บทที่ 3 ฉันชอบคนดื้อ

รถเก๋งยุโรปสีขาวของคุณนายเอมอรเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารไทยในสวนที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตปั๊มน้ำมันนัก บรรยากาศของร้านเต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่นและเสียงน้ำตกจำลองที่ช่วยลดอุณหภูมิความร้อนแรงจากไซต์งานก่อสร้างลงได้เป็นอย่างดี

เอมอรเดินก้าวลงจากรถในมาดเจ้าของปั๊มน้ำมันเหมือนเช่นเคย เธอขยับสูทให้เข้าที่พลางปัดฝุ่นละอองที่อาจติดมาตามทาง ขณะที่กนกอรเดินตามมาขนาบข้างด้วยจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอ ใบหน้าหวานของสถาปนิกสาวยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ทำให้เอมอรต้องแอบค้อนในใจบ่อยครั้ง

จะยิ้มอะไรนักหนา ยิ้มให้ใครต่อใครไปทั่ว ตั้งแต่เด็กโบกรถยันพนักงานต้อนรับ เห็นแล้วหงุดหงิดจริง ๆ

“ร้านนี้แน่เหรอ ทำไมมันเงียบแบบนี้ ไม่ค่อยมีคนเลย” เอมอรเอ่ยขึ้นระหว่างเดินเข้ามาในร้าน พลางกวาดสายตามองรอบร้าน

“ความสงบคือความหรูหราอย่างหนึ่งนะคะคุณนาย” สถาปนิกสาวเดินขนาบข้าง และมองหาโต๊ะที่มีป้ายจองตั้งไว้ เมื่อเห็นเป้าหมายก็รีบเดินนำไปตรงโต๊ะริมน้ำ “ที่สำคัญ ร้านนี้ไม่พลุกพล่าน คุณนายไม่ชอบร้านที่คนเยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอคะ”

          คนอายุน้อยกว่าเหลือบมองหน้าเอมอรราวกับรู้ใจ และสิ่งที่ได้รับกลับไปคือท่าทีถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เมื่อมีคนรู้ทัน

“พูดมากจริง ๆ โต๊ะที่จองไว้อยู่ตรงไหน”

          “ทางนี้ค่ะ” กนกอรยิ้มร่าเดินนำไป

เมื่อทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะที่จองไว้ พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาส่งเมนูทันที กนกอรรับมาเปิดดูเพียงครู่เดียวก็สั่งอาหารออกไปอย่างคล่องแคล่ว

“ขอแกงเลียงกุ้งสด ผัดใบเหลียงใส่ไข่ ปลาทูทอด แล้วก็น้ำพริกกะปิกับชุดผักสดด้วยนะคะ อ้อ ขอข้าวกล้องสองจานด้วยค่ะ”

กนกอรยิ้มให้พนักงานสาวที่ยืนจดออเดอร์อย่างตั้งใจ ก่อนจะส่งเล่มเมนูกลับคืน และเมื่อพนักงานเดินจากไปแล้ว เอมอรก็เอ่ยขึ้นทันที พร้อมกับใบหน้าคิ้วขมวด

“เธอสั่งอาหารโดยไม่ถามฉันสักคำว่าอยากกินอะไร จะสั่งมากินคนเดียวรึไง ฉันไม่ได้อยากกินอาหารพวกนั้นสักหน่อย”

          คนอายุน้อยกว่าอมยิ้มเบา ๆ ก่อนจะอธิบาย

          “คุณไม่อยากกิน แต่ร่างกายคุณมันฟ้องนะคะ”

          สถาปนิกสาวประสานมือวางบนโต๊ะ จ้องมองเอมอรด้วยสายตาที่วิเคราะห์เหมือนเวลาเธอมองแบบแปลน

“ขอบตาคุณนายเริ่มคล้ำนิด ๆ แสดงว่าพักผ่อนน้อย ผิวดูแห้งเพราะอยู่แต่ในห้องแอร์และตากแดดที่ไซต์งาน อาหารที่มีสมุนไพรสดและผักใบเขียวจะช่วยขับลมและบำรุงเลือดค่ะ เชื่อมือดีไซเนอร์อย่างฉันเถอะ ฉันไม่ได้เก่งแค่เรื่องออกแบบห้องทำงาน ฉันยังเก่งเรื่องดูแลคนอื่นด้วยนะคะ”

“หึ เค้าไม่เรียกว่าเก่ง เค้าเรียกว่าชอบยุ่งเรื่องคนอื่นต่างหาก ใครอนุญาตให้เธอสังเกตฉันขนาดนั้น”

“โถ่ คุณนายคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจสังเกตหรอกค่ะ แต่ร่างกายคุณมันบอกชัดขนาดนั้น คุณน่ะ ไม่รู้จักดูแลตัวเองเอาซะเลยนะคะ”

“นั่นมันก็เรื่องของฉันอีกเหมือนกัน ไม่ต้องยุ่ง!”

กนกอรไม่ได้สะทกสะท้านในคำพูดของอีกฝ่าย เธอกลับยิ้มกว้างมากกว่าเดิม และรอยยิ้มร่าเริงนั้นก็ยิ่งทำให้เอมอรรู้สึกหงุดหงิด

เพราะเธอไม่เคยได้รับรอยยิ้มจากใครในรูปแบบนี้ และไม่เคยเห็นรอยยิ้มของใครสดใสได้มากเท่านี้

ยิ้มเก่งเหลือเกินนะแม่คุณ...

ระหว่างรออาหาร ความเงียบปกคลุมโต๊ะอยู่ชั่วครู่ มีเพียงเสียงน้ำตกและเสียงนกร้องเบา ๆ เอมอรหมุนแหวนเพชรบนนิ้วเล่นอย่างแก้เก้อ เธอรู้สึกประหม่าอย่างประหลาดเมื่อต้องมานั่งสองต่อสองกับผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าสิบปี แถมผู้หญิงคนนี้ยังดูนิ่งจนเธอเดาทางไม่ถูก

“เธอบอกว่าอายุสามสิบหก...”

สุดท้ายเอมอรเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเพื่อทำลายความเงียบ

“ใช่ค่ะ ทำไมคะ ดูเหมือนคุณนายจะมีปัญหากับอายุของฉันซะเหลือเกิน” กนกเอ่ยเย้าแหย่

“เปล้า ฉันไม่ได้มีปัญหา แค่สงสัยบางอย่าง”

“เหรอคะ สงสัยอะไรล่ะ ถามมาสิ”

คำเชิญชวนนั้นทำให้เอมอรรู้สึกประหม่ามากกว่าเดิม อันที่จริงเธอไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของใครมาก่อน โดยเฉพาะเรื่องที่กำลังอยากถามตอนนี้ มันเป็นคำถามที่ตลอดชีวิต เธอไม่เคยถามใครเลย

“ฉันกำลังสงสัยว่า...”

“ว่า?”

“เธอมีแฟนรึเปล่า”

กนกอรเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาหลังกรอบแว่นดูซุกซนขึ้นมาทันที

“ทำไมถึงสงสัยเรื่องนี้คะ ที่ถามนี่เพราะแค่สงสัย หรือว่าอยากรู้จริง ๆ หรือแค่หาเรื่องคุย?”

“ฉันก็แค่ถามไปตามมารยาท” เอมอรเชิดหน้า ไม่ได้เลือกตัวเลือกที่กนกเอ่ยไปก่อนหน้า “คนเก่ง ๆ อย่างเธอน่าจะมีผู้ชายมาตามจีบจนหัวบันไดไม่แห้ง หรือว่าสเปกเธอสูงเกินไป”

“สเปกของฉันไม่ได้อยู่ที่ฐานะหรือหน้าตาค่ะ” กนกอรพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลาย “ฉันแค่ชอบคนที่ทันกัน คนที่ดูเหมือนจะดุแต่จริง ๆ แล้วข้างในอ่อนโยน...คนที่ดื้อจนน่าปราบให้ยอมสยบอยู่ใต้โอวาทน่ะค่ะ”

เอมอรสำลักน้ำเปล่าที่กำลังจิบอยู่ “แค่ก! ว่าไงนะ”

“คุณนายเป็นอะไรรึเปล่าคะ” กนกอรยื่นทิชชูให้พลางแอบยิ้มมุมปาก “ฉันหมายถึง ฉันชอบความท้าทายน่ะค่ะ เหมือนงานรีโนเวทออฟฟิศปั๊มของคุณนายไงคะ ยิ่งยาก ฉันยิ่งอยากทำให้สำเร็จ”

“ชอบอะไรยาก ๆ ว่างั้น” เอมอรรับทิชชูมาเช็ดปาก ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “สรุป ที่ยังไม่มีแฟน เพราะสเปกสูง หรือเพราะยังไม่เจอคนดื้อ ๆ แบบที่เธอชอบ”

“ก็น่าจะทั้งสองอย่างค่ะ”

กนกอรจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเอมอรอย่างมีความหมาย “อีกอย่างนะคะ คนดื้อ ๆ น่ะ มักเป็นพวกปากแข็งด้วยค่ะ รู้สึกนึกคิดอะไรก็ไม่ค่อยพูดออกมาตรง ๆ ก็เลยน่าจะคุยกันยากหน่อย”

คำพูดนั้นเหมือนศรที่ปักเข้ากลางใจคุณนายเอมอรอย่างจัง เธอรีบหลบสายตาไปมองนกมองไม้ข้างนอก และเมื่อเห็นอาหารมาเสิร์ฟก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

“กินข้าวได้แล้ว จะได้รีบกลับไปทำงาน”

เมื่อคนตรงหน้าเปลี่ยนเรื่องคุย สถาปนิกสาวก็ไม่เอ่ยอะไรอีก กนกอรตักน้ำแกงใส่ถ้วยเล็กให้เอมอรอย่างประณีต

“ทานเยอะ ๆ นะคะพี่...อ้อ ขอโทษค่ะ ฉันควรเรียกคุณว่าคุณนายเอมอรให้ติดปากสินะ”

คำว่า 'พี่' ที่หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนทำเอาเอมอรแทบจะทำช้อนหลุดมือ มันฟังดูสนิทสนมและอ่อนหวานจนหัวใจที่เคยแข็งกระด้างสั่นคลอน

“ฉันชื่อเล่นชื่ออร หรือถ้าเธอสะดวกจะเรียกพี่ก็แล้วแต่ จริง ๆ ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบสรรพนามคุณนายหรอก แต่ลูกหนี้ฉันเรียกกันแบบนั้น”

“ลูกหนี้?” กนกอรขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ใช่ ฉันปล่อยเงินกู้ด้วย แต่ไม่ใช่พวกเจ้าหนี้หน้าเลือดหรอกนะ ดอกเบี้ยของฉันไม่ได้โหดขนาดนั้น”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันเรียกคุณว่าพี่อรละกันนะคะ คุณโอเคมั้ย”

พี่อร เอมอรนึกทวนคำนี้อยู่ในใจซ้ำ ๆ พูดแล้วพูดอีกอยู่ในใจพลางยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“พี่คะ พี่อร พี่อรคะ” กนกอรเอ่ยซ้ำ ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าได้แต่นั่งนิ่งและอมยิ้มอยู่คนเดียว

“อ้อ อืม ๆ จะเรียกอะไรก็เรียก”

เอมอรได้สติและแสร้งหันมองไปทางอื่น ไม่แน่ใจนักว่าตัวเองใจลอยอยู่นานแค่ไหนแล้ว

          กนกพยักหน้ารับ เมื่ออีกฝ่ายอนุญาต “ค่ะ...พี่อร”

มื้อเที่ยงดำเนินต่อไปด้วยบทสนทนาที่ไหลลื่นขึ้น เอมอรเริ่มเล่าเรื่องการต่อสู้ชีวิตกว่าจะมีปั๊มน้ำมันเป็นของตัวเอง ความลำบากที่ต้องทำตัวให้แข็งแกร่งเพื่อให้คนเกรงขาม กนกอรนั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่เพียงแต่ฟังด้วยหู แต่ฟังด้วยหัวใจและการสังเกต

“พี่อรเก่งมากเลยค่ะที่มาถึงจุดนี้ได้”

กนกอรเอ่ยขึ้นหลังจากอีกฝ่ายเล่าทุกอย่างที่อยากเล่าจบแล้ว และคนฟังก็เอื้อมมือไปแตะหลังมือของคนพูดที่วางอยู่บนโต๊ะเบา ๆ “แต่พี่ไม่ต้องเก่งตลอดเวลาก็ได้นะคะ มีมุมอ่อนแอบ้างก็ได้ ถ้าเมื่อไหร่พี่เหนื่อย หรือต้องการคนรับฟัง กนกพร้อมเสมอค่ะ”

สัมผัสจากปลายนิ้วของคนเด็กกว่าอบอุ่นจนเอมอรไม่อยากจะชักมือหนี เธอเงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกสาว แววตาที่เคยมองเห็นแต่ความกวนประสาท บัดนี้กลับเห็นเพียงความอาทรและความเข้าใจที่เธอโหยหามาตลอด

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะอายุสามสิบหกจริง ๆ” เอมอรพึมพำกับตัวเอง “ยิ่งพูดคุยกันมากขึ้น ฉันยิ่งรู้สึกว่าเธออันตราย”

“อันตรายยังไงคะ?”

“อันตรายต่อ..” เอมอรเงียบไปครู่หนึ่ง “ช่างเถอะ”

เอมอรรีบชักมือกลับแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ “รีบกินเถอะ จะได้รีบกลับไปทำงาน”

กนกอรหัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มของเธอครั้งนี้ดูหวานล้ำยิ่งกว่าขนมหวาน เธอรู้ดีว่าตอนนี้กำแพงหินที่คุณนายเอมอรสร้างไว้กำลังเริ่มแตกร้าว และเธอก็พร้อมที่จะใช้ ความหวาน และ ความนิ่ง ค่อยๆ แซะรอยร้าวนั้นจนกว่ากำแพงจะพังทลายลงมาทั้งแถบ

ระหว่างทางกลับปั๊ม เอมอรนั่งเงียบในรถ แต่ในหัวกลับวนเวียนอยู่กับคำว่า 'พี่อร' และสัมผัสที่หลังมือนั้น เธอเหลือบมองกนกอรที่นั่งฮัมเพลงเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข แล้วความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ

ความรู้สึกที่เธอเคยบอกตัวเองว่าจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับคนอายุน้อยกว่า...

‘ยัยเด็กคนนี้กำลังจะทำให้ฉันกลืนน้ำลายตัวเองงั้นเหรอ ไม่หรอก..มันจะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นแน่นอน’

ทว่าเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่เขตปั๊มของเอมอร ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มของเธอหายวับไป เมื่อมีรถสปอร์ตสีแดงหรูจอดรออยู่หน้าออฟฟิศ พร้อมกับหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดทำงานสุดโฉบเฉี่ยวที่ยืนกอดอกรอพบกนกอรด้วยสายตาแน่วแน่