คุณพระอาทิตย์ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ตอนที่ 1

ล็อกเป้าหมาย

50%

--------------------

"ฉันล่ะกลัวแกจริง ๆ"

"ไหงงั้นอะ"

"ก็เวลาแกอยากรู้เรืื่องอะไรแกจะมุ่งไปทางนั้นอย่างเดียวไง กับการเรียนไม่เห็นตั้งใจแบบนี้บ้าง"

ซุปไก่ยิ้มขำ หูฟังเพื่อนพูด ขณะที่ตามองหน้าจอส่วนมือก็พิมพ์ข้อมูลที่หามาได้ลงไป เกิดมาเป็นจอมสอดรู้สอดเห็นก็ต้องมืออาชีพกันหน่อย

"ก็ว่าไป อันนี้มันสนุกกว่าการเรียนนี่นา หรือว่าแกเชื่อที่ในหมูติดปีกเขาว่ากัน"

"ไม่รู้ดิ ไม่เคยเจอกับตัวเอง ยังตัดสินไม่ได้หรอก"

"ใช่ไหมล่ะ คนเราไม่ควรตัดสินใครง่าย ๆ"

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ปรางทิพย์ หรือ ชีส เองก็อยากรู้เช่นกัน ฉะนั้น... เต็มที่ไปเลยเพื่อน

ความขยันถ้าเอาไปใช้ให้ถูกทางคงกลายเป็นอัจฉริยะ แต่เพราะเรื่องชาวบ้านมันสนุกซุปไก่เลยไม่รู้สึกเบื่อ ส่วนเรื่องเรียนก็พอถูไถ พ่อกับแม่ไม่เคยคาดหวังเธอเลยรู้สึกไม่กดดันเหมือนคนอื่นเขา

ช่วงนี้หมกมุ่นกับรุ่นพี่คนหนึ่ง ชื่อของเขาคือ อหัสกร ที่แปลว่า พระอาทิตย์ แถมชื่อเล่น ซันนี่ ก็ยังแปลว่าแสงแดดของพระอาทิตย์อีก แต่พี่เขาอนุญาตให้คนทั่วไปเรียกได้แค่ ซัน เท่านั้นนะ

เรียนอยู่ปีสาม คณะบริหารธุรกิจ เป็นทายาทคนรองของท่านเจ้าสัวจักรวาลกับคุณหญิงพันดารา พี่ชายคนโตชื่อ วินดี้ และมีน้องสาวคนเล็กชื่อ เรนนี่

ตระกูลมาเฟียใหญ่ผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์มากที่สุดในประเทศ และร่ำรวยจากการทำการค้าทุกรูปแบบ เป็นหนึ่งในผู้ขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจ สำคัญขนาดที่ว่าไม่มีใครกล้าต่อกร

ฉะนั้นข่าวลืออาจเกิดจากความอิจฉาของกลุ่มคน หรือเกิดจากนิสัยจริง ๆ ของเจ้าตัวก็เป็นได้ ทั้งนี้ซุปไก่จึงต้องพิสูจน์ให้ความจริงปรากฎ

.

.

.

"แกเลิกทำแบบนี้เหอะ"

"ทำไมล่ะ"

"มันเนียนตรงไหนก่อน"

"มันได้ก็แล้วกันน่า"

เริ่มแรกของทุกภารกิจที่ซุปไก่ทำเหมือนกันคือการปลอมตัวไปแอบดูหน้าค่าตาของเป้าหมาย

แล้วยิ่งอยู่คณะข้างกันยิ่งไปมาสะดวก หลังจากเลิกคลาสเพื่อพักกลางวัน จอมแสบก็หยิบวิกผมยาวสลวยออกมาให้เพื่อนรักใส่พร้อมหมวกไปจ่ายตลอดของแม่ ส่วนตัวเองใช้วิกผมหยิกยาวประบ่าพร้อมสวมแว่นสายตาเพื่ออำพรางใบหน้าจริง

เนียนไม่เนียนไม่รู้ รู้แค่ว่าทำแบบนี้มาตลอดแล้วก็ไม่เห็นมีใครจับได้ นิสัยนี้เริ่มมาตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมปลาย กระทั้งเข้ามหาวิทยาลัย เป็นปีหนึ่งใส ๆ ก็ยังเอามุขนี้มาใช้

ชีสเองก็ต้องคอยตามน้ำไปกับเพื่อนซี้ พาทำอะไรก็ทำแม้จะขัดใจแต่ก็ถือว่าลงเรือลำเดียวกัน

ปลอมตัวมานั่งกินข้าวในโรงอาหารของคณะบริหาร ตามข้อมูลที่ได้มารุ่นพี่คนนั้นมักจะมากินข้าวกับแก๊งเพื่อนที่นี่เป็นประจำ

"แกจะใส่แว่นดำทำไมเนี่ยชีส ถอดออก"

"ก็เดี๋ยวมีคนจำได้ไง"

"มันเยอะไป"

"โหย แล้วที่ทำอยู่ไม่เรียกว่าเยอะเลยมั้ง ทั้งหมวกทั้งวิกผมเนี่ย"

"เออ น่า... กำลังดี เอาแว่นเก็บ"

ความเจ้ากี้เจ้าการในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ชีสถอนหายใจเก็บแว่นตามคำสั่ง ไม่นานเป้าหมายก็ปรากฎตัว สองเพื่อนซี้อ้าปากตะลึงงันเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มเจ้าของข่าวลือ

เป็นอย่างที่ในชุมชนหมูติดปีกคุยกันจริงด้วยถึงเรื่องรูปร่างหน้าตา แม้จะมีีรูปถ่ายมากมายให้ไล่ดูแต่ก็ไม่สู้เห็นตัวเป็น ๆ

"หล่ออะไรขนาดนั้น" ชีสไม่รู้จะบรรยายภาพที่เห็นอย่างไรดี เช่นเดียวกับซุปไก่ที่กลืนน้ำลายแล้วกลืนน้ำลายอีก

"หุ่นนั่นโคตรจะเพอร์เฟค" วินัยในการออกกำลังกายน่ะสำคัญ ถึงชุดนักศึกษาจะบดบังแต่กว่าจะปั้นหุ่นแบบนั้นได้ไม่ง่ายเลย มองอย่างไรก็เซ็กซี่ชวนให้อยากลูบไล้ไปทั่วร่างกาย

"ใจเย็นนะซุป" เพราะรู้ว่านั่นน่ะสเปกของเพื่อนเลยไงล่ะ

"น่าเลีย..."

"ไอซุป! ไม่เอาาาา"

"อะ! เอ่อ โทษที เกือบสติหลุด"

เจอคนตรงไทป์เข้าให้สัญชาตญาณดิบเลยผุดขึ้นมา ซุปไก่น่ะไม่ใช่ผู้หญิงใส ๆ ทำเรื่องไร้สาระไปวัน ๆ อย่างที่ใครเข้าใจหรอกนะ นั่นมันก็แค่ฉากหน้า อย่าให้นิสัยจริง ๆ โผล่ออกมาเลยเดี๋ยวจะวุ่นวายเปล่า ๆ แค่นี้ก็วุ่นวายมากพอแล้ว

"จะเสียเรื่องไหมเนี่ย ล้มเลิกดีกว่าไหม เห็นความพังมาแต่ไกล"

"โอ๊ยแกก็ ไม่หรอกน่า"

จากนั้นทั้งสองคนหันกลับไปสนใจเป้าหมายกันต่อ เจ้าของข่าวลือนั่งลงที่โต๊ะห่างออกไปไม่ไกล ชาวแก๊งเองก็หน้าตาดีไม่แพ้กัน ทุกคนวางท่าน่าเกรงขาม ค่าความเป็นมิตรติดลบ

"นี่มันพวกนักเลงมีเทสหรือเปล่าเนี่ย" ชีสว่า พวกอันธพาลบ้านรวย หล่อร้ายกาจอะไรเทือกนั้น ยิ่งใหญ่ถึงขนาดทุกคนต้องก้มหน้าหลบตา

"ไม่แปลกที่ข่าวลือจะกระจายออกไปแบบนั้น" ซุปไก่จดบางอย่างลงไปในสมุดบันทึกเล่มเล็ก

แววตาดุดันแฝงไปด้วยความเหย่อหยิ่ง ร้ายกาจ และเย็นชา โดยเฉพาะหัวหน้าแก๊งที่ตวัดสายตามาสบกันเพียงชั่วครู่ทำเอาสาวเจ้าสะดุ้งตกใจรีบหลุบตาลงพัลวัน

"เกือบไปแล้ว ถูกจับได้หรือยัง" ซุปไก่ใจหาบวาบ แล้วดันนั่งหันหน้าเข้าหากันด้วยนะ

"แกก็อย่าจ้องมากนักสิ" ชีสเตือน พลอยกระสับกระส่ายว้าวุ่นใจตามไปด้วย

สองเพื่อนรักเนียนตักข้าวกิน มีแอบมองบ้างบางครั้งเพื่อเก็บข้อมูล แก๊งอันธพาลบ้านรวยก็ดูไม่ได้ระรานใครไปทั่ว พวกเขาซื้อข้าวมานั่งกินด้วยกันโดยไม่สนรอบข้าง แต่เป็นรอบข้างต่างหากที่สนใจพวกเขา มองแล้วซุบซิบกัน บ้างก็แอบถ่ายรูป พูดก็พูดเถอะถ้าเจอแบบนี้ทุกวันใครมันจะไม่หงุดหงิด

ซุปไก่จดบันทึกสิ่งที่เห็นเพื่อเอามารีเลทกับข่าวลือว่ามีความเกี่ยวโยงกันจริงหรือไม่

"จะไปซื้อผลไม้ แกเอาอะไรไหม" ชีสเลิกสนใจ หยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ออกมาถือไว้เตรียมลุกไปหาอะไรล้างปาก

"เอาโรตีก็ได้"

"ใส่ไข่ กล้วย ช็อกโกแลต เหมือนเดิมนะ"

"อาฮะ แต๊งกิ้วน้าาา"

วันแรกยังไม่สามารถตัดสินได้ทันทีหรอกนะ ซุปไก่ปิดสมุดบันทึกเก็บใส่กระเป๋าเป้ก่อนเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นแทน

-------------------

50%

Tbc.