Part : รักแรก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : รักแรก

--------------------------------------------------------------------------

ห้องรับแขก..

คนสามคนนั่งรวมตัวกันอยู่ที่ห้องรับแขก เพื่อรับประทานอาหารมื้อเช้าร่วมกัน โต๊ะกลางของโซฟาถูกใช้แทนเป็นโต๊ะกินข้าว ซึ่งอาหารบนโต๊ะก็เป็นพิชซ่าที่สั่งลูกน้องซื้อมาให้ เพื่อง่ายและสะดวกกับการกินไป ทำงานไป

“กระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่ของดิ...”

เสียงของหญิงสาวพูดโพล่งขึ้นในขณะที่สองหนุ่มกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงาน แต่ก็ยังไม่ทันพูดชื่อแบรนด์จบ ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้มีกำลังซื้อเหมือนแต่ก่อน มือน้อยหยิบพิชซ่าชิ้นโตยัดเข้าปากด้วยความโมโห และน้อยใจในโชคชะตา

หงุบหงับ~

“รอพ่อฉันกลับมาก่อนเถอะ จะซื้อให้หมด” เธอพูดบ่นหงุบหงับในขณะที่ปากก็เคี้ยวพิชซ่าแก้มตุ่ย

“กูเจออะไรแปลก ๆ ว่ะ ก่อนที่ไอจูโน่มันจะขึ้นรับตำแหน่ง มันแต่งงานกับผู้หญิงไทยที่เจอกันที่มาเก๊า งานแต่งจัดขึ้นเงียบๆ ทั้งที่เป็นลูกคนใหญ่คนโต”

ดวงตาสวยคมของหญิงสาวเหลือบขึ้นมองชายหนุ่มสองคนเมื่อเขาพูดถึงชื่อที่คุ้นหู เหมือนกับเคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อน ร่างเล็กดันตัวขึ้นและเขยิบเข้าไปนั่งใกล้เจเค ก่อนจะตะลึงกับภาพบนหน้าจอแม็คบุ๊คที่มีใบหน้าชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคย ปากที่เคี้ยวอาหารหงุบหงับอยู่หยุดลงทันที สติหญิงสาวหลุดลอยออกจากร่างเมื่อฟังต่อในสิ่งที่พวกเขาคุยกัน

“แล้วยังไง” วอมเอ่ยถามเจเคถึงความแปลกที่เขาว่า

“ไม่มีรูปเจ้าสาว ไม่รู้ว่าเจ้าสาวคือใคร เพราะไม่เคยแสดงตัว...รู้แค่ว่าเธอชื่อมิลา”

“แค่ก ๆ” ชื่อที่เมื่อโบอาได้ยินถึงกับสำลักด้วยความโกรธเกี้ยว เธอมีท่าทางสนใจกับงานที่สองหนุ่มกำลังตามสืบมากขึ้น เมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนั้น

“อีมิลา...” ใบหน้าสวยเอ่ยเรียกชื่อของคู่แค้นของเธอ ด้วยท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เจเคและวอมหันมองหน้ากันเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของโบอา ก่อนที่ทั้งคู่จะเห็นว่าสีหน้าของเธอดูเปลี่ยนไป จู่ๆ โบอาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนที่สักพักจะได้ยินเสียงกรี๊ดที่ไม่ได้ยินมันมานาน ดังขึ้นอยู่นานเป็นนาที

“อ๊ายย!!”

ตอนนี้ฉันหงุดหงิดตัวเองมาก ที่วันนั้นยอมใจอ่อนปล่อยให้มันมีชีวิตรอดมาแว้งกัด แถมปริงตัวใหม่ที่มันย้ายไปเกาะยังเป็นรักแรกของฉันอีกด้วย

“อีมิลา”

ภาพอีกฝั่งที่ห้องนั่งเล่น…

“งั้นต้องสืบให้แน่ใจ ถ้าใช่จริง ๆ ก็ต้องหาทางเข้าหาไอจูโน่ให้ได้” เสียงเจเคพูดบอกวอม

“เออกูสั่งลูกน้องให้ตามสืบอยู่ ว่าตอนนี้มิลาหายไปอยู่ไหน” เรื่องนั้นเป็นสิ่งที่ผมสงสัยมาก เพราะถ้านายจะมีศัตรู ก็น่าจะเป็นเมียเก่าตัวแสบนายนี่แหละ

ภาพในอดีตเมื่อเก้าปีก่อน...

“จะย้ายโรงเรียนจริงๆ เหรอโบอา?” เสียงเด็กสาวหน้าหมวยเอ่ยถามเพื่อนสนิทของเธอที่กำลังนั่งให้เธอถักเปียให้อยู่ที่พื้น

“ใช่ พ่อกับแม่ฉันจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังใหม่น่ะ แล้วที่นั่นก็ไกลกันกับโรงเรียนนี้ แม่เลยอยากให้ฉันย้ายโรงเรียน ไปเรียนที่ใกล้บ้านมากกว่า” โบอาเอ่ยตอบนานิเพื่อนสนิทหน้าเศร้า

“งั้นถ้าแกย้ายไป ก็ไม่ได้เจอพี่ชายฉันแล้วน่ะสิ” นานิยกเรื่องพี่ชายของเธอมาเพื่อเปลี่ยนใจให้โบอาไม่ไป

“ฉันก็ไม่ได้อยากไปซะหน่อย... ถ้าฉันตัดสินใจได้เองก็ดี” เจ้าของใบหน้าสวยคมนั้นก็เสียใจอยู่ไม่น้อย กับเรื่องที่เธอต้องย้ายบ้าน และโรงเรียนใหม่ซึ่งต้องอยู่ห่างไกลจากเพื่อนรักคนเดียวของเธอ

“งั้นแกจะกลับมาหาฉันหรือเปล่า อย่าลืมติดต่อฉันนะเข้าใจไหม” ทันทีที่นานิพูดจบก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอนั้นเปียผมให้โบอาเสร็จพอดี

“รู้แล้วน่า”

“ไหนดูซิ๊ สวยพร้อมไปเจอพี่ชายฉันหรือยัง” นานิตรวจดูความเรียบร้อยให้เพื่อนสนิทของเธอ ที่รอเจอพี่ชายของเธอในตอนที่เขามารับเธอกลับบ้านเหมือนทุกวัน “โอเคสวยแล้ว”

“แกว่า.. พี่แกจะรับรักฉันไหม”

“จะรู้ไหมล่ะ วันนี้แกก็ห้ามยืนแข็งเป็นท่อนไม้สิ ตอนเจอเขาก็เดินเข้าไปหาแล้วก็ยิ้มหวานๆ เข้าใจไหม ห้ามทำหน้าเหวี่ยงเด็ดขาด”

ฉันแอบมองพี่ชายของนานิทุกวันที่เขาขับรถมารับนานิกลับบ้านในช่วงเลิกเรียน ฉันมองเขาแบบนั้นอยู่เกือบสองปีได้ จนตอนนี้จะย้ายบ้านแล้ว ก็ทำได้แค่มอง แต่เพื่อนของฉันก็ไม่เคยทำให้ฉันหมดหวังเลย นานิยุฉันทุกวันให้ฉันสารภาพรักกับพี่ของเธอ จนกระทั่งวันนี้แหละ ที่ฉันคิดว่ามันถึงเวลานั้นแล้วจริงๆ

“โอเคฉันทำได้ฉันทำได้”

หน้าโรงเรียน...

ทันทีที่รถของพี่ชายนานิมาจอดเขาก็เดินลงมารับน้องสาวเหมือนทุกวันแต่วันนี้กลับเป็นเด็กสาวที่ไม่ใช่น้องของเขาเดินเข้ามาหา “อ้าว...โบอาแล้วนานิล่ะ ไม่เดินมาด้วยกันเหรอ” ผมเอ่ยถามเพื่อนของน้องสาวที่ปกติพวกเธอจะเดินออกมาหน้าโรงเรียนพร้อมกัน

“เอ่อ...คือพี่จูโน่คะ”

“ครับ?”

“นะ หนู”

“...”

“คือ...หนูชอบพี่จูโน่ค่ะ”

ทันทีที่พูดจบประโยค ดวงตาโตสวยวาดตาลงหลบตาหวานของหนุ่มตี๋ที่ยืนจ้องมองเธออยู่ เธอรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยคำที่เธอท่องมาทั้งวัน “หนูขอจีบพี่ได้ไหมคะ?”

“เอ่อ...ไว้โบอาโตกว่านี้ แล้วค่อยมาจีบพี่ใหม่นะ ตอนนี้เรายังเด็กเกินไปอ่ะพี่กลัวติดคุกอ่ะ^^”

ร่างสูงโน้มหน้าลงมามองใบหน้าสวยคมของเด็กสาว พร้อมกับใช้มือลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูในความใจกล้าของเธอ แต่ก็ด้วยเรื่องอายุที่ห่างกันถึงสิบปี มันเลยทำให้เขาต้องปฏิเสธเธอในตอนนี้

ภาพปัจจุบันในห้องน้ำ...

“ตอนนั้นฉันสิบห้า พี่เขายี่สิบห้า แล้วตอนนี้ฉันอายุยี่สิบสี่เขาจะอายุเท่าไหร่นะ?”

หญิงสาวยืนนับนิ้วมือด้วยความไม่เก่งเลข จนได้คำตอบ “สามสิบสี่เหรอ?” ในหัวของเธอพรางคิดถึงภาพของชายหนุ่ม คนที่เป็นรักแรกของเธอในวัยสามสิบสี่ ว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~