ตอนที่ 5 - กระแสดราม่า 100%

ตอนที่ 5

กระแสดราม่า

100%

-------------------------

//สายฟ้าเป็นไรมากป่ะ//

มาอีกแล้วจ้า! มาอีกแล้วววววว แอดขอสารภาพเลยว่าตอนดูคลิปน้ำตาแอดไหลแบบหยุดไม่อยู่ หดหู่ใจเหลือเกิน ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะใจคอโหดร้ายจนไม่หลงเหลือความเป็นคน

เอาเป็นว่าดูกันเอาเองแล้วก็ตัดสินใจให้ดีกว่าใครกันแน่ที่เลวร้าย คลิปนี้มีพลเมืองดีถ่ายไว้ได้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

#แนบคลิปวิดีโอ

ช็อกโกแลตบานาน่า : อื้อหือ คนรักหมาอย่างผมรับไม่ได้อย่างแรง ตอนแรกก็เฉย ๆ เพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่ถึงขั้นทำแบบนี้กับสัตว์ผมว่าจิตไม่ปกติแล้วนะครับ

เพชร กะรัตเพชร : แบบนี้เราสามารถแจ้งความหรือหน่วยงานไหนได้ไหม เขามีกฎหมายคุ้มครองสัตว์อยู่หนิ กล้าทำได้ไง

เปาบุ้นจิ้นชอบกินไข่เต่า : ลูกหมา!!! เหี้ยค่ะ เหี้ยมาก เหี้ยเลย ในหัวมีแต่คำว่าเหี้ย วอนแอดมินเปลี่ยนชื่อเพจเถอะค่ะ ได้โปรดใช้ชื่อว่า "สายฟ้ามึงเป็นเหี้ยไรมากป่ะ พ่อแม่ไม่รักหรอ" ทีเถอะค่ะ กับสัตว์มึงก็ไม่เว้นไอ้เวรตะไล

อิง ภัทรธิดา : เรื่องพี่ซันดูเบาไปเลย

ลิน เมษายน : ฉันว่าเข้าเค้าแล้วแหละ ที่ว่าหมอนี่ใส่ร้ายพยายามทำให้ซันดูเป็นคนไม่ดี ก็ดูนิสัยมันดิ

วิล คเชนทร์ : แค่นี้ก็ดราม่า ลูกหมามันไม่ตายสักหน่อย

ชีพ ชีวา : คนเรามันก็ผิดพลาดกันได้ป่ะ ด่าคนอื่นเหมือนตัวเองไม่เคยทำผิด

แทค ชาติไทย : เรื่องแค่นี้เอง อย่างว่าแหละคนไทยชอบดราม่า นิดหน่อยก็ไม่ปล่อยผ่าน

--------

"นิดหน่อยบ้าอะไรล่ะ"

ซุปไก่เผลอพูดออกมาอย่างลืมตัว นั่งไล่อ่านคอมเมนต์เรื่อย ๆ หลัง ๆ เริ่มมีคนเข้ามาเมนต์แบบไม่สนโลกราวกับเข้าข้างสายฟ้า

"จ้างมาเมนต์เปล่าวะ หรือว่าคิดกันแบบนี้จริง ๆ"

ถึงอย่างนั้นก็มีคนเข้าไปต่อว่าคอมเมนต์พวกนั้นแทนแล้ว ด้วยความที่เป็นเพจสาธารณะยอดคนดูจึงเยอะจนเธอตกใจ ยอดไลก์พอ ๆ กัน และยอดแชร์ปาไปหนึ่งหมื่นกว่า

ซุปไก่กดออกจากเพจแล้วเข้าไปดูในชุมชนหมูติดปีกต่อ ในนี้วุ่นวายไม่เปลี่ยน เลื่อนลงเห็นแต่คลิปลูกหมาที่ถูกแชร์มา หลายโพสต์เรียกร้องให้ผู้ดูแลออกมาชี้แจงเรื่องรับสินบนว่าจริงหรือไม่ แล้วแท็กพวกที่เคยออกมาโพสต์แฉพี่ซันให้ออกมาพูดความจริงว่าเคยโดนพี่เขากระทำหรือถูกจ้างมาทำลายชื่อเสียงกันแน่

ตอนนี้ลมกำลังเปลี่ยนทิศ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาแสยะยิ้มสะใจ พอเห็นพี่ซันมองเธออยู่ก่อนแล้วก็ค่อย ๆ หุบยิ้ม คันยุบยิบที่แก้มทั้งสองข้าง เกิดจะเขินอายจึงก้มหน้าหลบสายตามือก็กดออกจากแอปพลิเคชัน ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอนั่งรอพี่ชายเงียบ ๆ ครึ่งชั่วโมงของพี่ไม่มีจริงกว่าจะวางมือก็ปาไปทุ่มกว่า

"ไปกินข้าวด้วยกันก่อนดิแล้วค่อยกลับ" เฮียตุ๋นเอ่ยชวนมือก็เช็ดทำความสะอาดขาให้รุ่นน้อง

"ได้พี่ ผมขอเลี้ยงนะครับ"

"เออ เอาไงก็เอา แต่น้องกูกินเยอะหน่อยนะ มันกินทีเหมือนเครื่องสูบอาหาร"

"ไม่มีปัญหาครับ"

.

.

.

ซุปไก่จำได้ว่าเคยนั่งกินข้าวด้วยกันสามคนแบบนี้มาแล้วหนึ่งครั้ง ที่ร้านดีร้านเดิมของพี่ชายนั่นเอง อาหารถูกสั่งมาหลายอย่างและถูกสั่งเพิ่มเรื่อย ๆ เพราะแต่ละคนกินกันเก่งมาก

ซันนี่ไม่อยากเชื่อสายตาว่าผู้หญิงตัวบางจะกินเยอะขนาดนี้ ปกติเห็นแต่กลัวอ้วนบ้างล่ะ กินคลีนบ้างล่ะ ไขมันเยอะบ้างล่ะ โดยเฉพาะน้องสาวของเขาอาการหนัก กลัวหุ่นไม่สวยเพราะเพื่อนแต่ละคนหุ่นดีกันทั้งนั้น ทั้งที่ิอยู่ในวัยเจริญเติบโตอย่างเต็มที่แท้ ๆ ค่านิยมของสังคมที่เชิดชูพวกบิวตี้สแตนดาร์ดช่างน่ากลัว

"เอาไรอีก" เฮียตุ๋นถามน้องสาว

"เอานี่กับนี่เพิ่มได้ไหมอ่า"

"ป้าครับ!"

"จ้า!"

"ขอยำหมูยอกับไข่ปลาหมึกทอดเพิ่มหน่อยครับ"

"ได้ลูก รอแป๊บนึงนะ" ป้าเจ้าของร้านง่วนอยู่กันทำอาหารเสิร์ฟลูกค้าโต๊ะอื่นขานตอบ

"กินเยอะ ๆ"

ซุปไก่ยิ้มให้เฮียตุ๋น เอียงหัวอ้อนเหมือนลูกแมว ขี้บ่นที่หนึ่งนะคนนี้แต่รักน้องสุดจะบรรยาย สายตาอ่อนโยนต่างจากมองคนอื่นที่จะดุดันหน่อย ตามสไตล์คนจริงจัง

"อร่อยไหมคะพี่ซัน กินเยอะ ๆ เลยนะไม่ต้องเกรงใจ" จอมทะเล้นตักต้มแซ่บใส่ถ้วยใบน้อยให้รุ่นพี่ เสียงหวานน่าหยิกให้แขนเขียวนักเชียว

"แกน่ะสิควรเกรงใจ มื้อนี้เจ้านี่เป็นคนจ่าย" เฮียตุ๋นจับหัวทุยโยกไปมา

"อ๋อ งั้นก็ต้องเต็มที่ไปเลยสิเฮีย กินฟรี ๆ"

"ตลกแดกฉิบหาย"

ซันนี่ยกยิ้ม ขบขันสองพี่น้อง หากแต่คิ้วเข้มได้รูปหลุดขมวดเล็กน้อย มองรุ่นน้องต่างคณะเห็นภาพของน้องแยมส้มซ้อนทับ มีความเหมือนกันจริง ๆ พยายามมองข้ามแล้วแต่ก็อดรู้สึกไม่ได้อยู่ดี

"พี่มีพี่น้องกี่คน" เขาถามเฮียตุ๋น เผื่อจะใช่...

"หืม? ใคร ๆ ก็รู้ว่ากูมีน้องสาวแค่คนเดียว มึงก็รู้หนิถามทำไม มีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าครับไม่มีอะไร ผมแค่ลืม"

"มีแค่คนเดียวกูก็จะตายห่าแล้ว ถ้ามีน้องเพิ่มอีกคนกูคงต้องขายไตเลี้ยงพวกมัน"

"เกินไปเหอะ! ถ้าเลี้ยงไม่ไหวเค้าไปหางานทำก็ได้นะ เค้ารู้เค้าเป็นภาระชิ้นใหญ่ที่คอยถ่วงความเจริญของเฮียไว้" ซุปไก่ตีหน้าเศร้า น้ำเสียงน้อยใจเต็มประดา อารมณ์มาเต็มชนิดที่ว่าอีกนิดน้ำตาไหลอาบหน้า

"แสดงพอยัง ถ้าพอแล้วก็กินต่อ"

"โหยไรอะ ไม่หนุกเลย"

"แกควรซิ่วไปเรียนการละครดีกว่านะ เอาไหมเดี๋ยวทำเรื่องให้"

"แงงงงง ไม่เอา เค้าออกจะใสซื่อบริสุทธิ์" ซุปไก่ทำหน้าบ้องแบ๊ว กระพริบตาปริบ ๆ ให้ดู

"มึงดูมันนะไอซัน แสบขนาดไหน ทุกวันนี้กูต้องฝึกสกิลเพื่อให้รู้ทันมัน มึงก็อย่าไปหลกกลนะ"

"น่ารักดีออกพี่" แต่ตลกมากกว่า คำหลังซันนี่ไม่ได้พูดออกไป

คนถูกชมยิ้มจนแก้มอูม ทั้งเขินอายทั้งดีใจ อยากให้คนอื่นเห็นโมเมนต์แบบนี้จริง ๆ เขาไม่ใช่คนซับซ้อนอะไรเลยนะเนี่ย ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ถึงอย่างนั้นออร่าความเป็นคนมีอันจะกินก็เปล่งประกายไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไร

.

.

.

อิ่มจังตังค์อยู่ครบ สองพี่น้องตีมือกันเพราะอิ่มจนพุงกาง ยืนรอเจ้ามือไปจ่ายเงินเพื่อที่จะได้กลับร้านพร้อมกัน ซุปไก่ยิ้มไม่หุบมีความสุข กับข้าวอร่อยและยิ่งอร่อยกว่าเดิมเมื่อมีคนหล่อนั่งเป็นอาหารตา หัวใจดวงน้อยฟูฟ่องหมายมั่นจะเก็บไปฝันหวาน

คลั่งไคล้เขาขนาดนั้นน่ะคิดดู

"กลับเลยไหม ฝากไปส่งไอ้เจ้านี่หน่อยสิ" เฮียตุ๋นจัดแจง สามทุ่มแล้วไม่อยากให้น้องสาวกลับบ้านคนเดียว

"ได้ครับ" ส่วนคนนี้ก็ไม่เคยปฏิเสธ

"ขอบใจว่ะ ไว้กูเลี้ยงข้าวมึงคืน"

ซันนี่พยักหน้าขณะที่ซุปไก่ล่องลอยไปยังที่แสนไกล จินตนาการถึงเรื่องลามกขณะนั่งรถไปกับพี่เขา ว่าก็ว่าเถอะเธออยากลองดูด... เลียบางสิ่งที่สงบนิ่งอยู่ภายในกางเกง

เธอเป็นแบบนี้แหละ จริง ๆ เป็นคนทะลึ่งตึงตังกว่าภาพลักษณ์ที่เห็นมาก เป็นผู้หญิงแปลก ๆ ที่ชอบทำเรื่องแปลก ๆ ไปวัน ๆ กระนั้นก็หื่นมากหากเจอคนที่ตรงใจ เธอสามารถจินตนาการได้เป็นวัน ๆ ว่ากำลังทำเรื่องอย่างว่านั้นกับเขา

นั่งเหม่อมองไปนอกรถ ร่างกายร้อนวูบวาบ หน้าใสแต่นิสัยไม่ใสเหมือนใบหน้า ซุปไก่อยากกินรุ่นพี่

อยากมาก...

---------------------

100%

Tbc.