ตอนที่ 2

ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างยังจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แทบไม่ต่างจากวันแรกที่หล่อนจากไปอยู่โรงเรียนประจำเพื่อฝึกฝนเรื่องการเรือน

ครู่ต่อมา…

โมนาร์เดินมาอีกห้องที่อยู่ติดกัน หล่อนยกหลังมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ สามครั้งตามมารยาท

ครั้นเมื่อได้ยินเสียงขานรับของคนที่อยู่ข้างในจึงเอามือผลักบานประตูไม้มะฮอกกานีสีน้ำตาลเข้ามาในห้อง

“สวัสดีค่ะแม่… ”

โมนาร์กล่าวทักทายมารดา

“ยัยหนู… คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันนานโตเป็นสาวเชียวลูกแม่… ”

ซาร่าห์ที่ยังนอนทอดร่างเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน ขยับลุกขึ้นนั่งแล้วอ้าแขนสองข้างออกกว้าง โอบรับร่างบอบบางของลูกสาว โผเข้ามากอดทักทายด้วยความคิดถึง

“คิดถึงคุณแม่จัง… คุณแม่สบายดีนะคะ… ”

โมนาร์ค่อยๆ คลายกอด…

หลังจากกอดกันจนพอใจ เสียงใสเอ่ยถามพลางทรุดร่างลงนั่งที่ขอบเตียง

หล่อนอดไม่ได้ที่จะมองเรือนร่างสุดเย้ายวนของมารดาอย่างนึกชื่นชม

ซาร่าห์อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไม่ใช่เรื่องแปลก มันเป็นภาพที่โมนาร์เคยเห็นจนชินตาเพราะแม่ของหล่อนมีนิสัยชอบเปลือยกาย

เมื่อกี้ตอนกลับมาถึงบ้านแล้วเจอลุงแมกซ์ที่เป็นพ่อบ้าน ลุงแมกซ์บอกว่าเพิ่งเสร็จจากขึ้นมานวดให้กับแม่ของหล่อน

โมนาร์สังเกตเห็นผ้าปูที่นอนยับยู่แล้วอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผู้ชายคนไหนได้เห็นมารดาของหล่อนอยู่ในสภาพเรือนร่างปราศจากเสื้อผ้าคงอดใจไม่ไหว

ลุงแมกซ์ก็เช่นกัน…

แกเป็นผู้ชายทั้งแท่ง เมื่อถูกเรียกตัวมาใช้งานบีบนวดลุงแมกซ์ก็คงไม่นวดเพียงอย่างเดียว

โมนาร์เชื่อว่ามันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น แบบที่เขาเรียกว่า ‘เรื่องของผู้ใหญ่’ ยืนยันด้วยสภาพบนเตียงที่ยับยู่ หมอนกระจัดกระจายราวกับเพิ่งผ่านการสู้รบมาไม่นาน

โมนาร์จ้องมองเรือนร่างของมารดาอย่างนึกอิจฉาในความเลอโฉม

ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงวัยสี่สิบปีจะยังมีผิวพรรณที่เต่งตึงเปล่งปลั่งนวลเนียนจนเหลือเชื่อ

ปทุมถันของซาร่าห์อวบใหญ่เป็นทรงสวยงาม ถึงจะหย่อนคล้อยตามวัยแต่ก็เพียงเล็กน้อย แม้จะผ่านการมีลูกมาแล้วแต่ปลายหัวนมก็ไม่ดำคล้ำ ซึ่งคงเป็นเพราะว่าซาร่าห์มีผิวพรรณที่ขาวมาก

ซาร่าห์เป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเอง…

เรือนร่างแทบไม่มีไขมันส่วนเกินให้เห็น เอวคอดคล้ายรูปทรงของนาฬิกาทรายรับกับสะโพกผายและกลีบก้นกลมกลึงตึงแน่นดูเย้ายวนตาน่ามอง

“คุณแม่สวยจัง… ”

โมนาร์ชมออกมาจากใจ

“นึกยังไงมาชมแม่… ”

ซาร่าห์ยิ้มปลื้มกับคำชมที่ได้ยินมาเยอะจนรู้สึกชินชา

หากจะถามถึงเรื่องเคล็ดลับชะลอวัย หล่อนคงต้องขอบคุณนายใหญ่ของคฤหาสน์อย่างมาดามโรสซี่ผู้เป็นมารดาที่ช่วยสอนเคล็ดลับวิชาเพื่อจะครองความอมตะแห่งวัยสาวไว้ให้ยาวนานที่สุด

“ก็คุณแม่สวยจริงๆ นี่คะ… ”

โมนาร์กล่าวจากใจจริง

“หนูก็สวยนะจ๊ะ… สวยมากเลยจ้ะลูกแม่… แล้วตอนนี้ก็โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วย… ”

ซาร่าห์กวาดสายตาสำรวจเรือนร่างของลูกสาวคนเดียวด้วยความภาคภูมิใจ

โมนาร์สวยได้แม่ตาเต็มๆ ผิวพรรณขาวเนียนดูเปล่งปลั่งไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง

สามปีที่ไม่ได้เจอกัน…

ทำให้โมนาร์ในวันนี้กลายเป็นสาวงามผู้เลอโฉม ผิวพรรณของหล่อนเปล่งปลั่งขาวเนียนฉายประกายออร่าสะดุดตา

ในวัยสิบแปดฝน…

แลเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของความเป็นสาวที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าได้อย่างชัดเจน

สาวน้อยคนนี้มีสะโพก อก เอว ในแบบที่สวรรค์ประทานมาให้อย่างล้นเหลือ

“เอ่อ… แม่คะ… หนูอยากคุยกับคุณแม่เรื่องเรียนต่อ… ”

โมนาร์ถือโอกาสถามเรื่องสำคัญ…

ช่วงนี้เป็นระยะหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ตอนนี้เพื่อนๆ ที่เพิ่งเรียนจบวิชาการเรือนมาด้วยกันบางคนก็กำลังมองหาที่เรียนต่อ

แต่หลายคนต้องออกเรือนไปมีคู่ครอง จำต้องดำเนินชีวิตไปตามครรลองที่พ่อแม่วางเส้นทางเอาไว้ให้ ในยุคที่บทบาทของสตรียังคงมีความสำคัญอยู่แค่เพียงในบ้านในเรือนเท่านั้น

ส่วนการงานและเรื่องนอกบ้านถูกยกให้เป็นบทบาทหน้าที่ของผู้ชายเท่านั้น  

“ดีแล้วที่หนูถามเรื่องนี้… แม่มีเรื่องสำคัญกำลังบอกอยู่พอดี”

ซาร่าห์ตั้งใจเอาไว้ว่าจะบอกเรื่องนี้ในวันที่ลูกสาวเรียนจบวิชาการเรือนและมีอายุเกินสิบแปดปี

“เรื่องอะไรคะแม่… ”

โมนาร์แสดงท่าทางสนใจ

“แม่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้หนูเรียนต่อ… ”

“ทำไมคะ… ”

คิดอยู่แล้วเชียว… ไม่แปลกที่โมนาร์ไม่ได้แสดงอาการตกใจมากนัก

“เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ‘คูเปอร์’ เพิ่งเดินทางมาทาบทามสู่ขอหนูไปเป็นภรรยา… ”

“คูเปอร์… คนไหนคะแม่… ”

โมนาร์หรี่ตาครุ่นคิด…

หล่อนพยายามทบทวนความทรงจำ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหนสักแห่ง

“หนูจำวันนั้นได้ไหมจ๊ะ… วันที่คฤหาสน์จัดงานเลี้ยงวันเกิดคุณยายเมื่อสามปีก่อน ผู้ชายผิวเข้มคล้ำตัวใหญ่ๆ หน้าตามีหนวดเคราที่ขนเอาของขวัญมากมายมาให้คุณยายนั่นแหละคูเปอร์… ”