อดีตสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ

พายน์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องทำงานของประธานบริษัท ร่างกายเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง ส้นสูงสีดำวาวแทบจะกลืนหายไปกับพื้นหินอ่อนลายหรูใต้ฝ่าเท้า

​เธอใช้เวลาทำใจอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู

​“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายตอบกลับมาจากด้านใน

​พายน์กระชับแฟ้มงานในมือให้แน่นขึ้น แล้วจึงเอื้อมมือไปเปิดประตู

​ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็ฉาบรอยยิ้มบางเบาไว้บนใบหน้า พยายามเดินเข้าไปหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

​“ยุ่งอยู่ไหมคะ ฉันมีเอกสารด่วนที่คุณต้องเซ็นหลายฉบับเลย” เธอพูดออกไปอย่างนั้น แม้ว่าแฟ้มเอกสารจะถูกวางลงตรงหน้าเขาอย่างเรียบร้อยแล้ว แถมยังเปิดหน้าเตรียมพร้อมให้เซ็นด้วยความใส่ใจอย่างไม่มีที่ติ

​โลแกนเพิ่งเดินทางกลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์เมื่อเช้านี้ และตรงมาที่ออฟฟิศทันทีเพื่อจัดการงาน ตอนนี้บนโต๊ะของเขามีเอกสารกองสุมเต็มไปหมด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสุขุม บัดนี้มีแต่แววความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจน เขาจึงไม่แม้แต่จะมองเอกสารที่ส่งมา ตรงเข้าหยิบปากกาเซ็นมันไปจนหมดทุกแผ่น

​“ขอบคุณนะคะ” พายน์เก็บเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้วเข้าแฟ้ม ในท่าทีเรียบเฉย เธอกลั้นใจถามไปตามมารยาท

​“เย็นนี้คุณจะกลับบ้านไหมคะ? ฉันจะได้เตรียมอาหารไว้ให้”

​“มีธุระ ไม่ต้องรอ” เขาตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย

​“โอเคค่ะ งั้นฉันขอตัวออกไปก่อน”

​เธอหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องพร้อมแฟ้มงานในมือ แต่ทันทีที่หันหลังให้เขา รอยยิ้มบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยแสยะทันที

​ขณะเดินผ่านห้องพักด้านในที่เชื่อมต่อกับห้องทำงาน เธอได้ยินเสียงบางอย่างแผ่วเบา คล้ายลูกแมวหรือลูกหมาโดดลงจากเตียง หางตาของเธอเหลือบเห็น บริเวณโซฟามีถุงขนมวางกระจัดกระจาย ชาไข่มุกที่ถูกดื่มไปครึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะ และที่สำคัญ รองเท้าส้นสูงสีชมพูนู้ดคู่หนึ่งล้มพาดอยู่บนพื้น

​แค่เสี้ยววินาที... ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งแก่ใจเธอ

​หัวใจพลันเย็นชืดเหมือนเถ้าถ่าน พายน์กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนร่างกายหมดแรงไปแล้วหนึ่งวันเต็ม ๆ เพียงแค่เดินมาถึงตรงนี้

​เธอทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า แล้วหยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาจากแฟ้ม

​“ใบหย่า...” พายน์เปิดไปที่หน้าสุดท้าย ใช้ปลายปากกาไล่ตามลายเซ็นของเขาอย่างเย้ยหยัน ภาพในความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัวทันที

​ในวันนั้นที่เขาขอเธอแต่งงาน... คำพูดเยาะเย้ยของแม่สามีที่ว่าผู้ชายทุกคนไม่มีทางรักแค่คนเดียวเสมอไป... และความมั่นใจของเธอในตอนนั้นที่เชื่อว่าสามีตัวเองแตกต่างจากคนอื่น

​“หึ ที่แท้ก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย”

​เขาแอบมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น คิดว่าแค่นี้ก็จะปิดเรื่องได้มิดแล้วเหรอ ไม่พอยังไปต่างประเทศด้วยกัน แถมตอนกลับมาก็ยังพามาที่บริษัทอีก

​เธอลดปากกาลง ก่อนจะถ่ายภาพลายเซ็นบนใบหย่าส่งให้กับผู้เป็นแม่สามี

​หนึ่งสัปดาห์ก่อน เธอได้ตกลงเรื่องเงื่อนไขทุกอย่างกับแม่สามี อีกฝ่ายต้องการให้เธอเป็นฝ่ายหย่า และเก็บเรื่องการแต่งงานนี้ไว้เป็นความลับ

​พายน์ขอแค่ค่าชดเชยห้าหมื่นล้านบาทเท่านั้น อีกหนึ่งเดือนนับจากนี้ โลแกนก็จะหายไปจากชีวิตเธออย่างสมบูรณ์

​ก๊อก ก๊อก

​เสียงเคาะประตูดังขึ้น

​“เข้ามา” พายน์วางใบหย่าลง

​ประตูเปิดออก ไคล์ ผู้ช่วยของโลแกนเดินเข้ามา

​“คุณพายน์ นี่คือของที่ท่านประธานฝากมาให้ครับ” เขาวางกล่องกำมะหยี่สีเข้มตรงหน้า พายน์เปิดมันออกอย่างไม่ใส่ใจ ข้างในคือชุดเครื่องเพชรราคาแพง และภาพแรกที่ผุดขึ้นในหัวเธอคือ ผู้หญิงผมสั้นในชุดคลุมอาบน้ำ ถือสร้อยเพชรเส้นหนึ่งยิ้มกรุ่มกริ่ม ด้านหลังคือเตียงที่ยุ่งเหยิง แสงไฟสลัว ๆ และรอยจูบบนเนินอกของผู้หญิงคนนั้นที่ช่างเด่นชัด ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง

​“ขอบคุณนะไคล์” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเย็นชาคมกริบราวกับใบมีด

​ไคล์ที่โดนจ้องมองจนขนลุก ต้องรีบพูดต่อทันที

​“ท่านประธานเลือกเองเลยนะครับ ชุดนี้ทั้งโลกมีแค่ชุดเดียว”

​แต่น่าเสียดายที่หัวใจของเขาไม่ได้มีแค่คนเดียวเหมือนเครื่องเพชรนี่น่ะสิ พายน์คิดในใจ ยิ่งคิดแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกอยากได้มันมลายหายไป

​พายน์ยิ้มบาง ๆ “อ่า งั้นเหรอคะ ช่างน่าประทับใจจริง ๆ ยุ่งขนาดนี้ยังมีเวลาไปซื้อของมาให้ฉันอีกนะเนี่ย”

​คำพูดของพายน์ทำให้ไคล์รู้สึกตะหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าเธอรู้เรื่องของโลแกนกับรายาเข้าให้แล้ว? ไคล์เริ่มเหงื่อตกก่อนจะรีบออกจากห้องทันที

​พายน์มองเครื่องเพชรบนโต๊ะด้วยแววตาขยะแขยงราวกับมันเป็นของสกปรก เธอหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งให้เจ้าของร้านขายของมือสอง

​“ช่วยขายชุดเครื่องเพชรนี้ให้ทีนะคะ ส่วนเงินเอาไปบริจาคให้กับมูลนิธิเด็กกำพร้า”

​ห้าโมงเย็น ณ ลานจอดรถ

​พายน์เดินมาถึงรถของตัวเองและกำลังจะเปิดประตูขึ้น แต่ดันหันไปเห็นรถอีกคันที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งเครื่องยนต์ยังคงติดอยู่ เธอมองผ่านกระจก และเห็นโลแกนนั่งอยู่เบาะหลัง คนข้าง ๆ เขาคือผู้หญิงผมสั้นหน้าตาน่ารัก สดใสร่าเริง และจับแขนเขาไว้แน่น

​“ท่านประธาน!” ไคล์ร้องเสียงหลง และรีบเหยียบคันเร่งจมมิด พุ่งผ่านทุกอย่างไปอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้น พายน์และโลแกนได้สบตากันตรง ๆ