อแม่ปรายเช่นกัน

"ไง!!! แสบนักนะ ฟาดฉันหัวแตก"

ในขณะที่ออกมาเข้าห้องน้ำ เธอก็เจอเข้ากับพ่อเลี้ยงของเธอที่มีผ้าปิดแผลที่หน้าผาก เขาตามเธอมาที่คลับเมื่อรู้จากแม่ของเธอ

"อย่าเข้ามานะ!!!"

"มานี่!!!"

ซาเนียร์รีบวิ่งแหวกผู้คนไปทางนั้นทางนี้ ก่อนจะเข้าไปในห้องๆนึงซึ่งเธอกลัวจนตัวสั่นไปหมด ห้องนี้มืดมากและเสียงพ่อเลี้ยงของเธอก็ดังอยู่ด้านนอก เธอยืนใช้มือปิดปากด้วยความกลัว ตอนนี้แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ได้ติดตัวมาจะขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้ ไม่นานเสียงก็เงียบไป เขาคงออกจากตรงนี้ไป

"อ๊ะ!!!"จู่ๆก็มีใครบางคนดึงเธอไปจากตรงหน้าประตู

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥