Part : พายุเป็นใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : พายุเป็นใจ

--------------------------------------------------------------------------

คนตัวเล็กวางไก่ที่ถืออยู่ในมือลงก่อนจะหยิบทิชชู่มาทำความสะอาดมือและนิ้วที่เลอะอยู่ “เรามาคุยเรื่องนั้นกันเลยก็ได้นะคะ” ยิ่งฉันยื้อเวลาออกไป ความน่าอึดอัดใจมันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“เรื่องวันนั้นหนูไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะ พ่อเข้าใจว่าหนูทำไปเพราะเมา ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”

“แต่ว่า...คุณพ่อเห็นมันแล้ว จะลืมมันได้จริงๆ เหรอคะ?” เจ้าของใบหน้าหวานเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้าใจพรางก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับคู่สนทนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ผมยอมรับเลยว่าตอนที่เจอหน้าเธอเมื่อกี้ มันก็มีภาพนั้นแทรกขึ้นมา ซึ่งยิ่งผมพยามไม่คิดก็เหมือนว่าจะยิ่งคิดถึงมัน ภาพช่วงล่างของหนูนานิวันนั้นแอบทำใจผมสั่นอยู่เหมือนกัน “งั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ พ่อคงลืมมันไม่ได้อย่างที่หนูนานิกลัวอยู่จริง ๆ นั่นแหละ”

คุณอิทธิพูดบอกนานิไปตรง ๆ และเอ่ยถามเธอเพื่อหาทางออกร่วมกันของปัญหานี้

“นั่นสิคะ ทำยังไงดี?” ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไงกับปัญหานี้เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว ฉันเองยังลืมมันไม่ได้เลยแล้วกับคุณพ่อที่เห็นมันเต็มตาแบบนั้นจะไปลืมได้ยังไง

คุณอิทธิย้ายตัวเองมานั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างกันกับนานิเพราะเห็นว่าเธอเอาแต่นั่งก้มหน้า และท่าทางที่ดูสับสนวุ่นวายของเธอก็ทำให้เขาอยากจะหาทางออกเรื่องนี้ในแบบวิธีของเขาเอง

“คะคุณพ่อ?” จู่ ๆ คุณพ่อก็เดินเข้ามานั่งใกล้แล้วจ้องมองหน้าฉันแบบไม่พูดไม่จาก่อนที่โลกของฉันจะหยุดหมุนเมื่อเจอการกระทำนั้นของเขา

“ถ้าลืมมันไม่ได้ก็จำมันไว้แบบนั้นแหละ”

สิ้นเสียงพูดของคนหล่อเข้มมือหนาก็ช้อนเอวบางดึงเข้ามาใกล้ชิด ก่อนจะโน้มหน้าไปฉกฉวยริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูตุ่นนั้นของสาวหน้าหวาน และการกระทำนั้นมันก็ทำให้เธอช็อกอยู่ไม่น้อย ความอายที่มีต่อชายเบื้องหน้านั้นมีเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ แล้วมันไม่ใช่การอับอายแต่เป็นการเขินอายจนทำใจน้อยสั่นระรัว

“คะ...คุณพ่อ”

“อร่อยดีนะ...ไก่ที่หนูกินไปน่ะอร่อยดี” ใบหน้าคมเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเมื่อมองสบตากันกับใบหน้าหวาน ที่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะคลายความกังวลลงบ้างแล้วเพราะจูบเมื่อครู่ที่เขามอบให้

จ๊วบ จ๊วบ~

ผมตัดสินใจทำเรื่องนั้นอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเด็กสาวคนนี้รู้สึกบางสิ่งกับผมอยู่จริงๆ เธอไม่แม้แต่จะถอนปากหนีริมฝีปากของผมที่บดจูบเธออยู่ หนำซ้ำเธอยังจูบตอบกลับผมอีกด้วย และนั่นมันก็แน่ชัดแล้วว่าเราสองคนคิดเหมือนกันอยู่

“อือ อื้ออ” เสียงครางอู้อี้ดังขึ้นในลำคอของหญิงสาว ในขณะที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่บดจูบกันอยู่และเริ่มเร่าร้อนขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“อย่าครางเสียงแบบนั้นสิหนูนานิ เดี๋ยวฉันก็ไม่อยากกลับบ้านหรอก” คุณอิทธิถอนจูบออกมาบอกคนตัวเล็ก เพราะเธอกำลังส่งเสียงบางอย่างที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์อยากจะทำมากกว่าแค่จูบ

“ขอโทษค่ะ” จูบเมื่อกี้ของเขาทำฉันสติหลุดไปเลยล่ะ ฉันเหมือนเด็กน้อยไปเลยเมื่อเจอกับรสชาติจูบเมื่อกี้ “แต่ว่า...เราทำแบบนี้โบอาจะไม่เป็นอะไรเหรอคะ?”

คนสวยเกิดชั่งใจและคิดเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนของเธอ และก็คิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันไม่เหมาะสมเท่าไหร่ หากว่าเธอและคุณอิทธินั้นจะมีความรู้สึกแบบนี้ต่อกัน

“โบอาจะเข้าใจ เชื่อพ่อเถอะ...” ผมเองก็ไม่อยากจะทำแบบนี้เหมือนกัน แต่เพราะประโยคนั้นที่ลูกสาวผมพูดมันเลยทำให้ผมอยากจะลองมันดูอีกสักครั้ง (ถ้าเป็นนานิหนูโอเคนะคะ)

บึ้ม!!

“อ๊าย!!”

เสียงหม้อแปลงระเบิดดังขึ้นจนทำสาวน้อยตกใจ ซึ่งคนหน้าคมที่นั่งอยู่ด้วยกันก็ตกใจไม่ต่างกันเพราะเสียงนั้นมันดังมาก ไฟในร้านดับลงหลังจากเสียงนั้นดังขึ้นคนตัวเล็กพุ่งตัวเข้าหาร่างหนาที่อยู่ใกล้ๆ ทันทีเพราะตกใจสุดขีด

“สงสัยหม้อแปลงระเบิดน่ะ...” คุณอิทธิพูดพรางใช้มือลูบหลังเด็กสาวเพื่อให้เธอนั้นหายตกใจกับเสียงเมื่อครู่ที่ดังขึ้น ก่อนที่คนทั้งคู่จะเงียบนิ่งไปเพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน ในช่วงเวลาจังหวะแบบนี้ มีเพียงแค่เสียงฝนและเสียงลมหายใจแผ่วของคนทั้งคู่

“คุณพ่อจะกลับเลยหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวเงยหน้าถามในขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกคน

“พ่อยังไม่อยากกลับ...” ผมจ้องหน้าตอบกลับนานิตามสิ่งที่ใจผมนั้นบอกในขณะนั้น

“งั้นคุณพ่ออยู่เป็นเพื่อนหนูก่อนนะคะ...” จ๊วบ ๆ คนตัวเล็กยื่นหน้าเข้าไปเริ่มจูบอีกฝั่งก่อนจนทำคนที่โดนจูบนั้นอยู่เฉยไม่ได้

“พ่อว่าเราหาอะไรทำรอฝนหยุดตกดีกว่าไหม.” เสียงทุ้มเข้มพูดขึ้นอย่างจริงจังก่อนจะเริ่มจูบกลับริมฝีปากสวย

จ๊วบ จ๊วบ~

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~