สถานะลับ...ฉบับคู่อริ

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วหอประชุมใหญ่ ทันทีที่ภาพประชาสัมพันธ์โครงการ UniVision Asia Challenge ปรากฏบนจอแอลอีดีขนาดยักษ์

นักศึกษาหลายร้อยคนจับจ้องไปยังเวทีด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่ไม่ใช่การแข่งขันธรรมดา แต่เป็นโอกาสสำคัญที่อาจเปลี่ยนอนาคตของผู้ชนะไปตลอดกาล

ทีมที่ได้รับเลือกจะเป็นผู้รับผิดชอบออกแบบแคมเปญประชาสัมพันธ์เทศกาลนานาชาติประจำปีของมหาวิทยาลัย ตั้งแต่การวางแนวคิด หาผู้สนับสนุน ผลิตสื่อ ไปจนถึงจัดงานจริงภายในสามเดือน

รางวัลคือทุนฝึกงานหกเดือนกับบริษัทอีเวนต์ชื่อดังในประเทศสิงคโปร์ พร้อมเงินสดมูลค่าหนึ่งล้านบาท

แพรไหมนั่งอยู่แถวหน้าของหอประชุม ดวงตากลมสวยจับจ้องตัวเลขบนจอโดยแทบไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง

หนึ่งล้านบาท

หากชนะ เงินก้อนนั้นจะเพียงพอสำหรับค่ามัดจำผ่าตัดหัวใจของมารดา รวมถึงค่าใช้จ่ายระหว่างพักฟื้นอย่างน้อยหลายเดือน

หญิงสาวกำมือที่วางอยู่บนตักแน่น ภายใต้สีหน้ามั่นใจไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งนั่งฟังแพทย์อธิบายถึงความเสี่ยง หากมารดายังไม่ได้รับการผ่าตัดภายในระยะเวลาที่กำหนด

เธอไม่มีสิทธิ์แพ้

ไม่ใช่เพราะต้องการทุนไปต่างประเทศ ไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะใคร และไม่ใช่เพราะต้องการชื่อเสียงอย่างที่หลายคนคิด

แต่เพราะชีวิตของมารดากำลังฝากอยู่กับการแข่งขันครั้งนี้

“ทำหน้าจริงจังขนาดนั้น กลัวไม่ได้รางวัลหรือไง”

เสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากเก้าอี้ด้านข้าง แพรไหมเหลือบมองชายหนุ่มในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ เนกไทสีกรมท่าถูกจัดไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่นาฬิกาบนข้อมือก็ดูแพงเกินกว่าจะนำมาใส่นั่งฟังการบรรยายในมหาวิทยาลัย

คีตภัทร วัฒนเมธากุล

นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่ ประธานสโมสรนักศึกษา และทายาทเจ้าของเครือโรงแรมระดับประเทศ

เขาคือผู้ชายที่แพรไหมไม่อยากพบหน้ามากที่สุด แต่กลับต้องเจอแทบทุกวันตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

“ฉันไม่ได้กลัว” เธอตอบโดยไม่หันไปมองเต็มตา “กำลังสงสัยมากกว่าว่า ถ้านายชนะด้วยความสามารถตัวเองไม่ได้ คุณพ่อจะบริจาคอาคารเพิ่มอีกสักหลังไหม”

ริมฝีปากได้รูปของคีตะยกขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม

“อย่างน้อยฉันก็มีคุณสมบัติพอให้ครอบครัวลงทุน ไม่เหมือนบางคนที่ต้องสร้างภาพว่าตัวเองเก่งตลอดเวลา”

แพรไหมหันขวับมามองเขา

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะท่านประธาน ต่อให้ฉันสร้างภาพ อย่างน้อยภาพของฉันก็ยังน่ามองกว่าหน้าหยิ่ง ๆ ของนาย”

“เธอ”

“ขอความร่วมมือนักศึกษาทุกคนอยู่ในความสงบด้วยนะคะ”

เสียงอาจารย์บนเวทีทำให้ทั้งคู่ต้องยุติสงครามชั่วคราว แต่สายตาที่มองกันยังไม่มีใครยอมถอย

แพรไหมกับคีตะเป็นคู่แข่งกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง

ครั้งแรกที่พบกันคือวันคัดเลือกตัวแทนนักศึกษาไปกล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษ คีตะได้อันดับหนึ่ง ส่วนแพรไหมได้อันดับสองด้วยคะแนนห่างกันเพียงครึ่งคะแนน

หลังจากนั้นไม่ว่าจะเป็นการประกวดแผนธุรกิจ การโต้วาที การจัดกิจกรรม หรือการเลือกตั้งสโมสรนักศึกษา ชื่อของทั้งคู่ก็มักปรากฏอยู่ในลำดับต้น ๆ เสมอ

คีตะมองว่าแพรไหมทะเยอทะยาน ชอบเอาชนะ และเก่งเรื่องใช้รอยยิ้มสร้างคะแนนนิยม

ส่วนแพรไหมมองว่าเขาเป็นคุณชายผู้สมบูรณ์แบบที่ไม่เคยต้องดิ้นรน เพราะเพียงเอ่ยนามสกุลวัฒนเมธากุล ประตูทุกบานก็พร้อมเปิดต้อนรับอยู่แล้ว

คนสองคนที่ไม่มีใครยอมใครจึงไม่เคยพูดกันดีเกินสามประโยค

“ลำดับต่อไปจะเป็นการประกาศผลการนำเสนอแนวคิดรอบแรกค่ะ”

เสียงภายในหอประชุมเงียบลงทันที รายชื่อผู้ผ่านเข้ารอบปรากฏบนจอทีละทีม ก่อนมาหยุดอยู่ที่ชื่อของผู้ทำคะแนนสูงสุด

อันดับหนึ่ง คีตภัทร วัฒนเมธากุล — 96 คะแนน

เสียงปรบมือดังขึ้น คีตะเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ราวกับรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นนี้

แพรไหมเม้มริมฝีปาก เธอก้มมองเอกสารในมือและพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยยังมีรอบตัดสิน

ทว่าข้อความบรรทัดต่อมากลับทำให้ทั้งหอประชุมส่งเสียงฮือฮา

อันดับหนึ่งร่วม แพรพิไล อัครภักดี — 96 คะแนน

แพรไหมเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนหันไปยิ้มให้ผู้ชายข้างกายอย่างผู้ชนะ

“น่าเสียดายนะ นายยังเขี่ยฉันไม่พ้น”

“ฉันกำลังคิดเหมือนกันว่ากรรมการให้คะแนนผิดหรือเปล่า”

“ถ้าจะขอตรวจคะแนนใหม่ก็รีบขอนะ เผื่อคะแนนนายลดลง”

คีตะกำลังจะสวนกลับ แต่อธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษากลับขึ้นมาบนเวทีเสียก่อน

“เนื่องจากผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนนำเสนอแนวคิดที่มีจุดเด่นแตกต่างกันอย่างชัดเจน คณะกรรมการจึงมีมติพิเศษให้ทั้งสองคนทำหน้าที่หัวหน้าโครงการร่วมกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของแพรไหมแข็งค้าง

คีตะขมวดคิ้วอย่างไม่ปิดบัง

“หมายความว่าอย่างไรครับ” เขาถามขึ้นทันที

อาจารย์บนเวทีมองตรงมายังทั้งสองคน “หมายความว่าคุณคีตภัทรจะรับผิดชอบด้านการบริหาร งบประมาณ และการหาผู้สนับสนุน ส่วนคุณแพรพิไลจะดูแลด้านสื่อประชาสัมพันธ์กับภาพลักษณ์ของงานค่ะ”

“แต่โครงการนี้ควรมีหัวหน้าคนเดียว” แพรไหมแย้ง

“ผมเห็นด้วยครับ”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ทั้งคู่พูดประโยคเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อาจารย์กลับยิ้มอย่างพึงพอใจ “การทำงานจริง เราไม่ได้เลือกเพื่อนร่วมงานได้ทุกคน การแข่งขันครั้งนี้จึงไม่ได้วัดเฉพาะความคิดสร้างสรรค์ แต่ยังวัดความสามารถในการทำงานร่วมกับคนที่มีความคิดเห็นแตกต่างจากตัวเองด้วย”

“ถ้าเราทำงานร่วมกันไม่ได้ล่ะคะ”

“ทั้งคู่จะถูกตัดสิทธิ์ และทีมที่ได้คะแนนลำดับถัดไปจะได้รับโอกาสแทน”

คำตอบนั้นทำให้แพรไหมเงียบลงทันที

เธอยอมถูกผู้ชายคนนี้กวนประสาทสามเดือน ยังดีกว่าปล่อยเงินหนึ่งล้านบาทหลุดมือไปโดยไม่พยายาม

คีตะเองก็ไม่ต่างกัน เขาต้องชนะการแข่งขันเพื่อพิสูจน์กับบิดาว่าสามารถสร้างผลงานด้วยตัวเอง หากล้มเหลว เขาจะต้องกลับไปทำงานในเครือโรงแรมตามเส้นทางที่ครอบครัววางไว้ รวมถึงยอมรับการหมั้นหมายกับเรน่า บุตรสาวหุ้นส่วนคนสำคัญ

ชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

“มีใครต้องการถอนตัวไหมคะ” อาจารย์ถาม

แพรไหมกับคีตะสบตากัน ก่อนตอบพร้อมกัน

“ไม่ค่ะ”

“ไม่ครับ”

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสงครามเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

หลังการประกาศผล ทีมงานทั้งหมดถูกเรียกเข้าประชุมครั้งแรกในห้องสโมสรนักศึกษา กระดานขนาดใหญ่เต็มไปด้วยกระดาษโน้ต ตารางเวลา และรายชื่อบริษัทที่อาจเข้ามาเป็นผู้สนับสนุน

คีตะยืนอยู่หัวโต๊ะ เขากดรีโมตให้ภาพตัวอย่างงานเลี้ยงยามค่ำคืนปรากฏบนจอ ภาพอาคารถูกประดับด้วยแสงสีทอง ซุ้มอาหารนานาชาติถูกจัดอย่างหรูหรา และมีเวทีคอนเสิร์ตขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางงาน

“ธีมหลักคือ Global Prestige” เขาอธิบาย “เราจะทำให้งานนี้เป็นมากกว่าเทศกาลของมหาวิทยาลัย แต่เป็นงานระดับประเทศที่ดึงสปอนเซอร์และแขกจากภายนอกเข้ามาได้”

สมาชิกในทีมหลายคนพยักหน้าคล้อยตาม แต่แพรไหมกลับยกมือขึ้น

“ฉันไม่เห็นด้วย”

คีตะมองเธอเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะได้ยินประโยคนี้

“เหตุผล?”

“งบประมาณเกินกว่าครึ่งจะถูกใช้กับการตกแต่งและงานเลี้ยงวีไอพี แต่นักศึกษาทั่วไปแทบไม่ได้อะไรเลย” แพรไหมลุกขึ้นเดินไปหน้าจอ “เทศกาลนานาชาติควรทำให้คนเข้าถึงความหลากหลาย ไม่ใช่สร้างงานหรูไว้ถ่ายรูปกับผู้บริหาร”

“ถ้าไม่มีภาพลักษณ์ที่ดี สปอนเซอร์ก็ไม่สนใจ และถ้าไม่มีสปอนเซอร์ แนวคิดสวยหรูของเธอก็ไม่มีเงินทำจริง”

“ภาพลักษณ์ที่ดีไม่ได้แปลว่าต้องแพง”

“โลกธุรกิจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความฝันอย่างเดียว”

“แล้วก็ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเงินของพ่อนายอย่างเดียวเหมือนกัน”

ทั้งห้องเงียบกริบ

รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าคีตะหายไปทันที เขาวางรีโมตลงบนโต๊ะช้า ๆ

“เธอควรแยกเรื่องงานออกจากอคติส่วนตัว”

“ฉันกำลังพูดเรื่องงาน นายต่างหากที่พยายามเปลี่ยนงานมหาวิทยาลัยให้เป็นงานเปิดตัวโรงแรม”

“อย่างน้อยฉันก็เสนอแผนที่ทำได้จริง”

“ถ้าทำได้เพราะใช้นามสกุลตัวเองเปิดประตูทุกบาน ฉันไม่เรียกว่าความสามารถหรอกนะ”

คีตะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ความสูงที่มากกว่าทำให้แพรไหมต้องเงยหน้าขึ้น แต่เธอไม่คิดถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“งั้นก็พิสูจน์สิ” เขาพูดเสียงต่ำ “พิสูจน์ว่าแนวคิดของเธอหาเงินเข้ามาได้โดยไม่ต้องพึ่งชื่อวัฒนเมธากุล”

“ได้”

“ภายในหนึ่งสัปดาห์ เราจะเสนอแผนของตัวเองต่อทีม ใครได้เสียงสนับสนุนมากกว่า คนนั้นเป็นฝ่ายตัดสินใจ”

“ตกลง”

แพรไหมยื่นมือออกไป คีตะมองมือนั้นครู่หนึ่งก่อนจับไว้

แรงบีบของทั้งคู่ไม่มีใครเบากว่าใคร

“เตรียมตัวแพ้ไว้ได้เลย ท่านประธาน”

“ประโยคนี้ฉันควรพูดกับเธอมากกว่า”

การประชุมสิ้นสุดลงโดยที่สมาชิกในทีมต่างทยอยออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยากติดอยู่ท่ามกลางสงครามของหัวหน้าสองคน

แพรไหมเก็บเอกสารลงกระเป๋า เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบสายที่ไม่ได้รับจากเจ้าของหอพักถึงห้าสาย

เธอรีบโทรกลับทันที

“สวัสดีค่ะพี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“น้องแพร พี่กำลังจะบอกเรื่องตึกน่ะ ช่างเพิ่งตรวจพบปัญหาระบบไฟกับรอยร้าว ต้องปิดปรับปรุงด่วนทั้งหมดเลย”

หัวใจของแพรไหมกระตุกวูบ

“ปิดเมื่อไรคะ”

“ภายในสามวันจ้ะ ผู้เช่าต้องย้ายออกก่อน พี่ขอโทษจริง ๆ”

“แล้วเงินประกันกับค่าเช่าที่จ่ายไป”

“พี่จะคืนให้ แต่คงต้องรอเจ้าของตึกอนุมัติประมาณหนึ่งเดือนนะ”

แพรไหมหลับตาแน่น เธอไม่มีเงินพอจะจ่ายค่าประกันห้องใหม่ เพราะเงินเก็บทุกบาทถูกกันไว้สำหรับค่ารักษามารดา

เธอสูดหายใจลึก ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด

“ค่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวแพรจัดการเอง”

หลังวางสาย หญิงสาวเปิดแอปค้นหาที่พักทันที ห้องราคาถูกใกล้มหาวิทยาลัยแทบไม่เหลือ ส่วนห้องที่ว่างก็เรียกเก็บเงินประกันล่วงหน้าสองถึงสามเดือน

แพรไหมคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงบ้านพักที่เธอเพิ่งวางเงินประกันผ่านนายหน้าไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เจ้าของบ้านแจ้งว่าจะย้ายเข้าได้ช่วงปลายเดือน แต่หากขอเข้าเร็วกว่ากำหนดก็น่าจะพอเจรจาได้

อย่างน้อยเงินก้อนนั้นก็จ่ายไปแล้ว

เธอจึงโทรหานายหน้าและได้รับคำตอบว่าสามารถย้ายเข้าได้ทันที

ปัญหาที่พักน่าจะจบลงตรงนั้น หากเธอไม่ลากกระเป๋าใบใหญ่ไปถึงบ้านในอีกสามวันต่อมา แล้วพบรถยนต์สีดำคุ้นตาจอดอยู่หน้าประตู

แพรไหมยืนมองทะเบียนรถอยู่หลายวินาที ก่อนภาวนาให้เป็นเพียงรถรุ่นเดียวกัน

แต่ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้าไป คำภาวนาของเธอก็พังทลาย

คีตะกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่กลางห้องรับแขก ข้างเท้ามีกระเป๋าเดินทางสองใบ เมื่อเห็นเธอ เขาก็หยุดพูดไปชั่วขณะ

“เดี๋ยวผมโทรกลับ”

เขากดวางสาย ก่อนมองตั้งแต่ใบหน้าของแพรไหมลงไปถึงกระเป๋าเดินทาง

“เธอมาทำอะไรที่นี่”

“ฉันต่างหากที่ต้องถาม” แพรไหมดึงเอกสารสัญญาออกจากกระเป๋า “ฉันเช่าบ้านหลังนี้แล้ว”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันจ่ายเงินประกันไปตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อน”

คีตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเลขาส่วนตัว หลังจากพูดคุยกันไม่ถึงห้านาที สีหน้าของเขาก็ยิ่งเย็นชาขึ้น

นายหน้าสองคนรับงานจากเจ้าของบ้านคนเดียวกันและทำสัญญาซ้ำซ้อน เนื่องจากเจ้าของอยู่ต่างประเทศจึงไม่ทราบว่าบ้านถูกปล่อยเช่าให้คนสองคนพร้อมกัน

ทั้งคู่สามารถยกเลิกสัญญาได้ แต่เงินประกันจะต้องรอการตรวจสอบอย่างน้อยสี่สิบห้าวัน

คีตะมีเงินมากพอจะหาบ้านใหม่ได้ทันที แต่บ้านหลังนี้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยและเหมาะสำหรับเตรียมโครงการมากที่สุด ที่สำคัญ หากบิดารู้ว่าเขาหนีออกจากคอนโดของครอบครัวมาเช่าบ้านเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองอยู่ได้โดยไม่พึ่งพา คงไม่พลาดใช้เรื่องนี้เยาะเย้ยเขา

ส่วนแพรไหมไม่มีเงินเหลือพอจะไปที่อื่น

“นายย้ายออกไปสิ” เธอเสนอ “ค่าประกันแค่นั้นคงไม่กระทบเงินในบัญชีของนายหรอก”

“แล้วทำไมไม่เป็นเธอที่ย้าย”

“เพราะฉันมาถึงทีหลัง นายควรมีเวลาหาที่ใหม่มากกว่าฉัน”

“เหตุผลฟังไม่ขึ้น”

แพรไหมกอดอก “งั้นก็อยู่ด้วยกันชั่วคราว บ้านตั้งกว้าง แบ่งคนละครึ่ง ฉันจะไม่ยุ่งกับนาย นายก็อย่ามายุ่งกับฉัน”

คีตะนิ่งคิด แม้ไม่พอใจ แต่ก็ไม่พบทางเลือกที่ดีกว่า

“แค่จนกว่าเรื่องสัญญาจะเรียบร้อย”

“ตกลง”

ทั้งคู่แยกกันสำรวจบ้าน ก่อนเสียงของแพรไหมจะดังขึ้นจากชั้นสอง

“คีตะ!”

ชายหนุ่มเดินตามขึ้นไปและพบเธอยืนอยู่หน้าห้องสองห้อง ห้องแรกเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ ส่วนอีกห้องไม่มีเตียง เพราะเจ้าของเดิมปรับเป็นห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว

“มีห้องนอนเดียว” เธอบอก

“ฉันเห็นแล้ว”

คีตะเดินเข้าไปในห้องนอนและวางกระเป๋าลงข้างเตียงราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่โดยสมบูรณ์

แพรไหมตามเข้ามาทันที “นายทำอะไร”

“เลือกห้อง”

“ใครอนุญาต”

“ฉันมาถึงก่อน”

“เมื่อกี้นายยังบอกว่าเหตุผลมาถึงก่อนไม่มีน้ำหนักอยู่เลย”

คีตะหันกลับมาเผชิญหน้า ก่อนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

“ฉันยอมทำงานกับเธอ ไม่ได้แปลว่าจะยอมใช้ชีวิตร่วมกับเธอ”

แพรไหมจ้องหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มหวานจนน่าระแวง

เธอหยิบหมอนใบหนึ่งจากบนเตียงแล้วโยนใส่อกเขาเต็มแรง

คีตะรับไว้โดยอัตโนมัติ

“งั้นโซฟาเป็นของนายค่ะ ท่านประธาน”

พูดจบเธอก็ผลักกระเป๋าของเขาออกจากห้อง ก่อนปิดประตูใส่หน้าอย่างรวดเร็ว

คีตะยืนมองประตูที่เพิ่งถูกล็อกจากด้านใน แล้วก้มมองหมอนในมือของตัวเอง

นี่เป็นเพียงวันแรกของการแข่งขัน

แต่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ระหว่างเงินรางวัลหนึ่งล้านบาทกับการเอาชนะผู้หญิงที่อยู่หลังประตูบานนี้ สิ่งใดจะยากกว่ากัน