บทที่ 506

เหลียงหยวนโจวหลุบตาลง จ้องมองเอกสารตรงหน้าโดยไม่ปริปาก

เหลียงอวิ๋นเซินก้มดูนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองลงมาด้วยสายตาของผู้ที่เหนือกว่า “ค่อย ๆ ไตร่ตรองไปเถอะ ฉันมีเวลาเหลือเฟือ แต่ขอเตือนไว้หน่อยนะว่าเวลาของแกเหลือไม่มากแล้ว”

พูดจบ เหลียงอวิ๋นเซินก็หันหลังเดินจากไปทันที

เหลียงหยวนโจวนั่งจ้องมองเอกสารบนโต๊ะอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็ตัดสินใจพลิกหน้ากระดาษและจรดปากกาเซ็นชื่อลงไป

เมื่อพ่อเสินและแม่เสินถูกพาเข้ามายังคฤหาสน์ของเหลียงอวิ๋นเซิน พวกเขาก็ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เพราะไม่เคยเห็นบ้านที่สวยงามโอ่อ่าถึงเพียงนี้มาก่อน

คนที่จะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้ ต้องร่ำรวยมหาศาลขนาดไหนกัน!

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องรับแขกอันวิจิตรตระการตา ทั้งสองแทบจะก้าวขาไม่ออก ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

เหลียงอวิ๋นเซินนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา ทอดสายตามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมสามารถช่วยให้เสินเจ๋อออกมาจากโรงพักได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน พวกคุณต้องช่วยทำอะไรให้ผมสักอย่าง”

เมื่อได้ยินดังนั้น พ่อเสินและแม่เสินก็เบิกตากว้างด้วยความหวัง

พ่อเสินตั้งสติได้ก่อน จึงรีบรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ “ขอแค่คุณช่วยลูกชา