เข้าสู่ระบบสรุปแล้ววิธีแก้คำสาปก็คือมีอะไรกับผู้ชาย แค่นี้ง่ายๆ? ง่ายกับผีสิยะ! พรมจรรย์ของฉันที่เก็บรักษาไว้ก็ต้องมาหายไป เอาเถอะใช่ว่าฉันจะไม่ชอบ เอาล่ะหนุ่มๆ มาคุกเข่าต่อหน้าฉันซะ เพราะฉันคือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
ดูเพิ่มเติม“อึก อ๊าส์”
แจะ แจะ
เสียงลามกที่ปล่อยออกมา เมื่อพบว่าเกวลินกำลังช่วยตัวเองอยู่บนที่นอน
นิ้วมือที่สอดเข้าออกอย่างว่องไวไม่ค่อยช่ำชอง เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งจะเคยมีอารมณ์ทางเพศและช่วยเหลือตัวเองแบบนี้แหละ
“อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว”
ก่อนที่จะเสร็จไปด้วยมือของตัวเอง น้ำขาวใสไหลออกมาทางร่องสวาท เกวลินหายใจหอบเนื่องจากเมื่อกี้เธอใช้พลังงานชีวิตไปมากซะเหลือเกิน ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกันนะ เธอไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย เพราะยัยแก่ขอทานนั่นคนเดียวที่ทำให้เธอต้องกลายมาเป็นแบบนี้
ย้อนกลับไปเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน
“เดินระวังนะครับคุณหนู”
เคน บอดี้การ์ดคนสนิทของพี่ชายเธอที่ให้มาดูแล แน่นอนว่าตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนรับใช้ที่เกวลินหิ้วไปไหนมาไหนด้วยตลอด
“ชุดนี้ก็สวยเหมาะกับฉันมากเลย นายว่าแบบนั้นไหมเคน?”
เกวลินหันมามองลูกน้องคนสนิทของพี่ชายที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องของเธอแบบเต็มตัว เคนที่มีหน้าที่เพียงแค่ถือของที่เกวลินซื้อกลับมาเท่านั้น แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเยอะมากขนาดนี้ สมแล้วกับการเป็นลูกคนรวยที่เห็นของถูกใจก็จะซื้อไปซะหมด
เคนพยักหน้าตอบรับก่อนจะยื่นคีย์การ์ดบัตรเครดิตให้กับพนักงานไป แล้วเขาก็ต้องรีบเก็บของที่คุณหนูซื้อมาหิ้วไว้ให้เต็มมือ บอกตามตรงว่าถ้าเธอยังซื้ออีก เขาก็ไม่มีที่จะถือให้แล้ว นอกเสียจากเอาของในมือพวกนี้ทิ้งไปให้หมดนั่นแหละ ถึงจะมีความคิดแบบนั้นแต่เคนก็ไม่คิดที่จะทำมันจริงๆ ถ้าเอาทิ้งยังไงก็โดนด่าจนหูชา และถูกเจ้านายตัวจริงไล่ออกอีก
“จะให้ผมเอาของพวกนี้ไปไว้ที่รถเลยไหมครับ” เขาถามทันทีเมื่อเห็นเธอเดินมายังทางออกของห้างใหญ่
“โอเค แล้ววนกลับมารับฉันด้วยล่ะ ฉันจะรออยู่นี่”
“เอ่อ...ครับ”
‘ไปด้วยกันจะไม่เปลืองน้ำมันน้อยกว่าเหรอ’ เคนคิดในใจและหันหลังกลับไปยังที่จอดรถและเอาของทุกอย่างที่เกวลินซื้อใส่ไว้ที่ใต้ท้องรถทันที เขาวางมันอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ บอกตามตรงว่าโคตรไม่ชอบที่เธอจิกหัวใช้เขาเหมือนคนรับใช้ส่วนตัว ทั้งที่เขามาดูแลเธอตามคำสั่งของพี่ชายที่เป็นหัวหน้าเขาตรงๆ ด้วยซ้ำ
“ดูมันไว้ล่ะเคน ถ้าเห็นว่ามีพฤติกรรมที่จะรับมรดกต่อจากคุณพ่อเมื่อไหร่ก็ฆ่าทิ้งเลย”
คำสั่งของเจ้านายดังขึ้นมาในหัว เขาพยายามระงับอารมณ์เพื่อที่จะไม่ฆ่าเธอเพียงเพราะเธอยังทำตัวเหมือนคุณหนูตามประสาเด็กที่เห็นอะไรก็จะอยากได้ไปหมด
ทางด้านของเกวลิน ที่ยืนรอเคนขับรถมา ซึ่งมันก็นานมากแล้วเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย
“ไอ้บ้านั่น! แกล้งให้ฉันยืนรองั้นเหรอ!”
เกวลินย่ำเท้าอยู่กับที่เพื่อระบายอารมณ์ เพราะตอนนี้เธออารมณ์เสียจนอยากจะหยิกหัวผู้คนที่เดินผ่านไปมาเพื่อตบได้เลย เธอรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเพราะงั้นเธอจึงทำได้แค่ย่ำเท้าเท่านั้น
ตุ๊บ!
“ว้าย!”
“กรี๊ดดด”
เสียงกรี๊ดของเกวลินทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว
“ตายแล้วเกิดอะไรขึ้นน่ะ” มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมามองก่อนจะช่วยคนแก่หัวหงอกลุกขึ้นมา
“นี่คุณคะ เดินชนคนแก่แบบนี้ยังทำตัวเสียมารยาทอีก” เธอพูดขึ้นมาเพื่อให้คนอื่นที่มองสถานการณ์พวกนั้นเป็นพยาน
“ไม่เป็นอะไรนะคะคุณยาย”
“จ้ะๆ ขอบใจแม่หนูมากนะ”
เกวลินกอดอกมองก่อนจะแสยะยิ้ม “ฉันชนเหรอ ฉันก็ยืนอยู่เฉยๆ เองนะ อีแก่นี่มันมาชนฉันเองซะมากกว่า”
เธอที่ระงับอารมณ์มานานเพราะบอดี้การ์ดบ้านั่นแกล้งให้รอยังไม่พอ ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก อารมณ์ที่ระงับเอาไว้ก็ถูกปล่อยออกมา
“แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องขอโทษนะคะ คุณยายก็แก่แล้วจะไปเห็นได้ไงว่าคุณยืนอยู่”
“เหอะ ขอโทษเหรอ?” เกวลินเดินเข้ามาพยักยายแก่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นล้มก่อนจะจิกผมไปยังผู้หญิงที่ปากดีและตบสั่งสอนสักสองสามที
เพี้ยะ!!
“พอเถอะแม่หนู ยายผิดเองยายมองไม่เห็นทาง ยายขอโทษนะ”
“อย่านะคะคุณยาย” พอยายแก่คนนั้นจะยกมือขึ้นไหว้เพื่อขอโทษเกวลิน แต่ยัยผู้หญิงปากดีที่โดนเธอตบไปเมื่อกี้ห้ามเอาไว้
“ยังไม่เข็ดเหรอห๊ะ!”
“คุณจะตบฉันสักกี่ครั้งก็ได้ตามใจคุณเลยค่ะ แต่คุณจะมาให้คนแก่รุ่นราวคราวทวดแบบนี้ขอโทษ คุณต้องเป็นคนยังไงเนี้ย”
พอยัยนั่นพูดจบ ทุกคนที่มองสถานการณ์พวกนี้ก็พยักหน้าตาม จนเกวลินกรี๊ดออกมาเสียงดัง
“กรี๊ดดดด! ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ มันผิดรึไง แก่ก็อยู่ส่วนแก่ จนก็อยู่ส่วนจน ฉันเป็นถึงลูกคุณหนูไฮโซเลยนะ ทำไมต้องมาขอโทษอีแก่หนังเหี่ยวคนนี้ด้วย”
“ตายแล้วดูพูดเข้าสิคะ ลูกคุณหนูบ้านไหนเนี้ย ถ่ายคลิปไว้เลย ดังแน่”
เสียงผู้คนกระซิบกันอย่างล้นหลาม ทำให้เกวลินรู้สึกอับอายขายขี้หน้า
“อีแก่ทุกอย่างมันเป็นเพราะแกคนเดียว มันเป็นเพราะแกไม่ยอมขอโทษ”
เธอยังคงพยายามเข้าไปหาเรื่องแต่ก็ถูกเคนเข้ามาห้ามซะก่อน
“พอเถอะครับคุณเกวลิน!”
น้ำเสียงที่ดุจนดูไม่เหมือนเคนที่เธอเคยรู้จัก ทำให้เธอหยุดการกระทำทุกอย่างลง และมองไปยังยัยแก่คนนั้นด้วยสายตาเคียดแค้น
“ผมต้องขอโทษแทนคุณหนูของผมด้วยนะครับคุณยาย เดี๋ยวผมจะจ่ายค่าทำขวัญให้”
เขาพูดและก้มไหว้ต่ำเพื่อขอโทษทั้งที่คนขอโทษต้องเป็นเกวลิน ผู้คนยังคนกระซิบกับการกระทำนี้ไม่หยุดหย่อน
คุณยายส่ายหน้าเพื่อไม่รับค่าทำขวัญ ก่อนจะมองมายังเกวลินและพูดบางอย่างขึ้นมา
“ตั้งแต่ฉันอยู่มาจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยเจอเด็กมารยาทแย่แบบเธอมาก่อนเลยสักนิด คำขอโทษไม่มียังไม่พอ คำพูดคำจาและท่าทางการแสดงออกนี่มันไม่ใช่คนเลยสักนิด ฉันขอสาปให้เธอมีแต่ความทุกข์ทรมาน และทรมานมันยิ่งขึ้นไปอีก ให้ตายไปเลยก็ยิ่งดี”
พอคำพูดของยายแก่จบลงผู้คนรอบข้างก็เห็นด้วยพร้อมกับโห่ไล่ปาของใส่ทันที
“ใช่ๆ ขอให้คำสาปที่คุณยายพูดเป็นจริง”
เกวลินกระฟัดกระเฟียดจะตอบโต้ แต่ก็ถูกเคนจับแขนเธอมาเพื่อที่จะขึ้นรถหนีกลับทันที
“ห้ามไว้ทำไม?”
เธอพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย ถ้าไม่ตอบโต้ภาพลักษณ์เธอก็เสียหายหมด
“แค่นี้ก็ภาพลักษณ์ก็เสียหายมากพอแล้วครับคุณหนู คุณอยากให้คุณ ณัฐวิน เป็นห่วงงั้นเหรอครับ?”
เคนพูดขึ้นมาก่อนจะหันไปขับรถมองทาง ทำให้เกวลินหันมองไปที่อื่นเพื่อสงบสติอารมณ์
ณัฐวินก็คือพี่ชายเธอเอง พี่ชายคนละแม่ที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าบ่อยสักเท่าไหร่ ตั้งแต่พ่อเสียเขาก็ยุ่งกับงานเจอกันครั้งล่าสุดก็ตอนงานศพพ่อแค่นั้นเลย ก็ยังดีที่เขาส่งคนมาเพื่อดูแลรับใช้ ไม่อย่างนั้นในบ้านหลังนี้ก็ไม่มีใครสนใจเธอเลย เพียงเพราะเห็นว่าเธอคือลูกเมียน้อยที่พ่อรับเข้ามา
ช่างมันเถอะคิดไปก็หนักหัวเปล่าๆ
ในปัจจุบันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ดูเหมือนคำสาปของอีแก่ขอทานนั้นจะได้ผลซะทีเดียว
เธอไม่เคยดูถูกเทพองค์ไหนเลยนะ แค่เพราะอีแก่คนนั้นก็ทำให้คำสาปนี้ออกฤทธิ์ได้ขนาดนี้
ถ้าเธอไม่เสร็จความใคร่ตัวเอง เธอก็จะตายได้ นี่น่ะเหรอ ความทุกข์ทรมานที่มันพูดไว้
แต่ความทรมานยังไม่หมดแค่นั้น มันยังมีบางอย่างที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตเธอในแต่ละวัน...
อย่างแรกคือ...กลิ่น!
จู่ๆ เกวลินก็เริ่มได้กลิ่นแปลกๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและกระสับกระส่ายตลอดเวลา มันไม่ใช่กลิ่นเหม็น แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าและชวนให้เธอเกิดอารมณ์ทางเพศ กลิ่นนั้นมาจากทุกที่... จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ จากอาหารที่กิน หรือแม้กระทั่งจากอากาศรอบตัว
และอีกอย่างคือ...ความฝัน
เกวลินเริ่มฝันถึงเรื่องแปลกๆ ทุกคืน เธอฝันว่าถูกผู้ชายหลายคนเข้ามาห้อมล้อม และต่างคนต่างปลุกเร้าเธอด้วยวิธีที่แตกต่างกันออกไป บางคนใช้มือ บางคนใช้ปาก และบางคนใช้... ความเป็นชาย
ความฝันนั้นทำให้เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามและเปียกชื้นที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ความกระหายในความสุขทางเพศของเธอเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ จนเธอต้องหาทางระบายมันออกมาด้วยตัวเอง
นั่นทำให้เธอมั่นใจว่า ยัยแก่ขอทานคนนั้นไม่ได้แค่สาปให้เธอทรมานทางกาย แต่ยังสาปให้เธอทรมานทางใจ และทาง สัญชาตญาณ อีกด้วย
เกวลินได้แต่คิดว่า...ความทรมานนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่? หรือเธอจะต้องกลายเป็นทาสของความใคร่ไปตลอดชีวิต?
แล้วถ้าหากว่า... เธออยากจะทำให้คำสาปนี้สิ้นสุดลง เธอจะต้องทำอะไรบ้าง
แสงสีส้มทองของยามอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมายังผิวน้ำทะเล ทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม บนเรือยอชต์ลำหรูที่จอดสงบนิ่งอยู่กลางอ่าว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนสามคนเกวลินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มร่างกำยำทั้งสอง ผิวขาวเนียนที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและหยาดเหงื่อที่ยังไม่เหือดแห้ง เธอซบหน้าลงกับแผงอกของภาคิน ขณะที่ขาข้างหนึ่งยังถูกเคนเกี่ยวกระหวัดไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ"สรุปว่า... คุณหนูจะเลิกอ้างเรื่องคำสาปได้หรือยังครับ?" เคนกระซิบถามพลางจูบเบาๆ ที่ข้อเท้าเล็ก น้ำเสียงของเขาไม่มีความประชดประชัน มีเพียงความเอ็นดูที่ปนไปด้วยความใคร่เกวลินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยดวงตาปรือปรอย "ยอมรับก็ได้ ว่าติดใจเอง..." เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าหวานแดงซ่านไม่ใช่เพราะแสงอาทิตย์ แต่เพราะความละอายที่ถูกเปิดโปงจนหมดเปลือกภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตา "ดี... ในเมื่อยอมรับแล้ว ก็จำใส่ใจไว้ด้วยว่า ต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอเป็นของฉันกับเคน กรงทองที่
ท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับน้ำทะเลสีมรกต เรือยอชต์ลำหรูจอดทอดสมออยู่กลางทะเลที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบกราบเรือเบาๆ เกวลินในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วสีขาวสะอาดตายืนรับลมอยู่ที่หัวเรือ ผิวขาวเนียนของเธอสะท้อนแสงแดดจนดูเปล่งปลั่ง แต่บรรยากาศที่แสนสงบกลับเริ่มร้อนระอุขึ้นเมื่อชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาขนาบข้างภาคินเดินเข้ามาซ้อนหลัง เขาใช้แขนแกร่งโอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ก่อนจะกดจูบลงที่ลาดไหล่เนียนอย่างหวงแหน "ชอบไหมเกวลิน... ทะเลที่เป็นของเราแค่สามคน""ชอบค่ะพี่ภาคิน... แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าพี่ไม่จ้องเกลแบบจะกินเข้าไปแบบนั้น" เกวลินเอ่ยเสียงเบา ใบหน้าหวานขึ้นสีจัดเคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเกวลิน เขานั่งลงบนขอบเรือแล้วใช้สายตาคมกริบกวาดมองไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ "ผมว่าจ้องน้อยไปนะครับ... เพราะสำหรับผม แค่เห็นคุณหนูยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว"มือหนาของเคนค่อยๆ เอื้อมไปลูบไล้ที่หน้าขาเรียวสวยของเกวลินช้าๆ ปลายนิ้วร้ายลากไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นไปจนถึงขอบบิกินี่ เกวลินสะดุ้งน้อยๆ ร่างกายสั่นส่ายด้วยความซ่านสยิวที่เริ่มก่อตัวขึ้น"อื้อ... เคน... อย่าค่ะ ตรงนี้มันแดดส่องนะ"
เคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการไปทำงานด่วน แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก ภาคินกำลังคร่อมร่างที่สะบักสะบอมของเกวลินอยู่บนเตียง พร้อมกับรอยช้ำใหม่ที่แดงก่ำไปทั่วตัว"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมคุณหนูถึงอยู่ในสภาพนี้?" เคนถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย"หึ... แกอยากรู้ไหมล่ะเคน ว่าทำไมยัยนี่ถึงยอมให้เราทำสารพัด" ภาคินแค่นยิ้มเหี้ยมพลางกระชากผมเกวลินให้เงยหน้าขึ้น "เพราะคำสาปบ้าบอนั่นมัน 'หมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้ว' น่ะสิ! ยัยนี่มันหลอกเราทั้งคู่ มันแค่ติดใจรสสวาทของพวกเราจนต้องเอาคำสาปมาอ้าง!"เคนถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "หมายความว่ายังไง... ที่คุณหนูครางเรียกชื่อผม อ้อนวอนให้ผมช่วย... ทั้งหมดนั่นคือความต้องการของคุณหนูเองงั้นเหรอ?""ขอโทษ... เคน... พี่ภาคิน... เกลขอโทษ" เกวลินสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเคนเพื่อขอโทษ แต่กลับถูกภาคินกดไหล่ไว้แน่น"ขอโทษเหรอ? มันไม่จบง่ายๆ แค่นั้นหรอกเกวลิน" เคนคำรามพลางปลดเข็มขัดออกช้าๆ "ในเมื่อคุณหนูชอบรุมนัก ชอบให้พวกผมปรนเป
"เกวลิน... ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!"ภาคินเค้นเสียงต่ำจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาให้เธอเป็นจุล เขากระชากแขนเกวลินให้เดินตามไปที่ลานจอดรถอย่างแรง จนร่างบางเซถลาไปตามแรงดึง ยายแก่ขอทานมองตามหลังด้วยรอยยิ้มเย็นชาพลางส่ายหน้าช้าๆเมื่อมาถึงรถหรู ภาคินโยนถุงช้อปปิ้งทั้งหมดลงเบาะหลังอย่างไม่ใยดี ก่อนจะผลักร่างเกวลินเข้าไปในรถแล้วปิดประตูเสียงดัง ปัง!"พี่ภาคิน... เกลขอโทษ... เกลไม่ได้ตั้งใจ" เกวลินพยายามอ้อนวอน น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว เธอไม่เคยเห็นภาคินโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน"ไม่ได้ตั้งใจเหรอ? แต่ที่ผ่านมาเธอหลอกให้ฉันสงสารมาตลอด!" ภาคินตวาดลั่น เขากระชากชุดสวยของเธอออกอย่างรุนแรงโดยไม่สนใจว่าจะเป็นที่ไหน "ในเมื่อชอบนักใช่ไหม... ชอบความร่านในตัวเธอมากใช่ไหม? ได้! ฉันจะสนองให้เธอรู้ว่านรกของจริงมันเป็นยังไง!"ภาคินบดขยี้จูบเธออย่างป่าเถื่อน รุนแรงจนริมฝีปากบางแตก เลือดสีแดงซิบๆ ผสมไปกับรสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น มือหนาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจากเมื่อคืน"อื้ออออ! อ๊าส์! พี่ภาคิน... อย่าทำแบบนี้... อื้อออออ!" เกวลินพย





