Part : เพื่อนเก่า

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เพื่อนเก่า

--------------------------------------------------------------------------

หลังจากที่เธอเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ และเกิดคิดบางอย่างขึ้นมาได้ก็เดินกลับมาหาสามีทั้งสองคนของเธอที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเอ่ยปากขอช่วยทำงานสำคัญนี้

“หนูช่วยสืบเองค่ะ หนูรู้จักกับน้องสาวของคนในรูปนั้น” โบอาชี้นิ้วไปที่หน้าจอแม็คบุ๊คที่เปิดค้างไว้อยู่ในรูปของจูโน่

“ไปรู้จักได้ยังไง” วอมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“คือ..หนูเป็นเพื่อนกับน้องสาวเขาสมัยเรียนมอต้นน่ะค่ะ”

“ใช่ไหม? พี่เองก็เหมือนว่าคุ้นๆ กับชื่อนี้ แต่จำไม่ได้ว่าไปได้ยินที่ไหน” ถ้าช่วงที่เธอเรียนมอต้นก็น่าจะใช่ เพราะตอนนั้นเป็นปีแรกที่ผมกับไอวอมเข้ามาทำงานเป็นบอดี้การ์ดของนาย

“หนูน่าจะเคยพูดถึงเขานานมาแล้วน่ะค่ะ เพิ่งจะนึกออกเหมือนกันว่าเขาคือพี่ชายของเพื่อนเก่าหนู”

“งั้นเอาไงดี” เสียงวอมเอ่ยถามเจเคและโบอาเพื่อหาขั้นตอนของแผนต่อไป

“ช่วยสืบหาที่อยู่ของเพื่อนหนูให้หน่อยได้ไหมคะ หนูอยากรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน” หลังจากที่ฉันย้ายบ้านย้ายโรงเรียนได้ไม่นาน ก็เหมือนว่านานิจะย้ายที่อยู่เหมือนกัน ซึ่งไม่ว่าฉันจะพยามสืบหาที่อยู่ของเธอเท่าไหร่ ก็หาไม่เจอ และจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

“งั้นพี่ขอข้อมูลหน่อย” เสียงของวอมเอ่ยถามโบอาก่อนที่ทั้งสามคนจะสุมหัวกันสืบหาที่อยู่ของนานิ เพื่อนเก่าของโบอา และรู้ว่าตอนนี้เพื่อนของเธอนั้นไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราแต่อย่างใด แต่เธอกลับใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายในแบบที่เธอเคยบอกกับโบอา ว่าเป็นสิ่งที่เธอใฝ่ฝันอยากจะทำ

“เปิดร้านขนมเหรอ?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วด้วยความสงสัยในอาชีพของเพื่อนเธอ ที่มีฐานะดีเทียบเท่ากับเธอในเมื่อก่อน แต่กลับมาเปิดร้านขนมเล็กๆ

“เจอแล้วทำไงต่อดี?” เสียงเจเคเอ่ยถามวอมกับโบอา

“ถ้าอยู่ๆ เข้าไปหาเลยมันคงจะดูตั้งใจเกินไป พี่ว่าโบอาทำเป็นเข้าไปซื้อขนมที่ร้านแล้วกัน และก็ค่อยๆ ตีสนิทเธอไปเรื่อยๆ”

“อือ…จากนั้นก็ค่อยสืบเรื่องสำคัญ” เจเคพูดสมทบวอมต่อทันทีก่อนที่ทั้งหมดจะเห็นพ้องต้องกัน

“ค่ะ”

เช้าวันรุ่งขึ้นหน้าร้านขนมของนานิ…

ร้านขนมที่นี่ถูกตกแต่งสไตล์น่ารักหวานๆ เหมือนกับเจ้าของร้านที่มีบุคลิกอ่อนโยน บรรยากาศร่มรื่นด้านนอกร้านที่เป็นสวนธรรมชาติสำหรับลองรับลูกค้าที่ต้องการมานั่งทานขนมแบบเอ้าท์ดอร์ เพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศ

“หนูจะเข้าไปแล้วนะ” โบอาส่งข้อความบอกเจเคที่นั่งรออยู่ในรถกับวอม เมื่อเธอเห็นว่านานิยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ คนที่ดูเป็นสาวมั่นใจเกิดประหม่าขึ้น เมื่อเห็นหน้าของเพื่อนสาวที่เคยสนิท ที่ไม่ได้เจอกันนานนับสิบปี

กรุ๊งกริ๊ง~

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อโบอาดันเปิดประตูเข้าไปด้านใน และทันทีที่สองสาวสบตากันก็เกิดความคุ้นชิน ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็กลับมา จนทำคนที่ยืนอยู่ด้านในเคาน์เตอร์ยกยิ้มด้วยดีใจ “โบอา” เสียงหวานเอ่ยทักทายเพื่อนของเธอ ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอที่เคาน์เตอร์

“นานิ~” สาวสวยตาคมดีใจจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ เพราะตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนคนเดียวในชีวิตของเธอที่เคยมีมา “เอ่อ...”

“ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?” นานิเอ่ยถามโบอาด้วยความสงสัยและดีใจ

“ฉะ...ฉันมาซื้อขนม ที่นี่ร้านแกเหรอ?” โบอาทำตามแผน และเอ่ยถามนานิด้วยใบหน้าแปลกใจ เหมือนเป็นเรื่องบังเอิญที่พวกเธอได้พบกัน

“ใช่นี่ร้านฉันเอง แกรีบกลับหรือเปล่า นั่งคุยกันก่อนสิไม่ได้เจอกันตั้งนาน” นานิพูดบอกโบอา ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“ได้สิ^^”

โซนร่มรื่นด้านนอกร้าน…

สองสาวเดินออกมานั่งอยู่ด้านนอก เพื่อให้บรรยากาศสดชื่นของธรรมชาติผ่อนคลายความเกร็งของพวกเธอลง

“แกมากับใครเหรอ?” สาวสวยหน้าหวานเอ่ยถามอีกคน

“เอ่อ..พี่น่ะ พี่ชายฉันนั่งรออยู่ในรถ” คนสวยตาคมตอบกลับแบบไม่ทันตั้งตัวคิด และสิ่งที่บอกเพื่อนเธอนั้นก็ไม่ใช่เรื่องจริงอย่างที่เป็น

“แกมีพี่ชายตั้งแต่เมื่อไหร่” ใบหน้าหวานขมวดคิ้วสงสัย

“คือ เขาเป็นบอดี้การ์ดของพ่อฉัน ก็เลยสนิทกันเหมือนพี่น้องไง แบบว่าโตมาด้วยกันอ่ะ ฮ่า ๆ” โบอาหัวเราะกลบเกลื่อนเรื่องที่พูดออกไป แบบไม่ทันคิด “แล้วตอนนั้นแกหายไปไหนมา ฉันไปหาแกที่บ้านก็ไม่เห็นมีใครอยู่” โบอาเอ่ยถามด้วยเสียงหงอยๆ เมื่อพูดถึงเรื่องในอดีต

“ตอนนั้นที่บ้านฉันมีปัญหา ก็เลยต้องย้ายบ้านหนีน่ะ” ใบหน้าหวานเกิดรู้สึกผิด ที่ตนผิดคำพูดกับเพื่อนสนิทที่เคยให้ไว้ “ขอโทษนะ ทั้งที่เคยขอให้แกไม่หายไป แต่ฉันกลับเป็นคนขาดการติดต่อไปซะเอง”

“ไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้แกโอเคแล้วใช่ไหม?” ถึงจะเคยน้อยใจเพื่อนเรื่องที่เธอหายไป แต่ก็อดเป็นห่วงและคิดถึงไม่ได้

“โอเคแล้ว ได้ใช้ชีวิตแบบที่อยากทำก็มีความสุขดีแล้วแก....” ดวงตาอ่อนหวานมองไปสบตาคนนอกร้าน ที่ยืนดูดบุหรี่จ้องมองมาทางเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ เลยทำให้เธอหยุดชะงักกับสิ่งที่กำลังจะพูด

โบอาวาดตามองตามสิ่งที่นานิมองอยู่ จนเห็นว่าวอมออกมายืนดูดบุหรี่นอกรถ แล้วท่าทางของเขาก็ดูเลิ่กลั่กแปลกๆ และด้วยความที่กลัวเพื่อนจับได้เลยพูดโพล่งออกไป “นั่นพี่ฉันไง ที่บอกว่ามาด้วยกัน” สาวสวยหน้าคมยิ้มแห้งให้กับคำพูดแก้ตัวของเธอที่พูดออกไป

“อ้อเหรอ? ก็ว่าอยู่ ว่าเขายืนมองพวกเราทำไมฮ่า ๆ”

อีกมุมของวอมที่รถ...

“แค่ก ๆ” คนตัวสูงแกล้งทำทีว่ามายืนดูดบุหรี่เพื่อจะแอบดูปฏิกิริยาของนานิที่แสดงต่อโบอา แต่กลับไปสบตากับเพื่อนของโบอาเข้าเลยทำให้เขาสำลักบุหรี่ที่ดูดเข้าไป จนต้องรีบเปิดประตูกลับขึ้นรถ เพราะรู้สึกเสียหน้านิดหน่อยที่สำลักบุหรี่ต่อหน้าสาว “แค่ก ๆ ไอ้เหี้ยเอ๊ย”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~