Novels by ลลินรดา

หนึ่งสัปดาห์หลังจากการตอบโต้ทางกฎหมายที่เฉียบขาดจนทำให้ คุณไกรสร ต้องยอมถอนตัว พายน์ และ ราเชนทร์ จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่ห้องอาหารผู้บริหารเพื่อฉลองชัยชนะและขอบคุณ มิ้นท์ และ คุณทศ​พายน์ยกแก้วแชมเปญขึ้น ​“มิ้นท์” พายน์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ “ไม่มีคำพูดใด ๆ ที่จะอธิบายความรู้สึกขอบคุณของพวกเราได้หมด การมองเห็นอย่างรอบด้านและที่ไม่เป็นไปตามตำราของเธอ... ช่วยรักษาบริษัทของเราไว้ได้จริง ๆ เธอคือผู้เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ที่หาตัวจับยากที่สุดในโลก”​ราเชนทร์เสริม “และคุณทศ คุณคือสุดยอดนักกฎหมายที่สามารถทำงานภายใต้ความวุ่นวายได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ไม่มีใครสามารถคว้าแท็บเล็ตที่กำลังจะตก... พร้อมกับร่างข้อกำหนดทางกฎหมายที่ซับซ้อนได้พร้อมกันเท่าคุณอีกแล้วครับ”​คุณทศยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเอามือไปกุมมือมิ้นท์ไว้แน่น “ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ... และผมเชื่อในวิธีการค้นหาที่ไม่เป็นเส้นตรงของภรรยาผม”​​พายน์พยักหน้าให้ราเชนทร์ ราเชนทร์หยิบซองเอกสารปิดผนึกขนาดใหญ่ยื่นให้มิ้นท์​“รางวัลสำหรับคุณมิ้นท์ไม่ได้มีแค่โบนัสตอบแทนที่มากมายเท่านั้น” ราเชนทร์กล่าว “แต่ยังมีรางวัลที่เราออกแบบมาเพื่อสนับสนุน

หลายเดือนหลังจากการย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน คุณทศ ตระหนักว่า ความสุขของเขาอยู่ที่การได้จัดการกับความวุ่นวายของมิ้นท์ทุกวัน เขาจึงเริ่มวางแผนที่จะเปลี่ยน ‘สัญญาการใช้ชีวิตร่วม’ ให้กลายเป็น ‘สัญญาผูกมัดตลอดชีวิต’​การขอแต่งงานต้องไม่มีความเสี่ยง​คุณทศใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการเลือกสถานที่: ไม่ใช่ร้านอาหารหรู... ไม่ใช่ที่สูง... แต่เป็นห้องนั่งเล่นที่คอนโดของพวกเขาเอง ซึ่งเป็น ‘โซนสีขาว’ ที่ปลอดภัยที่สุด​ในคืนวันขอแต่งงาน... คุณทศได้จัดเตรียมห้องให้เป็นศูนย์ความเสี่ยงคือ​ถอดพรมออมเพื่อป้องกันการสะดุด​เก็บแจกันทั้งหมดเพื่อป้องกันการแตก​ปิดสวิตช์ไฟหลักเพื่แเหลือไว้แค่โคมไฟตั้งพื้นแบบหนาและมั่นคง​เก็บแก้วน้ำทั้งหมดเพื่อแทนที่ด้วยขวดน้ำแบบมีฝาปิด​คุณทศแต่งตัวเนี้ยบ และซ่อน กล่องแหวน ไว้ในกระเป๋าสูทด้านในที่ล็อคอย่างแน่นหนา พร้อมโซ่คล้องเล็ก ๆ ป้องกันการหล่นหาย​​มิ้นท์กลับมาถึงคอนโดฯ หลังจากเลิกงาน เธอเห็นห้องนั่งเล่นที่ดูโล่งผิดปกติ​“ทศคะ! ทำไมห้องเราโล่งจังเลยล่ะ? เหมือนคุณกำลังจะหนีไปไหนเลย!” มิ้นท์ถามด้วยความประหลาดใจ​คุณทศยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเดินเข้าไปหามิ้นท์และจูงมือเธอให้มานั่งบน

หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว มิ้นท์ และ คุณทศ คบหาดูใจกันอย่างเปิดเผย มิ้นท์ยังคงเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของพายน์ และยังคงซุ่มซ่ามเหมือนเดิม ส่วนคุณทศก็เป็นนักกฎหมายที่เก่งกาจและเป็นแฟนที่เยือกเย็น​เย็นวันหนึ่ง มิ้นท์มาค้างคืนที่คอนโดมิเนียมของทศ คอนโดของเขาเป็นดินแดนที่สมบูรณ์แบบ พื้นที่ว่างเปล่า สะอาดไม่มีข้าวของที่ไม่จำเป็น และทุกอย่างถูกจัดเรียงตามลำดับความสำคัญ​มิ้นท์ตัดสินใจทำอาหารเย็นให้คุณทศ เธอพยายามพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้มีดีแค่ในห้องประชุมและทำลายเก้าอี้​​คุณทศ กำลังทำงานที่ห้องทำงานของเขา มิ้นท์ เปิดตู้เย็นเพื่อค้นหาส่วนผสม และสิ่งที่เธอเห็นคือตู้เย็นที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ มีฉลากติดทุกอย่าง... แม้แต่ผักกาดหอมก็มีป้าย ‘ผักสลัด 25/5’​มิ้นท์พยายามจะหยิบพริกไทย แต่ความรีบร้อนทำให้เธอไม่ทันสังเกตว่าขวดน้ำมันมะกอกวางอยู่บนหิ้งที่ยื่นออกมาเล็กน้อย!​ตึง!​ขวดน้ำมันมะกอกไม่ได้ล้ม... แต่ฝาขวดกระเด็นเปิดออก!​น้ำมันมะกอกหยดลงไปบนผักกาดหอม และ บนกล่องใสบรรจุชีสเรียงรายอย่างสวยงาม!​มิ้นท์ตกใจจนหน้าซีด เธอรีบคว้าผ้าเช็ดมือมาเช็ดด้วยความตื่นตระหนก... แต่กลับทำให้รอยน้ำมันขยายวงกว้า

เย็นวันนั้น มิ้นท์และคุณทศมานั่งทานอาหารค่ำและทบทวนเอกสารที่ห้องอาหารเล็ก ๆ ของโรงแรมที่พักใกล้กับสถานที่ก่อสร้าง บรรยากาศเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แตกต่างออกไป ความตึงเครียดของคนที่เริ่มสนใจกัน​“สรุปแล้ว ตามการตรวจสอบเบื้องต้นของผม” คุณทศกล่าวขณะปิดแฟ้มเอกสาร “ปัญหาทางด้านกรรมสิทธิ์ที่ดินถูกจัดการโดยทีมของคุณมิ้นท์ได้เกือบสมบูรณ์แบบแล้ว งานของคุณพายน์และคุณราเชนทร์จะไม่สะดุดแน่นอน”​มิ้นท์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ขอบคุณค่ะคุณทศ! ฉันใช้เวลาหลายเดือนในการไล่ตามเอกสารชุดนี้เลยนะคะ”​คุณทศเงยหน้ามองมิ้นท์ สายตาของเขาแสดงความชื่นชมอย่างเปิดเผย “คุณมีความสามารถสูงมากครับคุณมิ้นท์... ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพายน์ถึงไว้วางใจคุณขนาดนี้”​“แล้วคุณทศล่ะคะ?” มิ้นท์ถามอย่างกล้าหาญ “คุณเคยใช้เวลาหลายปีในลอนดอน ที่นั่นคงจะแตกต่างจากที่นี่มากเลยใช่ไหมคะ”​คุณทศถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ลอนดอนเป็นเมืองที่สมบูรณ์แบบครับ ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมายทุกอย่างอยู่ในการควบคุม แต่บางครั้ง... ผมก็รู้สึกเบื่อหน่ายความสมบูรณ์แบบนั้น”​เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วมองมิ้นท์อย่างตรงไปตรงมา “ในห้องทำงานของเราทุกคนเดินอ

เช้าวันจันทร์ที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด มิ้นท์ สวมชุดสูทที่เนี้ยบที่สุด และนั่งอยู่หน้าโต๊ะประชุมขนาดใหญ่ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า ไม่ใช่เพราะการนำเสนอข้อมูล แต่เพราะเธอรู้ว่านี่คือแผนจัดหาคู่ของพายน์และราเชนทร์​ในห้องนี้มีเพียงราเชนทร์ พายน์ และ คุณทศ ภิรมย์ ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและทรงภูมิฐาน เขาคือหัวหน้าทีมกฎหมาย ที่มีชื่อเสียงเรื่องความเยือกเย็นและความละเอียดรอบคอบ​คุณทศอยู่ในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่สายตาที่มองมาที่มิ้นท์นั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจในการวิเคราะห์ข้อมูล​พายน์ยิ้มให้มิ้นท์อย่างให้กำลังใจ “เอาล่ะมิ้นท์ คุณทศ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ มิ้นท์จะนำเสนอรายละเอียดเชิงกลยุทธ์ของดีล A-Star”​มิ้นท์พยายามควบคุมเสียงตัวเองให้นิ่งที่สุด เธอเปิดไฟล์พรีเซนเตชันด้วยความมั่นใจ นี่คือโอกาสที่เธอจะได้โชว์ความเฉียบคมทางธุรกิจที่แท้จริง​“เรียนคุณราเชนทร์... คุณพายน์ และคุณทศนะคะ” มิ้นท์เริ่มต้นน้ำเสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่น “ตามการวิเคราะห์ของเรา ดีล A-Star มีความเสี่ยงด้านการเงินต่ำกว่า 5%...”​​การนำเสนอผ่านไปได้ด้วยดี มิ้นท์กำลังพูดถึงข

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่คฤหาสน์ของราเชนทร์และพายน์ มิ้นท์ได้รับเชิญมาทานอาหารเย็นแบบเป็นกันเอง มิ้นท์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเสมอ​น้องไทม์วิ่งเล่นอยู่รอบห้องรับประทานอาหาร พายน์ ดูสง่างามในชุดลำลอง แต่ก็ยังคงดูแลทุกอย่างเรียบร้อยราวกับเป็นผู้จัดการอีเวนต์ ส่วนราเชนทร์ก็กำลังทำหน้าที่ปิ้งบาร์บีคิวอยู่กลางสวน​“มิ้นท์! มาช่วยฉันยกน้ำผลไม้แก้วนี้ไปให้ราเชนทร์หน่อยสิ” พายน์ขอร้อง​มิ้นท์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น เธออยากพิสูจน์ให้เพื่อนรักเห็นว่าเธอเป็นคนทำงานบ้านได้ดี​“ได้เลย สบายมาก!”​พายน์ยื่นถาดเล็ก ๆ ที่มีเพียงน้ำผลไม้แก้วเดียว และ ผ้าเช็ดปาก ให้มิ้นท์ แก้วน้ำไม่ได้หนักเลยแต่ความคาดหวังของมิ้นท์เองที่หนักอึ้ง​มิ้นท์จ้องมองถาดอย่างตั้งใจ เธอก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ช้ากว่าการเดินปกติถึงสามเท่า พายน์ยิ้มเล็กน้อย รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น​ขณะที่มิ้นท์พยายามเลี้ยวผ่านมุมโต๊ะกาแฟ เท้าของเธอก็เตะเข้ากับขาเก้าอี้ที่ว่างอยู่เบา ๆ!​ตุบ!​แม้จะเป็นเพียงแรงสะกิดเบาๆ แต่เพราะความพยายามในการทรงตัวที่มากเกินไป น้ำหนักของมิ้นท์จึงถูกถ่ายเทไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!​น้ำผลไม้ในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน

แสงสีส้มทองของยามอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมายังผิวน้ำทะเล ทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม บนเรือยอชต์ลำหรูที่จอดสงบนิ่งอยู่กลางอ่าว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนสามคน​เกวลินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มร่างกำยำทั้งสอง ผิวขาวเนียนที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและหยาดเหงื่อที่ยังไม่เหือดแห้ง เธอซบหน้าลงกับแผงอกของภาคิน ขณะที่ขาข้างหนึ่งยังถูกเคนเกี่ยวกระหวัดไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ​"สรุปว่า... คุณหนูจะเลิกอ้างเรื่องคำสาปได้หรือยังครับ?" เคนกระซิบถามพลางจูบเบาๆ ที่ข้อเท้าเล็ก น้ำเสียงของเขาไม่มีความประชดประชัน มีเพียงความเอ็นดูที่ปนไปด้วยความใคร่​เกวลินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยดวงตาปรือปรอย "ยอมรับก็ได้ ว่าติดใจเอง..." เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าหวานแดงซ่านไม่ใช่เพราะแสงอาทิตย์ แต่เพราะความละอายที่ถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก​ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตา "ดี... ในเมื่อยอมรับแล้ว ก็จำใส่ใจไว้ด้วยว่า ต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอเป็นของฉันกับเคน กรงทองที่

ท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับน้ำทะเลสีมรกต เรือยอชต์ลำหรูจอดทอดสมออยู่กลางทะเลที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบกราบเรือเบาๆ เกวลินในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วสีขาวสะอาดตายืนรับลมอยู่ที่หัวเรือ ผิวขาวเนียนของเธอสะท้อนแสงแดดจนดูเปล่งปลั่ง แต่บรรยากาศที่แสนสงบกลับเริ่มร้อนระอุขึ้นเมื่อชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาขนาบข้าง​ภาคินเดินเข้ามาซ้อนหลัง เขาใช้แขนแกร่งโอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ก่อนจะกดจูบลงที่ลาดไหล่เนียนอย่างหวงแหน "ชอบไหมเกวลิน... ทะเลที่เป็นของเราแค่สามคน"​"ชอบค่ะพี่ภาคิน... แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าพี่ไม่จ้องเกลแบบจะกินเข้าไปแบบนั้น" เกวลินเอ่ยเสียงเบา ใบหน้าหวานขึ้นสีจัด​เคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเกวลิน เขานั่งลงบนขอบเรือแล้วใช้สายตาคมกริบกวาดมองไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ "ผมว่าจ้องน้อยไปนะครับ... เพราะสำหรับผม แค่เห็นคุณหนูยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว"​มือหนาของเคนค่อยๆ เอื้อมไปลูบไล้ที่หน้าขาเรียวสวยของเกวลินช้าๆ ปลายนิ้วร้ายลากไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นไปจนถึงขอบบิกินี่ เกวลินสะดุ้งน้อยๆ ร่างกายสั่นส่ายด้วยความซ่านสยิวที่เริ่มก่อตัวขึ้น​"อื้อ... เคน... อย่าค่ะ ตรงนี้มันแดดส่องนะ"

เคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการไปทำงานด่วน แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก ภาคินกำลังคร่อมร่างที่สะบักสะบอมของเกวลินอยู่บนเตียง พร้อมกับรอยช้ำใหม่ที่แดงก่ำไปทั่วตัว​"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมคุณหนูถึงอยู่ในสภาพนี้?" เคนถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย​"หึ... แกอยากรู้ไหมล่ะเคน ว่าทำไมยัยนี่ถึงยอมให้เราทำสารพัด" ภาคินแค่นยิ้มเหี้ยมพลางกระชากผมเกวลินให้เงยหน้าขึ้น "เพราะคำสาปบ้าบอนั่นมัน 'หมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้ว' น่ะสิ! ยัยนี่มันหลอกเราทั้งคู่ มันแค่ติดใจรสสวาทของพวกเราจนต้องเอาคำสาปมาอ้าง!"​เคนถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "หมายความว่ายังไง... ที่คุณหนูครางเรียกชื่อผม อ้อนวอนให้ผมช่วย... ทั้งหมดนั่นคือความต้องการของคุณหนูเองงั้นเหรอ?"​"ขอโทษ... เคน... พี่ภาคิน... เกลขอโทษ" เกวลินสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเคนเพื่อขอโทษ แต่กลับถูกภาคินกดไหล่ไว้แน่น​"ขอโทษเหรอ? มันไม่จบง่ายๆ แค่นั้นหรอกเกวลิน" เคนคำรามพลางปลดเข็มขัดออกช้าๆ "ในเมื่อคุณหนูชอบรุมนัก ชอบให้พวกผมปรนเป

"เกวลิน... ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!"​ภาคินเค้นเสียงต่ำจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาให้เธอเป็นจุล เขากระชากแขนเกวลินให้เดินตามไปที่ลานจอดรถอย่างแรง จนร่างบางเซถลาไปตามแรงดึง ยายแก่ขอทานมองตามหลังด้วยรอยยิ้มเย็นชาพลางส่ายหน้าช้าๆ​เมื่อมาถึงรถหรู ภาคินโยนถุงช้อปปิ้งทั้งหมดลงเบาะหลังอย่างไม่ใยดี ก่อนจะผลักร่างเกวลินเข้าไปในรถแล้วปิดประตูเสียงดัง ปัง!​"พี่ภาคิน... เกลขอโทษ... เกลไม่ได้ตั้งใจ" เกวลินพยายามอ้อนวอน น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว เธอไม่เคยเห็นภาคินโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน​"ไม่ได้ตั้งใจเหรอ? แต่ที่ผ่านมาเธอหลอกให้ฉันสงสารมาตลอด!" ภาคินตวาดลั่น เขากระชากชุดสวยของเธอออกอย่างรุนแรงโดยไม่สนใจว่าจะเป็นที่ไหน "ในเมื่อชอบนักใช่ไหม... ชอบความร่านในตัวเธอมากใช่ไหม? ได้! ฉันจะสนองให้เธอรู้ว่านรกของจริงมันเป็นยังไง!"​ภาคินบดขยี้จูบเธออย่างป่าเถื่อน รุนแรงจนริมฝีปากบางแตก เลือดสีแดงซิบๆ ผสมไปกับรสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น มือหนาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจากเมื่อคืน​"อื้ออออ! อ๊าส์! พี่ภาคิน... อย่าทำแบบนี้... อื้อออออ!" เกวลินพย

สองวันที่เคนไม่อยู่ ภาคินเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาเอาใจเกวลินทุกอย่างราวกับจะชดเชยเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมา ภาคินพาเกวลินที่ห้างดังเชียงใหม่ และตอนนี้ทั้งคู่กำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดใจกลางเมือง​"อยากได้อะไรอีกไหมเกวลิน?" ภาคินเอ่ยพลางโอบเอวบางไว้แน่น มืออีกข้างถือถุงแบรนด์เนมนับสิบใบที่เขาเพิ่งกวาดซื้อให้เธออย่างไม่เสียดายเงิน "สร้อยเส้นเมื่อกี้ ถ้าเธอชอบ ฉันจะกลับไปซื้อให้เดี๋ยวนี้"​เกวลินยิ้มบางๆ ความใจดีและสายตาที่สื่อถึงความเป็นเจ้าของของภาคินทำให้เธอเริ่มรู้สึกปลอดภัย "พอแล้วค่ะพี่ภาคิน แค่นี้ก็ใส่ไม่หมดแล้ว..."​แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถ สายตาของเกวลินก็ไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งขดตัวอยู่ตรงหัวมุมทางออก... ร่างของยายแก่ในชุดมอมแมม ผิวหนังเหี่ยวย่น และดวงตาขุ่นมัวที่แสนคุ้นเคย!​เกวลินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ยายแก่ขอทานคนเดิมที่เธอเคยด่าทออย่างโอหังจนนำมาซึ่งคำสาปร่านร้อนนี้!เกวลินไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอสลัดมือจากการเกาะกุมของภาคินแล้ววิ่งตรงดิ่งไปหายายแก่คนนั้นทันที ทิ้งให้ภาคินต้องรีบสาวเท้าตามมาด้วยความงุนงง

ในขณะที่บรรยากาศบนเตียงกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ เสียงโทรศัพท์ของเคนก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เคนสบถเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย เมื่อปลายสายคือพี่ชายของเกวลินที่สั่งงานด่วนให้เขาต้องไปจัดการทันที เคนจึงทำได้เพียงส่งสายตาเสียดายมาที่เกวลิน​"ฝากไว้ก่อนนะครับคุณหนู... เดี๋ยวผมกลับมาต่อ" เคนกระซิบที่ข้างหูเธอ ก่อนจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วรีบออกไป ทิ้งให้เกวลินอยู่กับภาคินตามลำพัง​ภาคินกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาอุ้มเกวลินที่ยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำหมิ่นเหม่ลงมาที่ห้องอาหารหรู แม้แม่บ้านจะจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว แต่ภาคินกลับสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด เหลือเพียงเขากับร่างบางที่นั่งอยู่บนตักแกร่ง​"เคนไม่อยู่แล้ว... ทีนี้ก็เหลือแค่เรา" ภาคินกระซิบพลางใช้จมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่น "หิวหรือยังเกวลิน? แต่ฉันว่า... ฉันหิว เธอมากกว่าอาหารพวกนี้อีกนะ"​"อ๊ะ... คุณภาคิน... อื้อออ" เกวลินครางประท้วงเบาๆ เมื่อมือหนาเริ่มซุกซนเข้าไปใต้สาบเสื้อคลุม บดขยี้อกอิ่มอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องแอ่นอกรับ "ตรงนี้มันห้องอาหารนะคะ... อ๊ะ! อ๊าส์!"​ภาคินไม่สนใจคำทักท้วง เขาจัดการกวาดจานอาหารบนโต๊ะออกไปจนพ้นทาง แล้