อาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน

อาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน

last updateLast Updated : 2026-03-28
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
41Chapters
808views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“นะโมพุทธายะ มะอะอุ นะมะพะธะ” จะอยู่หรือตาย...ล้วนขึ้นอยู่กับวิบากกรรม

View More

Chapter 1

บทที่1 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว (1/3)

I nervously tug at the beautiful dress that I was wearing. It gave me Cinderella vibes. It was the first time I wore anything pretty and put on some real make-up. I never got the point of dressing up for high school when what should we be doing was studying hard. My step-sister Heidi will never agree with me since she would rather lather up her face for hours than study for a few minutes.

I was tall for a girl and I sometimes towered over short boys. But Heidi on the other hand was a curvy type. My best friend Charlie once referred to Heidi as Kim Kardashian and me as Zendaya. Though Kim has a big booty it's Zendaya one would call cute. Zendaya is much cuter than me and looked nothing like plain looking me. The only common thing between us was we shared African heritage from my mom's side but my dad was white.

I don't remember my mom much I was a small child when she died. My father married Ella a few months later. He said it was to look after me. But it was me who looked after my dad, Ella and even my step-sister Heidi. My father is a small-time businessman who rarely has any time to do anything else.

I was worried about today I have to walk in front of the crowd for the wedding. But I wasn't getting married today Heidi is. I was merely a bridesmaid whom she has grudgingly added only because her best friend was down with chickenpox. The dress wasn't altered so it was very short because her friend was petite, I, on the other hand, was a troll.

The wedding itself was a grand affair after all the C.E.O of Wellington Inc Dane Wellington is getting married to my sister who has zero qualifications. She is a college dropout and has never worked for a day in her life. But she is still the apple of the eye of my father. I on the other hand was a college graduate working as an accountant for Wellington Inc.

Speaking of my employer Mr Wellington who is a business mogul and rightly called a shark by his competitors had decided that his days of partying with pretty girls are over and decided to settle with just one who was my sister. My sister claimed that she was swept off her feet by Dane who proposed to her on a cruise and wanted to get married right then and there.

I doubt something like that happened. Primarily because Dane didn't seem like the type to profess undying love for someone. In all the few months I have known him he was impersonal, cold and curt with me.

I never heard him apologise to someone and if something offends him he will look at you sharply and intimidate the hell out of you. I guess he will be alright with my sister who was spoiled and conniving.

About my sister, she is a snake who attacks when you don't expect her. At first, I thought that it was only jealousy and ignored her, but when she spread a rumour that I had STD she ruined my chance at going to prom with someone. I was embarrassed and sad, and couldn't muster up enough courage to go alone and spend the time working on my college essays. I know rehashing this can't make any difference but soon she will be married and gone which was my saving grace.

No more double-checking my work assignments and shampooing. She had previously swapped my presentation with a porn video and even changed my shampoo into a hair colour. The presentation didn't get out before my people which was lucky for me. But the hair colour stayed for quite some time. But soon everything is going to get changed.

My father generally ignored her actions while her mom instigated her to do more. The mother and daughter were in the competition who could hurt me the most and it was the daughter who won mostly.

It was no pranks but pure malice from her and those actions couldn't be excused as minor mistakes. Even when she grew up she still took everything from me the only difference was that before it was dolls now it was boys. She ruined my dates when she couldn't seduce my dates. I always prayed that she get married soon. My wish was now granted.

However, my stepmom was an issue but she was rarely home. She attended several parties and when she comes home it was usually as a drunk. She made me do all the chores and I would happily do them. My friend Charlie calls me Cinderella because of my stepmom and sister. But I never even got to dance much less a prince.

"What are you looking at ugly thing? Where's my daughter?", asked a screeching voice. I was taken aback but I regained my composure soon.

" I don't know Ella. Did you check the washroom?", I asked her a little bit frightened. I got slapped on my face once by her when I was ten for dropping her wine glass. The fear never really left me when it comes to her.

"I have looked everywhere. I know it must be your fault that she is missing. You were always jealous of her", she said disgustingly.

" I will go and look ", I murmured and speed-walked outside my room nervously. I heard the click of her heels as she was following me. Her face looked so painful trying to pull an expression but too much Botox must have killed it off. I sighed and opened the room which looked messy and saw her branded gown lying down crumpled. I went near and saw paper folded near it.

I retrieved and opened it to see its contents. It was a short one that looked like written in a hurry. My stepmother peered at it beside me. Her heels were doing her good or she will never reach my height to read it.

Dear Mama,

I have decided not to get married after all. I suddenly remembered how you said having a kid messes up your whole body. I didn't like the gown too. I only asked for a ruffle and they didn't even get that right. I'm going on a vacation, the wedding was stressing me out. I will be back after a month. Give my love to Dane

Love

Heidi

"Oh my God!", shouted my stepmom. I was completely numb due to shock. I knew she was callous but pulling the bridge underwater on

someone she claimed she loved was even crueller.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
41 Chapters
บทที่1 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว (1/3)
ผมชื่อ เทียน(อัครพัลลภ) ผมกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งคณะที่ผมเรียนก็คือสถาปัตยกรรมศาสตร์และผมมีความลับที่มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ ผมสามารถรับรู้สิ่งลี้ลับ นั่นคือการมองเห็นผี จุดเริ่มต้นมันเริ่มตั้งแต่ผมอายุ 8 ขวบ 10ปีที่แล้ว ในช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอม พ่อและแม่ของผมต้องไปทำงานอยู่จังหวัดในภาคใต้เป็นระยะเวลา 2 เดือน พ่อกับแม่เป็นห่วงผมเพราะกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลผม ทันใดนั้นเองพ่อกับแม่ได้ตกลงกันว่าจะให้ผมไปอยู่กับตายายที่ต่างจังหวัดก่อนชั่วคราว หลังจากที่พ่อกับแม่ทำงานเสร็จแล้วจะมารับผมทันที โดยปกติแล้วผมก็ไปเยี่ยมตาทุกช่วงปิดเทอมอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าในตอนนั้นอยู่เพียง1สัปดาห์ แต่ผมก็สนิทกับทั้งคู่มาก ยายของผมชื่อยายจันทร์ ยายเป็นคนอารมณ์ดี สนิทกับทุกคนในหมู่บ้าน ไปวัดทำบุญอยู่ตลอด แถมคุยสนุก ส่วนตาของผมชื่อตาเรือง ตาเป็นคนใจดี นิ่งเงียบ และตาของผมเป็นหมอธรรม คอยช่วยเหลือชาวบ้านที่ต้องการความช่วยเหลือโดยเฉพาะสิ่งที่คนทั่วไปไม่สามารถรับรู้หรือสัมผัสได้ จังหวัดที่ตากับยายผมอยู่นั้น เป็นจังหวัดอยู่ในภาคอีสานซึ่งอยู่ห่างจากจังหวัดที่พวกผมอยู่ ครอบครัวของผมอาศัยอยู่จังหวัด
Read more
บทที่2 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว (2/3)
รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ เมื่อขับรถเลยบ้านหลังนั้นไปโดยหันกลับมามองแต่กลับไม่เห็นยายแก่คนนั้นอีก ผมได้ร้องเรียกแม่ "แม่ๆ เมื่อกี้แม่เห็นยายแก่ที่อยู่บ้านร้างเมื่อกี้มั้ย" ผมถามแม่ขณะที่ผมกำลังนั่งหันไปทางด้านหลังภายในรถ "คนไหนหรอจ๊ะลูก" น้ำเสียงต่ำแหบแต่มันกลับเย็นเยียบจนขนลุกซู่ เหมือนเสียงนั้นไม่ได้ออกมาจากลำคอของมนุษย์ ผมรีบหันขวับกลับมาทางแม่ทันที สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผมคือยายแก่ที่นั่งตรงเบาะที่แม่นั่งอยู่ หน้าหันมาทางผม ใบหน้าของยายมีใบหน้าแห้งเหี่ยว กำลังยิ้มให้ผม รอยยิ้มของยายกว้างจนน่าขนลุก ผมฟูยุ่งเหยิง ตาสองข้างไม่มี ผมตกใจกลัวอย่างสุดขีดจนผมร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น ผมรีบเอามือสองข้างปิดหน้าปิดตาไว้ ทันใดนั้นเองเสียงของแม่ก็ร้องเรียกชื่อผมดังขึ้นมา "เทียน เทียน เกิดอะไรขึ้นลูก พ่อกับแม่อยู่นี่ไงลูก" แม่ถามผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง แม่เอามือมาจับมือผมออกเพื่อไม่ให้ผมปิดหน้าปิดตาไว้ "แม่เทียนกลัว เทียนอยากกลับบ้านแล้วฮื้อ..ฮื้ออ..ฮือ..ออ.." ผมพูดพลางร้องไห้โฮเสียงดัง "ลูกบอกแม่ได้มั้ยว่าทำไม" "ผมไม่เอาแล้วแม่ ผมอยากกลับบ้านฮื้อ..ออ..ฮืออ.." ผมร้องไห้จนแทบพูดไม่รู้เรื่อ
Read more
บทที่3 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว (3/3)
น้ำเสียงที่หนักแน่นของชายชราที่กำลังเดินลงจากบันไดชั้น 2 ของบ้านไม้ ทันใดนั้นเองบรรยากาศโดยรอบเงียบงันลงอย่างฉับพลัน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหายใจ เสียงลมที่เคยพัดผ่านก็เงียบไป ไม่มีแม้แต่เสียงแมลง ความเงียบนั้นหนาวเย็นและหนักอึ้ง แผ่ซ่านเข้ามาในทุกอณูของอากาศ ทุกคนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ กำลังเข้ามาใกล้ พวกผมทั้ง 3 คนหันหลังไปยังบริเวณหน้าบ้าน มีเงาร่างลางเลือนของผู้หญิงผมยาวชุดขาวปรากฏขึ้น ซึ่งผมเห็นเธอก่อนหน้านี้ที่เธอทำให้ผมกลัวมาก ในตอนนี้เธอยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ผมยาวสีดำสนิทสยายปิดใบหน้า แต่แววตาที่โผล่พ้นออกมานั้นเต็มไปด้วยไฟแค้นลุกโชน ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางทาง ริมฝีปากซีดคล้ำขยับพึมพำคำสาปซ้ำไปซ้ำมา เสียงนั้นเบาราวลมหายใจ แต่แฝงด้วยแรงอาฆาตแรงกล้า คอของเธอมีเลือดสีแดงคล้ำซึมออกจากรอยบาดเป็นเส้นยาว ไหลซึมลงมาตามลำคอเปรอะเสื้อจนกลายเป็นคราบดำ ผิวรอบบาดแผลบวมช้ำเป็นสีม่วงคล้ำ ราวกับเชือกนั้นไม่ได้แค่รัด แต่ตั้งใจจะปลิดลมหายใจอย่างโหดเหี้ยม ทันใดนั้นสายตาของผมไปสะดุดเข้าที่ขาสองข้างของเธอ ขาข้างซ้ายของเธอได้หายไป เหลือเพียงขาข้างขวาเท่านั้
Read more
บทที่4 ของจริงมันนับต่อจากนี้ต่างหาก (1/2)
"แล้วหมอธรรมคืออะไรหรอจ๊ะตา" "หมอธรรมกะคือ คนฮู้ล่ะกะคนเฮ็ดพิธีกรรมตามความเซือบ้านเฮา ที่เกี่ยวข่องการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ การปัดเป่าแนวบ่ดี แล้วกะดูแลจิตวิญญาณของคนในซุมซน" (หมอธรรมก็คือ ผู้รู้แล้วก็ผู้ประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อพื้นบ้าน ที่เกี่ยวข้องการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ การปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย และดูแลด้านจิตวิญญาณของคนในชุมชน) ตาค่อยๆหันมาอย่างช้าๆก่อนจะอธิบายให้ผมฟัง "แล้วถ้าเทียนไม่เป็นละจ๊ะตา" "ตอนนี้หลานยังน้อย หลานยังบ่เข้าใจที่ตาเว้าดอก ถ้ามื้อได๋ที่หลานใหย่ขึ้นมา คนที่สิตัดสินใจได่ดีที่สุดกะคือโตหลานเอง จำคำเว้าของตาไว้"(ตอนนี้หลายยังเด็กมาก หลานยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ตาพูดหรอก ถ้าวันไหนที่หลานโตขึ้น คนที่ตัดสินใจได้ดีที่สุดก็คือตัวของหลานเอง) "จ่ะตา ถ้างั้นเทียนขอไปนอนก่อนนะจ๊ะ" ตาพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปดังเช่นก่อนหน้านั้น หลายสัปดาห์ต่อมา ผมได้มาอยู่ที่นี่ได้หลายสัปดาห์แล้ว ยายของผมมักจะพาผมไปทำบุญที่วัดเป็นประจำทุกวัน ส่วนพ่อแม่ของผมก็ได้ออกเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดในภาคใต้ทันทีในช่วงเช้าตรูของอีกวันหลังจากที่ได้มาส่งผมอยู่กับตายาย ในระหว่างที่ผมกับยายกำลังเดิ
Read more
บทที่5 ของจริงมันนับต่อจากนี้ต่างหาก (2/2)
1 วันก่อน พาร์ทของขุน แสงแดดอ่อนของยามเย็นส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลำ บรรยากาศรอบๆ เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ กับเสียงนกร้องไกลๆ เด็กผู้ชายสองคนนั่งอยู่บนชิงช้าเก่าในสนามเด็กเล่นแถวหมู่บ้าน คนหนึ่งแกว่งชิงช้าไปอย่างช้าๆ อีกคนแค่นั่งเฉยๆ ปล่อยขาแกว่งไปมา สายตาทั้งคู่มองไปไกลลิบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ แสงสุดท้ายของวันแตะขอบฟ้า ทิ้งเงาของพวกเขาให้ทอดยาวไปกับพื้นดินที่เริ่มเย็นลง "ธร พรุ่งนี้เราจะกลับแล้วนะ" เทียนพูดช้าลงกว่าปกติด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตหม่นหมอง ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันนิดๆพลางก้มหน้าก้มตาขณะนั่งอยู่บนชิงช้า "อ้าว!!!! เป็นหยังคึกลับไวแถะ" (อ้าว!!!! ทำไมกลับเร็วจัง) เด็กผู้ชายที่กำลังแกว่งชิงช้าอยู่ก่อนหน้านี้ค่อยๆปล่อยชะลอให้มันหยุดนิ่ง ธรหันไปมองหน้าอีกคนที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่บนชิงช้าข้างๆ "เราต้องกลับไปเรียนหนังสือ" ".....ล่ะเทียนสิกลับมาอีกยามได๋" (.....แล้วเทียนจะกลับมาอีกตอนไหน) "คิดว่าน่าจะปิดเทอมของปีหน้า" "ป๊าดดดดดด คึดนแถะ" (โอ้โหหหหหห ทำไมมันนานจัง) ธรมีสีหน้าตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอออ
Read more
บทที่6 ศึกระหว่างเพื่อน(เก่า)
"ธร มื้อนี่ยามแลงมึงต้องไปซ่อนให่ดีห้ามออกมาหากูเด็ดขาด บ่ว่าสิเกิดหยังขึ้น มึงห้ามออกมา มึงเข้าใจที่กูเว้าบ่" (ธร วันนี้ตอนกลางคืนมึงต้องไปหลบซ่อนให้ดีห้ามออกมาหากูเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมึงห้ามออกมา เข้าใจที่กูพูดไหม) "เป็นหยังตา" (ทำไมตา) "มึงฟังที่กูเว้ากะพอ ห้ามถาม" (มึงฟังที่กูพูดก็พอ ห้ามถามเซ้าซี้) "มึงออกไปได่แล้ว มื้ออื่นมึงจังมา" (มึงออกไปได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยกลับมา) "ตาสิให่ธรไปอยู่ไส" (ตาจะให้ธรไปอยู่ไหน) "มึงย่างออกไปจากป่านี่มึงกะสิฮู้เอง" (มึงเดินออกไปจากป่านี้มึงจะรู้เอง) "เป็นหยังตาคึบ่ไปนำธร" (ทำไมตาไม่ไปกับธร) "กูบอกให่มึงไป!!!!!!!!" (กูบอกให้มึงไป!!!!!!) เด็กชายตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงตะโกนดังขึ้นจากชายชราที่ขึ้นชื่อว่าตาของตนเอง เสียงนั้นแหบพร่าราวกับหลุดมาจากลมหายใจสุดท้ายของใครบางคน ใบหน้าของคนแก่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว แต่ในแววตากลับแฝงไปด้วยความหวาดหวั่น เด็กชายยืนนิ่ง ตัวสั่น มือเล็กกำเสื้อแน่น น้ำตาคลอเบ้า "ฮือออ..ฮือออ..ตา...ฮือออออ" "อีผีพราย!! มึงพามันออกไป!!! ห้ามให่มันมาหากู" ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ผิวเด็กชายขนลุกวาบ เขาหันหลังวิ่ง ใ
Read more
บทที่7 ความจริง
คำแสนทรุดกายนั่งลงข้างร่างชายชราที่หมดลมหายใจของตาไพร ดวงตาเขาหลับลงช้า ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำโบราณ เสียงทุ้มต่ำของเขาสะท้อนก้องในอากาศ**บทสวดนี้เป็นเพียงบทสวดแต่งขึ้นมา**"เอหิ อาคมัง มะมะ นะโมพุทธายะกายะวาจาจิตตัง วิชชานังปะติฏฐิตังอักขะโต ปิยัง มะมะ สัมมา สัมมานะปะนะ สัตถา อาคมัง โอมจิตตัง ธาตุ ธัมมัง วิชชา จงมาข้าเรียกพลัง เรียกจิต เรียกไสยเวทย์จงหลั่งไหลสู่กายา มะมะ มะมะ โอม"พลังอาคมเก่าแก่ที่เคยสิงสู่ในร่างของตาไพร เริ่มกระเพื่อม คล้ายถูกแรงลึกลับดูดกลืน เส้นสายยันต์บนผิวหนังของตาไพรเริ่มซีดจางทีละน้อย ขณะที่รอยสักบนแผ่นหลังของคำแสนเริ่มเข้มขึ้น ราวกับรับเอาอาคมชายชรานั้นไว้แทน "บักไพร!!!!!! อาคมมึงคือเหลือทอนี่!!!!" (ไอ้ไพร!!!!!! อาคมมึงทำไมเหลือแค่นี้!!!!) คำแสนลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาดำสนิทแดงวาบ เสียงสวดไม่หยุด แต่ถ้อยคำเริ่มแฝงแรงอารมณ์ เขากัดฟันกรอด มือทั้งสองแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน เขาตะโกนลั่นไปด้วยความโกรธ "มึงถ่ายทอดวิซาอาคมมึงไปให่ไผ!!!!!!!! บักไพร!!!!!" (มึงถ่ายทอดวิชาอาคมของมึงไปให้ใคร!!!! ไอ้ไพร!!!!) ดวงตาแดงวาบเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เสียงสุดท้ายแทบไม่ใช่เส
Read more
บทที่8 ความลับตลอด 30 ปี
ตาไพรนอนนิ่งอยู่บนฟากไม้ ข้างกายมีห่อผ้าแดงซุกยันต์เก่า ขันน้ำมนต์ และมีดหมอวางเรียงอย่างเงียบสงบ ตาเรืองเดินเข้ามาเงียบๆ มือข้างหนึ่งถือสายสิญจน์ อีกข้างถือเทียนเล่มยาว เขาหย่อนตัวลงข้างศพตาไพร ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตาเรืองจุดเทียน ปักลงกลางขันน้ำมนต์ แล้วพันสายสิญจน์วนรอบร่างตาไพร ท่องบทถอนวิชาด้วยเสียงสั่นแต่มั่นคง สายลมวูบหนึ่งพัดวาบเข้ามา ทั้งที่ไม่มีเหตุควร ลมหอบกลิ่นกำยานจากเตาไฟจนฟุ้งไปทั่ว“ขอถอนคุณ ถอนเวทถอนมนต์คาถา และอาคมทั้งปวงที่บักไพรได้เรียนมาแต่ปางก่อนให้คืนแก่ครูบาอาจารย์ต้นทางอย่าให้ตกค้างในร่าง ในวิญญาณอย่าให้ผู้ใดนำไปใช้โดยมิสมควร…”เมื่อลมสงบ เทียนในขันน้ำมนต์ก็ดับวูบลงเอง น้ำในขันขุ่นคล้ายหม่นเศร้า ตาเรืองลูบหน้าตาไพรเบาๆ ก่อนเอ่ยคำสุดท้าย"ถ้าบ่มีมึง กะสิบ่เหลือผุได๋อยู่จนฮอดทุกมื้อนี่ มึงไปซะบ่ต้องห่วงทางพี่ จักสิฮอดมื้อกูยามได๋ดอก ถ้าฮอดมื้อกู มึงมาฮับกูแนเด้อ" (ถ้าไม่มีมึง ก็ไม่เหลือใครอยู่จนถึงทุกวันนี้ มึงไปเถอะไม่ต้องห่วงทางนี้ ไม่รู้ว่าจะถึงวันของกูวันไหน ถ้าถึงวันของกู มึงมารับกูหน่อยนะ)เขาโน้มตัวไหว้ศพตาไพร ก่อนลุกขึ้นอย่างคนที่แบกบางสิ่งไว้เต็มหัวใจ
Read more
บทที่9 ไม่มีหลีกหนีความตายไปได้
พาร์ทของเทียนหลังจากที่เด็กชายกลับมาถึงบ้าน ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา เปลือกตาก็ปิดลงอย่างช้าๆ เสียงรอบกายเริ่มเงียบงัน ภายในความฝัน เทียนนั่งอยู่ข้างๆแม่ ด้านหน้าของเทียนมองเห็นตาเรืองซึ่งเป็นตาของตนเอง นอนเปลือยกายแน่นิ่งอยู่เสื่อทางทิศตะวันออก แต่สิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าคือ บนศีรษะของตาเรืองที่นอนอยู่ กลับมี "ตาเรือง" อีกคนหนึ่ง นั่งเก้าอี้หันไปทางทิศใต้ ดวงตาหลับพริ้ม สีหน้าเรียบนิ่งราวกับกำลังสงบจิต ใส่เสื้อไหมสีซีดจาง ลวดลายที่เคยวิจิตรบัดนี้กลับพร่ามัว จู่ๆมีเงาจำนวนมากจะพุ่งวาบออกมาจากความมืดรอบตัว มันไม่มีรูปร่างชัดเจน แค่เพียงแสงสีดำเคลื่อนไหวรวดเร็ว เงาเหล่านั้นวิ่งทะลุผ่านร่างของผมกับแม่ไป เพื่อไปยังตาของผม แม่ร้องบอกผมให้ปัดเงาออก ผมพยายามปัดเท่าไหร่เงาพวกนั้นก็ไม่หายไปสักที แม่ยกมือขึ้นพนมไว้แนบอก ดวงตาค่อยๆ ปิดลงอย่างเงียบงัน ริมฝีปากขยับเบาๆ "สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ผลบุญที่ทุกคนในครอบครัวได้ทำมา ขอให้ปกป้องคุ้มครองพ่อของข้าพเจ้า ขอให้พ่อของข้าพเจ้าอยู่กับลูกหลานนานๆ สิ่งไม่ดีก็ขอให้มันออกไปด้วยเทอญ"
Read more
บทที่10 รับน้องเฟรชชี่ปี 1
ปัจจุบันพาร์ทเทียน...มันใช่สถาปัตจริงหรอวะ ทำไมมีแต่ศูนย์รวมเด็กเนิร์ดกันเต็มไปหมด นั่นก็แว่น นี่ก็แว่น ส่วนนู่นก็ยังจะแว่นอีก ถ้าไม่บอกว่าเป็นสถาปัตก็คงคิดว่าแม่งเข้าผิดคณะ ไปอยู่คณะแพทย์ละมั้ง แต่ใครจะโง่เข้าผิดคณะวะมหาลัยเปิดเทอมวันแรกก็รับน้องเลย ตอนนี้ผมอยู่กลุ่มกับใครก็ไม่รู๊!!!!!! กลุ่มนี้มีทั้งหมด 15 คนนั่งกันเป็นวงกลม เอาตรงๆนะทุกคนที่อยู่ในโรงยิมใส่แว่นไปแล้ว98% ไอ้ที่นั่งอยู่ข้างผมทางขวามือ ตัวก็สู๊งสูง แถมแว่นก็หนาเตอะอีกต่างหาก"นายๆ นายชื่อไรอ่ะ" ผมหันไปถามเพื่อนแว่นตัวสูง"..." เขามองหน้าผมนิ่งๆ ดวงตานิ่งลึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อยากพูด แต่กลับไม่หลุดออกมาสักคำ มีเพียงสายตาที่ทอดมองมาอย่างยากจะคาดเดาหยิ่งจังวะ"ขุ...""นี่ๆเราขอนั่งด้วยคนดิ" เสียงผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นแทรก ชายผู้มาใหม่ผมเส้นบางกระจายอยู่ประปรายบนศีรษะ ไม่มีแม้แต่ขนคิ้วสักเส้น เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเทียน"ชื่อต้นกล้านะ นายชื่อไร""ชื่อเทียน""ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนเทียน" เขายิ้มกว้างฟันขาวปรากฏชัด ทันใดนั้นผมรับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมายังพวกผมสองคน ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบเข้ามาในอก"พวกน้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status