บทที่ 3 มุมน่ารักของคุณนาย

เมื่อปราณเดินลงมายังชั้นล่างของร้านทอง ซึ่งมีเหล่าบอดี้การ์ดร่างกำยำในชุดสูทสีดำยืนเฝ้าอยู่อย่างเคร่งขรึม เธอก็เตรียมจะเดินผ่านออกไปตามปกติ แต่ทว่า พี่เข้ม หัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู กลับก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้

ปราณชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะส่งยิ้มเจื่อน ๆ

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่คนหล่อ”

พี่เข้มไม่ตอบ แต่กลับพยักหน้าให้ลูกน้องอีกสองคนเดินไปหยิบถุงกระดาษใบใหญ่หลายใบและกล่องสานอย่างประณีตออกมาจากเคาน์เตอร์ด้านใน

ปราณมองตาค้างเมื่อเห็นกองทัพขนมไทยมากมายถูกนำมาวางตรงหน้า

“คุณนายสั่งไว้” พี่เข้มเอ่ยเสียงเรียบตามสไตล์คนพูดน้อย “ให้เอาของทั้งหมดนี่ให้คุณปราณด้วย”

ปราณก้มลงดูในถุงและกล่องที่เปิดแง้มออก กลิ่นหอมของน้ำลอยดอกมะลิและควันเทียนโชยแตะจมูกทันที มีทั้ง ด้านในเต็มไปด้วยขนมไทยหลากหลายชนิด

ทั้งทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ที่เส้นละเอียดเหมือนไหม ขนมจ่ามงกุฎ ที่ปั้นอย่างวิจิตร ขนมเปียกปูนใบเตยสีเขียวสด ไปจนถึง ลูกชุบ ที่ปั้นเป็นรูปผลไม้จิ๋วน่ารักน่าเอ็นดู

“โห เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ ปราณกินได้เป็นอาทิตย์เลยนะ” ปราณอุทานพลางหยิบลูกชุบรูปมะม่วงจิ๋วขึ้นมาดู “คุณนายสั่งมาจากเจ้าไหนเนี่ย สวยขนาดนี้”

“แม่ครัวชาววังที่บ้านคุณนายทำเองครับ” บอดี้การ์ดอีกคนเสริม “คุณนายกำชับว่า...ต้องส่งขนมทุกอย่างให้ถึงมือคุณปราณ”

ปราณเงยหน้าขึ้นมองไปยังบันไดชั้นสองที่มุ่งสู่ห้องทำงานของคุณนายร้านทอง รอยยิ้มกว้างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กรับจ้างสาว

เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ขนม แต่มันคือนิสัยที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ ก่อนหน้านี้ปราณเคยได้ยินมาจากปากของชาวบ้านแถววัดหลายรายว่า คุณนายมธุสรคนนี้สุดแสนจะใจดี ขี้สงสาร แถมยังชอบช่วยเหลือผู้อื่น

สงสัยงานนี้ ปราณคงต้องพิสูจน์คำกล่าวที่ว่านั้นด้วยตัวเธอเองซะแล้ว

“ฝากไปบอกคุณนายด้วยนะคะ...ว่าปราณชอบมาก แต่ขนมพวกนี้หวานสู้ใบหน้าสวย ๆ ของคุณนายไม่ได้หรอกค่ะ”

พูดจบปราณก็หอบหิ้วถุงขนมพะรุงพะรังเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทางอารมณ์ดี ทิ้งให้บอดี้การ์ดชุดดำยืนมองตามด้วยสายตาแปลก ๆ

ส่วนที่ชั้นสอง หลังม่านลูกไม้สีนวล มธุสรที่แอบยืนมองอยู่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะจิ๊ปากแก้เขินเมื่อเห็นปราณชูถุงขนมขึ้นโบกไปมาทางหน้าต่าง แถมยังส่งยิ้มกว้างให้เธอปิดท้าย ก่อนจะขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วขับออกไป

จิ๊...ยัยเด็กคนนี้ ได้ใจใหญ่แล้วนะ

ปราณขับรถกลับไปยังบ้านเช่าหลังเล็กของเธอด้วยหัวใจพองโต แน่นอนว่าเธอชอบขนมที่คุณนายให้มา แต่ก็อดขำไม่ได้เมื่อคิดว่า

เจอกันครั้งแรก ของฝากคือขนมไทย

สมกับเป็นคุณนายผู้ใจบุญวัยสี่สิบหกจริง ๆ สงสัยหลังจากนี้คงอดกินพวกเบเกอรี มาการอง หรือขนมวัยรุ่นแล้วล่ะปราณ ทำใจไว้ล่วงหน้าเลย

บ่ายวันนั้น ณ บ้านสวนชานเมือง

บรรยากาศแดดร่มลมตก ทำให้บ้านสวนของมธุสรดูร่มรื่นกว่าที่คิด ปราณกำลังนั่งขลุกอยู่บนพื้นหญ้ากับลูกหมาสามสี่ตัวที่ดูสุขภาพดีเกินกว่าจะเป็นหมาจร (ซึ่งปราณเองก็แอบสงสัย) เธอวุ่นอยู่กับการเช็ดตัวและป้อนอาหารเม็ดเกรดพรีเมียมที่วางรออยู่แล้วอย่างดี

ส่วนทางด้านของมธุสรก็เฝ้ารอข้อความจากคนเด็กกว่าด้วยใจจดจ่อ เมื่อได้ยินเสียงเตือนข้อความ เธอก็รีบคว้ามือถือมากดดูทันที

แล้วก็คลี่ยิ้มมุมปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว

[ปราณ : เด็กๆ กินอิ่มแล้ว นอนหลับปุ๋ยเลย ส่วนหนูก็กำลังจะละลายเพราะอากาศร้อนค่ะ แฮ่!]

ส่งรูปเซลฟีตัวเองทำหน้าทะเล้นคู่กับลูกหมา

มธุสรถึงกับหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ รอยยิ้มของปราณในรูปนั้นมันช่างดูสดใสและอบอุ่นจนเธออยากจะไปนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย

แล้วความคิดของเธอก็ไวกว่าแสง มธุสรรีบต่อสายตรงหาบอดี้การ์ดของเธอทันที

“เข้ม...เตรียมรถ ฉันจะไปตรวจงานที่บ้านสวน”

“แต่คุณนายมีนัดคุยงานกับลูกค้าตอนบ่ายสามนะครับ”

“เลื่อนไป! บอกว่าฉันปวดหัวกะทันหัน อยากพักผ่อน” มธุสรสั่งเสียงเข้ม พลางรีบคว้ากระเป๋าถือเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น รถยุโรปคันหรูก็มาจอดที่หน้าบ้านสวน มธุสรก้าวลงจากรถด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูสบายตา เธอพยายามปรับสีหน้าให้ดูราบเรียบเหมือนเดิมเมื่อเห็นปราณวิ่งหน้าตั้งมาต้อนรับ

“อ้าวคุณน้า ไหนบอกว่ายุ่งไงคะ มาตรวจงานเร็วเกินคาดนะเนี่ย” ปราณทักทายพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“ฉัน...ฉันแค่ผ่านมาแถวนี้พอดี เลยแวะมาดูว่าเงินที่เสียไปมันคุ้มค่าไหม” มธุสรพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดที่ใบหน้าแดงก่ำของปราณเพราะความร้อน “โอ๊ย! ทำไมเธอหน้าแดงแบบนั้น แดดมันร้อนก็รู้จักหลบสิ ยัยเด็กบื้อ”

มธุสรหันไปหาบอดี้การ์ด “พี่เข้ม ไปเอาพัดลมเคลื่อนที่ในรถมา แล้วก็เอาน้ำส้มคั้นสดที่สั่งไว้มาให้เด็กนี่ด้วย”

ปราณยืนอึ้ง มองบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่รีบวิ่งไปยกพัดลมและกระติกน้ำแข็งมาวางให้เธอราวกับเธอเป็นแขกวีไอพี

“คุณน้าทำอะไรคะเนี่ย หนูหน้าแดงเพราะตากแดดมันเรื่องปกติค่ะ คุณน้าจะหอบพัดลมมาทำไมเนี่ย”

ปราณแอบเหวอเล็กน้อยกับการกระทำของมธุสร เธอรู้ว่าคุณนายเป็นคนใจดี แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

“ฉันแค่ไม่อยากให้คนงานของฉันเป็นลมตายในบ้านฉันเฉย ๆ” มธุสรสะบัดหน้าหนีแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ม้านั่งใต้ร่มไม้

ปราณหัวเราะเบา ๆ เดินตามไปนั่งลงบนพื้นหญ้าข้าง ๆ เก้าอี้ของมธุสร เธอหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่มพลางมองหน้าคุณนายที่แสร้งทำเป็นดูบรรยากาศรอบตัว

“คุณน้าใจดีอย่างที่เค้าบอกกันจริง ๆ ด้วย”

ปราณเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับแฝงความรู้สึกบางอย่างไว้ในนั้น

มธุสรชะงัก นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตหยุดนิ่ง เธอเหลือบมองเด็กสาวที่นั่งยิ้มอยู่ข้างเท้าของเธอ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบใบหน้าของปราณ ทำให้มธุสรรู้สึกว่าเรื่องราวหนัก ๆ ในใจที่เธอแบกมาตลอดชีวิต กลับเบาบางลงไป เพียงแค่ได้เห็นความสดใสตรงหน้า

แค่ได้อยู่กับเจ้าเด็กคนนี้...

“ปราณ...” มธุสรเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ น้ำเสียงหวานนุ่มกว่าปกติ

“คะ?” ปราณเงยหน้ามองคนข้าง ๆ

“ทำไม...เธอถึงเลือกทำงานรับจ้างแบบนี้ล่ะ ทั้งที่เธอออกจะเก่ง น่าจะหางานที่สบายกว่านี้ได้”

ปราณเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยทะเล้นเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“เหตุผลของหนูไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรหรอกค่ะ หนูแค่ชอบเห็นคนอื่นยิ้ม โดยเฉพาะคนที่โดดเดี่ยว หรือแม้แต่สัตว์ หนูว่ามันก็มีหัวใจเหมือนกัน ใคร ๆ ก็อยากได้รับการดูแลกันทั้งนั้น ไม่ว่าเราจะเก่งแค่ไหนก็ตาม”

ปราณเงยหน้าขึ้นสบตามธุสร “คุณน้าก็ด้วยนะคะ หนูอยากเห็นคุณน้ายิ้มบ่อย ๆ รอยยิ้มคุณน้าสวยมากเลย”

มธุสรนิ่งค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอรีบยกพัดขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งล่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะกลั้นไว้ไม่อยู่

“พูดจาเลอะเทอะ! งานของเธอเสร็จรึยัง รีบไปจัดการเลย ล้างกรงให้สะอาดด้วย”

“แหม เขินแล้วรีบไล่เลยนะ แต่คุณน้าสวยจริง ๆ นะคะ”

“ปราณ!!”

เมื่อมธุสรแยกเขี้ยว ปราณก็รีบลุกทันที แล้วก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของคนเด็กกว่าที่สะท้อนไปทั้งบ้านสวน

มธุสรเองก็เผลอยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว บ้านหลังนี้เคยเงียบเหงา เงียบจนเธอแทบไม่อยากย่างกรายมาบ่อยนัก แต่เพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ปราณเข้ามาที่นี่ ทุกอย่างรอบตัวกลับดูสดใสขึ้นทันตา