อดีตที่อยากลืม

ท่ามกลางเสียงกระแทกกระทั้นที่หยาบโลนและเสียงครางที่สุขสมปนทรมานของเกวลิน จู่ๆ ร่างของ ภาคิน ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็แข็งทื่อไป สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างรุนแรง

​ภาพของเกวลินที่กำลังถูกเคนรุกรานในท่าที่ประจันหน้ากับเขา มันดันไปซ้อนทับกับภาพเหตุการณ์สะเทือนใจในอดีตภาพผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยรัก

เธอกำลังถูกกระทำย่ำยีในสภาพไม่ต่างจากนี้ รอยเลือด รอยช้ำ และเสียงร้องไห้ที่โหยหาความช่วยเหลือมันดังก้องขึ้นมาในโสตประสาทของเขาจนหูอื้อไปหมด

​"มะ ไม่... หยุด..." ภาคินพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่า แก้วบรั่นดีในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนาจนน้ำเหล้าสาดกระจาย

​เคนที่กำลังโหมแรงใส่เกวลินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงง แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดจังหวะรัก

"เป็นอะไรไปครับคุณภาคิน? ทนดูไม่ได้เหรอครับ!"

​"หยุดพูด! ออกไป! ออกไปให้พ้น!" ภาคินตะโกนลั่นพลางกุมขมับตัวเองแน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม

อาการแพนิคกำเริบหนักจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนจนเขามองเห็นเกวลินเป็นร่างของผู้หญิงคนเดิมที่กำลังชุ่มไปด้วยเลือด

​เกวลินปรือตามองภาคินด้วยความตกใจ เธอเห็นเขาตัวสั่นเหมือนคน