ตอนที่9 แค่จูบ

“ฉัน...”

            “หาย...หายใจ...ไม่ออก”   เธอต่อว่าเขา อยากทำมากกว่า แต่บางทีการแกล้งตัวทำโง่ๆ อาจจะดีกว่า แค่จูบยังไม่ได้เสียตัวสักหน่อย!

            “ฉันขอโทษ...”  เขาพูดเสียงเบาอย่างไม่เคยทำกับหญิงใดมาก่อน “กลัวหรือไม่”

            “อื้ม”  เธอพยักหน้าแรงๆ “เจ็บ”

            “คราวหน้าจะไม่ทำให้เจ็บอีก”

            ‘หา! ยังจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ!’

            ย่าหยาส่ายหน้ารัวๆ

            “ไม่เอาแล้ว!”

            คราวนี้ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ  เขาเงี่ยหูฟังดูเหมือนบ่าวในเรือนมาแอบพลอดรักกันยังไม่จบศึกง่ายๆ เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วยุ่งเหยิง คงทั้งกลัวทั้งตกใจ

            “จะ...จะขึ้นเรือน”

            “ฉันไปส่ง”

            “กะ...กลับ...กลับเองได้”  เพราะเขาคลายวงแขนออกแล้วทำให้เธอก้มตัวรอดใต้รักแร้ของเขาออกมา แต่เดินได้ก้าวเดียวแข้งขาที่ยังไม่แรงก็พาให้ตัวเซไปมา สินธุ์เห็นแล้วก็หมุนตัวไปช้อนร่างเล็กอุ้มขึ้นมาทันที

            “คุณสินธุ์!”

            “อย่าเสียงดัง ประเดี๋ยวก็ตื่นกันทั้งเรือน” 

เขาขู่แต่กลับยิ้มละไม ทำให้คนตัวเล็กหยุดดิ้นรนและยอมอยู่นิ่งๆให้เขาอุ้มไปส่งจนใกล้ถึงเรือนจึงปล่อยให้เธอยืนด้วยตัวเอง

“คราวหน้าคราวหลังอย่าลงเรือนเดินคนเดียวเช่นนี้อีก”

            ย่าหยาพยักหน้ารับแล้วรีบสาวเท้ากลับขึ้นเรือนอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจเต้นรัว  

แค่จูบ! แค่จูบเท่านั้น เขาคงเมา บรรยากาศพาไป ไม่มีอะไรเกินเลยสักนิด!

          

            ชายหนุ่มเดินมาถึงเรือนก็โบกมือไล่บ่าวรับใช้ไปให้พ้นหน้า เขาไม่เหมือนพี่ชายในเรือนจึงไร้บ่าวไพร่ ความเงียบสงบคือสิ่งที่เขาปรารถนาแต่มันเหมือนถูกทำลายไปสิ้นตั้งแต่วันที่เขาเข้ามาในห้องนอนของตนแล้วพบร่างอรชนหลับใหลบนเตียง

            สินธุ์ทิ้งตัวลงนอน เขาหลับตาพลางนึกถึงภาพในวันนั้นซึ่งเขาคิดไปว่าเธอเป็นบ่าวที่หวังจะเลื่อนฐานะเป็นเมียเขา   ครั้งนั้นเขาคิดแค่จะข่มขวัญเล็กๆ น้อยๆ แต่เมื่อเข้าใกล้กลับรู้สึกอยากสัมผัส ราวกับกำลังแตะต้องของต้องห้าม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายเย้ายวนและปลุกเร้าเลือดในกายจนเดือดพล่าน จนเมื่อเจ้าของร่างอรชนลืมตามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก เขาก็รู้สึกปรารถนาจะครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ

            เป็นความปรารนาที่รุนแรงยากเกินจะบรรยาย

            ชายหนุ่มไม่เข้าใจตนเองนัก เขาเป็นหนุ่มนักเรียนนอก เคยไปเรียนหนังสือที่อังกฤษถึงสี่ปีด้วยทุนหลวง พบเจอหญิงสาวต่างเชื้อชาติมากหน้าหลายตา แต่กลับไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกต้องการได้รุนแรงถึงเพียงนี้ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้สวยเลิศเลอมากกว่าหญิงสาวผู้ใด ตัวก็เล็กซ้ำยังพูดจาตะกุกตะกัก ดูแลตัวเองก็แทบไม่ได้ แต่เขากลับอยากเป็นฝ่ายดูแลเสียอย่างนั้น

            ความรู้สึกเช่นนี้มันคืออะไรกันแน่

            ขณะที่ใจประหวัดถึงหญิงสาวเจ้าของแววตาใสซื่อคู่นั้น ร่างกายของเขากลับซื่อสัตย์ยิ่งกว่า มันร้อนรุ่มและทรมานจนต้องใช้มือช่วยปลอบประโลม คิดถึงกลีบปากนุ่มยิ่งโหยหา เขายอมรับว่าทำตัวไม่สมกับเป็นสุภาพบุรุษนักแต่ความรู้สึกนี้มันเกิดกับเธอเพียงผู้เดียว

            มือคู่หนึ่งยื่นมาลูบไล้กล้ามเนื้อแน่นหนั่น บุรุษผู้นี้ไม่เหมือนหนุ่มนักเรียนนอกที่วาดเคยเห็นยามออกติดตามคุณช้อยไปนอกเรือน คนเหล่านั้นดูผอมบางผิวขาว แต่คุณสินธุ์มีเรือนร่างกำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามแต่ท่วงท่าองอาจดุจม้าพยศ

ดวงตาคมเบิกกว้างแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

            “วาด!”

            “วาดเองเจ้าคะคุณสินธุ์”   วาดส่งยิ้มเย้ายวนแล้วขยับตัวขึ้นมานั่งบนเตียง วาดบ่าวรับใช้ข้างกายคุณช้อยตั้งแต่ยังไม่ออกเรือน เมื่อมาเป็นเมียคุณหลวงพิชัยก็ติดตามมารับใช้ด้วย แต่งงานกันมาหลายปีคุณช้อยยังไม่มีลูกให้คุณหลวงพิชัย คุณช้อยคิดยกวาดให้เป็นเมียบ่าวของคุณหลวง แต่คุณหลวงกลับไม่รับและไม่เร่งรัดเรื่องมีลูก ทำให้วาดเปลี่ยนเป้าหมายมาที่คุณสินธุ์น้องชายคุณหลวงพิชัยแทน อย่างไรเสีย นางก็ไม่ต้องการเป็นแค่บ่าวรับใช้ไปทั้งชีวิต

            “เข้ามาทำไม ออกไป!”   สินธุ์ตวาดแล้วกระชากผ้าห่มมาคลุมท่อนล่างของตนเสีย

            “โธ่ คุณสินธุ์ อย่าเพิ่งไล่วาดเหมือนหมูหมาเช่นนี้สิเจ้าคะ”  วาดยังคงทำใจเย็นส่งยิ้มยั่วยวนออกไป “จะปล่อยให้แข็งขันอยู่อย่างนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ ให้วาดช่วยดีกว่าจะได้สบายเนื้อสบายตัว”

            “ฉันบอกให้ออกไป พูดไม่รู้เรื่องหรือไร หรืออยากให้เรื่องนี้ถึงหูคุณช้อย!”  สินธุ์ขึงตาใส่อย่างดุดัน เขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิง

            วาดเห็นท่าไม่ดีจึงไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ นางรู้ดีว่าคุณสินธุ์หากเอ่ยปากไล่แล้วก็อย่าฝืนอาจโดนมือโดนตีนเอาเข้าได้

            “ถ้าคุณสินธุ์ต้องการสิ่งใด เรียกใช้วาดได้เสมอ”

            สินธุ์ในสายตาข่มขู่ก็ขับไล่วาดให้ออกไปให้พ้นห้องนอนของเขาได้ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้อื่นแล้ว เขาก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ สงสัยต้องหาบ่าวชายมาคอยเฝ้าเรือนเสียแล้ว  แต่ถ้ามีคนเฝ้าเรือนแล้วแม่หญิงขี้อายผู้นั้นจะกล้าย่างเท้าเข้ามาถึงเรือนของเขาไหมหนอ  ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ให้สายลมเย็นยามค่ำคืนช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ร้อนรุ่ม  จะมีคนนอนไม่หลับเหมือนเขาบ้างไหม

...........

วันนี้เป็นวันหยุดของสินธุ์  อาการแปลกประหลาดในอกที่ยังขบคิดไม่ตกทำให้นอนแทบไม่หลับนั้นเป็นเหตุให้เขาตัดสินใจมาเรือนของพี่ชายเพื่อปรึกษาตามประสาพี่น้อง  พ่อแม่ของทั้งสองสิ้นบุญไปเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เขาจะเดินทางไปเรียนที่อังกฤษ ส่วนปู่ย่าและตายายไม่ใช่คนพระนครไม่ใคร่ชอบความเปลี่ยนแปลงของพระนครจึงเลือกใช้ชีวิตสงบที่เมืองหล่มสักซึ่งเป็นบ้านเกิด  ในเรือนหลังใหญ่นี้จึงมีเพียงพี่ชายและพี่สะใภ้ที่ยังไร้บุตรธิดาอยู่ในเรือน

            “อ้าว สินธุ์ วันนี้วันหยุดรึ”  หลวงพิชัยเอ่ยถามหลังวางหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์แล้วพยักหน้าเป็นเชิงให้นั่งลงที่เก้าอี้

            “หยุดขอรับ”  สินธุ์ตอบแล้วกำลังเลื่อนเก้าอี้ แต่หางตารับรู้การเคลื่อนไหวจึงหันไปมอง ภาพที่เห็นทำเอาแทบลืมหายใจไปทันที

            “พ่อสินธุ์วันนี้อยู่บ้านรึ กินข้าวเช้าแล้วหรือยัง”

คุณช้อยเอ่ยถามขณะประคองร่างเล็กนุ่งโจงกระเบนสวมเสื้อแพรไหมตัดแบบตะวันตกแขนยาวเอวเสื้อเข้ารูป ใบหน้าแต้มแต่งสีสันบางๆ ทว่าขับเน้นโครงหน้าให้งดงามชวนมอง หลวงพิชัยเห็นน้องชายตะลึงงันก็แสร้งกระแอมไอเรียกสติทำให้สินธุ์รู้สึกตัวแล้วกระพริบตาก่อนจ้องมองว่าหญิงงามตรงหน้าคือย่าหยา

“คนในเรือนนี้กินอาหารเช้ากันแล้ว สินธุ์จะรับอะไรรองท้องหรือว่าเอาข้าวต้มทรงเครื่อง”  คุณช้อยแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาของน้องชายสามี เธอแอบยิ้มขำแล้วส่งหันไปพูดกับยี่สุ่นที่เดินตามหลังมา “ฉันบอกแล้วว่าเสื้อผ้าเก่าๆของฉันมีหลายชุด ถ้าไม่รังเกียจก็ให้ย่าหยาเอาไปใส่เถิด ดีกว่าปล่อยไว้ให้หนูกัดเสียของเปล่า”