LOGINเพียงเพราะสายตาที่เขาเห็นพิมพ์มาลากลายเป็นผู้หญิง ต้องสงสัยที่อาจเกี่ยวพันกับพ่อของเขา ความเข้าใจผิดบ่มเพาะเป็นความเกลียดชัง นธีร์ใช้ความรุนแรง และการกดขี่เป็นอาวุธกักขังเธอ เอาไว้ในโลกมืดที่เขาสร้างขึ้น แต่ยิ่งผลักไส ยิ่งผูกมัดยิ่งอยากทำลาย กลับยิ่งหลงใหล ความสัมพันธ์ที่ควรจบลงตั้งแต่แรก กลับกลายเป็นไฟแค้นที่สั่นคลอนหัวใจทั้งคู่ พิมพ์มาลาจะหนีรอดเงามืดของเขาได้หรือไม่ หรือสุดท้ายเธอจะกลายเป็น เชลยรัก ที่ไม่เคยมีทางเลือกจริง ๆ เลย? ++++++ "พิมพ์ไม่น่าหลงรักคุณเลย" มือที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อหญิงสาวหยุดชะงัก "เธอรักฉันนั่นหรือ" นธีร์มองหน้าพร้อมโน้มใบหน้าประชิดข้างใบหู "คุณธีร์รักพิมพ์บ้างไหม" เสียงงึมงำภายใต้แผงอกหนาใหญ่ พร้อมเสียงสะอื้นเบา ๆ
View More🌻🌻แนะนำพระ-นาง🌻🌻
นางสาวพิมพ์มาลา เลิศพินิจกูล หรือ พิมพ์
อายุยี่สิบสามปี หญิงสาวบ้านนอกอาศัยอยู่กับยาย พ่อแม่เสียชีวิต เรียนจบปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ และทำงานเป็นเลขานุการที่บริษัทส่งออกยานยนต์ขนาดใหญ่
อุปนิสัย ร่าเริง ยิ้มเก่งสดใส อ่อนหวานถ่อมตนเรียบร้อย ขยัน ผิวขาวตัวเล็กด้วยความสูงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตร
นายนธีร์ กิตติโยธิน หรือ ธีร์
อายุยี่สิบแปดปี หนุ่มหล่อบ้านรวย เป็นลูกคนเดียว แม่เสียชีวิต พ่อแต่งงานใหม่กับแม่หม้ายลูกติด เป็นทายาทของบริษัทส่งออกยานยนต์และเป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถแข่ง
อุปนิสัย เคร่งขรึม ดิบ เถื่อน เจ้าของฉายาเสือยิ้มยาก แต่ถ้าได้ยิ้มทีละลาย เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร
🌻🌻แนะนำเพื่อนนางเอกกับพระเอก🌻🌻
👉 นางสาวเปรมสินี เกตุวิมล หรือ ครีม
อายุ ยี่สิบสี่ปี อุปนิสัย ตลก รักเพื่อน ใจถึงพึ่งได้ เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพิมพ์มาลา ทำงานที่บริษัทส่งออกยานยนต์ แต่คนละแผนกกับเพื่อน
👉นายน่านฟ้า โรจน์จนฤทธิ์ หรือ ไม้
อายุ ยี่สิบแปดปี แต่เพื่อน ๆ เรียกน่านฟ้า หนุ่มหล่อพ่อรวย ที่บ้านเปิดโชว์รูมขายรถ อุปนิสัย คุยสนุกสนาน เป็นกันเอง อบอุ่น เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร
🌻คู่ขาพระเอก🌻
👉นางสาวลลิตา เดชภมรเกียรติ หรือ ลิตา
อายุยี่สิบหกปี นางแบบสาวสวยหุ่นแซ่บ พอ ๆ กับปาก เซ็กซี่ร้อนแรง
อุปนิสัย ขี้เหวี่ยงขี้วีนเอาแต่ใจ ใครอย่าได้ขัดใจไม่งั้นโลกจะไม่สงบ
🌿 แนะนำคนบ้านเดียวกับนางเอก🌿
👉 นายเก่งกาจ พันธ์บริสุทธิ์ หรือ เก่ง
อายุสามสิบสองปี ลูกชายพ่อกำนันในหมู่บ้านเดียวกับนางเอก
อารัมภบท
“ฉันไม่รู้เรื่องคุณพูดเรื่องอะไรกัน” พิมพ์มาลาใช้แขนค้ำแผงอกชายหนุ่ม ซึ่งเขาอยู่ในอาการมึนเมา
“เฮอะ ไม่รู้เรื่องแล้วเธอเข้าไปทำอะไรนานสองนานในห้องทำงานของพ่อฉัน” นธีร์ตะคอกเสียงดังใส่หน้าคนที่เขากักตัว
ใบหน้าโกรธกริ้วโมโหแทบจะฉีกหญิงสาวเป็นเสี่ยง ๆ เขาเห็นกับตาว่าพิมพ์มาลาเข้าไปหาพ่อของเขา และอยู่กันสองต่อสองนานนับชั่วโมง
“เอ๊ะ ว่าแต่ว่าพ่อฉันลีลาดีใช้ได้ไหมนะ” นี่เขาพูดถึงพ่อตัวเองแบบนี้ได้ยังไงกันนะ
“คุณพูดอะไรคะ นั่นท่านเป็นคุณพ่อของคุณนะคะ”
พิมพ์มาลาโมโหแทนท่านประธานสุเมธ กลิ่นเหล้าล่องลอยเตะจมูกพิมพ์มาลา ยามที่คุณนธีร์พูดรินรดตรงหน้า เธอไม่ชอบเอาเสียเลย มันทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว
“โอ๊ะๆ ท่าไหนบ้างนะที่พ่อฉันทำให้เธอติดงอมแงมกันนะ”
ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้ม ความอดทนของพิมพ์มาลาหมดลง เขาไม่มาทำงานแถมยังว่าร้ายพ่อตัวเอง แถมยังดูถูกตัวเธอด้วย สองมือที่ค้ำแผงอกผลักอกเขาออกห่างจนชายหนุ่มเซถอยหลังนิดหน่อย
เพียะ... ฝ่ามือตวัดใส่หน้าชายหนุ่มทันที จนพิมพ์มาลาเจ็บที่มือ เธอจ้องมองหน้าชายหนุ่ม
“คุณจะว่าอะไรฉันก็ได้ แต่คุณควรให้เกียรติคุณพ่อบ้างนะคะ เพราะนั่นคือพ่อคุณเอง” พูดจบเธอกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่ม
แต่ทว่าถูกมือหนากระชากแขนและเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง จนพิมพ์มาลาร้องด้วยความเจ็บ มือหนาทำการล็อกประตูทันที ใบหน้าหล่อเข้มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ แววตาเกรี้ยวกราดส่งมาทางคนที่นั่งที่พื้น สองเท้าก้าวย่างเข้าหาช้า ๆ
“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยคืบคลานมาหา กระเสือกกระสนใช้เท้าถีบยันพื้นกระเถิบถอยห่าง นธีร์เดินต้อนหญิงสาวจนเธอหมดหนทางหนี
เธอหลังชนเข้ากับโซฟาที่เอาไว้ต้อนรับแขก มือบางพยายามจับและรีบพยุงตัวเองขึ้นยืน
“ว้าย ปล่อยฉันนะคะ” พิมพ์มาลาถูกจับข้อมือและเหวี่ยงไปที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่มที่ตั้งไม่ไกลจากโซฟา
“โอ๊ย” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อหน้าท้องชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนตัวงอ
ชายหนุ่มประชิดตัวซ้อนด้านหลังหญิงสาว แขนแข็งแรงสอดเข้าเอวกิ่วและพลิกร่างบาง ให้แผ่นหลังราบกับโต๊ะทำงาน สองมือเรียวกวัดไกวทุบตีร่างหนาพัลวัน ก่อนถูกรวบตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว
ปากเข้มไม่พูดมากก้มลงปิดปากคนตัวเล็กทันที เสียงแว้ดๆ ถูกกลืนหายในลำคอ มือหนาวางบนทรวงอกออกแรงบีบเคล้นอย่างหยาบโลน
เจ้าของพุ่มทรวงอกพยายามขยับร่างหนีการรุกรานแต่ทำไม่ได้ ชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักลงคนใต้ร่าง กายใหญ่บดเบียดเข้าหา นธีร์อยากสั่งสอนเลขานุการ
เธอบังอาจต่อว่าเขาแถมยังกล้าตบหน้าเขาอีก เขาปล่อยแขนหญิงสาวออกกระชากเสื้อทำงาน
“คุณธีร์ พิมพ์ขอโทษอย่าทำพิมพ์เลยค่ะ” ทันทีที่ปากเป็นอิสระ
“โทษทีฉันอยากลองผู้หญิงของพ่อฉัน มันจะเร้าใจเหมือนที่พ่อแอบมากินเธอหรือเปล่า” ชายหนุ่มพูดต่อหน้าหญิงสาว
“ไม่ค่ะ คุณธีร์ อย่าทำพิมพ์” แต่ต้องสั่นไหวเมื่อปากหนักๆ ครอบครองทรวงอก เขากลืนเต้านมเข้าอุ้งปากดูดจนแก้มตอบ เนื้อสาวไม่เคยให้ชายใดล่วงเกินหรือถึงตัว
เธอสั่นไหวทุกครั้งที่เขาดูดก้อนซาลาเปาทั้งสองข้างสลับสับเปลี่ยนไปมา ความวาบหวามทำให้ต้องแอ่นอกยกให้ชายหนุ่มได้ดื่มกินถนัดขึ้น ปากร้อนชื้นชักจูงให้สติเธอคล้อยตาม บางครั้งก็เหมือนนึกขึ้นได้ยกมือผลักไสชายหนุ่มออกห่าง
นธีร์ละใบหน้าห่างเต้าอวบ หยัดกายขึ้นฉกจูบกลีบปากอีกครั้ง มือหนายกขึ้นบีบเคล้นนมแทน เนื้อนุ่มแทบปริแตกเมื่อเขาออกแรงขยำรุนแรง
หลังจากเมื่อวานตอนค่ำเธอขัดคำสั่งไม่ได้ออกไปหาตามเจ้านายหนุ่มสั่ง ไม่รู้วันนี้ต้องเจออะไรบ้าง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเหนื่อยหน่ายพิมพ์มาลาเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน เสื้อเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ อากาศช่างร้อนแรงแต่เช้า เธอรีบวางสัมภาระและรีบเข้าไปตรวจความเรียบร้อยในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ไม่เคยเห็นเขาจะมาก่อนหรือตรงตามเวลา“อื้อ” เธอรู้สึกเบื่อหน่ายแทนคุณท่านเสียจริง สองมือคอยปัดเช็ดฝุ่นบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง แม้แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดไปแล้วก็ตาม หญิงสาวเปิดแอร์ทำความเย็นไว้รอ หากเขามาถึงจะได้ไม่โวยวายเหมือนที่ผ่านมาเธอเหนื่อยที่ต้องอธิบาย ข้อมูลที่อยู่ในมือถือของชายหนุ่มตรงกับบัตรพนักงานของบริษัท นธีร์ให้ลูกน้องคนสนิทสืบประวัติของหญิงสาวถึงแม้เธอจะเป็นเลขานุการมาได้ปีกว่า ๆ แต่เขาไม่เคยสนใจที่จะถามแม้แต่ชื่อ นาน ๆ ครั้งจะเข้าบริษัท มีช่วงหลัง ๆ ที่เขามักจะเห็นหล่อนเข้าไปห้องทำงานพ่อเขาเป็นเวลานาน ๆนางสาวพิมพ์มาลา เลิศพินิจกูล หรือ พิมพ์ อายุยี่สิบสี่ปี เรียนจบปริญญาตรีโดยการสอบเทียบ อาศัยอยู่กับยาย พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ดวงตาสีเข้มเพ่งดูข้อมูลของเลขาน
เวลาพักเที่ยงภายในห้องทำงานหรูหรา ชายหนุ่มที่รับตำแหน่งรองประธานนอนเหยียดยาวบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานก๊อก ก๊อก…ประตูถูกผลักเข้ามาภายในห้อง สายตากวาดมองหาเจ้าของห้อง เธอจะมารายงานว่าบ่ายนี้แฟนสาวจะเข้ามาหา แต่เธอเห็นชายหนุ่มนอนอยู่จึงจะหมุนตัวกลับ“มีอะไร” น้ำเสียงติดแหบพร่านิดหน่อย“คุณลลิตาโทรศัพท์มาว่า เธอจะเข้ามาหาคุณช่วงบ่ายนี้ค่ะ” หลังจากแฟนสาวของชายหนุ่มโทรศัพท์หาแล้วเขาไม่รับจึงโทรศัพท์เข้าที่ทำงานแทนเจ้าของห้องทำงานดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที เมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนมองเห็นแผงอกเป็นลอน ๆ หญิงสาวเผลอมองโดยไม่ตั้งใจ“มองนานไปละนะ” เขาเห็นเธอมองด้วยงั้นหรือ“คุณธีร์จะไปไหนคะ” พิมพ์มาลาร้องตามหลัง เมื่อเห็นเขาเดินชนแขนเธอไปหยุดที่ประตู“ไปธุระ” ปากหยักบอก“แล้วคุณลลิตาละคะ” เธอถามด้วยความร้อนใจ“เธอเป็นคนรับสายก็รับหน้าไปสิ” ก่อนทิ้งให้เลขานุการยืนงง“กรี๊ด” เสียงกรีดร้องจนแสบแก้วหู เมื่อมาถึงไม่เจอคู่หมั้น ทั้งที่เธอโทรศัพท์มาแจ้งกับเลขานุการหน้าห้องเรียบร้อย แต่มาถึงกลับไม่เจอชายหนุ่มนางแบบสวยเข้ากระชากแขนพิมพ์มาลาและลงมือทุบตี เพื่อนร่วมงานต้องคอยเข้
ที่ทำงานกริ๊ง กริ๊ง… เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นระหว่างเวลาเก้าโมงเช้า มือบางยกขึ้นรับสายคุยไม่ถึงห้านาทีก็วางรีบหอบเอกสารไปให้คนที่โทรศัพท์เข้ามาก๊อก ก๊อก…หญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อสูทสีน้ำเงิน กระโปรงทรงเอยาวปิดเข่านิดหน่อย หอบแฟ้มเอกสารที่ต้องตรวจสอบมาให้ลูกชายท่านประธาน“ได้แล้วค่ะ” แฟ้มเอกสารถูกวางต่อหน้าเจ้าของห้อง“วางแล้วออกไปได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย“ไม่ได้ค่ะ คุณท่านต้องการเอกสารก่อนสิบโมงค่ะ คุณช่วยอ่านทบทวนและเซ็นด้วยค่ะ”หญิงสาวยกข้อมือดูเวลานี่มันผ่านมาสิบนาทีแล้ว แต่เจ้าของห้องยังไม่โผล่หน้าให้เธอได้เห็น“เธอเป็นแม่ฉันหรือไง ถึงต้องมาออกคำสั่ง” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น“ดิฉันเป็นเลขานุการของคุณค่ะ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ มือกำแน่นพร้อมหลับตาและคลายออกพร้อมกับลืมตา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับลูกชายเจ้าของบริษัทหมุนเก้าอี้กลับมา ทำให้เขาเห็นเธอทำท่าทางเหมือนไม่พอใจเขา“ฮึ ๆ” ชายหนุ่มเค้นหัวเราะพร้อมเบะปาก สายตาคมเข้มมองป้ายที่คล้องคอหญิงสาวก่อนยิ้ม“เธอชื่ออะไรนะ” ทั้งที่เขาเห็นชื่ออยู่ที่บัตรแต่ก็ยังถาม“พิมพ์มาลา ค่ะ” หญิงสาวตอบ
กำปั้นน้อย ๆ ยกขึ้นทุบตีไหล่ระรัว แต่มือใหญ่คว้าและรวบตรึงเหนือหัวเช่นเดิม นธีร์ใช้มือสอดเข้าใต้กระโปรงทรงเอยาวเพียงหัวเข่านิ้วหนาเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยรูดลงปล่อยให้มันไหลลงข้อเท้า ส่งนิ้วทักทายร่องกลีบสีสด ข้างในฝืดคับเหมือนไม่เคยมีอะไรเข้ามาก้าวก่ายภายในพิมพ์มาลาสะดุ้งเฮือกด้วยจิตสำนึก เธอเริ่มดิ้นอีกครั้ง มือบางกำมือหนาแน่น ขาแกร่งทรงพลังดันขาเรียวแยกห่างกัน ส่วนกลางลำตัวถูไถร่องสีสด“แน่นฉิบ” นธีร์ถอนจูบออกห่างหญิงสาว“อื้อ คุณธีร์ เจ็บค่ะ” น้ำเสียงสั่นไหว เนื้อตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงเห่อ แววตาคมคายเพ่งมองใบหน้าเลขานุการอย่างหลงใหล“กับพ่อฉันเจ็บมากไหม” คำพูดเยาะเย้ยถากถาง เขายกยิ้มมุมปาก“ฉันไม่เคยทำเรื่องอย่างที่คุณพูด หยุดทำเดี๋ยวนี้นะคะ”พร้อมความรู้สึกซ่านตีขึ้นสมอง ต้องเม้มปากแน่น ร่างกายบิดเกลียวอย่างห้ามไม่ได้ กระโปรงทรงเอถูกมือหนาดึงขึ้นเอวกิ่ว ขณะนิ้วผลุบเข้าผลุบออกรัว ๆแววตาเป็นมันจ้องไม่กะพริบ ขณะที่มือใหญ่ปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงปล่อยให้มันไหลลงเท้า สะบัดทิ้งไม่รู้ทิศทางตามด้วยกางเกงในราคาแพงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของพิมพ์มาลากลับมาอีกครั้ง พยายามผลักไสร่างหนาออกห่าง





