บทที่ 5

แต่ใครจะคิดว่าผลตอบแทนที่ภาคเสนอนั้นน่าสนใจแค่ไหน หุ้นส่วนรายใหญ่อย่างภาคหรือภาคี[1]พี่ชายของภาค ถ้าได้ทั้งสองคนนั้นมาร่วมลงทุน รับรองว่าไนต์คลับของเขาต้องได้กำไรตั้งแต่ไตรมาสแรกอย่างแน่นอน

เขาอ่านประวัติของยายทอมอย่างละเอียด อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น ยายทอมเจนิตาดันชอบมาเที่ยวไนต์กู๊ดของเขาเสียด้วย

 

ชวีมองภาพหนุ่มน้อยหน้าหวานผมสั้นนั่งดื่มอยู่คนเดียวจากกล้องวงจรปิด เพราะเธอแต่งตัวแนวทอมบอยอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามายุ่ง เจ้าร่างเพรียวบางนั่งดื่มประมาณสองสามชั่วโมงก่อนจะกลับออกไป

“เคยมีเพื่อนมาด้วยไหม” ชวีละสายตาจากหน้าจอมาถามลูกน้อง

“ไม่มีครับนาย มาคนเดียวตลอด”

“อืม” ชวีพยักหน้าพลางครุ่นคิด จะไปยากอะไรแค่ทอมคนเดียว ใช่ จะยากอะไร ชวีบอกกับตัวเองในใจ

ร้านกาแฟข้างล่างคอนโดของเจนิตา

วันนี้เจนิตาเดินเข้ามาในร้านกาแฟหลังจากออกกำลังกายอย่างหนัก ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังอยากเติมพลังด้วยกาแฟดำเข้ม ๆ สักแก้วให้กระปรี้กระเปร่า ช่วงสายของวันที่คนไปทำงานกันหมดแล้ว ร้านกาแฟแห่งนี้จึงเหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอ เพราะแทบไม่มีลูกค้าเลย

ช่วงเวลาสาย ๆ ของวันแบบนี้ ส่วนมากลูกค้าจะสั่งผ่านทางแอปพลิเคชันสั่งอาหารเสียมากกว่า

“สวัสดี ไม่เจอกันหลายวันเลยนะ ไม่ยักรู้ว่าเธออยู่แถวนี้” เสียงทักทายดังขึ้นจากคนที่เธอไม่อยากเจอ

ไอ้คนบ้ากาม ไอ้โรคจิต

“ถ้าจะด่าทางสายตาแบบนั้น สู้ด่าออกมาเลยดีกว่า”

“ไอ้บ้ากาม ไอ้โรคจิต ไอ้ทุเรศ!” เจนิตาด่าออกไปจริง ๆ ถึงไม่ดังมาก แต่แน่ใจว่าคนตรงหน้าได้ยินชัดเจน จึงเตรียมตัวจะวิ่งหนี ถ้าเกิดเขาจะเข้ามาบีบคอเธอด้วยคำด่าเหล่านี้

“หึ ระวังจะโดนเอา จะคิดค่าด่าละหนึ่งดอก!”

ดอกที่เขาพูดถึงทำไมเธอจะไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร คนอะไรหื่นได้ไม่เลือกที่ ปากดีไม่เลือกเวลา เจนิตาไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนอย่างชวี คนบ้าแบบนี้ ไม่สู้อยู่ห่าง ๆ ดีกว่า

“ด่าทางสายตาคิดครั้งละสิบดอก”

“จะบ้าเหรอ ไอ้ลามก ไอ้หื่น” เจนิตาสุดโมโห ด่าออกมาก็เก็บด่าละดอก ไม่ด่าคิดสิบดอก

“ทั้งหมดน่าจะสิบห้าดอกแล้ว” ชวีพูดยิ้ม ๆ

คนฟังถึงกับอ้าปากค้าง แต่เธอจะกลัวทำไม ในเมื่อเขาไม่มีทางเอาคืนเธอได้อยู่แล้ว คนไม่กลัวยังเบะปากใส่

“นี่เหรอวิถีสุภาพบุรุษ” เจนิตามองผู้ชายตรงหน้า ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ชายของเพื่อนนะ เธอจะด่าให้อีก

“เห็นชอบทำตัวเป็นคนแบด ๆ นึกว่าชอบแบบนี้” เขามองใบหน้าหวานแต่ชอบเก๊กหน้าเข้มเป็นทอมบอย

“ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย อย่ามายุ่ง” เจนิตากอดอกไขว้ขาปรายตามองเขาไม่ชอบใจ

“เห็นโดนจูบยังอ่อนขนาดนั้น แน่ใจเหรอว่าไม่ชอบ”

คนเคยโดนจูบใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่เขาจะพูดขึ้นมาทำไมกัน เจนิตาเม้มปากแน่น มือทั้งสองกำจนเส้นเลือดขึ้น คิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็ให้หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทุกที

“ถ้าฉันชอบจริง คุณคงไม่โดนหักคอน้องชาย”

คำพูดของเธอเล่นเอาชวีขำออกมา หักคอน้องชายอย่างนั้นเหรอ จะว่าไป เธอก็เกือบทำสำเร็จนะ เพราะวันนั้นถึงจะไม่แรงมาก แต่ก็เล่นเอาเขาจุกจนแทบลุกไม่ขึ้นไปหลายนาที

“ถ้าอยากหักคอน้องชายผมจริง ใช้เข่าคงไม่ได้ แต่ถ้าอย่างอื่นก็ไม่แน่” สายตาท้าทายถูกส่งมาอีกครั้ง ชวีมองคนหน้าแดงก่ำที่ตอนนี้มันลามไปถึงลำคอ และใบหู

“ต้องการอะไร” เจนิตาตัดสินใจถามออกไปเมื่อเห็นเขากวาดตามองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ และดูออกว่าคนที่นั่งตรงข้ามต้องการอะไรมากกว่าการบังเอิญมาเจอกันแน่ ๆ

“คบกันไหม” ถามออกไปแล้ว ชวีก็กอดอกมองหน้าคนที่กำลังอ้าปากค้าง

“ไอ้...ไอ้บ้า” เจนิตาด่าออกไปทันที คบบ้าคบบออะไร เธอกับเขาเพิ่งเจอกันครั้งที่สอง แล้วเขาก็ห่างไกลกับคำนิยามของคนที่เธอจะคบด้วยลิบลับ

“ด่าทำไม ไม่คบก็ไม่คบ ว่าแต่นอนด้วยกันไหมล่ะ แค่เซ็กซ์”

คำพูดของเขาทำให้เธอกะพริบตาปริบ ๆ จะมีใครบ้า หน้าด้าน หื่นไม่เลือกที่ยิ่งกว่าเขาอีกไหม อยู่ดี ๆ มาขอคบไม่พอ ยังมาขอนอนด้วยอีก

“ไอ้เลว!” คำด่าของเจนิตามาพร้อมกับน้ำเย็นผสมน้ำแข็งกระทบใบหน้าหล่อเหลา จนคนหล่อถึงกับร้องเสียงหลง

น้ำเย็นและเปียกไม่ว่า แต่มาพร้อมน้ำแข็งนี่สิ เขาเกือบตาบอดเพราะยายทอมบ้าแล้ว

“หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ชวีดึงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าอย่างโกรธเคือง

ถ้าไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ที่ภาคเสนอ เขาจะลากแม่นี่ขึ้นห้องแล้วกระแทกให้จมเตียง ยิ่งคิดยิ่งโมโห ผู้หญิงบ้าอะไรเล่นตัวชะมัด ชวนคบก็ไม่คบ ชวนนอนด้วยก็ไม่นอน

[1] ภาคีพระเอกจากเรื่อง ท่านประธานร้อนเร่า