คำสาปราคะคุณหนูตัวร้าย 3P [Nc20+]

เกวลินนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้าง ลมหายใจยังคงหอบถี่ ผิวขาวเนียนละเอียดบัดนี้แดงระเรื่อด้วยพิษไข้แห่งความใคร่ที่เพิ่งมอดดับลงไปชั่วคราว ดวงตาที่เคยจองหองบัดนี้คลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสับสน​"อึก... บ้าที่สุด ทำไมมันไม่หายไปสักที"​เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกขึ้นไปชำระล้างคราบน้ำคาวสวาทที่เปรอะเปื้อนโคนขา แต่เพียงแค่ขยับตัว ความรู้สึกวูบวาบก็แล่นพล่านขึ้นมาอีกครั้ง คำสาปของยายแก่คนนั้นไม่ได้จบลงแค่การช่วยตัวเอง แต่มันเหมือนไฟที่ยิ่งเติมเชื้อก็ยิ่งลุกโชน​ก๊อก ก๊อก ก๊อก​เสียงเคาะประตูทำให้เกวลินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายจนมิดชิด​"คุณหนูครับ... ผมเอาอาหารเย็นมาส่ง"​นั่นคือเสียงของเคนบอดี้การ์ดที่เธอจงเกลียดจงชัง เสียงทุ้มต่ำของเขาวันนี้กลับฟังดูสั่นประสาทเธออย่างบอกไม่ถูก เกวลินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม และที่แย่กว่านั้น... ความร้อนรุ่มที่กึ่งกลางลำตัวกลับเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกรอบ เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้ชาย!​"วางไว้ข้างนอก! ฉันยังไม่หิว!" เธอตะโกนออกไป เสียงสั่นพร่าจนเกือบควบคุมไม่ได้​"แต่คุณณัฐวินสั่งไว้ว่าต้องดูแลให้คุณหนูทานข้าวตามเวลา ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับ

เคนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ถนนดินลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้ครึ้ม ก่อนจะมาหยุดสนิทหน้าบ้านพักหลังเก่าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก แต่สำหรับคนที่อารมณ์กำลังเดือดพล่านอย่างเคน... ผีที่ไหนเขาก็ไม่สนทั้งนั้น!​"ลงมา!" เคนเดินมาเปิดประตูรถแล้วกระชากแขนเกวลินให้ลงจากรถอย่างแรง​"โอ๊ย! เคน ฉันเจ็บนะ! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม บอกแล้วไงว่าฉันอยากพัก!" เกวลินพยายามขัดขืน แต่แรงบีบที่ข้อมือทำเอาเธอหน้าเหยเก​"พักเหรอ? เมื่อกี้ที่โรงพยาบาลยังดูสดชื่นอยู่เลยไม่ใช่หรือไง!" เคนเหวี่ยงร่างบางเข้าไปในตัวบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นจางๆ แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ทำให้เห็นฝุ่นที่ลอยฟุ้ง​เคนดันเกวลินจนแผ่นหลังเธอแนบติดกับผนังไม้เก่าๆ เขาโน้มตัวลงมาจนเกวลินสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่มและกลิ่นอายความโกรธ​"หมอนั่นทำท่าไหนบ้างล่ะ... หืม? มันถึงทำให้คุณหนูดูพอใจขนาดนี้"​"นายมันบ้าไปแล้วเคน! อ๊ะ..."​ยังไม่ทันที่เกวลินจะด่าจบ เคนก็บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนคุณหมอ แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ เขาจงใจข

เคนนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมมืดของบาร์ สายตาคมกริบจ้องมองเกวลินที่กำลังเยื้องกรายอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ เธอจงใจเบียดเสียดร่างกายกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนแล้วคนเล่า ทุกครั้งที่เธอส่งยิ้มหวานหรือยอมให้ชายพวกนั้นแตะต้องเอวบาง เคนจะกระดกเหล้าเข้าปากราวกับมันคือน้ำเปล่า​"แกมันโง่เองเคน... ปากหมาจนเสียเรื่อง..." เขาสบถกับตัวเอง เสียงหัวใจมันเต้นโครมครามด้วยความริษยาที่แทบจะระเบิดออกมา​เหล้าขวดแล้วขวดเล่าถูกสั่งมาไม่หยุด จนกระทั่งสติสัมปชัญญะของเคนเริ่มพร่าเลือน แต่ความโกรธกลับชัดเจนขึ้น เขาเห็นชายคนหนึ่งเริ่มเลื่อนมือต่ำลงไปใต้กระโปรงของเกวลิน และเธอก็แกล้งทำเป็นเคลิบเคลิ้มเพื่อยั่วโมโหเขา​ปึก!​เคนกระแทกแก้วลงบนโต๊ะจนร้าว เขาพยุงร่างกายที่โซเซแต่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อพุ่งตรงไปที่ฟลอร์เต้นรำทันที​"เห้ย! แกเป็นใครวะ?" ชายคนนั้นร้องลั่นเมื่อถูกมือหนาของเคนกระชากไหล่จนล้มคว่ำ​เคนไม่ตอบ แต่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเกวลิน แรงบีบจากความเมาและความหวงทำให้เธอถึงกับอุทานออกมา "เคน! นายเมาแล้วนะ ปล่อยฉัน!"​"ใช่! ผมเมา! และผมก็กำลังจะบ้าเพราะคุณด้วย!"​เคนไม่ฟังคำทัดทาน เขาไม่พาเธอไปที่รถ แต่กลับลากเธอตรงไปย

เกวลินมองสภาพเคนที่นอนขดตัวสะอื้นเบาๆ ทั้งที่ยังหลับใหลอยู่แทบเท้าเธอ ความโกรธที่มีมาตลอดทั้งคืนมันเริ่มมลายหายไป กลายเป็นความรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก เธอก้มลงประคองร่างกำยำของเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล​"ไอ้บอดี้การ์ดบ้า... ตื่นมาช่วยกันหน่อยสิ ฉันไม่ใช่คนเหล็กนะ!" เธอพึมพำพลางแบกแขนข้างหนึ่งของเขาพาดบ่า​เคนเริ่มรู้สึกตัวงัวเงีย เขาปรือตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้และการเมาขึ้นมามองเห็นใบหน้าของเกวลินอยู่ใกล้ๆ สัญชาตญาณเด็กน้อยในร่างชายหนุ่มก็ทำงานทันที เขาซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอแล้วกอดเอวเธอไว้แน่นเหมือนเด็กกลัวโดนทิ้ง​"คุณหนูอย่าไป... อย่าไปหาคนอื่น..." เสียงของเขาอู้อี้และแหบพร่า​เกวลินใจกระตุกวูบ เธอไม่ได้ตอบอะไรแต่พยายามพยุงเขาไปที่รถจนสำเร็จ เมื่อยัดเขานั่งประจำที่ได้ เธอก็จัดการสตาร์ทรถขับออกไปจาก สน. ทันที บรรยากาศในรถเงียบเชียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของเคนที่เริ่มสร่างเมาขึ้นมาทีละนิด​จนกระทั่งรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ เคนขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง แสงไฟจากหน้าบ้านทำให้เขาเห็นรอยแดงที่ซอกคอและรอยยับยู่ยี่บนชุดของเกวลินชัดเจน ความทรงจำเรื่องเสียงครางใน สน. พุ่งกลับเข้ามาทิ่มแทงหัวใจเขาอ

ในขณะที่เคนกำลังยืนกดดันอยู่หน้าประตูด้วยความสงสัย นอร์ธกลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แทนที่เขาจะเบาแรงลงเมื่อได้ยินเสียงบอดี้การ์ดเคาะประตู เขากลับเอื้อมมือไปปลดล็อคกลอนประตูห้องน้ำออกช้าๆ โดยที่เกวลินไม่ทันตั้งตัว!​แกร็ก!​ประตูห้องน้ำแง้มออกเพียงเล็กน้อย แต่ก็พอที่จะทำให้เคนที่ยืนอยู่ข้างหน้ามองเห็นภาพเหตุการณ์ข้างในได้อย่างถนัดตา ภาพที่เห็นทำเอาเคนถึงกับยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป​ภาพของคุณหนูเกวลินที่ร่างเปลือยเปล่าครึ่งตัว กำลังถูกนอร์ธยกร่างขึ้นพิงกับผนังห้องน้ำ ขาเรียวทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นไปไว้บนไหล่ของสจ๊วตหนุ่ม นอร์ธจงใจกระแทกกระทั้นความเป็นชายเข้าหาเกวลินอย่างหนักหน่วงและรุนแรงแบบไม่ยั้งมือ​ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!​เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังชัดเจนคาหูของเคน เกวลินในตอนนี้สติเตลิดเปิดเปิงไปหมดแล้ว เธอเชิดหน้าขึ้นจนสุดคอ ดวงตาคู่สวยเหลือกลอยค้าง เพราะความเสียวซ่านที่มันพุ่งทะลุขีดจำกัด แรงอัดที่นอร์ธส่งเข้ามามันมหาศาลจนเธอทำได้แค่หอบหายใจรวยรินและครางอื้ออึงในลำคอ​"เห็นไหมครับ... คุณหนูของคุณกำลังได้รับบริการอย่างดีเยี่ยมเลย" นอร์ธกระซิบเสียงต่ำพลางเหลือบมองเคนผ่านช่องประตูอ