ตอนที่ 5 - กระแสดราม่า 75%

ตอนที่ 5

กระแสดราม่า

75%

----------------------

"กลับดี ๆ น้า"

ซุปไก่โบกมือให้เพื่อนรัก ยืนดูรถมอเตอร์ไซค์แล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนเดินไปขึ้นรถรางเฉกเช่นทุกวัน บรรยากาศยามเย็นดูสบาย ๆ ไม่วุ่นวายเหมือนยามเช้า

โลกความเป็นจริงดูสงบสุขกว่าในโลกโซเชียลเป็นไหน ๆ เธอก้มมองลังเลว่าจะกดอัปโหลดคลิปตอนนี้เลยดีไหม ใจจริงอยากลงดึกกว่านี้หน่อยแต่กระแสกำลังร้อนต้องเร่งเติมเชื้อไฟให้รุกโชนยิ่งกว่าเดิม

สิ่งที่ซุปไก่ทำไม่ได้หวังให้พี่ซันมารับรู้ว่าเป็นเธอ ต่อให้หลังจากนี้สายฟ้าจะตามมาเจอแล้วจัดการเธอก็ไม่เป็นไร

สุดท้าย... ซุปไก่ก็ตัดสินใจกดโพสต์

//สายฟ้าเป็นไรมากป่ะ//

มาอีกแล้วจ้า! มาอีกแล้วววววว แอดขอสารภาพเลยว่าตอนดูคลิปน้ำตาแอดไหลแบบหยุดไม่อยู่ หดหู่ใจเหลือเกิน ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะใจคอโหดร้ายจนไม่หลงเหลือความเป็นคน

เอาเป็นว่าดูกันเอาเองแล้วก็ตัดสินใจให้ดีกว่าใครกันแน่ที่เลวร้าย คลิปนี้มีพลเมืองดีถ่ายไว้ได้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

#แนบคลิปวิดีโอ

และโพสต์ปักหมุดไว้อีกหนึ่งโพสต์

//สายฟ้าเป็นไรมากป่ะ//

ขอออกตัวก่อนนะคะว่าแอดนั้นมีความรักให้แก่คุณซันอย่างเต็มเปี่ยม ใครที่คิดว่าคุณซันของแอดเป็นคนไม่ดีก่อนกล่าวหาต้องมีหลักฐานนะคะ ไม่ใช่โพสต์ลอย ๆ ให้คนอื่นคล้อยตาม แล้วก็ฝากถึงพวกคนหัวอ่อนทั้งหลายว่าควรใช้วิจารณญาณเยอะ ๆ

ปล. ถ้าใครที่คิดว่ามีคลิปหลักฐานตอนคุณซันทำไม่ดีส่งมาให้แอดได้นะคะ แอดจะอัปลงแบบไม่ไว้หน้า เพราะเชื่อเหลือเกินว่าคุณซันไม่มีทางทำร้ายใคร

---------

เรียบร้อยเก็บมือถือใส่กระเป๋าผ้า ลงจากรถรางต่อด้วยรถเมล์ ฝ่ารถติดกว่าจะถึงก็หกโมงเย็นพอดี หิ้วท้องหมายมั่นจะกินข้าวเย็นกับพี่ชาย

มาถึงร้านก็พบว่าคนนั่งกันอยู่เต็มไปหมด เป็นพวกรุ่นน้องแล้วก็รุ่นน้องของรุ่นน้องอีกที ตั้งโต๊ะดื่มแอลกอฮอล์ ล้อมวงเล่นดนตรีแซวคนเดินผ่านไปมา ซุปไก่รู้จักอยู่บางคน ส่วนบางคนไม่รู้ว่าเธอเป็นใครก็เอ่ยแซว

"หวัดดีค่ะพี่หมิง" รุ่นน้องของพี่เสก (พี่เสกเป็นรุ่นน้องของเฮียตุ๋น และพี่เสกคนนี้ก็ยังเป็นรุ่นพี่ของพี่ซัน)

"ไม่เจอนานเป็นนักศึกษาแล้วเหรอเนี่ย" พี่เขาเดินมาคุยด้วย มีหันไปสั่งให้ทุกคนอย่าแซวเดี๋ยวเฮียตุ๋นลงมาแจกตีน

"จนจะปิดเทอมใหญ่แล้วพี่หมิง"

"ฮ่า ๆ ก็เพิ่งได้ดจอกันนี่หว่า แล้วเรียนอะไรล่ะ ได้ยินเฮียบ่นว่ายังชอบอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านเหมือนเดิม"

"แรงมาก แต่ก็นั่นแหละซุปทำเป็นงานอดิเรก แล้วก็เรียนมนุษยศาสตร์ค่ะ เอกอังกฤษ"

"เออดี ๆ ขอให้เรียนเก่ง ๆ เข้าไปข้างในไป เฮียติดลูกค้าอยู่แน่ะ"

ทักทายเสร็จก็เข้ามาข้างใน ลูกค้านั่งรอคิวสามสี่คน โดยมีบุ้งประจำอยู่เคาน์เตอร์เช่นเดิม

"ไงบุ้ง วันนี้คนเยอะจัง" แวะทักทายก่อนขึ้นไป

"ส่วนใหญ่มาสักลายเล็ก ๆ กันน่ะ เฮียเจ็งกับพี่ลี่ไม่ได้หยุดมือเลย แต่สักรอบนี้เสร็จก็ปิดร้านแล้ว ส่วนเฮียตุ๋นอยู่ข้างบน"

"ขึ้นไปหาได้ไหมอะ"

"ได้มั้งนะ ลูกค้าคนเดียวกับเมื่อคราวที่แล้ว พี่ซัน...ซุปรู้จักไหม"

"อ๋อ งั้นไม่เป็นไร พี่เขาใจดี"

บุ้งทำหน้าขยาดโบกมือให้ซุปไก่ขึ้นไปได้ เอาอะไรมามองว่าคนคนนั้นใจดี แค่พี่เขาปรายตามองมาก็ขนลุกซู่ทั้งตัว

.

.

.

"เดี๋ยวสองทุ่มพักหาข้าวแดก ยังไงวันนี้ก็ไม่เสร็จ ค่อย ๆ ทำไปแล้วกัน ว่างเมื่อไหร่ก็มาต่อ"

"ฝีมือพี่ดีมาก"

"แหงสิ กูฝึกมาตั้งแต่สิบหกเชียวนา เริ่มทำงานหาเงินได้ตอนยี่สิบสอง ตอนนี้ก็หกเจ็ดปีละ ฝีมือก็ต้องเก่งขึ้นตามเป็นธรรมดาเปล่าวะ"

"เพราะแบบนี้ไงคนถึงจองคิวข้ามปีเพื่อที่จะได้สักกับพี่"

"เออดิ ขนาดกูฉวยโอกาสคิดค่าสักแพง ๆ เผื่อพวกแม่งจะเปลี่ยนใจแต่ก็นั่นแหละจองกันเหมือนเดิม ดี...กูจะได้เอาเงินมาเลี้ยงน้องกู พักนี้แม่งใช้เงินเก่งฉิบหาย"

"น้อง... อ๋อ คนนั้นที่ดูเอ๋อ ๆ หน่อย"

"ปากเหรอนั่น เห็นแบบนั้นมันเป็นเด็กฉลาดนะเว้ย ฉลาดในเรื่องไม่เป็นเรื่องแต่ก็ถือว่าฉลาด"

เฮียตุ๋นพูดคุยกับซันนี่รุ่นน้องหน้าตาดีมือก็สรรสร้างผลงานศิลปะบนท่อนขาข้างขวา ด้วยความเป็นลายสักขนาดใหญ่รอบทั้งขาจึงต้องใช้เวลาในการเก็บรายละเอียด ฉะนั้นกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ยังต้องมาพบปะกันอีกหลายครั้ง

ก๊อก ก๊อก

"เฮียยยย ซุปเอง ขอเข้าไปนะ"

พอได้ยินเสียงเฮียตุ๋นถึงกับถอนหายใจออกมา หยุดกิจกรรมที่ทำอยู่พลางเงยหน้ามองรุ่นน้อง

"ตัวป่วนมาละ"

ซุปไก่เปิดประตูเข้ามา ร่างสมส่วนเดินดุ๊กดิ๊กทำเป็นเหนียมอายยิ้มเกร็งเห็นฟันขาวหมดทุกซี่

"สวัสดีค่ะพี่ซัน" ทักทายรุ่นพี่ต่างคณะ

พวงแก้วนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ แน่นอนว่าเฮียตุ๋นจับสังเกตได้จึงลุกขึ้นยืนไปบังสายตาแล้วดีดหน้าผากด้วยความหมั่นไส้

"มาทำไม เดี๋ยวนี้มาที่นี่บ่อยเกินไปแล้ว" ถามเสียงดุ

"โว๊ะ! มาทีไรก็พูดแต่คำนี้ตลอดเลย ทำไมล่ะ ซ่อนใครไว้หรือไง บ้านช่องไม่กลับมันน่าสงสัยนะเฮีย"

"ติดงานโว้ย แกนี่ชักเป็นเอามาก"

"มีแฟนก็บอกมีแฟนดิ ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"เอ๊ะ! ไอ้เจ้านี่ ไม่มีก็คือไม่มีสิวะ สรุปมาทำไม"

"มากินข้าวด้วย"

"อ่อ... พอดีเลย แต่รอก่อนขอเฮียเก็บงานอีกสักครึ่งชั่วโมง"

"โอเค ตามสบาย"

ซันนี่มองน้องสาวของรุ่นพี่ จู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นอย่างน่าประหลาด บางมุมก็เหมือนน้องแยมส้มที่เจอเมื่อวันเสาร์...

เธอเดินเข้ามาดูผลงานใกล้ ๆ คนจมูกดีได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ยิ่งขมวดคิ้วเพราะมันคือกลิ่นเดียวกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาไม่เคยลืมความเร้าร้อนนั้นได้เลย แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะไปผับเดิมซ้ำ ๆ เพื่อตามหาเธอน่ะนะ

"สวยนะคะเนี่ย พี่ซันชอบสักเหรอคะ"

คนเราก็มีบางมุมที่คล้ายกับคนอื่นในบางท่วงท่า ส่วนน้ำหอมก็คงหาซื้อได้ทั่วไป เขาไม่ควรคิดเยอะแล้วเอาใครต่อใครมาปนกัน คนตรงหน้าเป็นเพียงแค่หญิงสาวที่ดูไม่มีพิษมีภัย หน้าตาออกจะซื่อบื่อหน่อย ๆ และดูจะเป็นน้องจอมวุ่นวายที่พี่ชายรักมาก ปากบ่นแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู

"อืม ยิ่งได้ช่างฝีมือดียิ่งชอบ"

"ถ้าตรงนี้เสร็จมีแพลนจะสักตรงอื่นอีกไหมคะ"

"ว่าจะสักที่หลังต่อ"

"โอ้ว ต้องเท่มากแน่ ๆ ซุปรอดูเลย" พูดจบก็ยกนิ้วโป้งให้สองข้าง ยิ้มแฉ่งจนเฮียตุ๋นต้องกระแอมขัดจังหวะ

"ไปนั่งรอที่ห้องทำงานไป"

"ไม่เป็นไรเฮีย เค้าขอดูด้วย"

"เกะกะ ขยับออกไปไกล ๆ"

ซุปไก่มุ่ยหน้าขยับถอยห่างจากนั้นก็แยกแอบเขี้ยวใส่ ก่อนเดินไปนั่งโซฟาติดกับประตูพร้อมหยิบมือถือขึ้นมาเล่นไม่สนใจอะไรอีก

---------------------------

75%

Tbc.