บทที่ 5 ยิ่งหนียิ่งเจอ

ตลอดชีวิตของมธุสร เธอเชื่อมาตลอดว่า ความเงียบสงบคือสิ่งเดียวที่เธอต้องการ ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นความอึดอัดที่แทรกอยู่ทุกขณะที่เธอหายใจเข้าออก

        พุท...โธ

        พุท...โธ

        พุท...โธ

        “โอ๊ย เด็กบ้า!!”

        ดวงตาคู่สวยเปิดกว้างในทันทีเมื่อการพยายามทำสมาธิไม่เป็นผล นับตั้งแต่เหตุการณ์โทรศัพท์ในเช้าวันนั้น มธุสรตัดสินใจ ตัดไฟแต่ต้นลม อย่างเด็ดขาด เธอออกคำสั่งเฉียบขาดกับพนักงานที่ร้านทองและบอดี้การ์ดทุกคนว่า หาก เด็กคนนั้นมาหา ให้บอกไปว่าเธอไม่สะดวกพบ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดก็ตาม

ทว่า... ปราณไม่ใช่เด็กที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ

สามวันที่ผ่านมา มธุสรได้รับรายงานจากเข้มว่าปราณไปดักรอที่ร้านทองทุกเช้าพร้อมขนมหรือกาแฟ และเมื่อไม่พบ เธอจะไปนั่งรอที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าคฤหาสน์จนค่ำมืด

อย่างวันนี้ก็เช่นกัน...มธุสรแอบมองผ่านม่านหน้าต่างชั้นบน เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนนั่งตบยุงอยู่ใต้แสงไฟถนน เธอไม่เข้าใจการกระทำของปราณเลยสักนิด ทั้งที่ควรจะจบกันไป เพราะเธอบอกชัดว่าไม่ต้องการจ้างงานแล้ว และไม่สะดวกเจอ แต่เหมือนยิ่งหนี อีกฝ่ายก็ยิ่งวิ่งเข้าหา

สายตาของหญิงสาววัยเลขสี่เต็มไปด้วยความสงสารและปนเปกับความสับสนบางอย่าง แต่แผลเป็นจากอดีตก็เตือนสติให้เธอเบือนหน้าหนี

อย่าใจอ่อนเด็ดขาดนะสร บนโลกนี้ใครจะรักเธอได้เท่าตัวเธอเอง...ความรักแบบคู่รักมีจริงที่ไหนกัน

จนกระทั่งเย็นวันศุกร์ รถโรลส์-รอยซ์สีดำขลับแล่นเข้ามาจอดในอาณาเขตคฤหาสน์ศรีรักษ์สวัสดิกุล มธุสรก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมกับพนักงาน แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้เธอต้องหยุดเท้ากึกจนบอดี้การ์ดเกือบเดินชนแผ่นหลัง

ภาพเบื้องหน้าคือบุคคลที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดเป็นอาทิตย์ ทว่าวันนี้ไม่ได้มารอหน้าบ้าน แต่เข้ามาอยู่ในบ้านบริเวณสนามหญ้า และในมือกำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้ โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ นั่นก็คือ คุณหญิงรัศมี ผู้เป็นแม่ของมธุสร ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ทั้งสองคนหัวเราะกันอย่างสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานานแรมปี

“นั่นแหละจ้ะหนูปราณ รดตรงโคนต้นกุหลาบเยอะหน่อยนะลูก พันธุ์นี้เขากินน้ำเก่ง” คุณหญิงแม่เอ่ยด้วยรอยยิ้มละไม

“ได้เลยค่ะคุณแม่ ปราณจัดให้แบบชุ่มฉ่ำเลยค่ะ สวนดอกไม้บ้านคุณแม่เนี่ยร่มรื่นที่สุดเลยนะคะ ปราณรดน้ำเพลินจนไม่อยากกลับเลยค่ะ”

มธุสรยืนนิ่งอึ้ง ก่อนจะรีบก้าวเท้าเข้าไปหาทันที

“คุณแม่คะ จะกลับมาทำไมไม่บอกสรคะ จะได้ให้คนไปรับ แล้วเธอ...เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง!”

มธุสรเหวี่ยงสีหน้าดุ ๆ ไปยังบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายแม่ของเธอทันที ปราณหน้าซีดเผือด รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าก่อนหน้านี้หายไปราวกับสั่งได้

ส่วนคุณหญิงรัศมีก็หันมามองลูกสาวด้วยสายตาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะตามมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“สร ลูกเป็นอะไรเนี่ย ใจเย็น ๆ ก่อน แม่แค่คิดถึงกับข้าวที่ประเทศไทยก็เลยกลับมาพักผ่อนสักสองอาทิตย์น่ะจ้ะ”

“ขอโทษค่ะคุณแม่ที่หงุดหงิด วันนี้สรเหนื่อย เข้าบ้านกันเถอะค่ะ สรจะให้แม่บ้านทำมื้อเย็นให้นะคะ”

มธุสรไม่ได้หันกลับไปมองปราณอีก ทว่าเมื่อเธอไม่เอ่ยถึงอีกฝ่าย คุณหญิงรัศมีก็เอ่ยขึ้นแทน

“แล้วน้องปราณล่ะลูก ชวนน้องกินข้าวบ้านเราด้วยสิ น้องบอกว่าเป็นคนสนิทของลูกไม่ใช่เหรอ ดูสิเนี่ย มารอลูกเป็นชั่วโมงแล้วนะ แถมยังช่วยรดน้ำต้นไม้อีก”

“คนสนิท?” มธุสรทวนคำพลางจ้องหน้าปราณเขม็ง

ปราณยิ้มแหยๆ พลางวางสายยางลง

“สวัสดีค่ะคุณน้า คือปราณมารอเจอคุณน้า แล้วก็เห็นว่าคุณแม่ท่านกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ ก็เลยขออนุญาตเข้ามาช่วยน่ะค่ะ”

มธุสรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามควบคุมอารมณ์ความหงุดหงิดไว้ในใจ เธอรู้ดีว่าแม่ตัวเองนั้นนิสัยเป็นอย่างไร ทั้งใจดีและเชื่อทุกอย่างกับคำพูดของคนอื่น ไม่เคยระแวดระวังหรือไม่ไว้ใจใครเลย

ไม่แปลกที่จะเชื่อคำพูดของปราณ

“ไปคุยกับฉันตรงโน้นเลยมา!”

มธุสรคว้าข้อมือปราณแล้วลากกึ่งจูงไปยังมุมม้านั่งใต้ต้นหูกวางที่ห่างออกไปจากระยะหูของคุณหญิงแม่

เมื่ออยู่กันตามลำพัง มธุสรกอดอกปั้นหน้านิ่งขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เธอทำแบบนี้ทำไม เข้ามาตีสนิทคุณแม่ฉันทำไม แล้วยังมารอเจอฉันทุกวัน ต้องการอะไรกันแน่”

ปราณมองใบหน้าสวยสง่าที่บัดนี้เต็มไปด้วยความระแวดระวัง แววตาที่เคยสดใสของเด็กสาวหม่นหมองลงเล็กน้อย

“หนูไม่ได้ตีสนิทเพื่อหวังอะไรนะคะคุณน้า หนูแค่อยากเจอคุณน้าจริงๆ หนูไปรอที่ร้านพี่บอดี้การ์ดก็บอกว่าคุณน้ายุ่ง มาที่บ้านเขาก็บอกว่าไม่สะดวก หนูเลยสงสัยว่า หนูทำอะไรผิดรึเปล่าคะ ทำไมคุณน้าต้องหลบหน้าหนูด้วย คุณน้าหนีหนูทำไม”

“ฉันไม่ได้หนี และเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด” มธุสรตอบเสียงแข็ง แต่ดวงตากลับวูบไหว

“ฉันแค่ยุ่งงาน”

“ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

ปราณก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนมธุสรได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเด็กสาว “ยุ่งจนไม่ไปทำบุญที่วัดเลยเหรอคะ หนูไปรอเจอคุณน้าที่วัดทุกวันเลยนะ ไปนั่งรอตรงอาสนะที่คุณน้าชอบนั่ง ไปเดินดูต้นไม้ต้นเดิมที่คนสวยๆ ชอบไปยืนกรวดน้ำ แต่หนูก็ไม่เจอใครเลย”

มธุสรเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะดื้อ ๆ

“เธอไปรอฉันทำไม ฉันไม่เคยบอกให้ไปรอ อีกอย่าง การจ้างงานของเธอมันจบลงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันคือผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้างเท่านั้น”

ปราณขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้าอีกหนึ่งก้าว แววตาของคนเด็กกว่าเต็มไปด้วยความตั้งใจจริง

“คุณน้าอาจจะคิดแบบนั้น แต่หนูไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ ตั้งแต่วันแรกที่หนูเดินชนคุณน้า หัวใจของหนูมันก็เต้นแปลก ๆ แล้วยิ่งตอนที่คุณน้ามาจ้างงาน หนูดีใจมากค่ะ หนูอยากเจอคุณน้าทุกวันเลยนะคะ หนูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย แล้วจู่ ๆ คุณน้าก็มาหายไปซะดื้อ ๆ ตั้งใจหลบหน้าหนู หนูก็อยากรู้เหตุผลไม่ได้เหรอคะ หรือถ้าหนูทำไม่ดีตรงไหนก็บอกหนูสิคะ หนูจะปรับปรุงตัว”

“หยุดพูดได้แล้ว!!”

มธุสรสวนกลับด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย คำพูดของปราณที่ว่า ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร อยากเจอทุกวัน มันเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางแผลเป็นที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของมธุสร

ภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว

‘สรจ๋า...ทิพย์ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยนะ ทิพย์อยากเจอสรทุกวันเลย ทิพย์ไม่ต้องการใครอีกแล้ว บนโลกนี้สรคือผู้หญิงที่ทิพย์รักมากที่สุดเลยนะ สรอยู่กับทิพย์ไปนาน ๆ นะ’

เสียงของหญิงสาวคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ คนที่เธอคบหามานานถึงสิบปี คนที่เธอเกือบจะฝากชีวิตไว้ด้วย แต่สุดท้ายเค้าก็ใช้คำหวานเหล่านั้นหลอกล่อให้เธอตายใจ เพื่อแอบนอกใจเธอไปหาผู้หญิงคนอื่น และสูบเงินทองของเธอที่ตั้งใจเก็บออมมาตลอดไปจนเกือบหมดสิ้น

“เลิกพูดอะไรไร้สาระได้แล้วปราณ”

มธุสรเอ่ยเสียงสั่นพร่า แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงและชิงชังภาพในอดีต

“พวกเด็กๆ ก็แบบนี้...พ่นคำหวานออกมาง่ายๆ เพื่อหวังจะให้ผู้ใหญ่ใจอ่อน แล้วสุดท้ายเธอก็จะหวังอะไรที่มากกว่านั้นใช่ไหมล่ะ เงินทอง ชื่อเสียง หรือเธออยากได้อย่างอื่น?”

ปราณอึ้งไปกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของคุณนายมธุสร แววตาคู่นั้นมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็พยายามกลบด้วยใบหน้าราบเรียบและน้ำเสียงมั่นคง

“คุณน้า... หนูเปล่านะคะ”

“พอแล้ว ฉันไม่อยากฟัง”

มธุสรเชิดหน้าขึ้น พยายามเรียกมาดนางพญากลับคืนมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอ

“กลับไปเถอะปราณ อย่าให้ฉันต้องสั่งบอดี้การ์ดลากเธอออกไปจากบ้านฉันเลย”

มธุสรหันหลังกลับและเดินเข้าบ้านไปโดยไม่หันไปมองอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว และเมื่อกลับเข้าไปในบ้านก็เจอสายตาของผู้เป็นแม่ที่จ้องมองมาอย่างจับผิด

“สร มีอะไรรึเปล่าลูก แล้วน้องปราณล่ะ ไม่ชวนน้องมาทานข้าวกับเราล่ะ แม่ครัวทำอาหารเสร็จแล้ว”

มธุสรกวาดสายตามองจานอาหารหลากสีสันบนโต๊ะด้วยสายตาเลื่อนลอย ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ

“เธอกลับไปแล้วค่ะ มื้อนี้เราทานกันสองคนนะคะแม่ แล้วสรก็มีเรื่องอยากคุยกับแม่ด้วยค่ะ”

มธุสรเดินไปยังโต๊ะอาหาร เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก มือคู่สวยวางประสานกันบนตัก บ่งบอกว่าเธอไม่ได้สนใจอาหารบนโต๊ะเลยสักนิด

“มีอะไรรึเปล่าสร ทำไมวันนี้ลูกดูเครียดจังเลย”

“แม่คะ สรมีเรื่องอยากให้แม่ช่วยค่ะ”