Se connecterPartager
บทที่ 15
Dernier chapitre
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 21
เขาหลับตาลง เอาหน้าผากพิงกรอบประตูเย็นเฉียบคืนนั้น แม่นั่งอยู่ข้างเตียงของเจียงซวี่ไป๋เพียงลำพังเธอเปิดดูรูปในโทรศัพท์ของเขาจนเจอรูปเก่าเมื่อหลายปีก่อน...เจียงซวี่ไป๋ในช่วงวัยรุ่นกับเจียงเหมียนตอนยังเด็กทั้งคู่นั่งอยู่ในกระเช้าชิงช้าสวรรค์ เจียงซวี่ไป๋ถือสายไหมก้อนใหญ่ยักษ์ ส่วนเจียงเหมียนขี่คอเขา หัวเราะจนเห็นเหงือกตรงช่องที่ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ตรงมุมรูปมีข้อความบันทึกไว้ เป็นข้อความที่เจียงซวี่ไป๋เขียนเพิ่มไว้เอง...“เหมียนเหมียนบอกว่าอยากได้ก้อนที่ใหญ่ที่สุด ฉันบอกว่าได้”แม่มองรูปนั้นอยู่นานมากจากนั้นเธอก็เปิดอ่านข้อความกว่าหนึ่งพันข้อความที่เจียงซวี่ไป๋ส่งหาเจียงเหมียนอ่านทีละข้อความจากคำขอโทษ เปลี่ยนเป็นประโยคบอกเล่า แล้วกลายเป็นประโยคคำถามจนกระทั่งถึงข้อความสุดท้ายที่ไม่ได้ส่งออกไป...“ถ้าเธอไม่อยู่แล้วจริง ๆ มาเข้าฝันพี่สักครั้งได้ไหม”“พี่อยากรู้ว่าตอนสุดท้ายเธอเจ็บหรือเปล่า”แม่คว่ำโทรศัพท์แนบไว้กับอกในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดมีเพียงเสียงติ๊ด ๆ จากเครื่องมอนิเตอร์เธอหลับตาลง ริมฝีปากขยับเล็กน้อยไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดกับเจียงซวี่ไป๋ หรือกับลูกสาวที่ไม่
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 20
เขาเริ่มตบหน้าตัวเองแต่ละครั้งใช้แรงเต็มที่ ไม่นานแก้มก็บวมขึ้น เลือดซึมออกจากมุมปากคนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดมอง บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป บางคนกระซิบว่า “เป็นบ้าหรือเปล่า”เขาไม่ได้ยินเขาตบหน้าตัวเองไปพลาง พูดไปพลางเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก“เจียงเหมียน”ตบหนึ่งครั้ง“พี่ผิดไปแล้ว”ตบหนึ่งครั้ง“กลับมาเถอะ”ตบหนึ่งครั้ง“ขอร้องล่ะ”“บ้านตระกูลเจียงขาดเธอไม่ได้”ไม่มีใครตอบเขาหน้าจอโทรศัพท์ดับลงเขากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวจู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาฤดูหนาวตอนอายุสิบสาม เจียงเหมียนมีไข้สูงถึงสี่สิบองศา เขาปีนหน้าต่างออกไปกลางดึกเพื่อซื้อยาลดไข้ให้เธอร้านขายยาปิดแล้ว เขาวิ่งตระเวนหาอยู่ถึงสี่ช่วงถนน สุดท้ายถึงซื้อยามาได้หนึ่งกล่องจากร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตอนวิ่งกลับมา เขาเองก็หนาวจนเป็นหวัดแต่ตอนยื่นยาให้แม่ เขากลับยิ้มอย่างมีความสุขเขาพูดว่า “น้องสาวผมจะป่วยไม่ได้ เธอป่วยที ผมทรมานยิ่งกว่าเธออีก”เจียงซวี่ไป๋ในวัยยี่สิบสามยืนอยู่กลางถนน นึกถึงตัวเองในวัยสิบสามตัวเขาในวัยสิบสามคงไม่มีวันเข้าใจว่า ทำไมสิบปีต่อมา เขาถ
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 19
ก่างเฉิงที่อยู่ห่างออกไปสามพันกิโลเมตรไฟในคฤหาสน์ตระกูลเจียงดับไปเกินครึ่งแม่นั่งอยู่ในห้องที่เจียงเหมียนเคยพัก ลูบผ้าปูเตียงอันว่างเปล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอพบของบางอย่างอยู่ใต้ที่นอนเศษปูนสีขาวอมเทากองเล็ก ๆเป็นเศษปูนจากผนังช่วงหลายวันที่เจียงเหมียนถูกขังอยู่ในบ้าน ไม่มีมีด ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีบันได สิ่งเดียวที่เธอทำแก้เบื่อได้คือใช้เล็บแคะผิวผนังบนผนังข้างกองเศษปูน มีข้อความอยู่หนึ่งบรรทัดไม่ได้เขียน แต่ใช้เล็บขีดสลักลงไปทีละขีดตัวอักษรบิดเบี้ยว บางตัวถูกสลักลึกเสียจนผิวผนังถูกเซาะเป็นร่อง“ครั้งที่แปดแล้ว พอสักที”แม่มองข้อความบรรทัดนั้น ก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออกพ่อจ้างนักสืบเอกชนทั้งโรงแรม เกสต์เฮาส์ และที่พักรายย่อยทุกแห่งในก่างเฉิง ถูกไล่ตรวจสอบทีละแห่งประวัติการเข้าออกสนามบิน ตรวจระบบจำหน่ายตั๋วของสถานีรถไฟและสถานีขนส่งทางไกล ตรวจภาพย้อนหลังสามเดือนจากกล้องวงจรปิดทั่วทั้งเมืองก็ถูกเรียกมาตรวจสอบไม่มีไม่มีบันทึกใด ๆ เลยไม่มีประวัติเข้าพัก ไม่มีประวัติเดินทาง ไม่มีประวัติใช้จ่ายไม่มีกล้องตัวไหนจับภาพเธอได้เลยราวกับคนคนนี้ไม่เ
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 18
ห้องพักในโรงแรมเชนมีขนาดเล็กมากมีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว และห้องน้ำที่ถือว่าสะอาดใช้ได้พอเปิดม่านออก ก็เห็นถนนธรรมดาสายหนึ่ง ด้านล่างมีร้านผลไม้กับจุดรับส่งพัสดุฉันนั่งลงริมเตียง หยิบของในถุงพลาสติกออกมาทีละชิ้นชุดเก่าหนึ่งตัว ด้ายที่รุ่ยตรงคอเสื้อเพิ่งถูกตัดออกเมื่อสองวันก่อนเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด พ่อบ้านเป็นคนให้มา แต่ใหญ่กว่าตัวฉันหนึ่งไซซ์รองเท้าแตะหนึ่งคู่ พื้นรองเท้าสึกจนบางแล้วสร้อยคอหนึ่งเส้นฉันหยิบสร้อยจี้ดาวดวงเล็กออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียงสายสร้อยเงินขดอยู่บนพื้นโต๊ะสีขาว จี้รูปดาวดวงเล็กหงายขึ้น แฉกทั้งห้ายื่นเด่นออกมา โดยมีหนึ่งแฉกยาวกว่าอีกสี่แฉกเล็กน้อยระบบพูดว่า “เงินหนึ่งพันล้านบาทเข้าบัญชีแล้ว ตัวตนใหม่เปิดใช้งานแล้ว คุณยืนยันว่าจะออกจากโลกปัจจุบันหรือไม่?”ฉันยังไม่กดยืนยันทันที“โฮสต์?”“อืม”“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”ฉันจ้องดาวดวงเล็กนั้น“สร้อยเส้นนี้เอาไปด้วยได้ไหม?”ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง“ไม่ได้ หลังออกจากโลกนี้แล้ว สิ่งของทั้งหมดในโลกนี้จะยังคงอยู่ที่เดิม”“รวมถึงเสื้อผ้าที่คุณสวมอยู่ ก็จะถูกเปลี่ยนเป็นชุดมาตรฐานขอ
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 17
เขาพิงกรอบประตูอยู่ ราวกับยืนตรงนั้นมานานแล้วผ้าก๊อซที่มือขวาถูกเปลี่ยนใหม่ แต่ยังคงมีเลือดซึมออกมา...เขากำหมัดแน่นอยู่ตลอดเมื่อเห็นฉันหิ้วถุงพลาสติกเดินลงมา เขาก็ไม่ขยับไม่ขวาง ไม่ด่า ไม่ซักถามแค่ยืนมองฉันอยู่ตรงนั้นฉันหยุดอยู่ห่างจากเขาสามก้าวเราสบตากันอยู่หลายวินาทีเขาหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสร้อยคอเส้นหนึ่งมันเก่ามากแล้ว เป็นสร้อยเงินที่หมองจนดำ สายสร้อยบางราวกับพร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อจี้เป็นรูปดาวดวงเล็ก ๆมีห้าแฉก ขัดแต่งด้วยมือจนรูปทรงไม่ค่อยสมมาตร หนึ่งแฉกยาวกว่าอีกสี่แฉกเล็กน้อยฉันจำมันได้ทันทีไม่ใช่เพราะฉันจำได้เองแต่เพราะในข้อมูลของระบบมีบันทึกไว้ตอนเจียงซวี่ไป๋อายุสิบสาม เขาเก็บเงินค่าขนมอยู่นานครึ่งปี ตระเวนหาร้านเครื่องประดับทั่วก่างเฉิง ก่อนจะซื้อสร้อยเส้นนี้มาได้จากแผงลอยข้างถนนแห่งหนึ่งเขามอบมันให้เจียงเหมียนในวัยสิบขวบมันเป็นเครื่องประดับชิ้นแรกที่เจียงเหมียนเคยได้รับต่อมาเจียงรั่วหลีก็เข้ามาวันหนึ่ง จู่ ๆ สร้อยเส้นนี้ก็หายไปเจียงเหมียนค้นจนทั่วทั้งห้อง และถามทุกคนจนหมดเจียงรั่วหลีขอบตาแดง พูดว่า “พี่ ขอโทษนะ ตอนฉันทำความสะ
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย บทที่ 16
เจ้าหน้าที่ศาลจับแขนเจียงรั่วหลีลากตัวออกไปเล็บของเธอครูดกับพื้น ส่งเสียงแหลมบาดหูเสียงร้องไห้โวยวายดังจากห้องพิจารณาคดีไปถึงทางเดิน ลามออกไปนอกอาคาร ก่อนจะถูกประตูรถที่ปิดลงกั้นจนขาดหายไปฉันแทะไก่ทอดจนหมด แล้วเช็ดมือระบบพูดว่า “การพิจารณาคดีจบแล้ว”ฉันตอบ “อืม รสชาติไม่เลว”ระบบ “...ฉันหมายถึงการพิจารณาคดี”“อ๋อ”ฉันยกถาดไปเก็บตรงจุดคืนถาด แล้วเดินออกจากร้านฟาสต์ฟู้ดระบบพูดว่า “ระดับความสำเร็จในการพิชิตเป้าหมาย 99%”เหลืออีกแค่ขั้นตอนสุดท้ายคนตระกูลเจียงทั้งสามกลับถึงคฤหาสน์ตอนสี่โมงเย็นฉันรู้ เพราะฉันมาถึงตั้งแต่บ่ายสามครึ่งแล้วฉันกำลังเก็บของจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนักตอนมาบ้านตระกูลเจียง ฉันแทบไม่มีของของตัวเองอยู่แล้วชุดเก่าตัวนั้น เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุดที่พ่อบ้านให้มา แล้วก็รองเท้าแตะหนึ่งคู่ยังมีกระเป๋าเป้ใบนั้น...มีดกับสารกำจัดศัตรูพืชข้างในถูกตำรวจยึดไปแล้ว ตอนนี้จึงว่างเปล่าฉันพับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วยัดลงในถุงพลาสติกจากซูเปอร์มาร์เก็ตภาพครอบครัวที่พ่อยกมาให้วางพิงอยู่ตรงมุมห้องในภาพ พ่อกับแม่สมัยยังหนุ่มสาวยิ้มอย่างมีความสุข ตร
