ログインในขณะที่บรรยากาศบนเตียงกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ เสียงโทรศัพท์ของเคนก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เคนสบถเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย เมื่อปลายสายคือพี่ชายของเกวลินที่สั่งงานด่วนให้เขาต้องไปจัดการทันที เคนจึงทำได้เพียงส่งสายตาเสียดายมาที่เกวลิน"ฝากไว้ก่อนนะครับคุณหนู... เดี๋ยวผมกลับมาต่อ" เคนกระซิบที่ข้างหูเธอ ก่อนจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วรีบออกไป ทิ้งให้เกวลินอยู่กับภาคินตามลำพังภาคินกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาอุ้มเกวลินที่ยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำหมิ่นเหม่ลงมาที่ห้องอาหารหรู แม้แม่บ้านจะจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว แต่ภาคินกลับสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด เหลือเพียงเขากับร่างบางที่นั่งอยู่บนตักแกร่ง"เคนไม่อยู่แล้ว... ทีนี้ก็เหลือแค่เรา" ภาคินกระซิบพลางใช้จมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่น "หิวหรือยังเกวลิน? แต่ฉันว่า... ฉันหิว เธอมากกว่าอาหารพวกนี้อีกนะ""อ๊ะ... คุณภาคิน... อื้อออ" เกวลินครางประท้วงเบาๆ เมื่อมือหนาเริ่มซุกซนเข้าไปใต้สาบเสื้อคลุม บดขยี้อกอิ่มอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องแอ่นอกรับ "ตรงนี้มันห้องอาหารนะคะ... อ๊ะ! อ๊าส์!"ภาคินไม่สนใจคำทักท้วง เขาจัดการกวาดจานอาหารบนโต๊ะออกไปจนพ้นทาง แล้
เสียงครางกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ระเบียงหยุดชะงักลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ภาคินเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเกวลินที่ยังสั่นสะท้านพิงขอบระเบียง โดยมีเคนซ้อนอยู่ด้านหลัง"คุณ... คุณภาคิน" เกวลินอุทานเสียงพร่า เธอเบิกตากว้างด้วยความอึ้ง ทั้งเหนื่อย ทั้งเพลียจากการกรำศึกหนักกับเคนมาหลายยก "ไหนคุณบอกว่า... อยากให้ค่อยเป็นค่อยไป...""ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" ภาคินเค้นเสียงรอดไรฟัน เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอพลางปลดเนกไทออกอย่างช้าๆ รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านจนเคนยังต้องชะงัก "ฉันทนฟังเสียงเธอครางชื่อมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเกวลิน... ในเมื่อเธอโหยหาผู้ชายน้อยใหญ่มาช่วยดับร้อนนัก ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้มันจบๆ ไป!"ภาคินกระชากแขนเกวลินให้หันกลับมาหาเขา โดยที่เคนยังไม่ยอมถอนกายออก ความอึดอัดและเสียวซ่านจู่โจมเกวลินจนเธอต้องร้องครางออกมา"อ๊ะ... อ๊าส์! คุณภาคิน... ฉันเหนื่อย..." เกวลินพยายามประท้วง น้ำตาคลอเบ้าเพราะร่างกายเธอรับศึกหนักมาเกินขีดจำกัดแล้ว"เหนื่อยเหรอ? แต่ร่องเธอยังตอดรัดไอ้เคนไม่เลิกเลยนะ!" ภาคินตวาดพลางบีบคางเธ
เคนโถมกายเข้าหาเกวลินทันทีที่ประตูล็อคสนิท เขาจัดการแยกขาเรียวสวยออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไประหว่างกลางอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า มือหนาบีบเค้นเต้าอิ่มจนทะลักล้นง่ามนิ้ว ก่อนจะก้มลงดูดดึงยอดอกของเธออย่างมูมมาม"จ๊วบ... จ๊วบ... แฮ่ก...""อ๊าส์! เคน... อื้อออออ!" เกวลินเชิดหน้าขึ้นหอบพร่า ลิ้นร้อนที่ตวัดรัวบนอกทำให้เธอเสียวซ่านจนตัวสั่นระริก "เบาหน่อย... อ๊ะ! อ๊างงงงง""ทำไมต้องเบาล่ะครับคุณหนู ในเมื่อข้างล่างของคุณหนูมันแฉะจนจะราดขาผมอยู่แล้ว!" เคนพูดพึมพำกับยอดอกก่อนจะส่งนิ้วร้ายเข้าไปสำรวจร่องรักที่ชุ่มฉ่ำน้ำหวาน"แจ๊ะ... แจ๊ะ... จ๊วบ!""อ๊าาาาาาส์! เคน! อื้ออออ... ตรงนั้น... ฮ่ะ... อ๊าส์! อ๊าส์!" เกวลินครางระงมพลางจิกมือลงบนผ้าปูเตียงจนยับย่น ความชำนาญของเคนทำให้คำสาปในกายเธอพุ่งพล่าน ร่างกายเริ่มบิดเร้าไปตามจังหวะนิ้วที่รัวเร็วและหนักหน่วงเคนไม่ยอมปล่อยให้เธอพัก เขาจ้วงแทงแก่นกายใหญ่โตเข้าสู่ความอ่อนนุ่มรวดเดียวจนสุดโคน!ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!"อ๊างงงงงงง! อื้อออออ! เคน... แรงอีก... อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์!" เกวลินหลุดครางเสียงหลง ตาของเธอเริ่มเหลือกลอยด้วยความเสียวที่ท่วมท้น จังหวะกร
เกวลินสะอื้นจนตัวโยน ร่างกายที่บอบช้ำพิงกำแพงอย่างหมดแรง เธอเงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นสบตากับภาคินที่ยืนมองอยู่ด้วยความสับสนและกดดัน"คุณด่าฉันว่าร่าน... คุณมองว่าฉันมันไร้ค่า..." เกวลินแค่นเสียงหัวเราะสมเพชตัวเอง "แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องเป็นแบบนี้? มันไม่ใช่เพราะสันดานหรอกคุณภาคิน! แต่มันคือบาป ที่ฉันทำไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อนต่างหาก!"ภาคินขมวดคิ้วจ้องมองเธอเขม็ง "บาปอะไรของเธอ?""ฉันมันเป็นคนโอหัง... ฉันเคยด่าทอและเหยียดหยามยายแก่ขอทานมอมแมมคนหนึ่งด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เพียงเพราะแกเดินมาขวางทางฉัน ฉันมองแกด้วยสายตาขยะแขยงและพูดจาดูถูกศักดิ์ศรีความเป็นคนของแกอย่างไม่ใยดี!" เกวลินหลับตาลง ภาพดวงตาขุ่นมัวที่จ้องเขม็งมายังเธอวันนั้นยังหลอกหลอน "ยายแก่คนนั้นไม่ได้โกรธ... แต่แกยิ้ม แล้วสาปแช่งให้ฉันต้องตกอยู่ในนรกที่ไม่มีวันจบสิ้น แกบอกว่าในเมื่อฉันรักศักดิ์ศรีนัก แกก็จะทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่หิวโหยราคะจนต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปอ้อนวอนขอสัมผัสจากใครก็ได้!"เกวลินเริ่มร้องไห้หนักขึ้นจนตัวสั่น "แกสาปให้ร่างกายของฉันโหยหาตัณหาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อให้ฉันรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของคนที
ท่ามกลางเสียงกระแทกกระทั้นที่หยาบโลนและเสียงครางที่สุขสมปนทรมานของเกวลิน จู่ๆ ร่างของ ภาคิน ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็แข็งทื่อไป สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างรุนแรงภาพของเกวลินที่กำลังถูกเคนรุกรานในท่าที่ประจันหน้ากับเขา มันดันไปซ้อนทับกับภาพเหตุการณ์สะเทือนใจในอดีตภาพผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยรัก เธอกำลังถูกกระทำย่ำยีในสภาพไม่ต่างจากนี้ รอยเลือด รอยช้ำ และเสียงร้องไห้ที่โหยหาความช่วยเหลือมันดังก้องขึ้นมาในโสตประสาทของเขาจนหูอื้อไปหมด"มะ ไม่... หยุด..." ภาคินพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่า แก้วบรั่นดีในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนาจนน้ำเหล้าสาดกระจายเคนที่กำลังโหมแรงใส่เกวลินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงง แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดจังหวะรัก "เป็นอะไรไปครับคุณภาคิน? ทนดูไม่ได้เหรอครับ!""หยุดพูด! ออกไป! ออกไปให้พ้น!" ภาคินตะโกนลั่นพลางกุมขมับตัวเองแน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม อาการแพนิคกำเริบหนักจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนจนเขามองเห็นเกวลินเป็นร่างของผู้หญิงคนเดิมที่กำลังชุ่มไปด้วยเลือดเกวลินปรือตามองภาคินด้วยความตกใจ เธอเห็นเขาตัวสั่นเหมือนคน
ภาคินตัดสินใจรวบตัวเกวลินขึ้นแนบอก เขาอุ้มร่างบางที่กำลังบิดเร้าด้วยความร้อนรุ่มจากคำสาปไปยังห้องนอนหรูของเธอ เมื่อวางเธอลงบนเตียงกว้าง เกวลินที่สติเริ่มเลอะเลือนก็ปรือตาขึ้นมอง ชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาและดุดันจนเธอเผลอเอื้อมมือไปลูบไล้รอยสักที่คอของเขา"คุณภาคิน... ฉันต้องการคุณ" เกวลินกระซิบเสียงพร่า พลางโน้มคอเขาลงมาหมายจะบดจูบ การอ่อยครั้งนี้รุนแรงและจริงจังจนภาคินเกือบจะเสียศูนย์แต่จมูกระดับนักธุรกิจสีเทาของเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคยจากหน้าห้อง ภาคินชะงักนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ว่า เคน กำลังยืนดูอยู่หลังประตู"อยากได้ฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" ภาคินเอ่ยเสียงดังพอที่จะให้คนข้างนอกได้ยิน เขากดข้อมือเกวลินไว้กับเตียง "ในเมื่ออยากพิสูจน์ว่าตัวเองมีค่า ไม่ใช่แค่ผู้หญิงร่านไปทั่ว... งั้นฉันจะให้โอกาสเธอพิสูจน์ต่อหน้าหมาหวงก้างของเธอเสียหน่อยเป็นไง?"ภาคินหันไปตะโกนสั่งเสียงเข้ม "เข้ามา! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างนอก เคน!"ประตูถูกผลักเปิดออกทันที เคนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตและเจ็บปวด เขากำหมัดแน่นจนตัวสั่นเมื่อเห็