LOGINเสียงปืนยังดังก้องอยู่ในหูพิมพ์ดาว
ธามกอดเธอล้มลงกับพื้น เศษกระจกกระจายรอบตัว กลิ่นดินปืนลอยคละคลุ้งในห้อง 407
พิมพ์ดาว : “ธาม! คุณเป็นอะไรไหม!”
ธาม : “ผมไม่เป็นไร อย่าเพิ่งลุก!”
เลือดสีแดงซึมออกจากต้นแขนเสื้อของเขา
พิมพ์ดาว : “คุณถูกยิง!”
ธาม : “แค่เฉี่ยว ไม่ต้องห่วง”
เสียงฝีเท้าดังจากทางเดิน
ธามดึงเธอหลบหลังตู้เหล็ก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ธาม : “ส่งคนมาที่โรงพยาบาลเก่าเดี๋ยวนี้!”
พิมพ์ดาวมองเครื่องบันทึกเสียงที่กำอยู่ในมือ
พิมพ์ดาว : “คนพวกนั้นต้องการฆ่าฉันเพราะสิ่งนี้ใช่ไหม?”
ธาม : “มันต้องการให้ความจริงตายไปพร้อมกับคุณ”
ทันใดนั้นประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง
คีรินปรากฏตัวพร้อมชายติดตามสองคน
คีริน : “พิมพ์!”
เขาตรงเข้ามาหาเธอ แต่หยุดชะงักเมื่อเห็นเลือดบนแขนธาม
คีริน : “ใครทำ!”
ธาม : “ถามคนของคุณสิ!”
คีริน : “คุณกำลังกล่าวหาอะไรผม?”
ธาม : “ผู้หญิงคนนี้เกือบตาย เพราะเรื่องที่คุณปิดบัง!”
คีรินหันมาหาพิมพ์ดาว
คีริน : “กลับบ้านกับผม”
พิมพ์ดาว : “บ้านไหนคะ? บ้านที่ฉันต้องอยู่กับผู้ชายที่อาจเกี่ยวข้องกับการตายของคนรักฉันอย่างนั้นเหรอ!”
คำพูดนั้นทำให้คีรินนิ่งไป
คีริน : “คุณเชื่อเขามากกว่าสามีตัวเอง?”
พิมพ์ดาว : “แล้วคุณเคยให้เหตุผลอะไรที่ฉันควรเชื่อบ้าง!”
ธามขยับเข้ามาขวาง
ธาม : “เธอไม่จำเป็นต้องไปกับคุณ”
คีรินกระชากคอเสื้อธาม
คีริน : “อย่าแตะต้องภรรยาผมอีก!”
ธามหัวเราะทั้งที่ใบหน้าซีดลง
ธาม : “กลัวผมแย่งเธอ หรือกลัวเธอรู้ความจริงกันแน่?”
พิมพ์ดาว : “หยุดทั้งคู่!”
เธอผลักคีรินออก
พิมพ์ดาว : “ธามบาดเจ็บ เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล”
คีรินมองมือเธอที่ประคองแขนธาม
แววตาเขาเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด
คีริน : “ผมเป็นสามีคุณ แต่คุณกลับปกป้องผู้ชายคนอื่น”
พิมพ์ดาว : “ผู้ชายคนนี้เพิ่งเอาตัวบังกระสุนให้ฉัน!”
คีรินเงียบ
เขาถอดเสื้อสูทคลุมไหล่พิมพ์ดาว ก่อนสั่งลูกน้องพาธามออกไป
ธาม : “พิมพ์ ถ้าเขาทำให้คุณกลัว โทรหาผม”
คีริน : “ผมจะดูแลภรรยาผมเอง”
ธาม : “หวังว่าคราวนี้คุณจะทำได้”
ภายในรถ
พิมพ์ดาวนั่งหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง
คีริน : “ทำไมคุณถึงไปที่นั่นคนเดียว?”
พิมพ์ดาว : “เพราะฉันอยากรู้ว่าใครโกหกฉัน”
คีริน : “แล้วคุณได้คำตอบหรือยัง?”
เธอยื่นเครื่องบันทึกเสียงให้เขาดู แต่ไม่ยอมปล่อยจากมือ
พิมพ์ดาว : “มีคนสั่งฆ่าฉันกับรินลดา”
คีรินกำพวงมาลัยแน่น
พิมพ์ดาว : “คุณรู้ใช่ไหมว่าใคร?”
คีริน : “ผมยังไม่มีหลักฐานพอ”
พิมพ์ดาว : “อีกแล้ว! คุณพูดแบบนี้ทุกครั้ง!”
คีริน : “เพราะผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย”
พิมพ์ดาว : “แต่ฉันเกือบถูกยิงตายไปแล้ว!”
เขาจอดรถข้างทาง
คีริน : “ผมรู้!”
เสียงของเขาสั่นอย่างที่เธอไม่เคยได้ยิน
คีริน : “ตอนรู้ว่าคุณอยู่ที่โรงพยาบาลร้าง ผมกลัวว่าจะไปไม่ทัน”
พิมพ์ดาวมองเขา
คีรินเอื้อมมือมาจับมือเธอ
คีริน : “ผมทนเสียคุณไปไม่ได้”
พิมพ์ดาว : “แล้วรินลดาล่ะคะ?”
มือเขาชะงัก
พิมพ์ดาว : “คุณเกี่ยวข้องกับการตายของเธอจริงหรือเปล่า?”
คีริน : “ผมไม่ได้ฆ่าเธอ”
พิมพ์ดาว : “แต่คุณรู้ว่าใครทำ?”
เขาไม่ตอบ
พิมพ์ดาวดึงมือกลับ
พิมพ์ดาว : “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ฉันจะไม่กลับบ้านกับคุณ”
คีริน : “พิมพ์!”
พิมพ์ดาว : “ฉันเป็นภรรยา ไม่ใช่นักโทษ”
คฤหาสน์คีริน
เมื่อรถจอดหน้าบ้าน พิมพ์ดาวเดินตรงขึ้นห้องโดยไม่พูดอะไร
คีรินตามเข้ามา
บนเตียงมีหมอนและผ้าห่มที่เธอแยกไว้ให้เขา
คีริน : “หมายความว่ายังไง?”
พิมพ์ดาว : “คืนนี้คุณนอนห้องอื่นค่ะ”
คีริน : “ผมไม่ไป”
พิมพ์ดาว : “งั้นฉันไปเอง”
เขารีบจับข้อมือเธอ แต่เมื่อเห็นเธอสะดุ้งก็ปล่อยทันที
คีริน : “ผมขอโทษ”
พิมพ์ดาว : “คุณอยากให้ฉันเป็นภรรยา แต่ไม่เคยยอมให้ฉันรู้จักตัวตนของคุณเลย”
คีริน : “ผมรักคุณ”
เธอชะงัก
เป็นครั้งแรกที่เขาพูดคำนั้นอย่างชัดเจน
พิมพ์ดาว : “ถ้ารักจริง ก็เลิกโกหกฉัน”
คีรินเดินเข้ามาใกล้ แต่เธอยกมือห้าม
พิมพ์ดาว : “อย่าใช้ความรักปิดปากฉัน”
เขาหยุดทันที
คีริน : “ผมจะหาคำตอบมาให้คุณ”
พิมพ์ดาว : “ฉันจะรอค่ะ แต่ฉันจะไม่รอไปตลอดชีวิต”
คีรินเดินออกจากห้อง
ประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา
พิมพ์ดาวทรุดนั่งข้างเตียง น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
โทรศัพท์สั่นขึ้น
ข้อความจากธาม
“ผมปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องห่วง”
เธอกำลังจะตอบ แต่ข้อความอีกฉบับปรากฏขึ้นจากหมายเลขไม่รู้จัก
“อย่าไว้ใจธาม”
พิมพ์ดาวตัวแข็ง
ข้อความถัดมาทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น
“คนที่พาธามไปโรงพยาบาลร้างในคืนเกิดเหตุเมื่อสองปีก่อน คือคีริน”
เธอรีบเปิดเครื่องบันทึกเสียงอีกครั้ง
เสียงซ่าแทรกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงผู้หญิงที่เธอจำได้จะดังขึ้น
รินลดา : “ถ้าฉันเป็นอะไรไป อย่าโทษคีริน…”
พิมพ์ดาวกลั้นหายใจ
รินลดา : “เพราะคนที่ฉันกลัวที่สุด…คือธาม!”
จบตอนที่ 7
คอนโดแพรวาแพรวาจ้องโทรศัพท์หลังสมภพตัดสาย“คนที่คุณคิดว่าไม่มีวันทรยศคุณ”เธอโทรกลับหลายครั้ง แต่ไม่มีคนรับแพรวา : “คิดจะขู่ฉันเหรอ!”เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นแพรวาเปิดประตู พบว่ารินลดายืนอยู่แพรวา : “เธอมาทำไม!”รินลดา : “มาถามความจริง!”แพรวา : “ฉันไม่มีอะไรจะพูด”รินลดาเดินเข้ามารินลดา : “เธอหลอกใช้ฉันใช่ไหม!”แพรวา : “พูดอะไร!”รินลดา : “เธอให้ฉันดูตำแหน่งคีริน แต่ไม่บอกว่าจะมีคนพาพิมพ์ดาวออกจากงาน!”แพรวา : “ฉันไม่ได้สั่งธาม!”รินลดา : “แล้วใครสั่ง!”แพรวาเงียบรินลดา : “เธอรู้อะไรอีก!”แพรวา : “ออกไป!”รินลดา : “ถ้าชีวิตคู่ฉันพัง เธอต้องรับผิดชอบ!”แพรวาหัวเราะอย่างดูถูกแพรวา : “ใครใช้ให้เธอโกหกสามี!”รินลดาเงื้อมือขึ้นแพรวาจับข้อมือ
โรงแรมริมแม่น้ำพิมพ์ดาวจ้องภาพถ่ายที่สมภพส่งมาผู้หญิงในวงกลมสีแดงคือแพรวา แต่ข้างกายเธอกลับมีรินลดายืนอยู่!พิมพ์ดาว : “รินรู้จักแพรวาด้วยเหรอ”เธอโทรหาสมภพทันที แต่ไม่มีคนรับสายพิมพ์ดาวจึงโทรหาคีรินพิมพ์ดาว : “คุณมาหาฉันหน่อยได้ไหมคะ”คีริน : “เกิดอะไรขึ้น”พิมพ์ดาว : “ฉันมีเรื่องสำคัญจะให้ดู”โรงแรมริมแม่น้ำคีรินมองภาพในโทรศัพท์คีริน : “แพรวากับรินลดา?”พิมพ์ดาว : “สมภพบอกว่ามีคนในงานช่วยแพรวาค่ะ”คีริน : “แต่ภาพนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่ารินร่วมมือกับเธอ”พิมพ์ดาว : “ฉันรู้ค่ะ เลยอยากถามรินตรง ๆ”คีริน : “ผมไปด้วย”พิมพ์ดาว : “ฉันขอคุยเองก่อนนะคะ”คีรินพยักหน้าคีริน : “ผมจะรออยู่ข้างนอก”บ้านรินลดารินลดาเปิดประตู ก่อนชะงักเมื่อเห็นพิมพ์ดาวรินลดา : “ดาว?&r
โรงแรมริมแม่น้ำคีรินมองภาพเช็คในโทรศัพท์ของพิมพ์ดาวคีริน : “นี่เป็นลายเซ็นแม่ผมจริง ๆ”พิมพ์ดาว : “แต่ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าท่านจ่ายเงินเพื่ออะไร”คีริน : “ผมจะถามแม่ตรง ๆ”พิมพ์ดาว : “ฉันไปด้วยค่ะ”คีริน : “คุณแน่ใจ?”พิมพ์ดาว : “ฉันเป็นคนที่ถูกทำร้ายในเรื่องนี้ ฉันมีสิทธิ์รู้ความจริง”คีรินพยักหน้าคีริน : “งั้นเราไปด้วยกัน”คฤหาสน์คีรินคุณหญิงวรรณีมองลูกชายกับลูกสะใภ้ที่เดินเข้ามาวรรณี : “พิมพ์ดาว กลับบ้านแล้วเหรอลูก”พิมพ์ดาว : “ยังค่ะ วันนี้หนูมาเพราะมีเรื่องอยากถาม”คีรินวางภาพเช็คตรงหน้ามารดาคีริน : “แม่จ่ายเงินให้สมภพทำไมครับ”วรรณีถอนหายใจวรรณี : “แม่ให้เขาติดต่อแพรวา”พิมพ์ดาว : “เพื่อให้เธอกลับมาหาคีริน?”วรรณี : “ใช่”คีริน : “ทั้งที่แม่รู้ว่าผ
โรงแรมริมแม่น้ำพิมพ์ดาวถือโทรศัพท์รอคำตอบพิมพ์ดาว : “คีริน ใครในครอบครัวคุณไม่อยากให้เราแต่งงานกัน”คีริน : “แม่ผมเคยไม่เห็นด้วย”พิมพ์ดาว : “เพราะอะไร”คีริน : “ท่านอยากให้ผมกลับไปหาแพรวา”พิมพ์ดาวนิ่งไปพิมพ์ดาว : “แล้วตอนนี้ล่ะ”คีริน : “ท่านยอมรับคุณแล้ว”พิมพ์ดาว : “คุณแน่ใจเหรอคะ”คีริน : “ผมจะคุยกับแม่”พิมพ์ดาว : “อย่าเพิ่งค่ะ ฉันไม่อยากกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน”คีริน : “ผมเข้าใจ”พิมพ์ดาว : “แต่ครั้งนี้ฉันต้องรู้ความจริงทั้งหมด”คฤหาสน์คีรินคุณหญิงวรรณีวางถ้วยชาลงเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาวรรณี : “กลับมาแล้วเหรอ”คีริน : “แม่รู้จักผู้ชายคนนี้ไหมครับ”เขายื่นภาพจากโทรศัพท์ให้ดูวรรณีชะงักวรรณี : “สมภพ”คีริน : “เขาเคยทำงานให้บ้
โรงแรมริมแม่น้ำพิมพ์ดาวอ่านข้อความจากรินลดาซ้ำ“แพรวาไม่ได้ทำคนเดียว”เธอรีบโทรกลับพิมพ์ดาว : “ใครร่วมมือกับแพรวาอีก”รินลดา : “ฉันยังบอกไม่ได้”พิมพ์ดาว : “คุณเป็นคนส่งข้อความมาเองนะคะ”รินลดา : “แพรวาขู่จะเปิดเผยข้อความของเรา”พิมพ์ดาว : “แล้วคุณจะยอมให้เธอขู่ตลอดไป?”รินลดาเงียบพิมพ์ดาว : “ถ้าคุณอยากแก้ไขสิ่งที่ทำ ก็พูดความจริงค่ะ”รินลดา : “ฉันจะส่งหลักฐานให้”สายถูกตัดพิมพ์ดาวมองโทรศัพท์อย่างครุ่นคิดคฤหาสน์คีรินคีรินได้รับภาพข้อความจากภรรยาเขาโทรหาเธอทันทีคีริน : “รินลดายอมรับแล้วเหรอ”พิมพ์ดาว : “เธอบอกว่าแพรวาอยู่เบื้องหลังเรื่องวันแต่งงาน”คีริน : “ผมจะไปถามแพรวา”พิมพ์ดาว : “อย่าค่ะ”คีริน : “ทำไม”พิมพ์ดาว : “ฉันอยากได้หลักฐานก
โรงแรมริมแม่น้ำพิมพ์ดาวขยายภาพแพรวากับรินลดาบนหน้าจอโทรศัพท์ทั้งคู่นั่งอยู่ในร้านอาหารเดียวกันใต้ภาพมีข้อความว่า“ผู้หญิงสองคนนี้ร่วมมือกันมาตั้งแต่ก่อนงานแต่งของเธอ”พิมพ์ดาวบันทึกภาพไว้ ก่อนโทรหารินลดารินลดา : “โทรมาทำไม”พิมพ์ดาว : “ฉันมีเรื่องอยากถาม”รินลดา : “เรื่องธามเหรอ”พิมพ์ดาว : “เรื่องแพรวาค่ะ”ปลายสายเงียบไปพิมพ์ดาว : “คุณรู้จักเธอใช่ไหม”รินลดา : “รู้จักแล้วทำไม”พิมพ์ดาว : “คุณสองคนวางแผนอะไรกัน”รินลดา : “เธอพูดเรื่องอะไร”พิมพ์ดาว : “ฉันมีรูปคุณอยู่ด้วยกัน”รินลดา : “รูปถ่ายพิสูจน์อะไรไม่ได้!”พิมพ์ดาว : “ฉันยังไม่ได้กล่าวหาคุณเลยค่ะ”รินลดาชะงักพิมพ์ดาว : “แต่คุณกลับรีบปฏิเสธ”รินลดา : “อย่ามายุ่งกับฉัน!”สายถูกตัดพิมพ์ดาวมองโท







