บทที่ 4 ลาขาด

หลังจากเหตุการณ์ที่บ้านสวน มธุสรพบว่าตัวเองเริ่ม เสพติด ข้อความรายงานตัวของปราณอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เธอจะคอยจ้องหน้าจอโทรศัพท์แทบทุกชั่วโมง จนบอดี้การ์ดคนสนิทอย่างเข้มมักจะลอบมองเจ้านายเขาบ่อย ๆ ด้วยความสงสัย และในตอนนี้ก็ด้วย ที่สายตาของมธุสรยังไม่ละไปจากหน้าจอมือถือของตัวเองแม้แต่วินาทีเดียว

และในเช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนที่เงียบสงบ เสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ศรีรักษ์สวัสดิกุลกลับดังขึ้นติดกันหลายครั้ง

มธุสรในชุดคลุมผ้าไหมเดินลงมาที่โถงด้านล่างด้วยความหงุดหงิด

“วันหยุดทั้งที ใครมากดกริ่งแต่เช้า ไม่รู้จักเวล่ำเวลา”

และเมื่อประตูเปิดออก เธอก็ต้องยืนอึ้ง เพราะคนที่มาหาคือบุคคลที่เธอกำลังรอข้อความด้วยใจจดจ่อ

ปราณในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนขาสั้น และสะพายกล้องฟิล์มไว้ที่คอ ยืนยิ้มแฉ่งชูถุงปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ขึ้นเหนือหัว

“มอนิ่งเช้าวันเสาร์ค่ะคุณน้า ปราณซื้อปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้มาฝากค่ะ”

รอยยิ้มสดใสส่งมาพร้อมกับมื้อเช้าแบบง่าย ๆ ตามฉบับของปราณ แต่มธุสรไม่ได้สนใจถุงหิ้วในมือคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“เธอมาที่นี่ได้ไง มาทำไม แล้วแต่งตัวอะไรของเธอ เหมือนเด็กกะโปโลจริง ๆ เลย”

มธุสรกอดอก พยายามปั้นหน้านิ่งทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม

“โหย รัยเนี่ย หนูอุตส่าห์ตั้งใจมาหาเลยนะคะ วันหยุดทั้งที ตั้งใจว่าจะมาชวนคุณน้าออกไปเที่ยวค่ะ วันนี้หนูว่าง”

“ว่าง?” มธุสรขมวดคิ้วอย่างหนัก

“ใช่ค่ะ วันนี้ปราณว่างมาก มากแบบกอไก่ล้านตัวเลยค่ะคุณน้า ไม่มีงานจ้างที่ไหนค่ะ”

“เธอว่างแต่ฉันไม่ว่าง และถึงว่างฉันก็ไม่ไปด้วยหรอก”

มธุสรเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษามาดนางพญาเอาไว้ ทั้งที่ในใจแอบหวั่นไหวกับลูกตื๊อของเด็กตรงหน้า

กริ๊งงงง

ยังไม่ทันที่ปราณจะอ้าปากเถียง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน ปราณรีบกดรับสายทันทีเมื่อเห็นชื่อหน้าจอ

“สวัสดีค่ะพี่วิ งานด่วนเหรอคะ ได้ค่ะ ๆ ปราณว่างพอดีเลย อ๋อ จะให้ไปเป็นเพื่อนส่งดอกไม้ที่นนทบุรีเหรอคะ ได้สิคะ ไปกับพี่วิทีไรได้กินแต่ของอร่อย ๆ ปราณชอบไปมากเลยค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ”

มธุสรยืนนิ่ง ฟังบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความระริกระรี้และคำหวานที่พ่นออกมาจากปากของปราณอย่างไม่หยุดหย่อน คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน

“แฮะ ๆ โทษทีนะคะคุณน้า ลูกค้าเจ้าประจำโทรมาจ้างงานด่วนน่ะค่ะ งั้น...ปราณขอเลือกเงินก่อนนะคะ ไว้วันหลังปราณจะมาชวนไปเที่ยวใหม่ น้ำเต้าหู้ฝากไว้ที่พี่บอดี้การ์ดนะ ปราณไปก่อนค่ะ”

ไม่ทันที่มธุสรจะได้ตอบอะไร ปราณรีบวิ่งกลับไปที่มอเตอร์ไซค์คู่ใจ สตาร์ทรถแล้วพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจ้าของบ้านยืนเคว้งอยู่หน้าบ้านเพียงลำพัง

มธุสรจ้องมองตามแผ่นหลังของเด็กสาวไป แววตาที่เคยสั่นไหวกลับกลายเป็นความเย็นชา และความคิดบางอย่างก็ฟุ้งซ่านในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน

คุยเสียงหวานอ้อนแขกขนาดนั้น...กับลูกค้าคนอื่นคงอ้อนแบบนี้ทุกคนสินะ

ความรู้สึกดี ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นก่อนหน้านี้ถูกกระชากกลับด้วยความหวาดระแวงในอดีต มธุสรเดินกลับเข้าบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอเดินไปที่หน้าตู้กระจกซึ่งมีกรอบรูปของเธอตั้งแต่วัยเด็กจนถึงปัจจุบัน

แต่ละภาพถ่าย แต่ละช่วงวัย บ่งบอกได้ดีว่ามธุสรประสบความสำเร็จในเรื่องเรียนมากแค่ไหน ไหนจะเกียรติบัตรแข่งขันวิชาการ รวมถึงเหรียญทอง และโล่รางวัลมากมายที่วางอยู่ข้างกัน

จนมาถึงตอนนี้ที่เธอเป็นลูกสาวร้านทอง สืบทอดกิจการต่อจากที่บ้าน ทุกอย่างที่มธุสรมี สามารถใช้คำว่าเพียบพร้อมอย่างไม่มีที่ติได้เลย

ไม่น่าเลย...ฉันไม่น่าไปหลงรอยยิ้มบ้า ๆ ของเธอเลยปราณ สุดท้ายเธอก็คงเข้าหาฉันเพราะผลประโยชน์เหมือนคนอื่นนั่นแหละ...พอกันที

มธุสรตัดสินใจปิดตายประตูหัวใจอีกครั้ง เธอเลือกที่จะยึดมั่นในความคิดเดิมของตัวเองที่เชื่อมาตลอดหลายปีว่า การใช้ชีวิตโดยไม่มีความรัก ไม่มีแฟน ไม่ตายสักหน่อย และเธอก็อยู่ได้สบายดี

หลังจากความคิดนี้กลับมาชัดเจน มธุสรก็ตัดสินใจลบไลน์ของปราณทิ้ง

และอีกฝ่ายเองก็ขาดการติดต่อไปจากเธอตลอดทั้งวันเช่นกัน...

“เข้ม หาคนดูแลคนใหม่มาดูแลเจ้าหมาสามตัวที่บ้านสวนด้วยนะ”

ตกเย็นวันนั้นมธุสรรีบจัดการเรื่องราวที่กวนใจเธอมาตลอดทั้งวัน หลายครั้งที่เผลอไปมองหน้าจอมือถือเพราะหวังว่าจะเจอข้อความของปราณที่ส่งมารายงานเกี่ยวกับเจ้าหมาที่บ้านสวน แต่เมื่ออีกฝ่ายเงียบหายไป มธุสรเลยตัดสินใจในทันที

“หาคนดูแลใหม่เหรอครับคุณนาย แล้วเด็กคนนั้นล่ะครับ” เสียงของบอดี้การ์ดที่ลอดมาตามสายดูแปลกใจไม่น้อย

“ฉันไม่จ้างแล้ว บอกให้หาคนใหม่ก็แค่ไปทำตามที่ฉันสั่ง ไม่ต้องถามอะไรมาก”

“รับทราบครับ”

เมื่อสั่งงานลูกน้องเรียบร้อยแล้ว มือถือราคาแพงก็ถูกโยนลงบนโซฟาเบาะหนังในห้องนั่งเล่นของคุณนายอย่างไม่ไยดี

มธุสรเอนตัวพิงพนักโซฟา หลับตาพริ้ม ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความคิดมากมายฟุ้งซ่านอยู่ในหัวพร้อม ๆ กับภาพวันวานในอดีตที่ตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด

บนโลกนี้มันไม่มีสินะ...ความรักที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนน่ะ ประโยคสวยหรูก็มีแต่ในนิยายเท่านั้น

1 อาทิตย์ต่อมา

วันนี้เป็นวันงานแต่งงานสุดอลังการของ เอมอร เพื่อนสนิทของมธุสร เธอจึงได้รับหน้าที่สำคัญคือการดูแลลำดับพิธีการในงานแต่งงาน แน่นอนว่ามธุสรทำได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

บรรยากาศในงานแต่งของเอมอรอบอวลไปด้วยความสุข มีเฉพาะแขกสำคัญและเพื่อนสนิท แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของคุณนายมธุสรที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แววตากลับปนไปด้วยความเศร้า

จริงอยู่ว่าเธอตั้งใจแน่วแน่เรื่องไม่อยากมีความรักอีกแล้ว แต่เมื่อคิดถึงรอยยิ้มสดใสนั้น หัวใจของเธอกลับเรียกร้องมันเหลือเกิน

“ขอบคุณนะอรที่ให้ฉันมาเป็นพยานในวันนี้ เธอโชคดีมากนะที่มีกนก ประคับประคองกันไปจนแก่เฒ่าเลยนะ นอกจากกนกคงไม่มีใครรับมือเธอได้แล้วล่ะ”

มธุสรอวยพรให้เพื่อนรักที่เป็นฝั่งเป็นฝาอย่างจริงใจ สายตาเต็มไปด้วยความยินดีอย่างสุดซึ้ง ทว่าเอมอรผู้เป็นเจ้าสาวในวันนี้กลับสังเกตเห็นความเศร้าในแววตาของเพื่อนตัวเองที่ปิดไม่มิด

ยิ่งตอนที่ สายสมร เพื่อนรักอีกคนของมธุสร เดินเข้ามาสมทบวงสนทนาพร้อมกับตะวัน แฟนเด็กของเธอ สายตาของมธุสรก็ยิ่งเศร้ามากขึ้นมากกว่าเดิม

ผู้หญิงสี่คนพูดคุยกันอย่างมีความสุข รอบตัวรายล้อมไปด้วยความรักหวานหอม หากวันนี้จะมีใครสักคนที่หัวใจกำลังห่อเหี่ยวอย่างรุนแรงก็คงหนีไม่พ้นคนที่ขอตัวเดินออกมานอกงานด้วยเหตุผลว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้นเลย...มธุสรถอยห่างออกมามองภาพของเพื่อนเธอในมุมไกล ๆ ต่างหาก เธอไม่ได้มองด้วยความอิจฉา แต่มองด้วยความรู้สึกยินดีจากหัวใจ แม้ว่าลึก ๆ จะอดย้อนมองตัวเองไม่ได้

รักแรกและรักเดียวของมธุสร ความรักครั้งนั้นคือบาดแผลที่ติดอยู่ในใจมธุสร เวลาสิบปีของเธอที่ทุ่มเทให้ความรัก ให้คนรัก สุดท้ายมธุสรไม่เคยได้อะไรกลับมาเลย

ไม่เคยได้แม้แต่ดอกไม้เล็ก ๆ สักหนึ่งดอก...

~ ครืดดดดด ~

ระหว่างที่กำลังยืนมองภาพของเพื่อน ๆ หัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มือถือราคาแพงในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา และเมื่อหยิบออกมาดูหน้าจอ หัวใจของมธุสรก็เต้นโครมครามในทันที

จริงอยู่ว่าลบไลน์ไปแล้ว...แต่ไม่ได้ลบเบอร์

หน้าจอไม่แสดงชื่อ มีเพียงสัญลักษณ์รูปยิ้ม : ) ที่มธุสรเมมไว้แทนชื่อ ปลายนิ้วลังเลอยู่บนหน้าจอชั่วครู่ เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะกดรับดีไหม

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอและปราณไม่ได้ติดต่อกันเลย ทว่าความคิดถึงในรอยยิ้มและสายตาของเด็กคนนั้นไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย ต่อให้มธุสรพยายามจะสลัดความคิดนั้นออกไป แต่เธอกลับรู้สึกว่า

ยิ่งพยายามจะหยุดคิดถึง

กลับกลายเป็นคิดถึงทุกครั้ง

และความคิดถึงนั้นก็ยิ่งรบกวนหัวใจเธอมากขึ้นทุกวัน...

“มีอะไร”

สุดท้ายคุณนายมธุสรก็ตัดสินใจรับสายด้วยหัวใจที่เต้นแรงมากขึ้นกว่าเดิม ส่วนปลายสายที่โทรเข้ามาก็ยกยิ้มมุมปากเบา ๆ เพราะแอบลุ้นแทบแย่ว่าคนที่เธอคิดถึงจะรับสายกันรึเปล่า

“คุณน้า อยู่ไหนคะเนี่ย”

น้ำเสียงจากปลายสายฟังออกชัดว่าตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

“หนิ พูดจากับฉันให้มันดี ๆ หน่อย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น และการที่เธอมีเบอร์ติดต่อของฉัน เพราะฉันเคยจ้างงานเธอ แต่ตอนนี้ฉันไม่จ้างแล้ว”

“เรื่องนั้นหนูทราบค่ะคุณน้า คุณน้าบอกหนูตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว หนูจำได้ค่ะ ยังไม่แก่ ยังไม่เลอะเลือนเนอะ”

ปลายสายหัวเราะคิกคัก แต่มธุสรกลับไม่ร่าเริงไปกับน้ำเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย

“รู้แล้วโทรมาทำไมอีก”

น้ำเสียงที่ส่งไปดูขัดกับใบหน้าสวยหวานอย่างสิ้นเชิง มุมดุ ๆ ของคุณนายคนนี้ใช่ว่าไม่มี แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนจะได้เห็น

และดูเหมือนว่า ปราณจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น...

“คุณน้าไม่มาทำบุญที่วัดหลายวันแล้ว พระอาจารย์ถามหาแหนะ”

“ช่วงนี้งานฉันเยอะ วันนี้ก็มางานแต่งเพื่อนด้วย ฝากบอกพระอาจารย์ด้วยละกันว่าจะเข้าไปวันพระหน้า”

มธุสรตอบกลับไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้ดีว่า ต่อจากนี้เธอคงไม่ไปที่วัดแห่งนั้นอีกสักพัก เธอตั้งใจแล้วว่า จะหนีเจ้าเด็กคนนี้และตัดขาดจากปราณให้ได้

“อ้อออออ ถึงว่าช่วงนี้ไม่เห็นคุณน้าที่วัดเลย แต่เอ๊ะ คุณน้าไปงานแต่งเพื่อนเหรอคะ แบบนี้ก็แปลว่าวันนี้คุณน้าต้องแต่งตัวสวยแน่เลย ถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อยสิคะ อยากเห็น”

มธุสรนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอก้มลงมองการแต่งกายของตัวเองในวันนี้ เป็นชุดผ้าไทยสีครีมที่เธอตั้งใจเลือกอย่างดี เลือกโดยที่ไม่มีใครช่วยออกความเห็นว่าชุดนี้เป็นอย่างไร สวยหรือไม่สวย เข้ากับเธอรึเปล่า และที่ผ่านมามันก็เป็นแบบนั้นมาตลอด

จะไปไหน ทำอะไร ใส่ชุดไหน แต่งหน้ายังไง ก็ไม่เห็นต้องคอยรายงานใคร

“ไม่ให้ดู!!”

เจ้าของมือถือกดวางสายทันทีเมื่อจบประโยค แล้วยัดมือถือราคาแพงลงกระเป๋าหลักแสน

ถ้าฉันไม่อนุญาต ใครก็ไม่มีสิทธิ์มารู้เรื่องราวของฉัน และเด็กอย่างเธอนะปราณ อย่าหวังเลยว่าจะได้เข้ามาตีสนิท...ขอลาขาด