อดีตสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ

อดีตสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ

last update최신 업데이트 : 2026-02-07
에:  ลลินรดา참여
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
35챕터
335조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

พายน์ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่บาดลึกเมื่อพบว่า โลแกน สามีของเธอกำลังนอกใจ หลักฐานทั้งหมดมันวางอยู่ตรงหน้า ภาพถ่ายคู่รักลับๆ ในลานจอดรถ และเอกสารหย่าที่เขาเซ็นไว้ล่วงหน้าอย่างเลือดเย็น ​ความเชื่อใจที่เธอเคยมอบให้เขาพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี... แต่พอกาลเวลาผ่านไป เขากลับพยายามหาทางไถ่โทษและขอโอกาสกลับมา แต่สำหรับพายน์แล้ว สิ่งที่เขาทำมันมากเกินกว่าที่หัวใจจะแบกรับไหว ​เพราะทุกการกระทำของเขา ได้ตอกย้ำและฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอไปจนวันตาย...

더 보기

1화

บทนำ

澄波ヶ丘にある木村家の邸宅。豪華で上品だったリビングはひどく荒らされ、がらんとした部屋に木村彩花(きむら あやか)の甲高い泣き叫ぶ声が響き渡っていた。

「紗奈、この疫病神!恩知らずが!

あの時、翔太と付き合うのなんてやめろって言ったのに。あなたがどうしても彼がいいって聞かなかったから、こんなことになったのよ!お父さんの亡骸を見てみなさい!病院で寝てる蓮のことを考えて!全部あなたのせいよ!

なんであなたが死ななかったのよ!

あなたなんか、産まなきゃよかった!」

彩花は髪を振り乱し、服も汚れたままだった。彼女は怒りにまかせて、娘の木村紗奈(きむら さな)に殴りかかった。

紗奈は呆然と床にひざまずいていた。父の木村隆(きむら たかし)の血まみれの亡骸が、冷たい床の上に横たわっている。四肢は不自然に折れ曲がり、優しかった面影はない。どす黒い血の跡が、目に焼き付いて離れなかった。

彼女は顔面蒼白で、頬は涙で濡れていた。絶望に打ちひしがれて声を殺して泣きながら、彩花に殴られるがままになっていた。

母の言う通りだ。自分は疫病神なんだ。

山本翔太(やまもと しょうた)を愛したばかりに、会社へ招き入れ、重役に抜擢してしまった。彼に数年かけて会社を乗っ取られ、父を借金取りに殴り殺させ、兄の蓮も事故に遭わせたのだから。

幸せだった自分の家族は、めちゃくちゃになった。

「翔太、よくも、よくも8年間も私を騙してくれたわね!」

彩花は力を使い果たし、崩れ落ちる。紗奈は深い絶望と怒りを胸に、背を丸めたままだった。

……

彼女は、翔太と初めて出会った日のことを思い出した。日差しの心地よい夏の日、桜の木の下に立つ彼。そのカッコよく、どこか近寄りがたい姿に、紗奈は一目で恋に落ちたのだ。

翔太が経済学部の学生だと知ると、紗奈は猛アタックをしかけた。そして2年後、彼はやっと紗奈の彼氏になってくれた。

翔太の家があまり裕福でないと知っていたから、付き合っている間、紗奈は彼のプライドを傷つけないよう、いつも気を配っていた。見下しているなんて、絶対に思われたくなかったから。

彼女はかつて、翔太こそが自分の生涯を伴にする「運命の人」だと信じ込んでいたのだ。

だが、愛した男の正体が冷酷な悪魔だったとは思いもしなかった。

こんなに大きな「サプライズ」を用意してくれるなんて。

家族の命を奪い、すべてを破滅させるという絶望の「サプライズ」だったのだ。

指が白くなるほどカーペットを掴みしめ、紗奈は悔しさと憎しみに顔を歪めた。彼女はふらつきながら立ち上がると、外へ向かった。

翔太に直接問いたださなければ。木村家が一体何をしたっていうの?どうして、あんな酷いことができるの?

紗奈は木村グループのビルに着くと、社長室に駆け込んだ。

「翔太!教えてちょうだい、どうして恩を仇で返すようなことをしたの!

私の両親は、あなたのことを実の息子みたいに可愛がっていたのに!これがその恩返し?」

駆け込んできた紗奈は、社長椅子に座る翔太を見ると、充血した目で彼を睨みつけ、力いっぱい平手打ちをしようとした。

しかし、その手は翔太に掴まれてしまった。

翔太は冷たい顔で、掴んだ紗奈の腕を強く振り払った。紗奈は数歩よろめき、床に強く体を打ち付けた。

床に倒れた紗奈を見て、翔太は思わず眉をひそめ、鼻で笑った。「恩を仇で返す、だと?

十数年前、お前たち木村家は俺の両親を死に追いやった。これはその報いだ!」

亡くなった両親の話をする時、翔太の目には憎しみが宿っていた。

紗奈はさらに顔を青ざめさせ、大声で叫んだ。「そんなの嘘よ!父は誰にでも親切な人だったわ。そんなことするはずがない!」

「お前の母親はまだ生きてるだろ。帰ってよく聞いてみれば分かるさ!ここも今は木村グループのものじゃない、出て行け!」

翔太は紗奈を見下ろし、あざけるように言った。「今の自分の姿を見てみろ。狂った女にしか見えないぞ」

翔太の冷たい視線に、紗奈の心臓は針で刺されたように痛んだ。彼女は震える声で尋ねた。「じゃあ、最初から、あなたは目的があって私に近づいたの?私のことなんて……一度も好きになったことはなかったの?」

蒼白で弱々しい紗奈の姿に、翔太は一瞬、唇を引き結んだ。だが、すぐに残酷な言葉を口にした。「ああ、そうだ。お前のことなんか一度も愛したことはない。

お前と一緒にいた時間は、吐き気がするほど不愉快だったよ」
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
35 챕터
บทนำ
พายน์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องทำงานของประธานบริษัท ร่างกายเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง ส้นสูงสีดำวาวแทบจะกลืนหายไปกับพื้นหินอ่อนลายหรูใต้ฝ่าเท้า​เธอใช้เวลาทำใจอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู​“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายตอบกลับมาจากด้านใน​พายน์กระชับแฟ้มงานในมือให้แน่นขึ้น แล้วจึงเอื้อมมือไปเปิดประตู​ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็ฉาบรอยยิ้มบางเบาไว้บนใบหน้า พยายามเดินเข้าไปหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด​“ยุ่งอยู่ไหมคะ ฉันมีเอกสารด่วนที่คุณต้องเซ็นหลายฉบับเลย” เธอพูดออกไปอย่างนั้น แม้ว่าแฟ้มเอกสารจะถูกวางลงตรงหน้าเขาอย่างเรียบร้อยแล้ว แถมยังเปิดหน้าเตรียมพร้อมให้เซ็นด้วยความใส่ใจอย่างไม่มีที่ติ​โลแกนเพิ่งเดินทางกลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์เมื่อเช้านี้ และตรงมาที่ออฟฟิศทันทีเพื่อจัดการงาน ตอนนี้บนโต๊ะของเขามีเอกสารกองสุมเต็มไปหมด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสุขุม บัดนี้มีแต่แววความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจน เขาจึงไม่แม้แต่จะมองเอกสารที่ส่งมา ตรงเข้าหยิบปากกาเซ็นมันไปจนหมดทุกแผ่น​“ขอบคุณนะคะ” พายน์เก็บเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้วเข้าแฟ้ม ในท่าทีเรียบเฉย เธอกลั้นใจถามไปตามมารยาท​“เย็นนี้คุณจะกลับบ้านไหมคะ?
더 보기
บทที่ 1
ดวงตาของเขามืดดำและลึกล้ำ ผิดกับดวงตาของเธอที่กลับว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต บรรยากาศในลานจอดรถกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแต่เห็นพายน์แล้วไม่คิดจะเว้นระยะห่างจากโลแกน แต่กลับยิ่งได้ใจยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างใกล้หู​พายน์รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงเข้าสู่ดวงตาอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับไป ไม่พูดไม่จา เธอเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีโดยไม่เหลียวมองกลับไปอีกแม้แต่นิดเดียว​พอกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าตู้กระจกในห้องแต่งตัว กำลังถอดสร้อยคอออก จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของโลแกนก็ปรากฏตัวตามมาติด ๆ กลิ่นอายของผู้ชายคนเดิมพายพุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย​เขาวางมือทั้งสองข้างยันตู้กระจกไว้ โน้มตัวเข้ามาจ้องหน้าเธอผ่านกระจกจากด้านหลัง​“โกรธเหรอ?”​พายน์ไม่แม้แต่จะมองเขา ค่อย ๆ วางสร้อยลงอย่างใจเย็น เสียงเรียบนิ่ง​“โกรธจนอยากฆ่าคนได้เลยค่ะ คุณก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ”​โลแกนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น​“บ้านของอริยเวชอยากจะร่วมลงทุนกับเราเพื่อทำโปรเจกต์โพลาริส ตอนนี้ผมกำลังติดต่อกับอเล็กซ์พี่ชายของรายาอยู่ ส่วนรายาคือน้อง
더 보기
บทที่ 2
โลแกนยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของเธอ ใบหน้าของเขาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน​พายน์รู้สึกถึงสายตาของทุกคนที่จ้องมองมา จึงหันกลับไปมองเพียงเล็กน้อย เฮอะ เขาอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย​เธอหันไปมองรายา ที่นั่งขาพาดกันอยู่บนโซฟา สาวผมสั้นที่เมื่อครู่ยังแสดงท่าทางเย่อหยิ่งอยู่ท่ามกลางคนอื่น แต่ตอนนี้รอยยิ้มได้หายไปจากใบหน้าแล้ว มีแต่ความเครียดและแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากจะฆ่าเธอ​เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนน่าจะอยู่ที่นี่ด้วยกัน และคงไม่ได้มาแค่ครั้งเดียวด้วย​โลแกนเดินเข้ามาในกลุ่ม ทันใดนั้นคนรอบข้างก็เริ่มขยับตัวเหมือนได้รับสัญญาณ​“เอ่อ พี่พายน์ ผมขอโทษนะครับ พวกเราแค่พูดเล่น ๆ ไปเอง พูดโดยไม่ทันคิดน่ะครับ”​“ใช่พี่สะใภ้ โลแกนไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณรายานะครับ”​“พี่สะใภ้อย่าคิดมากนะ อย่าคิดมากไปเลย”​โลแกนจับข้อมือของพายน์และเตรียมจะดึงเธอออกไปข้างนอก พายน์หันกลับไปแล้วสาดเครื่องดื่มที่อยู่ในมือใส่หน้าเขาทันที ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัด ทุกคนมองอย่างตกตะลึง ไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้​เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่นิ่งเฉยเมื่อเวลาผ่านไปไม่นานนัก “เชิญคุณเล่นกับคนของคุณต่อเถอะค่ะ ฉันไม่รบ
더 보기
บทที่ 3
พายน์ไปถึงบ้านของคุณหญิงมณีประมาณสิบเอ็ดโมงสี่สิบนาที คุณลุงคนดูแลบ้าน เห็นเธอเข้ามาก็ตกใจไม่น้อย เขารู้ว่ามีแขกจะมาอีกคน แต่ไม่คิดว่าจะเป็น "คุณผู้หญิง" ของบ้านนี่สิ ยิ่งตอนนี้ คุณชายใหญ่ ก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณรายาอีกต่างหาก เขาเลยเริ่มเหงื่อแตกพลั่ก ๆ เรื่องที่โลแกนแต่งงานกับพายน์มีแค่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่รู้ นอกนั้นก็มีไคล์กับคนสนิทไม่กี่คน รวมถึงลุงคนดูแลบ้านนี่แหละ​“ตามผมมาครับ” ลุงจำต้องทำตามคำสั่งของคุณผู้หญิงใหญ่ เดินนำไปทั้งที่ใจหวิว ๆ​ยังไม่ทันถึงประตูห้องนั่งเล่น เสียงหวานหยดย้อยก็ดังลอดออกมา​“หนูชนะอีกแล้ว พี่โลแกนแกล้งยอมให้หนูใช่ไหมเนี่ย”​เสียงนั้นทำให้พายน์หยุดเดิน ในหัวเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้อย่างรวดเร็ว​“หึ” เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไป​วันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ ไม่ได้แต่งหน้า เพราะตั้งใจจะแวะมาเอาหนังสือ เสื้อเชิ้ตขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ ผมยาวถูกมัดหลวม ๆ ด้วยผ้าโพกหัว แต่ถึงอย่างนั้น ผิวขาวเนียนราวหิมะ ริมฝีปากแดงดั่งเชอร์รี กับผมที่ปรกหน้าบางเบา ก็ยิ่งทำให้เธอดูงดงามจนทุกคนไม่อาจละสายตา​ท
더 보기
บทที่ 4
​พายน์เก็บหมากที่เหลืออีกสองเม็ดกลับเข้ากล่อง หมากล้อมแบบนี้ใครถึงห้าเม็ดก่อนก็ชนะ แต่สำหรับรายานั้น เธอไม่อยากแพ้ ยิ่งเป็นกับผู้หญิงตรงหน้ายิ่งแล้วใหญ่ มันแพ้ไม่ได้เด็ดขาด รายาเล่นตุกติกด้วยการพูดเสียงดังลั่น​“ก็เธอชนะก่อนแล้วยังไง ตะ แต่ฉันก็ได้ห้าเม็ดเหมือนกัน ฉันก็ชนะเหมือนกันนั่นแหละ!” พูดจบเธอก็เอาหมากอีกเม็ดวางลงบนช่องที่มีอยู่สี่เม็ดจนกลายเป็นห้าเม็ดแบบหน้าตาเฉย​“...” พายน์มองอีกฝ่ายเหมือนกำลังดูคนสติเพี้ยน​“งั้นฉันก็วางต่อได้เหมือนกันสินะ”​พูดเสร็จเธอก็เอาหมากอีกเม็ดลงบนกระดานครบห้าอีกครั้งแบบง่าย ๆ ในเวลาต่อจากนั้นไม่ถึงนาที หมากในกระดานแทบจะหมดไปอยู่ในมือของพายน์ รายาถูกปิดทางจนไม่มีเหลือจะเดิน​หน้าของรายาเขียวสลับแดง ก่อนจะโวยวายว่าอยากจะเล่นใหม่ เกมที่สองผ่านไปจนถึงเกมที่สี่ พายน์บางครั้งก็แกล้งปล่อยให้รายาได้ใจ ก่อนจะค่อย ๆ เล่นกลับจนพ่ายแบบหมดทางสู้ บางครั้งก็เดินแค่ไม่กี่ตาก็ปิดเกมอย่างรวดเร็ว เอาเธอมาเล่นสนุกเหมือนเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง​สุดท้ายรายาก็ร้องไห้ออกมาเพราะความโกรธ​“พอได้แล้ว!”​โลแกนเอื้อมมือคว้ากล่องหมากจากพายน์ สีหน้าเย็นชาจนชวนให้ขนลุก​รายาเห็นโ
더 보기
บทที่ 5
พายน์นั่งอยู่ในห้องปฐมพยาบาลกำลังทำแผล ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ชายหนุ่มหน้าตาคมคายคนหนึ่งเดินกราดเข้ามาด้วยท่าทางราวกับจะมาฆ่าใครเข้าให้ หมอที่กำลังทำแผลถึงกับสะดุ้ง ทำให้พายน์หันไปมองแวบหนึ่ง​“ไม่เป็นไรค่ะ เขาเป็น... อืม... เจ้านายของฉันเอง”​คำว่า สามี ที่ติดอยู่ริมฝีปากถูกเปลี่ยนเป็น เจ้านาย ทันที โลแกนเหมือนมีอะไรบางอย่างติดคอ เดินไปถามหมอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด​“แผลหนักไหม”​“แค่ถลอก ไม่เป็นไรมากหรอกครับ”​หมอไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองนัก รีบทำแผลและจัดยาให้เสร็จ พายน์กล่าวขอบคุณเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้อง โลแกนก็ตามออกมาติด ๆ เห็นเธอกำลังจะจ่ายเงินก็แย่งจ่ายให้ พอรับยาเสร็จก็เป็นคนหยิบให้เอง ราวกับเป็นสามีที่ใส่ใจไม่ขาดตกบกพร่อง​พายน์ไม่ได้ว่าอะไรให้เสียอารมณ์ ออกจากโรงพยาบาลเธอก้มหน้ากดโทรศัพท์เรียกรถ แต่โลแกนคว้ามือถือไปเสียก่อน โอบไหล่พาเธอเดินไปยังลานจอดรถ เปิดประตูฝั่งคนนั่งแล้วยัดเธอเข้าไป ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ​เสียงประตูรถกระแทกปิดลง เสียงภายนอกก็เงียบสนิท บรรยากาศในรถหนักอึ้ง​“บล็อกเบอร์ผมยังไม่พอ คุณยังถึงขั้นขับรถประชดชีวิตเพื่อเรียกร้องควา
더 보기
บทที่ 6
พายน์ไม่ได้พูดอะไร โลแกนที่ดูเหมือนจะสงบไปแล้วกลับแสดงออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา มือถือของเขาก็ดังไม่หยุด ไม่ใช่สายโทรศัพท์ ก็เป็นวิดีโอคอล สุดท้ายก็กลายเป็นการส่งข้อความที่ไม่ยั้ง ทีละข้อความมาเรื่อย ๆ​บรรยากาศเริ่มตึงเครียด​“ไม่รับเหรอคะ?” พายน์ถามด้วยเสียงเรียบเย็น​โลแกนจึงยื่นมือไปหยิบมือถือขึ้นมา แต่ไม่ได้มองเลย กดปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว แล้วเอามาวางไว้ที่ข้างเตียง เขาเอื้อมมือไปลูบหน้าผากของเธอ​“ยังร้อนอยู่หน่อย ไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ คืนนี้ผมจะอยู่ดูแลคุณเอง”​พายน์พยักหน้า หลับตาลงไป​หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เธอหายใจสม่ำเสมอดูเหมือนหลับไปแล้ว โลแกนหยิบมือถือที่วางไว้บนข้างเตียง เปิดเครื่องและเดินออกไปที่ระเบียง ดูข้อความสักพักก็โทรออกไป​“ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไปเดี๋ยวนี้”​เขาพูดเสียงเบา ก่อนกลับเข้ามาในบ้าน หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป พายน์ที่นอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ได้หลับไปตั้งแต่แรก จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่รู้ว่ายังจะคาดหวังอะไรกับผู้ชายที่เหมือนผลไม้เน่าเปื่อยคนนี้อยู่กันแน่ ใช่ ผู้ชายที่นอกใจก็เหมือนของเน่าเสียที่กินไม่ได้นั่นแ
더 보기
บทที่ 7
โลแกนมองเถ้าถ่านที่ยังคุอยู่ด้านล่างถังเหล็ก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจ เขาไม่เคยเห็นพายน์ในอารมณ์ที่ควบคุมตัวเองได้ยากขนาดนี้มาก่อน แต่ทันทีที่เห็นหยดน้ำตาของเธอและคำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาก็เลือกที่จะถอย​“อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผล” เขาพูดเสียงต่ำ แต่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ “คุณค่าของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการกระทำไร้สาระของเธอหรอกนะ”​พายน์มองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้น ความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าแสนเย็นชา เธอไม่ตอบอะไร เลือกที่จะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้โลแกนยืนอยู่กับซากขี้เถ้าเหล่านั้นเพียงลำพัง​นับจากวันนั้น พายน์ใช้เวลาทุกวันในบ้านอย่างเงียบ ๆ การลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบริหารระดับสูงสร้างความประหลาดใจให้แก่บอร์ดบริหารเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าซักถาม เพราะมันเป็นปัญหาส่วนตัวของพายน์ ​เวลาว่างที่เพิ่มขึ้น เธอใช้จัดการทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมด เธอขายของขวัญราคาแพงที่โลแกนเคยให้เกือบหมดเกลี้ยง ทั้งเครื่องเพชร นาฬิกา และกระเป๋าแบรนด์เนม โดยโอนเงินทั้งหมดไปรวมกับบัญชีส่วนตัวที่เปิดไ
더 보기
บทที่ 8
โลแกนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผสมปนเปกัน ด้วยความอบอุ่นที่โอบกอดเมื่อคืนทำให้เขาเคลิ้มไปว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่เมื่อยื่นมือไปข้างกาย พื้นที่ข้างหมอนของพายน์ก็ว่างเปล่า​เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความและอีเมลที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เขาเห็นทำให้ดวงตาเบิกกว้าง​หัวข้ออีเมล: ใบหย่าและข้อตกลงทางธุรกิจ ส่งมาจาก กรรณิการ์ ชื่อของมิ้นท์ผู้เป็นทนายความ​โลแกนเปิดไฟล์แนบอย่างรวดเร็ว ในนั้นมีเอกสารกฎหมายที่ลงนามโดยพายน์ พร้อมระบุเงื่อนไขการหย่าขาดอย่างเป็นทางการ และจำนวนเงินค่าชดเชยที่ทำให้มือเขาเริ่มสั่น​“ห้าหมื่นล้าน...”​บ้าไปแล้ว เขาคิดในใจอย่างเดือดดาล พายน์กล้าดีมากนะถึงได้ตั้งเงื่อนไขที่บ้าบิ่นขนาดนี้ออกมาได้!​แต่ความโกรธก็ถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เมื่อเขาเห็นไฟล์แนบถัดไป เป็นรูปถ่ายและวิดีโอหลักฐานการนอกใจของเขากับรายาที่ถูกเก็บรวบรวมอย่างเป็นระบบและสมบูรณ์แบบ รูปถ่ายหลายใบถูกถ่ายในเวลาที่พายน์ยังอยู่ในบ้านอย่างไม่มีใครสงสัย​“พายน์!”​ โลแกนตะโกนลั่นห้อง เขาลุกขึ้นจากเตียงคว้าเสื้อคลุมและวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ตู้ที่ตอนนี้ว่างเปล่า เหลือไว้เพียงพื้นที่ว่
더 보기
บทที่ 9
​“แกกล้าว่าผู้หญิงที่แม่เลือกให้แบบนี้เหรอ!” คุณหญิงมณีขึ้นเสียงทันที น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่อำนาจของตนถูกท้าทายอย่างไม่เคยมีมาก่อน​“ผมพูดความจริงครับแม่” โลแกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเรียบเย็นและกดต่ำ “แม่รู้ดีว่าผมรักพายน์แค่ไหน แม้แต่ตอนที่ผมเผลอไปกับคนอื่น ผมก็ไม่เคยคิดจะหย่ากับพายน์เลยสักครั้ง”​คุณหญิงมณีหัวเราะเยาะ “หยุดพูดจาไร้สาระ! แกคิดว่ายัยพายน์มันดีพอสำหรับธันญารัตน์เหรอ! ลูกของแกจะต้องมาจากผู้หญิงที่เหมาะสมอย่างหนูรายาต่างหาก! เงินห้าหมื่นล้านมันไม่เยอะเท่ามูลค่าของโปรเจกต์โพลาริสนะโลแกน!”​คำว่า เงิน และ ผลประโยชน์ ตอกย้ำให้โลแกนเข้าใจว่าแม่ของเขามองทุกอย่างเป็นเพียงการต่อรองทางธุรกิจ พายน์ถูกตีราคาว่ามีค่าแค่ห้าหมื่นล้านบาท ส่วนรายาถูกมองเป็นสะพานเชื่อมไปสู่โครงการแสนล้าน​“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ควรบอกพายน์ไปตรง ๆ ตั้งแต่แรกว่าแม่อยากให้ผมแต่งงานกับรายา ไม่ใช่ไปทำข้อตกลงลับหลังแบบนี้!” โลแกนพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “แม่ไม่เคยให้เกียรติพายน์เลย!”​คุณหญิงมณีเงียบไปพักใหญ่ ท่านไม่เคยถูกลูกชายต่อว่าด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนี้มาก่อน​“โลแกน แกหยุดทำตัวเป็น
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status