บทที่ 4 ศัตรูหัวใจ

บรรยากาศที่เคยละมุนละไมจากร้านอาหารไทยพังทลายลงทันทีที่รถยุโรปของคุณนายเอมอรเลี้ยวเข้ามาในเขตปั๊มน้ำมันทวีกิจ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงหรี่มองรถสปอร์ตสีแดงเพลิงที่จอดขวางหน้าออฟฟิศชั่วคราวของเธออย่างเสียมารยาท และที่แย่ไปกว่านั้นคือร่างของใครบางคนที่ยืนพิงรถคันนั้นอยู่

หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้ารูปแบบสมัยใหม่ เส้นผมซอยสั้นดูโฉบเฉี่ยว และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบคนรุ่นใหม่ เธอคือ แพรวพราว เจ้าของโครงการคอมมูนิตี้มอลล์ยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งมาเปิดดักหน้าปั๊มของเอมอรไม่ถึงกิโลเมตร แน่นอนว่าเธอคือคู่แข่งตัวฉกาจที่เอมอรเกลียดเข้าไส้

“อ้าว นั่นคุณแพรวนี่คะ” กนกอรเปรยขึ้นเบา ๆ

“รู้จักกันด้วยเหรอ?” เอมอรเสียงแข็งขึ้นมาทันที มือที่จับพวงมาลัยเผลอกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ

“รู้จักค่ะ เคยร่วมงานกันตอนโปรเจกต์คอนโดที่กรุงเทพฯ เธอเป็นลูกค้าที่ใจกว้างมากคนหนึ่งเลยค่ะ”

คำว่า ‘ใจกว้าง’ และ ‘ลูกค้า’ ทำเอาคุณนายเอมอรหน้าร้อนผ่าว เธอเบรกรถกะทันหันจนตัวโก่งก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยท่าทางดุดันราวกับจะไปออกรบ กนกอรเดินตามลงมาด้วยอาการสำรวมแต่แววตากลับฉายแววพึงพอใจบางอย่างเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคุณนาย

“ลมอะไรหอบเจ้าของคอมมูนิตี้มอลล์มาถึงปั๊มน้ำมันโทรม ๆ ของฉันล่ะคะคุณแพรวพราว?”

เอมอรเอ่ยประชดประชันพลางกอดอกมองคู่แข่ง ทว่าแพรวพราวไม่ได้สนใจคำจิกกัดของเอมอร เธอถอดแว่นกันแดดออกแล้วส่งยิ้มหวานไปให้กนกอรที่เดินตามหลังมา

“ฉันไม่ได้มาหาคุณนาย ฉันมาหา กนก ต่างหาก”

กนกอรยิ้มตอบตามมารยาท “สวัสดีค่ะคุณแพรว มีธุระด่วนอะไรรึเปล่าคะถึงมาหาถึงที่นี่”

“ด่วนสิคะ” แพรวพราวยิ้มเต็มใบหน้า เธอเดินมาหยุดตรงหน้ากนกและมองคนตัวเล็กกว่าอย่างสนใจ 

“โปรเจกต์เฟสสองของแพรวที่กำลังจะขึ้น แพรวอยากให้กนกไปเป็นหัวหน้าทีมออกแบบให้ แพรวรู้ว่ากนกกำลังทำงานที่นี่อยู่ แต่แพรวยินดีจ่ายค่าเสียเวลาและอัปค่าตัวให้กนกเป็นสามเท่านะคะ หรือจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้”

เอมอรยืนฟังจนหัวใจเต้นโครมครามด้วยความโกรธ สามเท่างั้นเหรอ? นี่มันตั้งใจมาตบหน้ากันชัด ๆ แถมยังมาเรียก ‘กนก’ เฉยๆ ราวกับสนิทสนมกันมาแรมปี

“กนกอรเค้ามีสัญญาจ้างกับฉันอยู่ คุณไม่รู้มารยาททางธุรกิจรึไงคุณแพรวพราว” เอมอรแทรกขึ้น เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น

“สัญญาจ้างก็แค่กระดาษแผ่นเดียวค่ะคุณนาย ถ้ากนกอยากไป แพรวจัดการเรื่องกฎหมายให้ได้ทุกอย่าง”

แพรวพราวขยับเข้าไปใกล้กนกอรมากขึ้น มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะต้นแขนของสถาปนิกสาวอย่างถือวิสาสะ

“ไปอยู่กับแพรวเถอะนะคะ ที่นั่นมีอิสระกว่า และที่สำคัญ แพรวดูแลกนกได้ดีกว่า คนแก่ แถวนี้แน่นอน”

คำว่า คนแก่ เหมือนระเบิดที่โยนเข้ากลางกองเพลิง เอมอรฟิวส์ขาดทันที เธอเดินปรี่เข้าไปกระชากมือของแพรวพราวออกจากแขนกนกอร แล้วดึงตัวสถาปนิกสาวให้มาอยู่ข้างหลังเธออย่างปกป้อง

“หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระได้แล้วแพรวพราว!”

เอมอรตวาดลั่นจนเด็กปั๊มแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว “กนกอรจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

“ทำไมคะ? คุณนายจะบังคับเค้าเหรอ?” แพรวพราวหัวเราะในลำคอ “กนกเป็นอิสระ เขาเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองได้”

“ใช่! เค้าเลือกได้ และเค้าเลือกที่จะอยู่ที่นี่!” เอมอรสบตากับแพรวพราวด้วยสายตาที่ดุดันที่สุดในชีวิต “และฟังฉันให้ชัด ๆ นะ กนกไม่ใช่แค่สถาปนิกที่บริษัทส่งมาทำออฟฟิศให้ฉัน แต่เธอเป็น คนของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง หรือมาเสนอหน้าดึงตัวเค้าไปทั้งนั้น!”

คำว่า ‘คนของฉัน’ ถูกประกาศก้องไปทั่วปั๊มน้ำมัน ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ แพรวพราวอึ้งไปกับท่าทีหวงของที่รุนแรงเกินเหตุของคุณนายเอมอร ส่วนกนกอรที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับลอบยิ้มกว้างออกมา หัวใจของเธอพองโตเมื่อเห็นกำแพงที่แสนหยิ่งทะนงของคุณนายพังทลายลงเพราะความหึงหวง

“คนของคุณนายงั้นเหรอคะ...ในฐานะอะไรคะ?” แพรวพราวถามลองเชิง

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถามหรอกนะ เธอรู้ไว้แค่ กนกอรต้องอยู่กับฉันเท่านั้น ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาตัวไปไหนทั้งนั้น ผู้หญิงคนนี้ฉันจองแล้ว”

“จองแล้ว?” แพรวพราวถามย้ำราวกับไม่เชื่อหู

“ใช่ ฉันจองแล้ว”

เอมอรพูดออกไปโดยไม่ทันคิดถึงผลที่จะตามมา เธอคว้าข้อมือของกนกอรไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายตัวไป “กลับไปซะแพรวพราว เป็นไปได้ก็ไม่ต้องเหยียบมาที่นี่อีก!”

แพรวพราวมองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเอมอรแล้วส่ายหน้าขำ ๆ

“โอเค กลับก็ได้ เห็นคนเสียอาการจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนี้ แพรวไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว แต่จำไว้นะคะกนก ข้อเสนอของแพรวยังเหมือนเดิม” แพรวพราวหันไปมองกนกด้วยสายตาหวานฉ่ำ “ถ้าเบื่อคนแก่ขี้โมโหแถวนี้เมื่อไหร่ โทรหาแพรวนะคะ”

แพรวพราวทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ตามด้วยการขยิบตาด้วยท่าทีขี้เล่นให้กนกหนึ่งที แล้วเดินตัวปลิวออกมาจากตรงนั้น ทว่าท่าทีของเธอกลับทำให้อีกคนที่อยู่ตรงนั้นหัวร้อนมากกว่าเดิม

เมื่อรถสปอร์ตสีแดงขับออกไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม เอมอรยังคงกำข้อมือสถาปนิกสาวไว้แน่น ลมหายใจของเธอหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมตามอารมณ์ที่ยังค้างคา

“พี่คะ... ปล่อยมือได้แล้วค่ะ กนกเจ็บ”

เสียงนุ่มละมุนของกนกอรทำให้เอมอรได้สติ เธอรีบปล่อยมือทันที ใบหน้าที่เคยดุดันบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายเมื่อนึกได้ว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป

“เรื่องที่ฉันพูดไป ฉัน...ฉันแค่ทวงสัญญาจ้าง ยัยนั่นไม่มีมารยาท ฉันเลยต้องสั่งสอน”

“ทวงสัญญาจ้าง...ด้วยการประกาศว่าฉันเป็นคนของคุณเนี่ยนะคะ”

กนกอรขยับเข้าไปใกล้ ขีดจำกัดพื้นที่ส่วนตัวถูกทำลายลงจนแทบไม่เหลือ “คุณทำเหมือนกำลังหึงฉันเลยนะคะ”

“ใครหึง! ฉันแค่รำคาญยัยแพรวพราว!”

เอมอรเชิดหน้าเดินหนีเข้าไปในออฟฟิศ แต่กนกอรกลับเดินตามไปติด ๆ

“ถ้าไม่หึง...งั้นกนกขออนุญาตโทรหาคุณแพรวนะคะ พอดีเงินเดือนสามเท่ามันก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน”

“กนกอร!” เอมอรหันกลับมาถลึงตาใส่ “ถ้าเธอโทรไปคุยกับยัยนั่นแม้แต่คำเดียว ฉันจะ...ฉันจะ...”

“จะทำไมคะ?” กนกอรหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคุณนายหน้าดุที่ตอนนี้ยืนแข็งทื่อเป็นหิน “จะจับฉันไปขังเหรอคะ คุณทำอย่างกับเป็นเจ้าของฉัน”

เอมอรใจสั่นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมของกนกอรวนเวียนอยู่ปลายจมูก ความหยิ่งทะนงที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด

“เธอมัน...เด็กนิสัยเสีย” เอมอรพึมพำเสียงแผ่ว

“เด็กนิสัยเสียเหรอคะ...เด็กนิสัยเสียที่คุณนายเพิ่งประกาศแสดงความเป็นเจ้าของไปเมื่อกี้อะนะ?” กนกอรยิ้มหวาน แววตาเต็มไปด้วยความเปล่งประกายของผู้ชนะ “พูดอะไรไว้ ห้ามคืนคำล่ะ”

เอมอรพูดอะไรไม่ออก เธอได้แต่สะบัดหน้าหนีไปที่โต๊ะทำงาน แต่หัวใจกลับเต้นรัวอย่างประหลาด ทุกคำพูดที่เธอเคยพูดไว้ ไม่ว่ากับกลุ่มเพื่อน กับกนกอร หรือแม้แต่กับตัวเอง ดูเหมือนว่าตอนนี้ คำพูดพวกนั้นกำลังย้อนกลับมาหาตัวคนพูดอย่างไม่ทันตั้งตัว

ไม่ชอบเด็ก ไม่คบเด็ก ไม่มีวัน...

หมายถึง อาจจะยังไม่ใช่วันนี้

แต่...อนาคตใครจะไปรู้ล่ะ?