Nobela ni ลลินรดา

ในขณะที่เค้กกำลังเคลิ้มไปกับรสสวาทบนเตียงนุ่มๆ ในคอนโดหรูของเคน เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เคนขมวดคิ้วก่อนจะผละออกจากร่างของเค้กไปรับสายที่ระเบียง​"ครับคุณแม่... ผมรอดมาได้ครับ... ใช่ครับ ผมกำลังจะเข้าไปที่บริษัท... เรื่อง งานแต่งงาน ผมทราบครับ ผมไม่ลืมสัญญา"​เค้กที่แอบฟังอยู่หลังประตูถึงกับตัวชาไปทั้งแถบ ‘งานแต่งงานงั้นเหรอ? สัญญาอะไรกัน?’ ความสุขที่พุ่งปรี๊ดเมื่อครู่ร่วงดิ่งลงเหวทันที​เคนเดินกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าเขาดูเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เค้ก... ผมมีเรื่องต้องรีบไปจัดการ คุณอยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวผมจะให้คนรถเอาเสื้อผ้าและของใช้มาให้"​"เคนคะ... เมื่อกี้คุณคุยเรื่องงานแต่งงานเหรอ?" เค้กถามเสียงสั่น​เคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามากอดเค้กไว้แน่น "มันเป็นเรื่องธุรกิจน่ะเค้ก คุณอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ ผมจัดการได้... ผมเลือกคุณแล้ว"​แต่คำพูดนั้นมันกลับดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย เมื่อเค้กเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งในลิ้นชักที่เปิดค้างไว้... มันคือรูปของเคนคู่กับผู้หญิงสวยสง่าคนหนึ่งในชุดหมั้น!​​ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ในขณะที่เคนไม่อยู่ ประตูห้องพักก็ถูกเปิด

"เค้ก! จับขอบเรือไว้แน่นๆ!" เคนตะโกนก้องในขณะที่เจ้าฉลามยักษ์พุ่งเข้าชนกราบเรือชูชีพจนเอียงกระเท่่เร่ เสียงฟันคมกริบครูดกับยางสังเคราะห์ดัง แคร่ก! จนน่าสยดสยอง​เคนคว้าพายขึ้นมาด้วยแววตาดุดัน เขาใช้จังหวะที่มันโผล่หัวขึ้นมาฟาดลงไปที่จมูกมันสุดแรง "ไปตายซะไอ้ลูกหมา!" แรงปะทะทำให้เรือสั่นคลอนจนฉันที่สภาพยังกึ่งเปลือยล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นเรือ​แต่ทว่า... ความซวยยังไม่จบ เจ้าฉลามนั่นงับเข้าที่ขอบยางด้านล่างจนทะลุ! เสียงลมรั่วดัง ฟู่... พร้อมกับน้ำทะเลที่เริ่มพุ่งทะลักเข้ามาในตัวเรือ​"เคน! เรือรั่ว! น้ำเข้าแล้วค่ะ!" ฉันร้องลั่นด้วยความกลัว แต่ในจังหวะที่ฉันคลานไปหาเขา ชุดหมีที่ถลกลงมามันทำให้บั้นท้ายขาวนวลของฉันเด่นหราอยู่กลางลำเรือ​เคนหันมามองเรือที่เริ่มจมลงทีละนิดสลับกับมองร่างของฉัน ความตื่นเต้นจากการสู้กับมัจจุราชบวกกับภาพตรงหน้าทำให้อารมณ์ดิบในตัวเขาพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาโยนพายทิ้งแล้วโผเข้าหาฉันทันที!​"ในเมื่อเรือจะล่ม... งั้นเราก็มา 'ลงนรก' ไปพร้อมกันเถอะเค้ก!"​เขากระชากชุดหมีฉันออกจนขาดวิ่น แล้วจับฉันกดลงกับพื้นที่น้ำกำลังนองขึ้นมาจนถึงหน้าอก ความเย็นของน้ำทะเลที่ซึมเข้ามาตัด

ในขณะที่เคนกำลังโหมกายเข้าใส่ฉันอย่างบ้าคลั่งบนเรือชูชีพที่ติดอยู่ริมชายหาด จู่ๆ ลมทะเลก็เปลี่ยนทิศทาง พายุลูกใหม่ที่ไม่มีใครตั้งตัวพัดกระหน่ำเข้ามา คลื่นยักษ์ซัดเปรี้ยงเข้าที่กราบเรือจนมันหลุดออกจากโขดหินแล้วไหลลอยละลิ่วออกสู่ทะเลลึก!​"เฮ้ย! เรือหลุด!" เคนสบถออกมาแต่เขายังไม่ยอมถอนกายออกจากตัวฉัน​"เคน! เรือลอยออกไปแล้ว... อ๊ะ! อ๊าาาาา!" ฉันกรีดร้องไม่ใช่เพราะกลัวเรือลอย แต่เพราะจังหวะที่เรือกระแทกกับคลื่น มันส่งให้ตัวตนของเคนกระแทกเข้ามาลึกจนถึงจุดกระสันที่สุด​"ช่างมันเค้ก! ตอนนี้ผมหยุดไม่ได้แล้ว... ซี๊ดดดด! อื้อออออ!" เคนกัดฟันกรอด เขาใช้แขนแกร่งยึดขอบเรือไว้มั่น ส่วนช่วงล่างยังคงทำงานอย่างดุดันแข่งกับแรงโยกของคลื่นทะเล​เรือชูชีพลำน้อยถูกคลื่นซัดโยนไปมากลางทะเลที่เริ่มปั่นป่วน ฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาอีกรอบ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นกามารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้น เสียงครางหวานลั่นของเราดังระงมแข่งกับเสียงฟ้าร้อง​"อ๊ะ... อ๊ะ... อื้อออออ! เคน... มันเสียว... เสียวจนจะขาดใจแล้ว! อ๊าาาาาา!" ฉันบิดเร้ากายไปมา ผิวเหงื่อผสมหยาดฝนจนลื่นปรึ๊ดไปหมด ทุกครั้งที่คลื่นซัดเรือให้ดิ่งลง ลำกายแกร่งของเคนก็ยิ่งฝั

พายุฝนสงบลงทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินผิวหนัง กองไฟที่เป็นความหวังเดียวถูกน้ำฝนชะล้างจนเหลือเพียงเถ้าถ่านสีดำสนิท ความเงียบสงัดกลับเข้าปกคลุมเกาะร้างอีกครั้ง พร้อมกับอุณหภูมิที่ลดฮวบจนฉันสั่นสะท้านไปทั้งทรวง​"หนาว... หนาวมากเลยค่ะเคน" ฉันพึมพำ ฟันกระทบกันดังกอดตัวเองแน่นในสภาพที่เสื้อเชิ้ตตัวบางเปียกชุ่มแนบไปกับผิว​"มานี่เค้ก รีบกลับไปที่เพิงพักก่อน" เคนกวาดร่างฉันขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว แม้ตัวเขาเองจะสั่นไม่แพ้กันแต่เขาก็ยังกัดฟันพาฉันกลับมายังที่พักชั่วคราวที่เป็นเพียงหลังคาใบปาล์ม​ที่พักของเรายังพอแห้งอยู่บ้าง เคนวางฉันลงบนกองใบปาล์มก่อนจะรีบถอดเสื้อเชิ้ตที่เปียกโชกของฉันออก "ถ้าใส่ไว้แบบนี้คุณปอดบวมแน่ ถอดออกซะ"​ตอนนี้เราทั้งคู่เปลือยเปล่าท่ามกลางความมืดมิดและลมพายุที่ยังพัดหวีดหวิว เคนแทรกตัวเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ใช้ร่างกายกำยำของเขาเป็นผ้าห่มผืนหนาถ่ายเทความร้อนให้ฉัน​"อื้อออ... ดีขึ้นไหม?" เสียงเขาทุ้มต่ำสั่นพร่าอยู่ชิดต้นคอ​"ยังสั่นอยู่เลยค่ะเคน... ฉันรู้สึกเหมือนข้างในมันเย็นไปหมด" ฉันเบียดกายเข้าหาความอบอุ่นจากแผงอกเขาอย่างโหยหา​เคนไม่ตอบ แต่เขาเริ่มขยับมือ

หลังจากจบบทรักยามเช้าไปแบบหอมปากหอมคอ เคนก็พาฉันเดินลึกเข้าไปในตัวเกาะเพื่อหาแหล่งน้ำจืดตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงน้ำไหลซ่าก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเราพ้นพุ่มไม้หนา... ภาพตรงหน้าทำเอาฉันอ้าปากค้าง​"สวยจัง..."​มันคือน้ำตกขนาดเล็กที่ตกลงมาในแอ่งหินธรรมชาติ น้ำใสแจ๋วจนเห็นตัวปลา แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านยอดไม้ลงมาทำให้น้ำเป็นประกายระยิบระยับ​"อาบน้ำให้สบายใจเถอะเค้ก เดี๋ยวผมไปรวบรวมฟืนแห้งแถวนี้มาทำกองไฟส่งสัญญาณควันเผื่อจะมีเครื่องบินผ่านมา" เคนบอกพลางถอดเสื้อที่สวมอยู่ออก (ซึ่งคราวนี้เขาก็ไม่ได้ใส่อะไรข้างในอยู่แล้ว!)​ฉันไม่รอช้า รีบถอดชุดเดรสที่เปื้อนทั้งทรายและคราบรักเมื่อคืนออกจนหมดสิ้น แล้วก้าวลงไปในน้ำเย็นฉ่ำ "อ๊ะ... เย็นสบายจัง"​ขณะที่ฉันกำลังวักน้ำล้างตัวอย่างเพลิดเพลิน สายตาก็เหลือบไปเห็นเคนที่หอบฟืนกองโตมาวางไว้ริมแอ่งน้ำ เขายืนจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของฉันที่อยู่ใต้น้ำใสด้วยสายตาที่ทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว​"น้ำเย็นนะคุณเคน... มาอาบด้วยกันไหมคะ?" ฉันแกล้งกวักน้ำใส่เขาด้วยท่าทางยั่วยวน​เคนกระตุกยิ้มร้าย "ถ้าเข้าไปตอนนี้... งานสร้างสัญญาณควันคงไม่ได้ทำกันพอดี"​แ

สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่เลื้อยผ่านเอวคอดกิ่วขึ้นมาใต้เสื้อเชิ้ตทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก แต่มันไม่ใช่ความตกใจ กลับเป็นความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เคนไม่รอให้ฉันได้ตั้งตัวนาน เขาโน้มใบหน้าคมสันลงมาประกบริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนปากของฉันทันที​"อื้อออ..."​เสียงครางอื้ออึงในลำคอของฉันเล็ดลอดออกมาเมื่อปลายลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย รสชาติของลูกไม้ป่าที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นผสมปนเปไปกับกลิ่นอายความเป็นชายที่รุนแรงจนฉันแทบละลายซบลงกับแผงอกเขา มือของเคนเริ่มทำงานอย่างชำนาญ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ฉันสวมอยู่ออกอย่างรวดเร็ว จนมันแหว่งวิ่นเผยให้เห็นเต้าทรวงอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ​"คุณสวยกว่าที่ผมคิดไว้มากเลยเค้ก..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากพลางผละออกมามองผลงานตรงหน้า สายตาเขาเร่าร้อนจนฉันรู้สึกเหมือนจะมอดไหม้​เคนก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องสลับกับขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ ฉันแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสพลางขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน "อะ... อ๊าา คุณเคน... ตรงนั้นมัน..."​เขาลากริมฝีปากต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงยอดปทุมถันสีหวานที่ชูชันท้าลมหนาว เขาใช้ลิ้นตวัดหยอก

"พวกแก พวกแกมันปีศาจ!"​เสียงสั่นเครือของคุณหญิงรสรินดังสะท้อนก้องเรือนเล็ก ท่านมองลูกชายและหลานชายที่ยืนขนาบข้างฉันราวกับองครักษ์เงา สายตาของทั้งคู่ไม่ได้มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาที่จะครอบครองสิ่งที่ตนต้องการ​"แม่ครับ... พักผ่อนเถอะครับ" คุณอัครพูดเสียงเรียบพลางส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดที่ยืนรออยู่ข้างนอกเข้ามา "พาแม่ฉันกลับขึ้นตึกใหญ่แล้วสั่งห้ามใครหน้าไหนเอาเรื่องนี้ไปพูดเด็ดขาด ถ้าเรื่องรั่วไหลแม้แต่นิดเดียว... ฉันจะไล่ออกยกบ้าน!"​"ตาอัคร แก แกกล้ากักขังแม่ตัวเองเหรอ!"​"ผมไม่ได้กักขัง ผมแค่ดูแลให้แม่ปลอดภัยครับ" คุณอัครจ้องมองคุณหญิงย่าด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนท่านต้องเงียบเสียงลงด้วยความเกรงกลัวในอำนาจของลูกชายตัวเอง​เมื่อบอดี้การ์ดพยุงคุณหญิงย่าออกไปจากเรือนเล็ก ความเงียบที่น่าอึดอัดก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง เตชินท์เดินไปล็อกประตูหน้าต่างทุกบานอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน ยิ้มที่บอกว่าเราชนะแล้ว​"นินครับต่อจากนี้ไป คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น" เตชินท์เชยคางฉันขึ้นมาสบตา "เรือนเล็กหลังนี้จะเป็นวิมานของเราสามคน ผม แดดดี้ และคุณ"​"เต แต่คุณหญิงย่าท่าน..."

แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า เสียงนกปรบปีกและเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ดูช่างสงบสวนทางกับกิจกรรมที่เพิ่งจบลงไปในห้องนอนเรือนเล็ก คุณอัครและเตชินท์ต่างก็นอนหอบหายใจรวยรินขนาบข้างกายฉันที่แทบจะขยับตัวไม่ได้เพราะถูกรุมมาทั้งคืน​"นิน ซี๊ดดดด เธอทำฉันคลั่งจริงๆ" เตชินท์กระซิบพลางจูบซับเหงื่อที่หัวไหล่ฉัน​"เงียบเถอะตาเต... ฉันจะพานินนอนพัก" คุณอัครดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเราทั้งสามไว้ แววตาที่เคยก้าวร้าวเริ่มอ่อนแสงลงเพราะความเหนื่อยล้า​กึก กึก กึก...​เสียงไม้เท้ากระทบพื้นไม้กระดานดังขึ้นจากชานเรือนด้านนอก คนทั้งสามสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต คุณอัครรีบดีดตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ส่วนเตชินท์รีบมุดลงไปใต้ผ้าห่มฝั่งปลายเท้าฉันทันที​"ตาอัคร เตชินท์ อยู่ในนี้ใช่ไหม!"​เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงรสรินดังขึ้นหน้าประตู พร้อมกับเสียงกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นอย่างแรง "แม่เห็นรองเท้าลูกกับตาเตวางอยู่หน้าห้อง เปิดประตูเดี๋ยวนี้ อย่าให้แม่ต้องใช้กำลัง!"​"ฉิบหายแล้ว..." คุณอัครสบถเบาๆ เขาหน้าถอดสีพลางมองซ้ายมองขวาหาทางหนี "นินแสร้งทำเป็นป่วยนะ บอกว่าฉันกับตาเตแค่มาดูอาการ"​"แดดดี้คะรองเท้าสองคู่หน้าห้องมันฟังไม่ข

สายตาคมกริบของคุณหญิงรสรินกวาดมองไปทั่วห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามจางๆ ที่น้ำหอมราคาแพงก็กลบไม่มิด ท่านจ้องมองสภาพลูกชายที่เหงื่อโซมกายสลับกับมองฉันที่นอนหอบอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง​"ทำงานจนตัวสั่นขนาดนี้เลยเหรอตาอัคร?" คุณหญิงย่าแค่นหัวเราะ "แม่ไม่ได้โง่นะ... แล้วนินล่ะ ทำไมถึงมานอนอยู่บนเตียงของลูกในสภาพนี้!"​"นิน นินตกใจเสียงของหล่นน่ะค่ะคุณท่าน เลยรีบขึ้นมาดู" ฉันแสร้งทำเสียงสั่นเครือ พยายามกระชับผ้าห่มให้แน่นที่สุดเพื่อปิดบังรอยรักและธารน้ำรักที่ยังไหลอาบโคนขา​"หยุดตอแหลได้แล้วยัยหนู!" คุณหญิงย่าตวาดกร้าว "แม่ตัดสินใจแล้ว... เพื่อไม่ให้เรื่องอัปยศมันเกิดขึ้นในบ้านหลังใหญ่ นินต้องย้ายไปนอนที่ เรือนเล็กริมน้ำทันทีคืนนี้ แล้วห้ามใครหน้าไหนเข้าไปหาจนกว่าแม่จะอนุญาต"​คำสั่งนั้นทำเอาคุณอัครหน้าถอดสี ส่วนเตชินท์ที่แอบอยู่หลังม่านระเบียงถึงกับขบกรามแน่น เรือนเล็กริมน้ำมันทั้งห่างไกลและมีคนใช้เฝ้าตลอดเวลา​"แม่ครับ... แต่มันดึกมากแล้วนะ" คุณอัครพยายามค้าน​"ไม่มีแต่ไปเดี๋ยวนี้!"​สุดท้ายฉันก็ถูกแม่บ้านกึ่งลากกึ่งจูงออกมาในสภาพที่แทบจะไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อ

"ตาเตแกกล้าดียังไง!!!"​เสียงตวาดของคุณอัครดังสนั่นหวั่นไหวจนกระจกห้องแทบสะเทือน เขาพุ่งตรงเข้ามาที่เตียงราวกับพายุทอร์นาโด เตชินท์รีบผละออกจากตัวฉันแล้วคว้ากางเกงมาสวมแบบลวกๆ ใบหน้าเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มยียวนที่เป็นเอกลักษณ์​"ก็แดดดี้ช้าเองนี่ครับผมแค่มาวอร์มเครื่องรอน่ะ" เตชินท์ยักไหล่พลางส่งสายตาเยาะเย้ยพ่อตัวเอง​"แกหลอกฉันแกวางแผนกับนินหลอกให้ฉันออกไป" คุณอัครกระชากคอเสื้อลูกชายจนตัวลอยค้างฟ้า "แกคิดว่าฉันโง่เหรอตาเต แกคิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอว่าพวกแกคบกันเพื่อหวังผลอะไร!"​ฉันรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย แสร้งทำเป็นตัวสั่นน้ำตาคลอ "แดดดี้คะนินขอโทษ เตเขาบังคับนิน ฮึก..."​"ไม่ต้องมาบีบน้ำตานิริน ฉันเห็นหมดแล้วว่าเธอตอบรับมันดียังไง!" คุณอัครหันมาตวาดใส่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นขุ่นมัว แต่ทว่า... ความหึงมันกลับกลายเป็นแรงผลักดันทางเพศที่รุนแรงกว่าเดิม​เขาเหวี่ยงเตชินท์ลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะพุ่งเข้ามากดร่างฉันลงกับเตียงอีกครั้งต่อหน้าลูกชาย​"ในเมื่อพวกแกชอบเล่นเกมนักงั้นมาดูสิว่าถ้าฉันทำต่อหน้าแก แกยังจะยิ้มออกไหมตาเต!"​"แดดดี้ อ๊ะ จะทำอะไรคะ" ฉันกรีดร้องเมื่อคุณอัครกระช

แสงไฟในห้องนอนใหญ่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวสีส้มรำไร บรรยากาศเงียบสงัดภายนอกยิ่งขับให้เสียงลมหายใจหอบถี่ของคุณอัครดังชัดเจนขึ้น เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาของผู้ล่าที่กำลังจะกลืนกินเหยื่ออย่างใจเย็น​"เช็คใบนั้นมันแค่เศษเงินถ้านินทำตัวน่ารัก" คุณอัครกระซิบพร่าพลางถอดชุดคลุมอาบน้ำออก เผยให้เห็นมัดกล้ามสมส่วนและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยตามแบบฉบับชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองอย่างดี "แต่คืนนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ประสบการณ์ของผู้ใหญ่มันต่างจากเด็กวอนเท้าอย่างตาเตยังไง"​เขาโน้มตัวลงมาบดจูบฉันอย่างนุ่มนวลทว่าหนักหน่วง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานอย่างช่ำชอง มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือฉันไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนที่เขาเพิ่งจะตีตราจองไว้เมื่อครู่​"อื้อออ แดดดี้... อ๊ะ" ฉันครางประท้วงเมื่อปลายนิ้วร้ายกาจสะกิดเข้าที่ยอดอกอย่างแม่นยำ​คุณอัครไม่ปล่อยให้ฉันได้พัก เขาเลื่อนใบหน้าลงมาขบเม้มที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแยกขาฉันออกกว้างแล้วแทรกตัวลงมาระหว่างกลาง สายตาเขาจ้องมองจุดอ่อนไหวที่ยังฉ่ำเยิ้มจากบทรักครั้งก่อนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์​"ตาเตมันคงทำแบบฉาบฉวยตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่ฉันจะสอนให้เธอร

ภายในห้องนอนใหญ่ที่เพิ่งจะสงบศึกไปได้ไม่กี่นาที บัดนี้กลับมาร้อนฉ่าขึ้นอีกครั้ง เตชินท์กดร่างของฉันลงกับฟูกนุ่ม เขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งไหนๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความอยากเอาชนะและกระหายในตัวฉันอย่างรุนแรง​"เตอย่าทำรอยเพิ่มนะ เดี๋ยวคุณหญิงย่าจะสงสัย" ฉันประท้วงเสียงแผ่ว พยายามผลักแผงอกเขาไว้​"สงสัยก็ดีสิครับ... ท่านจะได้รู้ว่าหลานชายท่านกินเก่งแค่ไหน" เตชินท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้อัดเสียง... เขาเปิดลำโพงทิ้งไว้แล้วโยนมันไปที่หน้าประตูห้องนอนที่ปิดไม่สนิทดีนัก​ตึก... ตึก... ตึก...​เสียงฝีเท้าของคุณอัครกับคุณหญิงย่าที่กำลังเดินคุยกันอยู่โถงทางเดินหน้าห้องดังแว่วเข้ามา เตชินท์ไม่รอช้า เขาแยกขาของฉันออกกว้าง ก่อนจะแทรกกายที่ตื่นตัวเต็มที่เข้ามาในรวดเดียว​"อ๊ะ อื้อออออ!"​ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเสียวซ่านปนตระหนก คุณอัครกำลังคุยธุระกับคุณแม่เขาอยู่ข้างนอกนั่นนะ​"ครางออกมาสิครับนิน... ให้แดดดี้ได้ยินว่าคุณกำลังมีความสุขอยู่กับผม" เตชินท์กระซิบพลางโหมจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ตับ ตับ ตับ "อื้อออ อ๊

หลังจากเคลียร์งานที่เหมืองและรับมรดกจากคุณปู่เรียบร้อย อาร์ตก็พาเพนนีบินลัดฟ้ามาฮันนีมูนที่หมู่บ้านเซอร์แมท ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่นี่มองเห็นยอดเขาแมตเทอร์ฮอร์นตั้งตระหง่านสวยงามเหมือนในฝันเลย​"อาร์ตคะดูสิคะ หิมะตกด้วยสวยเหมือนในหนังเลยนะคะ" เพนนีในชุดเฟอร์สีขาวฟูฟ่องวิ่งออกไปที่ระเบียงบ้านพักสไตล์ชาเลต์สุดหรู​อาร์ตเดินตามออกมาพร้อมกับผ้าห่มผืนหนา เขาโอบกอดเพนนีจากทางด้านหลังแล้วห่มผ้าให้ทั้งคู่ "ระวังเป็นหวัดนะครับเพนนี อากาศที่นี่ติดลบนะ เดี๋ยวจะไม่มีแรงเที่ยวคืนนี้นะครับ"​เพนนีหันกลับมาคล้องคอสามีสุดหล่อ "แหม... อาร์ตคะ มาถึงที่นี่แล้ว ยังจะคิดเรื่องเที่ยวแบบนั้นอีกเหรอคะ? เพนนีอุตส่าห์เตรียม ชุดพิเศษมาให้เข้ากับบรรยากาศหนาว ๆ เลยนะ"​"ชุดอะไรครับ? ชุดกันหนาวเหรอ?" อาร์ตแกล้งทำหน้าซื่อ​"ก็... ชุดนอนที่บางยิ่งกว่าเกล็ดหิมะยังไงล่ะคะ" เพนนีกระซิบข้างหูพลางขบเม้มติ่งหูอาร์ตเบา ๆ จนเขาถึงกับขนลุกซู่​อาร์ตไม่รอช้า เขาอุ้มเพนนีกลับเข้าไปในห้องพักที่เปิดเตาผิงไฟจนอุ่นซ่าน แสงไฟสีส้มจากเตาผิงสะท้อนกับดวงตาของทั้งคู่ อาร์ตวางเพนนีลงบนพรมขนสัตว์หนานุ่มหน้าเตาผิง​"เพนนีคุณปู่ท่านอยากได

แทนที่จะหวาดกลัวจนยกเลิกงานแต่ง เพนนีกลับเชิดหน้าขึ้นแล้วมองจดหมายข่มขู่นั่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น​"อาร์ตคะ... ในเมื่อมันอยากให้งานแต่งเราเป็นงานศพ เพนนีก็จะจัดให้แต่เป็นงานศพของพวกมันนะคะ" เพนนีพูดเสียงเฉียบขาด "เราจะย้ายสถานที่จัดงานจากโรงแรมห้าดาว ไปจัดที่เหมืองระยองค่ะ"​อาร์ตมองหน้าแฟนสาวแล้วยิ้มกริ่มอย่างรู้ใจ "แผนล่อเสือออกจากถ้ำสินะครับ? ผมเห็นด้วยครับเพนนี เพราะที่เหมืองคือถิ่นของเรา ผมวางระบบเซนเซอร์และกล้องวงจรปิดไว้ทุกตารางนิ้วแล้ว"​ข่าวการย้ายสถานที่งานแต่งสายฟ้าแลบถูกกระจายออกไปทันที นักข่าวและแขกเหรื่อต่างพากันงงงวย แต่สำหรับคนร้าย... นี่คือโอกาสทองที่พวกมันรอคอย​วันงานมาถึง... เหมืองระยองถูกเนรมิตให้กลายเป็นรันเวย์สีขาวท่ามกลางหุบเขาและเครื่องจักรเก่าที่ถูกขัดจนเงาวับ เพนนีปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวสั้นที่กระฉับกระเฉงกว่าเดิม ส่วนอาร์ตสวมสูทสีดำทับเสื้อกั๊กกันกระสุนที่เขาออกแบบเองอย่างแนบเนียน​ในขณะที่บาทหลวงกำลังจะเริ่มพิธี สัญญาณสั่นเตือนในนาฬิกาของอาร์ตก็ดังขึ้น​"พวกมันมาแล้วครับเพนนี... ทางทิศเหนือ 3 คน ทิศใต้ 2 คน" อาร์ตกระซิบบอกเจ้าสาวของเขา​"นิกต

หลังจากส่งตัวภีมให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว อาร์ตกับเพนนีก็กลับมาที่บ้านสวนของคุณปู่ แม้แผนการท่อลมหลอกของอาร์ตจะชนะขาดลอย แต่เขาก็ได้แผลถลอกปอกเปิกจากการพุ่งชาร์จภีมที่พื้นทรายขรุขระมาไม่น้อยเลย​"เจ็บมากไหมคะอาร์ต? ดูสิ เลือดซิบเลย" เพนนีพูดพลางถือกล่องปฐมพยาบาลเข้ามานั่งข้างๆ อาร์ตที่ใต้ถุนบ้านไม้​"แค่นี้ไกลหัวใจครับเพนนี เห็นคุณปลอดภัยผมก็หายเจ็บแล้ว" อาร์ตส่งยิ้มอ่อนโยนให้​เพนนีเบ้ปากใส่คนขี้อ่อยแต่ในใจคือเต้นโครมครามค่ะ เธอค่อยๆ บรรจงชุบสำลีเช็ดแผลที่ท่อนแขนแกร่งของเขา "อยู่นิ่งๆ สิคะทีตอนสู้กับคนบ้าล่ะเก่งจัง พอจะทำแผลล่ะทำเป็นยิ้มหวาน"​บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและสายลมพัดเบาๆ กลิ่นดอกปีบหอมโชยมา เพนนีเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอาร์ตในระยะประชิด แสงไฟสีเหลืองนวลในบ้านทำให้ดวงตาของอาร์ตดูประกายวิบวับกว่าปกติ​"เพนนีครับ..." อาร์ตเอ่ยเรียกเสียงเบา พลางใช้มือข้างที่ไม่เจ็บเชยคางเพนนีขึ้นมา "ขอบคุณนะครับที่อยู่ข้างผมในวันที่แย่ที่สุด จนถึงวันที่ผมมีทุกอย่างในวันนี้"​"เพนนีก็ต้องขอบคุณอาร์ตเหมือนกันค่ะ ที่ยอมอดทนกับนางร้ายเอาแต่ใจอย่างเพนนีมาตลอด"​อาร์ตค่อยๆ โน้มใบหน้าเ

หลังจากที่ยัยไหมเดินสะบัดบ็อบออกไป เพนนียังคงยืนหน้างอ ขัดใจที่ยัยนั่นกล้าเอาเรื่องเงินมาข่มอาร์ตกลางวิลล่าส่วนตัว​"อาร์ตเพนนีไม่ยอมนะคะ ยัยไหมนั่นไปเอาเงินมาจากไหน ถึงกล้ามาเสนอหน้าลงทุนในที่ดินของปู่อาร์ต" เพนนีกระทืบเท้าเบาๆ อย่างขัดใจ​อาร์ตดึงมือเพนนีให้นั่งลงที่เดิม "ใจเย็น ๆ ครับเพนนี ผมว่ามันแปลก ๆ ทุนต่างชาติที่ไหนจะกล้าเสี่ยงกับที่ดินที่เคยมีคดีระดับประเทศแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ทุนสีเทาที่ต้องการฟอกเงิน"​เพนนีตาวาวทันที "ฟอกเงินเหรอคะ? หึ! งั้นยิ่งง่ายเลยค่ะอาร์ต ในเมื่อยัยนั่นอยากเล่นเกมการเงิน เพนนีก็จะจัดให้!"​เพนนีหยิบไอโฟนเครื่องหรูขึ้นมาแล้วต่อสายตรงถึงท่านเดชทันที"คุณพ่อคะเพนนีอยากขอถอนเงินในกองทุนมรดกส่วนตัวของเพนนีทั้งหมดค่ะ ใช่ค่ะ เพนนีจะเอามาลงทุนรีโนเวทเหมืองระยองให้อาร์ต และเพนนีต้องการให้ชื่อบริษัทของยัยไหมติดบัญชีดำของสมาคมนักธุรกิจไทยภายในพรุ่งนี้ด้วยนะคะ"​อาร์ตมองแฟนสาวด้วยความทึ่ง "เพนนี... นั่นมันเงินเก็บทั้งชีวิตของคุณเลยนะ คุณจะเอามาทุ่มกับโปรเจกต์ที่ยังไม่เห็นกำไรแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"​เพนนีหันมาสบตาอาร์ต แววตาที่เคยขี้เล่นกลับดูจริงจังขึ้นมา "อาร์ตคะ... เง

"พวกมันมากันแล้วอาร์ตทำยังไงดีคะ?!" เพนนีเกาะแขนอาร์ตแน่น มองดูบอดี้การ์ดที่ค่อย ๆ เดินโอบเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ​อาร์ตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสมเป็นวิศวกรสายมึนของเพนนีจริง ๆ "นิกเชื่อมต่อระบบสัญญาณจากรถตู้เข้ากับจอยักษ์หน้าคฤหาสน์และทีวีทุกช่องที่กำลังถ่ายทอดสดงานเลี้ยงของท่านรัฐมนตรีเดี๋ยวนี้"​"จัดให้ครับเพื่อน" นิกดีดนิ้วรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสง​ในขณะที่นายชาติ บอดี้การ์ดท่านเดชที่ถูกสั่งให้มาคุมสถานการณ์ กำลังจะสั่งให้คนพังประตูรถตู้ จู่ ๆ หน้าจอ LED ขนาดมหึมาหน้าบ้านและในงานเลี้ยงก็สว่างวาบขึ้น ภาพหลักฐานการโอนเงิน คลิปเสียงสั่งการสังหารพ่ออาร์ต และแผนการโกงกินชาติของรัฐมนตรีทรงพล ถูกเปิดวนซ้ำไปซ้ำมาต่อหน้าแขกเหรื่อนับร้อยและนักข่าวที่มารอทำข่าวการเมือง​"นี่มันอะไรกัน?!" เสียงรัฐมนตรีทรงพลแผดลั่นกลางงานเลี้ยง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม​เพนนีตัดสินใจเปิดประตูรถตู้แล้วก้าวออกมาพร้อมกับถือโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สด ผ่านโซเชียลที่มีคนดูเป็นแสนในพริบตา "ท่านอาทรงพลคะความลับไม่มีในโลกค่ะ... และความยุติธรรมที่อาร์ตกับคุณปู่รอคอยมา 20 ปี วันนี้มั

เพนนีนั่งรินน้ำชาให้รัฐมนตรีทรงพลและภีมด้วยท่าทางอ่อนหวานระดับสิบ ในขณะที่อาร์ตแอบกบดานอยู่ในรถตู้ที่จอดอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ โดยมีนิกช่วยคอยจูนสัญญาณเสียงให้คมชัดที่สุด​"ขอบใจนะหลานเพนนี นี่ถ้าภีมเขาได้แต่งงานกับหนูจริงๆ อาสงสัยว่าอาคงไม่ต้องกังวลเรื่องการขยายฐานอำนาจไปทางฝั่งวรโชติเมธีเลยล่ะ" รัฐมนตรีทรงพลหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปคุยกับท่านเดชด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม​"เดช เรื่องที่ฉันให้แกไปจัดการน่ะ เรียบร้อยไหม? ไอ้หลักฐานในเหมืองระยองที่เมียแกเคยเก็บไว้ ฉันหวังว่ามันจะถูกทำลายไปพร้อมกับลูกน้องแกที่เหมืองวันนั้นแล้วนะ"​ท่านเดชจิบชาด้วยมือนิ่งๆ "เรื่องนั้น... ฉันจัดการให้แล้วทรงพล แกไม่ต้องห่วง"​"ดี เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะเซ็นอนุมัติโครงการแลนด์บริดจ์มูลค่าแสนล้าน ซึ่งนอมินีของฉันเตรียมรับช่วงต่อแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสองอาทิตย์เงินก้อนแรกจะถูกโอนผ่านบัญชีในสวิส... ข้อมูลบัญชีอยู่ในแฮนดี้ไดรฟ์ที่ฉันคล้องคอไว้นี่แหละ ใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้" ทรงพลตบที่หน้าอกตัวเองอย่างลำพอง​ในขณะที่รัฐมนตรีทรงพลคุยเรื่องชั่วๆ กับท่านเดช ภีมก็ถือโอกาสเขยิบเข้าไปใกล้เพนนีจนไหล่ชนกัน "น

หนึ่งสัปดาห์หลังจากการตอบโต้ทางกฎหมายที่เฉียบขาดจนทำให้ คุณไกรสร ต้องยอมถอนตัว พายน์ และ ราเชนทร์ จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่ห้องอาหารผู้บริหารเพื่อฉลองชัยชนะและขอบคุณ มิ้นท์ และ คุณทศ​พายน์ยกแก้วแชมเปญขึ้น ​“มิ้นท์” พายน์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ “ไม่มีคำพูดใด ๆ ที่จะอธิบายความรู้สึกขอบคุณของพวกเราได้หมด การมองเห็นอย่างรอบด้านและที่ไม่เป็นไปตามตำราของเธอ... ช่วยรักษาบริษัทของเราไว้ได้จริง ๆ เธอคือผู้เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ที่หาตัวจับยากที่สุดในโลก”​ราเชนทร์เสริม “และคุณทศ คุณคือสุดยอดนักกฎหมายที่สามารถทำงานภายใต้ความวุ่นวายได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ไม่มีใครสามารถคว้าแท็บเล็ตที่กำลังจะตก... พร้อมกับร่างข้อกำหนดทางกฎหมายที่ซับซ้อนได้พร้อมกันเท่าคุณอีกแล้วครับ”​คุณทศยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเอามือไปกุมมือมิ้นท์ไว้แน่น “ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ... และผมเชื่อในวิธีการค้นหาที่ไม่เป็นเส้นตรงของภรรยาผม”​​พายน์พยักหน้าให้ราเชนทร์ ราเชนทร์หยิบซองเอกสารปิดผนึกขนาดใหญ่ยื่นให้มิ้นท์​“รางวัลสำหรับคุณมิ้นท์ไม่ได้มีแค่โบนัสตอบแทนที่มากมายเท่านั้น” ราเชนทร์กล่าว “แต่ยังมีรางวัลที่เราออกแบบมาเพื่อสนับสนุน

หลายเดือนหลังจากการย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน คุณทศ ตระหนักว่า ความสุขของเขาอยู่ที่การได้จัดการกับความวุ่นวายของมิ้นท์ทุกวัน เขาจึงเริ่มวางแผนที่จะเปลี่ยน ‘สัญญาการใช้ชีวิตร่วม’ ให้กลายเป็น ‘สัญญาผูกมัดตลอดชีวิต’​การขอแต่งงานต้องไม่มีความเสี่ยง​คุณทศใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการเลือกสถานที่: ไม่ใช่ร้านอาหารหรู... ไม่ใช่ที่สูง... แต่เป็นห้องนั่งเล่นที่คอนโดของพวกเขาเอง ซึ่งเป็น ‘โซนสีขาว’ ที่ปลอดภัยที่สุด​ในคืนวันขอแต่งงาน... คุณทศได้จัดเตรียมห้องให้เป็นศูนย์ความเสี่ยงคือ​ถอดพรมออมเพื่อป้องกันการสะดุด​เก็บแจกันทั้งหมดเพื่อป้องกันการแตก​ปิดสวิตช์ไฟหลักเพื่แเหลือไว้แค่โคมไฟตั้งพื้นแบบหนาและมั่นคง​เก็บแก้วน้ำทั้งหมดเพื่อแทนที่ด้วยขวดน้ำแบบมีฝาปิด​คุณทศแต่งตัวเนี้ยบ และซ่อน กล่องแหวน ไว้ในกระเป๋าสูทด้านในที่ล็อคอย่างแน่นหนา พร้อมโซ่คล้องเล็ก ๆ ป้องกันการหล่นหาย​​มิ้นท์กลับมาถึงคอนโดฯ หลังจากเลิกงาน เธอเห็นห้องนั่งเล่นที่ดูโล่งผิดปกติ​“ทศคะ! ทำไมห้องเราโล่งจังเลยล่ะ? เหมือนคุณกำลังจะหนีไปไหนเลย!” มิ้นท์ถามด้วยความประหลาดใจ​คุณทศยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเดินเข้าไปหามิ้นท์และจูงมือเธอให้มานั่งบน

หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว มิ้นท์ และ คุณทศ คบหาดูใจกันอย่างเปิดเผย มิ้นท์ยังคงเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของพายน์ และยังคงซุ่มซ่ามเหมือนเดิม ส่วนคุณทศก็เป็นนักกฎหมายที่เก่งกาจและเป็นแฟนที่เยือกเย็น​เย็นวันหนึ่ง มิ้นท์มาค้างคืนที่คอนโดมิเนียมของทศ คอนโดของเขาเป็นดินแดนที่สมบูรณ์แบบ พื้นที่ว่างเปล่า สะอาดไม่มีข้าวของที่ไม่จำเป็น และทุกอย่างถูกจัดเรียงตามลำดับความสำคัญ​มิ้นท์ตัดสินใจทำอาหารเย็นให้คุณทศ เธอพยายามพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้มีดีแค่ในห้องประชุมและทำลายเก้าอี้​​คุณทศ กำลังทำงานที่ห้องทำงานของเขา มิ้นท์ เปิดตู้เย็นเพื่อค้นหาส่วนผสม และสิ่งที่เธอเห็นคือตู้เย็นที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ มีฉลากติดทุกอย่าง... แม้แต่ผักกาดหอมก็มีป้าย ‘ผักสลัด 25/5’​มิ้นท์พยายามจะหยิบพริกไทย แต่ความรีบร้อนทำให้เธอไม่ทันสังเกตว่าขวดน้ำมันมะกอกวางอยู่บนหิ้งที่ยื่นออกมาเล็กน้อย!​ตึง!​ขวดน้ำมันมะกอกไม่ได้ล้ม... แต่ฝาขวดกระเด็นเปิดออก!​น้ำมันมะกอกหยดลงไปบนผักกาดหอม และ บนกล่องใสบรรจุชีสเรียงรายอย่างสวยงาม!​มิ้นท์ตกใจจนหน้าซีด เธอรีบคว้าผ้าเช็ดมือมาเช็ดด้วยความตื่นตระหนก... แต่กลับทำให้รอยน้ำมันขยายวงกว้า

เย็นวันนั้น มิ้นท์และคุณทศมานั่งทานอาหารค่ำและทบทวนเอกสารที่ห้องอาหารเล็ก ๆ ของโรงแรมที่พักใกล้กับสถานที่ก่อสร้าง บรรยากาศเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แตกต่างออกไป ความตึงเครียดของคนที่เริ่มสนใจกัน​“สรุปแล้ว ตามการตรวจสอบเบื้องต้นของผม” คุณทศกล่าวขณะปิดแฟ้มเอกสาร “ปัญหาทางด้านกรรมสิทธิ์ที่ดินถูกจัดการโดยทีมของคุณมิ้นท์ได้เกือบสมบูรณ์แบบแล้ว งานของคุณพายน์และคุณราเชนทร์จะไม่สะดุดแน่นอน”​มิ้นท์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ขอบคุณค่ะคุณทศ! ฉันใช้เวลาหลายเดือนในการไล่ตามเอกสารชุดนี้เลยนะคะ”​คุณทศเงยหน้ามองมิ้นท์ สายตาของเขาแสดงความชื่นชมอย่างเปิดเผย “คุณมีความสามารถสูงมากครับคุณมิ้นท์... ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพายน์ถึงไว้วางใจคุณขนาดนี้”​“แล้วคุณทศล่ะคะ?” มิ้นท์ถามอย่างกล้าหาญ “คุณเคยใช้เวลาหลายปีในลอนดอน ที่นั่นคงจะแตกต่างจากที่นี่มากเลยใช่ไหมคะ”​คุณทศถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ลอนดอนเป็นเมืองที่สมบูรณ์แบบครับ ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมายทุกอย่างอยู่ในการควบคุม แต่บางครั้ง... ผมก็รู้สึกเบื่อหน่ายความสมบูรณ์แบบนั้น”​เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วมองมิ้นท์อย่างตรงไปตรงมา “ในห้องทำงานของเราทุกคนเดินอ

เช้าวันจันทร์ที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด มิ้นท์ สวมชุดสูทที่เนี้ยบที่สุด และนั่งอยู่หน้าโต๊ะประชุมขนาดใหญ่ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า ไม่ใช่เพราะการนำเสนอข้อมูล แต่เพราะเธอรู้ว่านี่คือแผนจัดหาคู่ของพายน์และราเชนทร์​ในห้องนี้มีเพียงราเชนทร์ พายน์ และ คุณทศ ภิรมย์ ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและทรงภูมิฐาน เขาคือหัวหน้าทีมกฎหมาย ที่มีชื่อเสียงเรื่องความเยือกเย็นและความละเอียดรอบคอบ​คุณทศอยู่ในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่สายตาที่มองมาที่มิ้นท์นั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจในการวิเคราะห์ข้อมูล​พายน์ยิ้มให้มิ้นท์อย่างให้กำลังใจ “เอาล่ะมิ้นท์ คุณทศ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ มิ้นท์จะนำเสนอรายละเอียดเชิงกลยุทธ์ของดีล A-Star”​มิ้นท์พยายามควบคุมเสียงตัวเองให้นิ่งที่สุด เธอเปิดไฟล์พรีเซนเตชันด้วยความมั่นใจ นี่คือโอกาสที่เธอจะได้โชว์ความเฉียบคมทางธุรกิจที่แท้จริง​“เรียนคุณราเชนทร์... คุณพายน์ และคุณทศนะคะ” มิ้นท์เริ่มต้นน้ำเสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่น “ตามการวิเคราะห์ของเรา ดีล A-Star มีความเสี่ยงด้านการเงินต่ำกว่า 5%...”​​การนำเสนอผ่านไปได้ด้วยดี มิ้นท์กำลังพูดถึงข

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่คฤหาสน์ของราเชนทร์และพายน์ มิ้นท์ได้รับเชิญมาทานอาหารเย็นแบบเป็นกันเอง มิ้นท์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเสมอ​น้องไทม์วิ่งเล่นอยู่รอบห้องรับประทานอาหาร พายน์ ดูสง่างามในชุดลำลอง แต่ก็ยังคงดูแลทุกอย่างเรียบร้อยราวกับเป็นผู้จัดการอีเวนต์ ส่วนราเชนทร์ก็กำลังทำหน้าที่ปิ้งบาร์บีคิวอยู่กลางสวน​“มิ้นท์! มาช่วยฉันยกน้ำผลไม้แก้วนี้ไปให้ราเชนทร์หน่อยสิ” พายน์ขอร้อง​มิ้นท์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น เธออยากพิสูจน์ให้เพื่อนรักเห็นว่าเธอเป็นคนทำงานบ้านได้ดี​“ได้เลย สบายมาก!”​พายน์ยื่นถาดเล็ก ๆ ที่มีเพียงน้ำผลไม้แก้วเดียว และ ผ้าเช็ดปาก ให้มิ้นท์ แก้วน้ำไม่ได้หนักเลยแต่ความคาดหวังของมิ้นท์เองที่หนักอึ้ง​มิ้นท์จ้องมองถาดอย่างตั้งใจ เธอก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ช้ากว่าการเดินปกติถึงสามเท่า พายน์ยิ้มเล็กน้อย รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น​ขณะที่มิ้นท์พยายามเลี้ยวผ่านมุมโต๊ะกาแฟ เท้าของเธอก็เตะเข้ากับขาเก้าอี้ที่ว่างอยู่เบา ๆ!​ตุบ!​แม้จะเป็นเพียงแรงสะกิดเบาๆ แต่เพราะความพยายามในการทรงตัวที่มากเกินไป น้ำหนักของมิ้นท์จึงถูกถ่ายเทไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!​น้ำผลไม้ในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน