กูไม่ไว้ใจใคร

        โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังขนาดใหญ่ใจกลางกรุง ที่ถูกเทกโอเวอร์จากนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง โดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะเข้ามาบริหารงานในโรงพยาบาล ทำได้เพียงตรวจงานและประชุมผ่านอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

         จนกระทั่ง!

         “ไม่! ออกไปให้พ้น” เสียงเข้มปนดุดันเอ่ยปากไล่คณะหมอและพยาบาลที่กำลังพากันกรูเข้าไปทำการรักษาบาดแผลจากการถูกยิงของประธานหนุ่มอย่างเร่งรีบ

         “เออคือ ผมคิดว่าคุณหยางควรต้องรีบผ่าตัดเอากระสุนออกนะครับ” อาจารย์หมอประจำโรงพยาบาลที่ถูกตามตัวกลับเข้ามาโรงพยาบาล กลับมีสีหน้าเลิ่กลั่ก เพียงแค่ถูกปฏิเสธการรักษาอย่างไร้เยื่อใย

         “แต่รอบนี้กระสุนฝังในนะครับ เราไม่สามารถทำแผลเองได้” ดรัณเลขาคนสนิทช่วยเกลี้ยกล่อมเจ้านายหนุ่มอีกทาง 

         “กูไม่ไว้ใจใคร” น้ำเสียงเย็นยะเยือก นัยน์ตาว่างเปล่า ตอบกลับเลขาคนสนิท ใบหน้าของประธานหนุ่มยังคงเรียบเฉยไม่ได้บ่งบอกอาการเจ็บปวดใด ๆ ออกมา แม้ว่าเลือดสีแดงสดยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด

         “แต่ที่นี่โรงพยาบาลของเจ้านายนะครับ” เจ้านายจะระแวงเช่นนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้ เพราะนี่คือโรงพยาบาลที่เจ้านายเป็นเจ้าของ คงไม่มีใครคิดจะทำร้ายได้ง่าย ๆ

         อีกด้านหนึ่งของบานประตูห้องฉุกเฉินวีไอพี ที่มักจะมีไฮโซ ดารา คนมีชื่อเสียง ผู้ทรงอิทธิพล หรือนักการเมืองเข้าไปรักษาในห้องนั้น และ! ครั้งนี้ก็เช่นกัน

         “ไลลาเกิดอะไรขึ้น” หมอแพรววาที่กำลังเดินมาสมทบหยุดชะงัก และเอ่ยปากถามเพื่อนสนิทตนเองที่ยืนแอบฟังอยู่

         “คนไข้อาละวาดไม่ยอมรักษา” หมอไลลาใช้มือป้องปาก กระซิบกระซาบให้หมอแพรววาได้ยินเพียงแค่สองคน

         “อาจารย์หมอปล่อยให้ทำแบบนี้ได้ยังไง ปกติแกจัดการได้ไม่ใช่เหรอ” หมอแพรววาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ปกติเคสวีไอพี เมื่อถึงมืออาจารย์หมอมักไม่เคยมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นตามมา

         “แต่คนนี้คือเจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ไง”

         “ธุรกิจสีเทาเหรอ? ทำไมถึงถูกลอบยิงล่ะ” หมอแพรววาแอบสงสัยไม่น้อย คนปกติทั่วไปคงไม่ถูกยิงเช่นนี้หรอก

         “ไม่แน่ใจ ฉันรู้แค่ว่าคุณเขาคือคนที่ซื้อโรงพยาบาลต่อจากเจ้าของคนเก่า แถมยังไม่เคยเข้ามาตรวจงานด้วยซ้ำ”

         หมอแพรววาพยักหน้ากับข้อมูลที่หมอไลลาเล่าให้ฟัง โดยที่สมองยังคงครุ่นคิดและฟังบทสนทนาของคนในห้อง

         จนกระทั่ง! บานประตูถูกเปิดออกโดยพยาบาลวิเวียนที่เดินออกมาเรียกร้องขอความช่วยเหลือ ตามคำสั่งของอาจารย์หมอ

         “หมอแพรววา หมอไลลา หมอกิต อาจารย์หมอเชิญด้านในค่ะ”

         “ค่ะ/ครับ” คุณหมอทั้งสามเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินวีไอพีทันที ตามสัญชาตญาณของหมอที่ต้องรวดเร็วและกระฉับกระเฉงเสมอ

         เพียงแค่หมอแพรววาก้าวเดินเข้าไปภายในห้องฉุกเฉินขาวสะอาด มีเครื่องมือและอุปกรณ์การแพทย์ครบครัน

         กึก! ร่างบางกลับต้องชะงัก เมื่อสายตาของเธอสบประสานเข้ากับสายตาคมกริบของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ สายตาที่เธอไม่เคยลืมเลือนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

         หวนนึกถึงอดีตที่เคยมี อดีตที่ทำให้เธอเจ็บปวด และถูกตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อ เพียงแค่เธอนั้นหลงเชื่อผู้ชายเย็นชาคนนี้

         “เธอ!” เสียงทุ้มต่ำปนเยือกเย็น ชี้ไปทางหมอแพรววาที่กำลังยืนนิ่งราวกำลังเหม่อลอย ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงรอบตัว  จนเลขาคนสนิทต้องเอ่ยปากเรียกหมอแพรววาอีกครั้ง

         “คุณหมอครับ เจ้านายเรียกคุณ”

         “มีอะไรรึเปล่าคะ” หมอแพรววาเอ่ยถามด้วยความสงสัย มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ทั้งสองข้าง เพื่อข่มอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในใจ

         “ให้เธอรักษา” หยางเอ่ยปากสั่งหมอแพรววาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ซึ่งคำสั่งของประธานหนุ่มกลับสร้างความตกใจให้กับเลขาหนุ่มและอาจารย์หมอไม่น้อย

         “แต่ฉัน” หมอแพรววาพยายามจะปฏิเสธ เพราะเธอไม่เคยรักษาเคสวีไอพีมาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไร

         “เธอเป็นหมอไม่ใช่เหรอ?” น้ำเสียงเย็นยะเยือก หรี่ตาจับผิดหมอสาวที่กำลังจะปฏิเสธเขา เขาที่ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธมาก่อนในชีวิต

         “คนอื่นก็หมอค่ะ” หมอแพรววาตอบกลับอย่างสุภาพ เพราะเธอรู้สึกไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีก

         “แพรววาถือว่าอาจารย์ขอ ช่วยรับเคสนี้ที” อาจารย์หมอที่รับรู้ถึงสถานการณ์อึดอัด รีบเอ่ยปากขอร้องหมอสาวที่ได้รับเลือกเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของโรงพยาบาลสามปีซ้อน

         “แต่ว่า” เพราะความรู้สึกส่วนตัวจนทำให้หมอแพรววาลืมจรรยาบรรณวิชาชีพที่เคยปฏิญาณตน จนอาจารย์หมอต้องตักเตือนเธอขึ้น

         “จรรยาบรรณวิชาชีพอย่าลืม”

         “แกไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันไปรับพาขวัญให้เอง” หมอไลลาทราบดีว่าสิ่งที่หมอแพรววากังวลจนพยายามปฏิเสธคนไข้วีไอพี เหตุผลเพราะว่าใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนของลูกสาวนั่นเอง

         “ขอบใจนะ งั้นฉันรับเคสนี้เองค่ะ” เมื่อความกังวลจบลง หมอแพรววาจึงตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ว่าเธอจะไม่อยากรักษาผู้ชายคนนี้ แต่! ด้วยจรรยาบรรณ ทำให้เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

         “งั้นฝากด้วยนะหมอแพรววา มีอะไรโทรหาอาจารย์หมอได้ทุกเวลา” อาจารย์หมอตบหัวไหล่แพรววาด้วยรอยยิ้ม

         หากเป็นหมอแพรววาอาจารย์หมออย่างเขาค่อนข้างเบาใจ เนื่องจากฝีมืออันเก่งกาจ จนถูกเล่าลือในกลุ่มหมอด้วยกัน

         “ค่ะ” หมอแพรววาตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ เธอโค้งศีรษะให้กับอาจารย์หมอที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปท่าทางนอบน้อม

         “พยาบาลวิเวียนช่วยเตรียมเครื่องมือผ่าตัดด้วยค่ะ” หมอแพรววาหันหน้ากลับไปสั่งพยาบาลวิเวียนที่อยู่เป็นผู้ช่วยเธอในเคสนี้ด้วยน้ำเสียงสุภาพ

         “ค่ะคุณหมอ”

         “เชิญคุณออกไปก่อนนะคะ” หมอแพรววาไม่ลืมจะหันหน้าไปบอกเลขาคนสนิทของประธานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่างด้วยน้ำเสียงสุภาพดังเดิม

         “ผมต้องอยู่ดูแลความปลอดภัยของเจ้านายครับ” ดรัณยังคงค้านหัวชนฝา เพราะห่วงความปลอดภัยของเจ้านายหนุ่ม แม้ว่าโรงพยาบาลนี้จะเป็นของเจ้านายก็ตาม

         “หมอกำลังจะผ่าตัด ไม่อยากให้คนนอกเข้ามารบกวนสมาธิ และก็กลัวเชื้อโรคด้วย”

         “แต่” ดรัณพยายามปฏิเสธ แต่! เลขาคนสนิทกลับต้องชะงัก เมื่อเจอคำสั่งของเจ้านายหนุ่มที่เอ่ยปากไล่เขา

         “นายออกไป” เมื่อเห็นว่าดรัณยังคงยืนกรานเฝ้าอยู่ในห้องฉุกเฉินไม่ยอมห่างไปไหน หยางเอ่ยปากไล่เลขาคนสนิทอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

         “เจ้านายไว้ใจเธอ?” คำสั่งในครั้งนี้สร้างความตกใจให้กับเลขาคนสนิทไม่น้อย ไม่คิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้ยินคำสั่งแบบนี้จากเจ้านาย

         “เธอคงไม่คิดจะฆ่าฉัน”

         “คุณไว้ใจได้ค่ะ ฉันไม่ได้อยากมีเวร มีกรรมอะไรกับเจ้านายคุณ” หมอแพรววาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือเล็กหยิบถุงมือขึ้นมาสวม พลันให้พยาบาลสวมชุดผ่าตัดให้ตามขั้นตอนปฏิบัติ