บทที่ 3

ขณะเดียวกัน ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ออกมาจากห้องประชุมหลังจากที่ประชุมกับบรรดาผู้ถือหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเห็นพนักงานหญิงของบริษัทกำลังคุยและหัวเราะกับโทรศัพท์ของพวกเธอ

พวกเธอกล้าละจากงานของพวกเธอในเวลางานเหรอ? ลิลี่เดินเข้าไปหาพวกหล่อนและตั้งใจจะตำหนิ แต่ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าพวกหล่อนกำลังดูวิดีโออยู่ และคนที่อยู่ในวิดีโอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแดร์ริล!

“มอเตอร์เพื่อนรัก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะแก้แค้นให้แกแน่นอน…”

ในวีดิโอ แดร์ริลกำลังปลอบใจมอเตอร์ไซค์ของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“ฮ่าๆ ผู้ชายคนนี้ตลกชะมัด เขาเป็นใครนะ?”

“เธอไม่รู้จักเหรอ เขาคือสามีของคุณลินดันไง”

“อะไรนะ? เธอหมายถึงเศษขยะแดร์ริลนั่นน่ะเหรอ? งั้นที่ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์นั่น…”

กลุ่มหญิงสาวกำลังซุบซิบกันสนุกปาก หนึ่งในพวกเธอยืนขึ้นและล้อเลียนแดร์ริล “ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะรู้เรื่องนี้นะ รู้ไหมวันนี้ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ฉันได้ยินแดร์ริลพูดว่าเขาจะซื้อคำสรรเสริญจากคริสตัลให้คุณลินดัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันตลกมากเลย!”

“ใช่ ๆ ดูสิเขาเซ่อซ่าขนาดไหน เขาเศร้าใจเรื่องมอเตอร์ไซค์ของเขาที่พัง แต่คำสรรเสริญจากคริสตัลนั่นราคา 30 ล้าน เขาต้องทำงานกี่ชาติถึงจะได้มันมาล่ะเนี่ย!”

การสนทนาเป็นไปอย่างออกรสชาติจนกระทั่งมีคนหนึ่งในนั้นหันหลังแล้วสังเกตเห็นลิลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ อารมร์บนสีหน้าของพวกหล่อนเปลี่ยนไปทันที

“ขอโทษค่ะคุณลินดัน พวกเราจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้ค่ะ…”

ลิลี่กัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างมากที่จะไม่สนใจความอับอาย ต่อให้เธอเป็นผู้จัดการทั่วไป มันก็ยากที่จะห้ามไม่ให้อายจนหน้าแดงในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่ได้ออกไปทานมื้อกลางวัน เธอเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในออฟฟิศแทน มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะต้องร้องไห้ออกมา

ในขณะเดียวกัน แดร์ริลเดินกลับบ้านพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย เขาต้องไปงานเลี้ยงรุ่นในอีกไม่นาน เพราะฉะนั้นเขาจึงกลับไปที่บ้านเพื่อเปลี่ยนชุดก่อน

แรกเริ่ม แดร์ริลนั้นกำลังอารมณ์ดี แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าบ้าน เขาได้รับการต้อนรับจากซาแมนธาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา และมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก

“แดร์ริล มาได้เวลาพอดี มานี่ซิ”

แดร์ริลอาศัยอยู่กับครอบครัวนี้มาถึงสามปีเต็ม ความกลัวที่เขามีให้ซาแมนธานั้นมีมากเสียเหลือเกิน

“แดร์ริล ไปเก็บข้าวของ แกจะต้องไปทำเรื่องหย่าพรุ่งนี้แล้วออกจากที่นี่” ซาแมนธากล่าวเสียงเย็น

“แต่คุณนายครับ...ผมรักลิลี่ด้วยใจจริงนะ…” แดร์ริลกล่าวพร้อมกับศรีษะที่ก้มต่ำลง ตลอดสามปีที่ดูแลบ้านนี้มา มันเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเขาเริ่มปันใจให้ลิลี่

ซาแมนธาตบลงไปที่โต๊ะเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาแดร์ริล “แกรักลูกสาวฉัน? แกมีสิทธิ์อะไรไปรักเธอ? ฉันทนแกมาสามปี แกทำอะไรได้บ้างนอกจากงานคนใช้ในบ้าน? คนอย่างแกจะเหมาะสมกับลูกสาวฉันได้ยังไง? แกรู้ไหมว่ามีผู้ชายกี่คนที่แย่งกันเพื่อที่จะอยู่กับลูกสาวฉัน? แอชตัน อดาจิโอ้ เพิ่งจะโทรมาและบอกฉันว่า ตราบใดที่ฉันมอบลูกสาวให้เขา เขาจะจ่ายค่าสินสอด 20 ล้านบาทให้ทันที”

สินสอด 20 ล้าน? แดร์ริลยิ้มออกมาจาง ๆ แอชตันเป็นญาติห่างในตระกูลดาร์บี้ เขาเป็นลูกชายของป้า เงินทุนทั้งหมดที่บริษัทของแอชตันมี ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลดาร์บี้ทั้งสิ้น แดร์ริลได้ตระกูลของเขามาอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว ภายใน 24 ชั่วโมง แอชตัน อดาจิโอ้ จะไม่เหลืออะไรเลย แล้วเขาจะเอาเงิน 20 ล้านมาจากไหน?

“คุณนาย ผมจะไม่ไปจากที่นี่ ผมจะยอมรับการหย่า แต่ก็ต่อเมื่อลิลี่บอกผมต่อหน้าเท่านั้น” แดร์ริลกล่าวจบ เขาหันหลัง แล้วเดินออกจากบ้านไป

“แกกล้าดียังไง! กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!” ซาแมนธากระทืบเท้าด้วยความโมโห และพยายามวิ่งตามแดร์ริลด้วยรองเท้าส้นสูง แต่เขาก็เดินออกไปไกลแล้ว

ในคืนนั้นเอง ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานทั้งวัน วิดีโอของแดร์ริลนั้นดังไปทั่วทั้งบริษัท มันทำให้เขากลายเป็นตัวตลก

ลิลี่หายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ออกมาจากออฟฟิศ “เอาล่ะ พวกเธอสามารถกลับได้แล้ว” ลิลี่กล่าวกับพนักงานของเธอ

“คุณลินดันคะ มีพัสดุส่งมาถึงคุณค่ะ” พนักงานฝ่ายต้อนรับนำกล่องมาส่งให้ลิลี่

ทันทีที่เห็นกล่อง กลุ่มคนทั้งหมดก็ส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ มัน...มันไม่ควรจะหรูหราขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่กล่องพัสดุถึงต้องเลี่ยมทองมาด้วย?

“ว้าว นี่มันกล่องพัสดุแบบไหนกันเนี่ย?”

“จริงด้วยค่ะ คุณลิลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นกล่องพัสดุเลี่ยมทองเลย!”

“แน่นอนว่าต้องเป็นของขวัญจากใครบางคน เปิดมันแล้วดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นกันเถอะค่ะ คุณลินดัน”

ถึงแม้ว่าลิลี่จะคอ่นข้างเข้มงวดในที่ทำงาน แต่เธอก็ยังคงความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกพนักงานของเธออยู่ ทุกคนล้วนสงสัยเกี่ยวกับกล่องใบนี้ ดูเหมือนกับว่าทั้งออฟฟิศจะมามุงรอบ ๆ เธอคนเดียว

ตัวลิลี่เองก็สงสัยไม่แพ้คนอื่น เธอไม่เคยสั่งซื้อของออนไลน์ งั้นเจ้ากล่องพัสดุนี่มาจากไหนกัน? เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังตื่นเต้น ลิลี่เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปิดกล่องพัสดุออก

ในเวลาแทบจะทันที ทุกคนพลันตะลึงงัน ทั้งห้องเงียบลงจนต่อให้มีเข็มตกพื้นก็ยังได้ยินเสียง และเมื่อเวลาผ่านไปสิบวินาที ทุกๆคนก็พลันฮือฮากันเกรียวกราว

“นี่...นี่มัน...คำสรรเสริญจากคริสตัล!?”

“เป็นไปไม่ได้! ส้นสูงที่ทั้งโลกมีมันอยู่แค่ 99 คู่ และขายในราคา 30 ล้านบาท คำสรรเสริญจากคริสตัล คู่นั้นน่ะเหรอ!?”

“มันสวยมาก ๆ เลย! คุณลิลี่คะ คุณช่างเป็นหญิงสาวที่โชคดีจริง ๆ!”

เสียงพูดคุยดังขึ้นท่ามกลางพวกหล่อน แต่ลิลี่กลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ! เธอหลงไหลในรองเท้าส้นสูงคู่นี้มาหลายปี การมองปราดเดียวก็ทำให้เธอมั่นใจได้แล้วว่านี่มันคือของจริงแน่นอน!

นี่มันเป็นไปได้ยังไง! ลิลี่ถอยหลังด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า หรือว่า...หรือว่าแอชตันขายบริษัทของเขา เพื่อซื้อรองเท้าคู่นี้ให้เป็นของขวัญแก่เธอ? ความคิดนั้นทำให้เธออบอุ่นหัวใจ ถ้าเธอใส่คำสรรเสริญจากคริสตัลคู่นี้ไปที่งานรวมญาติล่ะก็ เธอต้องเป็นที่ฮือฮาไปทั้งงานแน่

***

เมืองตงไห่ ฟลอเรีย KTV

KTV หรือคาราโอเกะแห่งนี้เป็นหนึ่งในศูนย์ความบันเทิงที่โด่งดังที่สุดในเมืองตงไห่ มีกำลังซื้อขายมาก ใครก็ตามที่มายังที่นี่ล้วนเป็นคนดัง ทางเข้าของที่นี่คราคร่ำไปด้วยรถยนต์หรูมากมายของพวกเขา นี่คือที่ ๆ แดร์ริลจะมาเข้าร่วมงานเลี้ยงรุ่นมัธยมปลายของเขา

แดร์ริลขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันใหม่มา เขาผิวปากเป็นทำนองในขณะที่เขาจอดรถของเขาที่ทางเข้า เขาอยากจะซื้อรถยนต์ แต่เขามอบบัตรประชาชนให้หัวหน้าตระกูลไปแล้ว เขาจึงซื้อได้แค่มอเตอร์ไซค์ในตอนนี้ เขากำลังจะได้เจอเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมัธยมปลายในอีกไม่นาน เขาตื่นเต้นมากทีเดียว

แต่ในขณะที่เขาจอดรถตรงที่จอดอยู่นั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียงเสียงผิวปากอันเร่งรีบ

“หลบไปไม่ได้รึไง?! นายขี่แค่มอเตอร์ไซค์โทรม ๆ นั่น แต่นายจะยึดที่จอดรถทั้งหมดนั่นเนี่ยนะ?” รถ BMW ซี่รี่ส์ 5 ได้มาหยุดจอดข้าง ๆ คนขับได้โผล่หัวออกมาจากทางหน้าต่างและตะโกนเรียกแดร์ริล

ชายคนนั้นและแดร์ริลสบสายตากัน แล้วทั้งคู่ก็ต้องประหลาดใจ!

“หัวหน้าห้อง!?” แดร์ริลกล่าวแล้ววิ่งไปที่รถของเขา ผู้ชายในรถคันนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากหัวหน้าห้องของแดร์ริลสมัยมัธยมปลาย คลิฟฟอร์ด คอนเวย์

“แดร์ริล? เกิดอะไรขึ้นกับนาย?” คลิฟฟอร์ดลงมาจากรถของเขา แล้วมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของแดร์ริลก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็รีบเดินเข้าไปในคาราโอเกะ

แดร์ริลเรียกเขาอีกครั้งด้วยความรู้สึกอึดอัด หวังจะเริ่มบทสนทนากัน แต่คลิฟฟอร์ดไม่มีทีท่าว่าจะยอมรับเขา ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องคาราโอเกะที่จองไว้ทีละคน เพื่อนร่วมห้องที่เหลือล้วนมาถึงก่อนกันหมดแล้ว พวกเขาพลันหันหน้าไปทางประตูเมื่อเห็นว่าพวกเขามากันแล้ว

“หัวหน้าห้องเดี๋ยวนี้หล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? นายเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง!”

ทั้งห้องเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเมื่อพวกเขามาถึง พวกเขาเข้ามาห้อมล้อมคลิฟฟอร์ด

คลิฟฟอร์ดสวมชุดสูท และมันก็ดูมีราคาแพง ที่สำคัญที่สุด เขากำลังถือกุญแจรถ BMW ไว้ในมือ

ในขณะเดียวกัน แดร์ริล ผู้ถูกไล่ออกไปนอกวง สวมชุดที่ไม่มีอะไรดูดีเลย ในมือของเขาถือกุญแจมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า รูปลักษณ์ของเขาดูไม่ต่างไปจากคนส่งของ ไม่มีใครสักคนที่สนใจเขาเลย มันช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดจริง ๆ

ยังไงก็ตามแดร์ริลไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น ดวงตาของเขาสอดส่องไปรอบ ๆ หลังจากไม่ได้เจอเพื่อร่วมห้องมาหลายปี เพื่อนร่วมห้องหญิงของเขาล้วนสวยขึ้นกันหมด และตำแหน่งสาวงามที่สุดในบรรดาคนทั้งหมด ไมว่าจะตอนไหน ยังคงเป็น จิเซลล์ ลินด์ท

จีเซลล์เป็นเทพธิดาประจำห้อง เธอมักจะใส่ยีนส์ที่เน้นสัดส่วนที่งดงามของเธอเสมอ ความงามของเธอไร้ผู้ต้าน

หลังจากไม่กี่ปีที่ไม่เจอจีเซลล์ ดูเหมือนตอนนี้เธอจะมีกลิ่นอายของความเป็นผู้ใหญ่ เธอมีบรรยากาศรอบตัวอันอ่อนโยน เธอสวมกางเกงยีนส์แนบเนื้อมางานเลี้ยงรุ่น แต่ก็เรียกสายตาคนที่ผ่านไปผ่านมาด้วยเช่นกัน

คลิฟฟอร์ดเองก็สังเกตเห็นจีเซลล์ แล้วเขาก็ถอนสายตาไม่ได้ทันที เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากถามออกไป “จีเซลล์ ทำไมเธอถึงน่าดึงดูดจัง เธอทำอะไรเหรอทุกวันนี้?”

ก่อนที่จีเซลล์จะได้ตอบออกไป สาว ๆ ข้าง ๆ เธอก็ชิงตอบก่อน “หัวหน้าห้อง นายไม่รู้เหรอว่าจิเซลล์กำลังจะได้เป็นดารา! เธอจะเซ็นสัญญากับบริษัทแพลตตินั่มเร็ว ๆ นี้!”

“โว้ว!”

ทั้งห้องฮือฮากันยกใหญ่ ใครเล่าในเมืองตงไห่จะไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทแพลทินัม? ดาราระดับแนวหน้ามากมายอยู่ภายในบริษัทนี้!

ด้วยความสัตย์จริง จิเซลล์เป็นหญิงสาวที่งดงาม และต่อให้เทียบกับดาราแนวหน้าทั้งหลาย เธอก็ไม่ได้ดูด้อยกว่าแม้แต่น้อยเลย

แดร์ริลพลันตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อได้ยินคนกล่าวถึงบริษัทแพลทินัมเมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ทั้งบริษัทนั้นจะเป็นของเขาทันที เมื่อคิดได้ดังนั้น แดร์ริลก็ยิ้มออกมาและเข้าไปหาจีเซลล์ เขาอยากนั่งข้างเธอเพื่อที่จะพูดคุยกันสักหน่อย แต่เมื่อเขานั่งลง เขาก็เห็นจิเซลล์ขมวดคิ้ว เธอมีท่าทีดูถูกเขาแล้วกล่าว “นายไม่นั่งตรงนี้ได้ไหม?”

“โอ้?” แดร์ริลค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ “มีใครนั่งตรงนี้แล้วเหรอ?”

“เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่อยากนั่งข้างนาย” จีเซลล์ตอบเสียงเย็น “แดร์ริล นายมางานเลี้ยงรุ่นมัธยมปลายของพวกเรานะ นายหาชุดที่มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง? มันดูโกโรโกโสไม่ใช่เหรอที่ใส่เสื้อผ้าอย่างกับขอทานแบบนี้?”