บทที่ 2 เริ่มบุกพื้นที่ส่วนตัว

ภายในห้องประชุมที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นเฉียบ แสงไฟสลัวลงเพื่อให้ภาพบนจอโปรเจกเตอร์โดดเด่นมากขึ้น ภาพจำลองสามมิติของออฟฟิศใหม่และห้องรับรองระดับพรีเมียมปรากฏแก่สายตา มันไม่ใช่แค่ความหรูหราฟุ่มเฟือยแบบที่คุณนายเอมอรเคยชิน แต่มันคือความ เท่ ที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด

“นี่คือโครงสร้างที่ฉันปรับปรุงใหม่ค่ะ” กนกอรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวาน “ฉันเลือกใช้กระจกตัดแสงบานใหญ่เพื่อเปิดรับวิวด้านนอก ปั๊มน้ำมันของคุณนายตั้งอยู่ทิศทางที่ลมพัดผ่านดีที่สุด ถ้าเราใช้ประโยชน์จากแสงและเงา ออฟฟิศนี้จะไม่ใช่แค่ที่ทำงาน แต่มันจะเป็นหน้าตาที่บอกรสนิยมของคุณนายโดยไม่ต้องเอ่ยปากให้เหนื่อยค่ะ”

เอมอรจ้องมองภาพบนจออย่างไม่วางตา เธอพยายามจะหาจุดตำหนิเพื่อหักหน้าผู้หญิงตรงหน้าตามนิสัยเสียของตัวเอง แต่กลับพบว่าทุกรายละเอียดตั้งแต่โทนสีเทาควันบุหรี่ที่ดูภูมิฐาน ไปจนถึงการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คเนื้อดี มันช่างเข้ากับตัวตนของเธอเหลือเกิน

“ทำไมเธอถึงเอาสีเทามาใช้เยอะขนาดนี้ มันดูหม่นหมองไปรึเปล่า” เอมอรแสร้งขมวดคิ้ว “ฉันชอบอะไรที่มันดูสว่าง ๆ ดูรวย ๆ”

“รวยไม่จำเป็นต้องตะโกนเสมอไปค่ะ”

กนกอรขยับตัว เดินเข้าไปใกล้จอภาพจนแสงจากโปรเจกเตอร์ตกกระทบเสี้ยวหน้าหวาน “สีทองที่คุณนายชอบ ฉันไม่ได้ตัดทิ้งนะคะ แต่ฉันเอามาทำเป็นเส้นขอบและรายละเอียดเล็ก ๆ ตามเฟอร์นิเจอร์ มันจะช่วยขับให้ห้องดูแพงขึ้นแบบผู้ดี...ไม่ใช่แพงแบบคนเพิ่งรวย”

“นี่เธอหลอกด่าฉันว่ารสนิยมต่ำอีกแล้วเหรอ!”

เอมอรตบโต๊ะดังปัง แต่คราวนี้กนกอรกลับไม่ตกใจ เธอเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยแล้วยิ้มละมุน

“ฉันเรียกว่าการยกระดับค่ะ...ลองเปิดใจดูสิคะคุณนาย ถ้างานนี้ออกมาไม่เด่นที่สุดในย่านนี้ ฉันยินดีคืนเงินค่าออกแบบทุกบาทให้เลย”

สายตาคมกริบของคุณนายเอมอรปะทะกับสายตานิ่งสงบของกนกอร ในความเงียบนั้นมีกระแสบางอย่างที่มองไม่เห็นหมุนวนอยู่ เอมอรเริ่มรู้สึกว่าความร้อนแรงของเธอทำอะไรน้ำแข็งอย่างกนกอรไม่ได้เลย แถมน้ำแข็งก้อนนี้ยังกำลังละลายกำแพงในใจเธอทีละนิด

“ได้! ลองดูตามที่เธอว่าสักครั้งก็ได้ แต่ถ้าไม่สวยอย่างที่โม้ไว้ล่ะก็ เตรียมตัวโดนฉันฟาดได้เลย”

“ขอบคุณที่ไว้วางใจค่ะ” กนกอรค้อมตัวลงเล็กน้อย ท่าทางสง่างามนั้นทำให้เอมอรเผลอเกร็งไหล่ “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะเริ่มคุมทีมเข้าเคลียร์พื้นที่เลยนะคะ รบกวนคุณนายจัดที่นั่งสำรองให้ฉันในออฟฟิศเดิมของคุณนายด้วย ฉันต้องการสังเกตพฤติกรรมการใช้งานพื้นที่จริงค่ะ”

“อะไรนะ! จะมานั่งเฝ้าฉันเนี่ยนะ?”

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้จะมานั่งเฝ้าคุณนาย ฉันทำแบบนี้เพื่อความแม่นยำของงานค่ะ หรือว่า...คุณนายกลัวจะเสียสมาธิเพราะมีฉันอยู่ใกล้ ๆ เหรอคะ?”

กนกอรเอ่ยเย้าแหย่ สายตากวน ๆ นั้นทำให้อีกฝ่ายยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเมื่อได้มอง

“ฝันไปเถอะ! คนอย่างฉันไม่เคยเสียสมาธิเพราะใครหน้าไหนทั้งนั้น” เอมอรสะบัดหน้าลุกขึ้น “อยากนั่งตรงไหนก็นั่ง แต่อย่ามาเกะกะการทำงานของฉันก็พอ”

“แน่นอนค่ะ ฉันจะไม่รบกวนการทำงานของคุณนายแม้แต่วินาทีเดียวค่ะ ขอบคุณนะคะ”

          กนกอรคลี่ยิ้มกว้างขึ้น ตั้งใจส่งมอบรอยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดให้อีกฝ่าย ทว่ายังคงได้รับเพียงสีหน้าบึ้งตึงกลับมา แต่เธอไม่ได้ถือสาเรื่องนั้นอยู่แล้ว กลับชอบซะอีก

เช้าวันต่อมา...

คุณนายเอมอรเดินก้าวเข้ามาในปั๊มน้ำมันด้วยความมั่นใจเหมือนทุกวัน แต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในห้องทำงานเดิม เธอก็ต้องชะงัก

กลิ่นน้ำมันหอมระเหยจาง ๆ ของดอกลาเวนเดอร์และไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แทนที่กลิ่นไม่พึงประสงค์อย่างอื่นที่เคยติดจมูก

และที่โต๊ะเล็กริมหน้าต่าง...

กนกอรในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา กำลังนั่งจัดแจกันดอกไม้เล็ก ๆ อย่างประณีต

“ใครอนุญาตให้เธอเอาขยะพวกนี้เข้ามาในห้องฉัน!” เอมอรแหวขึ้นทันที

“นี่เค้าเรียกดอกเยอร์บีร่าค่ะคุณนาย ไม่ใช่ขยะ” กนกอรเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าแดดตอนเช้า “มันช่วยดูดสารพิษและทำให้สายตาผ่อนคลายนะคะ คุณนายต้องดูตัวเลขทั้งวัน ถ้าไม่มีสิ่งสวยงามให้พักสายตาบ้าง ระวังตีนกาจะขึ้นก่อนวัยนะคะ”

“กนกอร!” เอมอรเดินดิ่งเข้าไปหา มือเรียวสวยคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของสถาปนิกสาว “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของฉัน”

ผิวข้อมือของกนกอรนุ่มและลื่นจนเอมอรใจกระตุก ความร้อนจากฝ่ามือคุณนายส่งผ่านไปยังอีกฝ่าย กนกอรไม่ได้ขัดขืน เธอเพียงแค่ก้มลงมองมือที่จับข้อมือเธอไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาซุกซน

“มือคุณนายอุ่นจังนะคะ...แต่ใจร้อนแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพเลยค่ะ”

เอมอรรีบปล่อยมือราวกับสัมผัสของร้อน เธอถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวพลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ไปทำงานของเธอไป อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก”

กนกอรไม่ได้ต่อบทสนทนา เธอเพียงส่งยิ้มอีกครั้งและกลับไปสนใจงานของตัวเอง

ทว่าตลอดทั้งเช้า แม้เอมอรพยายามตั้งสมาธิกับสมุดบัญชีเงินกู้และยอดขายน้ำมัน แต่สายตาเจ้ากรรมกลับคอยแต่จะปัดไปมองคนที่นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมห้อง

กนกอรทำงานด้วยความตั้งใจ เธอขีดเขียนแบบแปลนลงในไอแพด บางครั้งก็ลุกขึ้นเดินไปวัดขนาดผนัง ท่าทางที่เธอก้ม ๆ เงย ๆ และชายกระโปรงที่สะบัดไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ทำให้เอมอรกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

‘ยัยเด็กนี่ ทำไมต้องใส่กระโปรงมาทำงานด้วยนะ เกะกะลูกตาชะมัด’

เอมอรบ่นในใจ ทั้งที่ความจริงเธอมองจนแทบจะไม่ละสายตา จนกระทั่งได้เวลาพักเที่ยง

“คุณนายคะ เที่ยงแล้วค่ะ ไปทานข้าวกันมั้ยคะ”

กนกอรเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือสองข้างเท้าคาง มองอ้อนเจ้าของโต๊ะด้วยสายตาเว้าวอน

“ไม่ว่าง มีงานต้องเคลียร์” เธอตอบโดยไม่เงยหน้า

“งานกองนี้ อีกหนึ่งชั่วโมงก็ไม่เสร็จค่ะ แต่ถ้าคุณนายน้ำตาลตกแล้วไปวีนใส่ลูกน้อง งานจะยิ่งช้าลงนะคะ” กนกอรไม่พูดเปล่า เธอยื่นมือไปปิดสมุดบัญชีตรงหน้าคุณนายอย่างถือวิสาสะ

“นี่เธอ!” เจ้าของสมุดถลึงตาใส่

“ไปเถอะค่ะ ฉันเลี้ยงเองถือเป็นค่าเช่าที่นั่งทำงาน”

กนกอรยิ้มตาหยี เป็นครั้งแรกที่เอมอรเห็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจและอ่อนหวานขนาดนี้ ความหยิ่งทะนงที่มีอยู่เต็มเปี่ยมดูเหมือนจะลดระดับลงอย่างรวดเร็ว

“ได้ ถ้าอยากให้ฉันไปด้วยนักฉันก็จะไป แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่กินร้านข้างทางนะ”

“เรื่องนั้นฉันพอรู้ค่ะ ระดับคุณนายเอมอร ฉันจองร้านอาหารไทยในสวนใกล้ ๆ นี้ไว้แล้วค่ะ รับรองว่าถูกใจแน่นอน”

“หึ เตรียมการไว้แล้วนี่เอง ถึงว่าคะยั้นคะยอ”

ระหว่างที่เดินไปที่รถ เอมอรลอบมองแผ่นหลังของกนกอร ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างที่ต่างจากทุกคนที่เธอเคยเจอ กนกอรไม่ได้เข้าหาเธอด้วยความกลัว แต่เข้าหาด้วยความเข้าใจ

และที่ร้ายที่สุด...คือการใช้ความหวานและความเอาใจใส่ที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาในพื้นที่ใจของเธอทีละนิดและขณะที่กนกอรเดินนำไปที่รถเก๋งของคุณนาย เอมอรก็แอบยิ้มมุมปากเบา ๆ โดยที่ไม่มีใครเห็น

‘จะว่าไป สามสิบหก...ก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้นหรอก’

เอมอรหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง แต่เมื่อเดินไปถึงรถ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปทันที หลงเหลือเพียงภาพเจ้าของปั๊มน้ำมันแสนเย่อหยิ่งตามเดิม

“เมื่อกี้คุณยิ้มอะไรคะ” กนกอรเอ่ยถาม

“เปล่า ไม่ได้ยิ้ม รีบขึ้นรถ”