LOGINนักเรียนภายในห้องเรียนของชั้นปี 3 C กำลังนั่งฟังอาจารย์กลอเรียพูดถึงวิชาที่ ต้องเรียน รวมไปถึงการจัดตำแหน่งที่นั่งภายในห้องเรียนด้วย ซึ่งอาจารย์กลอเรียได้แจ้งให้ทุกคนทราบว่า แผนผังที่นั่งภายในห้องนั้น อาจารย์ได้เป็นคนจัดให้เรียบร้อยแล้ว โดยได้นำแผนผังที่นั่งติดไว้ที่บอร์ดด้านข้างของกระดานดำด้านหน้าห้อง และให้นักเรียนทุกคนใช้เวลาในชั่วโมงโฮมรูมนี้ ทำการเปลี่ยนที่นั่งตามแผนผังให้เสร็จสิ้น เพื่อจะได้เรียนวิชาต่อไป
เมื่ออาจารย์ชี้แจงเสร็จ นักเรียนทุกคนในห้องก็ลุกฮือเดินไปด้านหน้าห้องเพื่อดูแผนผังที่นั่ง มีเพียงคิมหันต์ และนักเรียนอีกจำนวนหนึ่งเท่านั้น ที่ไม่ได้ลุกไปดูในทันที แต่ยังคงนั่งอยู่ด้านหลังของห้องไม่ขยับเขยื้อนใดๆ
“เฮ้! คิม ไม่ไปดูที่นั่งใหม่เหรอวะ?”
ไมค์ หรือไมเคิลเพื่อนร่วมชมรมบาสเกตบอลเดียวกับคิมหันต์และเป็นเพื่อนร่วมห้องในปีที่ 3 นี้ด้วย ลากเก้าอี้ของโต๊ะข้างๆ มานั่ง พร้อมกับถามเขา
“ไว้ก่อน ขี้เกียจแทรกคนเข้าไปดู”
คิมหันต์เอามือท้าวคางและพยักพเยิดบอกเพื่อนของเขาไปทางด้านหน้าห้อง สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาไม่ค่อยสบอารมณ์มากนักจากเรื่องครู่
“กะละ ฉันเลยดูมาให้เรียบร้อยแล้ว”
ไมค์พอจะมองอารมณ์ของคิมหันต์ออก แม้เขามักจะแสดงสีหน้านิ่งเฉย แต่จากการที่เป็นเพื่อนกันมา 2 ปี ทำให้เขาพอรู้ว่า เพื่อนกำลังอารมณ์เสียอยู่
คิมหันต์พยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวไปพิงพนักของเก้าอี้ด้านหลัง เอามือกอดอกไว้ สายตามองไปยังนักเรียนหญิงจับกลุ่มกรี๊ดกร๊าดด้านหน้าห้อง
“ฉันนั่งตรงไหนวะ?”
คิมหันต์หันไปถามไมค์อย่างกะทันหัน ทำให้ไมค์ซึ่งกำลังจ้องมองที่หญิงสาวผมยาวคนหนึ่งที่ยืนโดดเด่นเป็นสง่าด้านหน้าห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว
“เอ๊อะ...เอ๋อ....อ๋อ! เอ่อ..แกนั่งด้านหลังห้อง ติดริมหน้าต่างที่แกชอบน่ะ”
“ก็ดี อย่างน้อยก็มีเรื่องนี้ที่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับฉันน่ะ”
การเปลี่ยนย้ายที่นั่งใช้เวลาไม่นานมากนัก นักเรียนแต่ละคนต่างหยิบกระเป๋านักเรียนหรือเป้สะพายของตัวเองและเดินไปยังที่นั่งใหม่ตามแผนผัง คิมหันต์นั้นเดินตรงไปยังที่นั่งด้านหลังของห้องซึ่งติดกับหน้าต่างด้านซ้าย และทำให้เขาสามารถมองออกไปเห็นรอบ บริเวณภายในโรงเรียนได้อย่างชัดเจน และสามารถมองเห็นลานด้านหน้าของทางเข้าโรงเรียนซึ่งมีรูปปั้นของ Saint Helena ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่
เมื่อนักเรียนทุกคนต่างพากันแยกย้ายนั่งตามที่นั่งใหม่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ฟรองเซียร์ ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชาภูมิศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสก็เดินเข้ามาภายในห้อง เพื่อเริ่มการเรียนคาบแรกของปี 3 ในเทอมนี้ คิมหันต์หยิบหนังสือขึ้นมาเพื่อเปิดอ่านตามที่อาจารย์สอน ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่า ที่นั่งด้านข้างขวาของเขา ยังไม่มีใครมานั่ง
เอ…. เราจำได้ว่าตอนที่ดูจำนวนของนักเรียน เมื่อตอนประกาศแยกห้องเรียน ห้อง 3 C นี้ จำนวนนักเรียนเท่ากับจำนวนโต๊ะในห้องนี่นา
หรือเราจะจำผิด? ไม่น่าจะใช่แฮะ ถ้าอย่างนั้น นักเรียนในห้องนี้หายไปไหนหนึ่งคนกันหว่า?
...
“เฮ้ย! กินไรดีวะ? ”
ไมค์เดินมาตบบ่าคิมหันต์ที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ในขณะที่เปลี่ยนคาบเรียน
“ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”
“เออ..แกรู้เปล่า ว่าฉันนั่งข้างใคร
“ใครวะ?”
“ก็ลอร่าไง …ลอร่าน่ะ”
ไมค์บอกคิมหันต์อย่างตื่นเต้นที่ได้นั่งข้างสาวที่เขาแอบมองอยู่เมื่อตอนเช้า แต่ดูเหมือนคิมหันต์จะไม่รู้จัก “ลอร่า” ของไมค์เลยแม้แต่น้อย
“เฮ้อ… แกรู้จักผู้หญิงคนไหนในโรงเรียนนี้มั่งวะ นอกจาก “ออยเฟ่ย์” น่ะ”
ไมค์ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นเพื่อนของเขาไม่รู้จักลอร่าหญิงสาวที่มีความสวยสูสีกับออยเฟ่ย์
หากแต่ออยเฟ่ย์นั้นนิสัยดี อุปนิสัยร่าเริงและเป็นที่รักของเพื่อนๆ และอาจารย์ ตรงข้ามกับลอร่าที่มีนิสัยค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง หยิ่ง และชอบดูถูกคนอื่น ทำให้ทุกคนเทคะแนนให้กับออยเฟ่ย์ในการประกวดดาวของโรงเรียนปีนี้
คิมหันต์มองหน้าไมค์ด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์นัก
“เอ่อ..แล้วคนที่นั่งข้างแกเป็นไงมั่งวะ? ”
ไมค์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของเพื่อน
“ไม่รู้”
“เฮ้ย! เป็นไปไม่ได้”
“แล้วแกเห็นแมวซักตัวนั่งข้างกูมั้ย?”
“ถ้าฉันจำไม่ผิด คนนั่งข้างแกชื่อ มิ..มิ…มิยาเกะ เซร่า!”
ไมค์นิ่งนึกชื่ออยู่นาน ก่อนจะเอากำปั้นด้านขวาทุบไปที่ฝ่ามือด้านซ้ายของเขาเองเมื่อนึกออก
“มิยาเกะ เซร่า? ”
“ใช่ รู้สึกเป็นลูกท่านทูตญี่ปุ่น ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษน่ะ”
ไมค์อธิบายให้เพื่อนฟัง และเนื่องจากเขาเป็นคนกว้างขวาง จึงรู้จักคนมากมาย
เหมันต์รู้สึกเหนื่อยกับภาระ และความคาดหวังของทุกคน เขารู้สึกอิจฉาคิมหันต์ที่สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองน้องชายของเขามักทะเลาะกับพ่อเป็นประจำ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นพ่อจะบังคับให้คิมหันต์ทำอะไรเลยสักครั้งสิ่งที่คิมหันต์มีก็คืออิสระที่จะทำอะไรตามความคิด ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่มี และคงไม่มีอิสระไปตลอดชีวิต“หึ! มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ คิมหันต์เขามีสิ่งที่ฉันไม่มี”“ทำไมล่ะ นายนั่นมีอะไรที่คุณไม่มีรึ?”“อิสระยังไงล่ะ คิมมีอิสระ แต่สำหรับฉันแล้ว “อิสระ” เป็นสิ่งต้องห้าม ฉันไม่สามารถจะมีอิสระในการคิดหรือกระทำสิ่งใดๆ ได้ตลอดชีวิตยังไงล่ะ” เหมันต์แค่นยิ้มปนเยาะเย้ยในชีวิตของเขาเซร่าขมวดคิ้วมองเหมันต์และรู้สึกโกรธในสิ่งที่เขาพูดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะตัวเธอเองก็เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อนแต่เธอไม่เคยคิดจะยอมรับความพ่ายแพ้ในโชคชะตาเหมือนกับชายหนุ่มคนนี้“คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ คนเราน่ะสามารถที่ไขว่คว้าหา "อิสระ" ได้ เพียงแต่คนอย่างคุณไม่คิดที่จะเริ่มต้นทำต่างหาก”“.......”“เอ้อ..ขอโทษนะคะ ที่ฉันพูดจาเหมือนอวดดีสั่งสอนคุณน่ะค่ะ”“ไม่เป็นไรหรอก เธอน่ะ พูดถูกแล้วล่ะ”เหมันต์มองเซร่าราวกับค้นพบอะไรบางอ
เพียะ!!!!!!!!!!!ออยเฟ่ย์ฟาดฝ่ามือไปที่แก้มของชายหนุ่มเต็มแรง หน้าของเขาสะบัดไปตามแรงมือของออยเฟ่ย์ จนกระทั่งแว่นที่เขาใส่อยู่นั้น กระเด็นตกลงไปที่พื้นตรงที่เซร่ายืนอยู่ออยเฟ่ย์เม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลผ่านลงมาตามแก้มของเธอ สายตาจ้องมองไปที่เหมันต์อย่างเจ็บช้ำใจ ก่อนจะหันหลังและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว“ออยเฟ่ย์!!!!!!!!!!”คิมหันต์ตะโกนเรียกออยเฟ่ย์ที่วิ่งหนีไป ก่อนจะหันมามองเหมันต์ด้วยสายตาอย่างโกรธแค้นผัวะ!!!!!!!!!!คิมหันต์ต่อยเหมันต์อย่างแรง ทำให้ชายหนุ่มเซไปชนกับต้นไม้ เลือดไหลซิบๆ ออกมาที่มุมปากของเขาคิมหันต์จ้องมองเหมันต์ด้วยความรู้สึกโมโห และผิดหวังที่เขาคิดว่าออยเฟ่ย์น่าจะมีความสุขกับคนที่เธอรัก“ฉันจะดูแลออยเฟ่ย์เอง!!!!!!!!!!!!!!!”คิมหันต์ประกาศก้องกับเหมันต์ด้วยเสียงที่แข็งกร้าว ก่อนจะหันหลังและรีบวิ่งตามออยเฟ่ย์ไปทันที โดยทิ้งเหมันต์ที่มองตามด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย และเซร่าที่ยืนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“………………”เหมันต์ยืนมองตามคิมหันต์ที่วิ่งตามออยเฟ่ย์ไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดใจ เขารู้สึกเสียใจที่ได้พูดจาทำร้ายเธอแต่เขาก็มีทิฐิมากเกินกว่าจะตามไป เหมันต์จึงไ
เซร่าเหลือบตามองดูชายหนุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ สีหน้าของเขานิ่งเฉย และไร้อารมณ์สิ้นเชิงช่างบังเอิญเสียเหลือเกินที่พวกเขาอยู่ที่นี่นานแล้ว ก่อนที่คิมหันต์จะมา พวกเขาไม่รู้เลยว่าออยเฟ่ย์ได้มาอยู่ในบริเวณเดียวกันจนกระทั่งได้ยินเสียงคิมหันต์เรียกชื่อออยเฟ่ย์ นั่นทำให้การสนทนาระหว่างพวกเขาหยุดชะงักลง และหันมาสนใจต้นเสียงเรียกแทน และสิ่งที่พวกเขาได้ยินจากการสนทนาทำให้ทั้งคู่นิ่งอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัดอะไรกันเนี่ย…อีตาบ้องตื้นไร้อารมณ์คนนั้น ดันจูบกับแฟนของพี่ชายตัวเอง….แล้วแบบนี้ พี่ชายเขาจะทำยังไงล่ะเนี่ย…ดูท่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ค่อยดีเลยแฮะ………..สงสัยต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนที่จะเป็นเรื่องดีกว่ามั้งเรา……….เซร่าคิดอยู่ในใจอย่างไม่สบายใจ เพราะสีหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเธอ ทำให้เธอเดาใจเขาไม่ถูกว่า ขณะนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่เหมันต์มีสีหน้านิ่งเฉย แววตาที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นสีเงินกำลังมองดูออยเฟ่ย์กับคิมหันต์ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก“เอ่อ….คุณเหมันต์คะ ฉันว่าเราไปจากที่นี่กันเถอะ”“หืม? ทำไมล่ะ?”“ก็เอ่อ………. น้องคุณกับ….”“อ้อ…ไม่จำเป็นนี่ เราก็อยู่ของเราก่อนพวกเขาจะมาเสียอีก ทำไมต้อง
เหมันต์นิ่งอึ้งไป ก่อนจะพยักหน้าและส่งยิ้มให้กับเซร่าอย่างเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา นานแล้วที่ชายหนุ่มไม่เคยหัวเราะได้เต็มเสียงแบบนี้ นานเสียจนเหมันต์เองก็ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอยู่ในกรอบที่พ่อของเขาตีกรอบเอาไว้ได้อย่างไร********คิมหันต์ตามหาตัวออยเฟ่ย์อย่างร้อนใจแต่เช้า จนกระทั่งตอนเที่ยงก็ยังไม่เห็นเงาของออยเฟ่ย์เพื่อนในห้องของออยเฟ่ย์บอกว่า เธอมาโรงเรียนอย่างแน่นอน ทำให้คิมหันต์มั่นใจว่าออยเฟ่ย์คงหลบหน้าเขาชายหนุ่มค่อยๆ ใช้ความคิดว่าหญิงสาวน่าจะไปอยู่ส่วนไหนของโรงเรียน แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเธอเคยบอกเขา...“เวลาฉันไม่สบายใจ ฉันจะชอบมานั่งดูดอกไม้ที่สวนแห่งนี้ล่ะ เพราะมันจะทำให้รู้สึกว่า อะไรที่หนักหนาอยู่ ก็สามารถผ่อนคลายและหาทางแก้ปัญหาได้”ออยเฟ่ย์เคยบอกกับคิมหันต์เมื่อคราวที่เธอเคยทะเลาะกับเหมันต์ และเขาก็เป็นคนคอยปลอบโยนเธอเองที่สวนพฤกษศาสตร์ของโรงเรียนเมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็เร่งฝีเท้าไปยังสวนพฤกษศาสตร์ทันที และเขาก็ไม่ผิดหวังเมื่อเห็นออยเฟ่ย์กำลังนั่งเหม่อมองไปทางสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกเยอร์บีร่าสีเหลือง ผสมปนเปไปกับดอกไม้พัน
พักกลางวันของวันรุ่งขึ้น เซร่า ฮิเดกิ และเอริโกะ กำลังนั่งทานข้าวกลางวันและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยส่วนมากมักจะเป็นเรื่องที่หญิงสาวไม่เคยรู้มาก่อนฮิเดกิกับเอริโกะจึงคอยบอกเล่าเรื่องต่างๆ ภายในโรงเรียนให้ฟัง และเธอก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี ทั้งสามคนพูดคุยกันโดยที่ไม่ได้ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขา“มิยาเกะ เซร่า”เสียงเรียกของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเซร่าที่นั่งหันหน้าประจันกับฮิเดกิ ส่งผลให้ฮิเดกิเงยหน้าขึ้นไปมอง และเอริโกะกับเซร่าก็หันหลังกลับมาดูว่าใครเรียกชื่อของเซร่า“ประธานฯ?”“สวัสดีค่ะ คุณเหมันต์”เอริโกะยิ้มแย้มทักทายเหมันต์ เหมันต์ยิ้มรับพร้อมกับก้มหัวให้นิดนึงเป็นการทักทาย“ต้องขอโทษที่มาขัดจังหวะนะ แต่ฉันขอยืมตัวมิยาเกะ เซร่าสักครู่จะได้ไหม?” เหมันต์พูดจาอย่างสุภาพ“พอดีฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อยน่ะ มิยาเกะซัง”“ได้ค่ะ”เซร่ายิ้มให้เหมันต์อย่างสดใส ก่อนจะขอตัวและลุกขึ้นเดินไปพร้อมกับเหมันต์ โดยมีสายตาของฮิเดกิมองตามอย่างไม่พอใจเอริโกะรู้สึกงงๆ ปนสงสัยว่าเซร่ารู้จักกับเหมันต์ ประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้ได้อย่างไรกันเหมันต์พาเซร่าเดิ
ฮิเดกิถามเซร่าอย่างแปลกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่เซร่าถามนั้นมีจุดประสงค์คือ..“ถูกต้องแล้วล่ะ!! ฉันอยากมาร่วมงานด้วยน่ะ!!”เซร่ายิ้มออกมาอย่างร่าเริง เมื่อเห็นว่าฮิเดกิทายถูกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“เฮ้ย! เธอจะบ้ารึ ท่านทูตคงยอมให้เธอมาหรอกนะ!!”ฮิเดกิร้องอุทานอย่างตกใจ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาคิดเป็นจริง“แหม....เอาน่า ถ้ามีเธอคอยช่วยอยู่น่ะ ฉันว่าคุณพ่อกับคุณแม่ต้องไม่ว่าฉันอย่างแน่นอนนะ นะ นะ”เซร่าทำเสียงอ้อนฮิเดกิ เพราะเธอก็อยากมาร่วมงานมิสซานี้ ฮิเดกิมองสีหน้าขี้อ้อนของเธอก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้“เอาเถอะ...ฉันจะลองช่วยดูละกันนะ”ฮิเดกิใจอ่อนยอมตกลงที่จะช่วยเซร่าให้สมปรารถนา เพราะหากสิ่งใดที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าเขามีความสุขได้ เขาก็ยินดีจะทำ“จริงนะ!!! ขอบคุณมากเลยนะ ฮิเดกิ!!”เซร่าร้องออกมาอย่างดีใจมาก ก่อนจะฮัมเพลงออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี แล้วก็ออกเดินต่อไป โดยมีสายตาของชายหนุ่มมองตามอย่างเอ็นดู จึงค่อยเดินตามเซร่าไปคิมหันต์ตรงกลับบ้านด้วยความโกรธ เขาโกรธตัวเองที่ทำให้ออยเฟ่ย์ต้องเสียใจซ้ำอีกครั้ง แต่คนเขาที่โกรธมากที่สุดก็คือ เหมันต์ พี่ชายแท้ๆ ของเขานั่นเองโชคดีที่วันนี้พ







