Todos los capítulos de คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย: Capítulo 1 - Capítulo 10

เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปอย่างสมบูรณ์เมื่อฉันค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้กระซิก ๆ ของเจียงรั่วหลีก็ดังอยู่ข้างหู“ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ นะ พี่สาวกระโดดลงไปเอง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นอะไร”พี่ชายเจียงซวี่ไป๋เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามา เอาตัวบังเจียงรั่วหลีไว้ด้านหลัง แสดงท่าทีปกป้องเธอเต็มที่“พ่อ แม่ นี่ต้องเป็นละครที่เจียงเหมียนจัดฉากขึ้นเองแน่ ๆ ผมว่าเธอก็แค่อยากใช้เรื่องนี้ใส่ร้ายอาหลี!”“ถ้าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ ทำไมถึงจงใจเลือกกระโดดตรงที่มีชานรองรับด้วยล่ะ?”“ก็เพราะกะไว้แล้วว่าตกลงไปยังไงก็ไม่ตายไม่ใช่หรือไง? เห็นชัด ๆ ว่าเธอมีเจตนาไม่ดี!”เจียงซวี่ไป๋เห็นว่าสายตาของพ่อแม่เริ่มคล้อยตาม พอหันกลับมาก็สบเข้ากับดวงตาของฉันที่เพิ่งลืมขึ้นพอดีดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูด เขาก็กระชากฉันลงจากเตียง ก่อนจะทั้งลากทั้งดึงไปกดไว้ข้างหน้าต่าง“พ่อ แม่ ดูสิครับ นี่ชั้นสามสิบเลยนะ ข้างล่างไม่มีอะไรช่วยรองรับเลย”“ถ้าเธอตั้งใจจะตายจริง ๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่กระโดดล่ะ?”“ผมว่าเธอก็แค่เสแ

ฉันฝันไปเรื่องหนึ่งในฝัน ฉันยังอายุน้อย นิสัยร้อนแรง และทนไม่ได้แม้แต่น้อยหากต้องถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมทุกครั้งที่ถูกเจียงรั่วหลีใส่ร้าย ฉันจะตะโกนแก้ต่างให้ตัวเองจนเสียงแหบแห้งทะเลาะ กระโดดตึก กรีดข้อมือ หนีออกจากบ้าน ฉันใช้ทุกวิธีสุดโต่งเพื่อพิสูจน์ตัวเองนานวันเข้า ท่ามกลางสายตาที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผิดหวังของคนในครอบครัว ฉันก็กลายเป็น “คนบ้า”ครั้งสุดท้าย เจียงซวี่ไป๋พูดขู่ฉันอย่างรุนแรงว่า “ถ้ายังสร้างเรื่องอีก ก็ไสหัวออกจากตระกูลเจียงไปตลอดกาล!”ฉันนิ่งอึ้งอยู่นาน ก่อนจะวิ่งฝ่าลมและหิมะกลางดึกออกไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นความทรงจำสุดท้ายคือแสงไฟหน้ารถที่สาดจ้าจนพร่าตา กับเสียงทึบตอนร่างกระแทกพื้นเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวฉันว่างเปล่าไร้ความทรงจำ และฉันก็ตอบตกลงเชื่อมต่อกับระบบฉันเร่ร่อนอยู่นาน ตอนที่สามีภรรยาจากตระกูลมหาเศรษฐีคู่แรกมารับฉันกลับบ้าน ฉันดีใจจนล้นอก คิดว่าในที่สุดก็ได้พบครอบครัวและมีบ้านเป็นของตัวเองเสียทีแต่ฉันไม่คิดเลยว่า หลังจากนั้นจะมีคู่ที่สอง คู่ที่สาม...ตามมาเรื่อย ๆพอถึงคู่ที่ห้า ฉันมองบรรดาสามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีที่ซ้อนกันมาเป็นชั้

งานวันเกิดของเจียงรั่วหลีมีเหล่าคนดังและผู้มีหน้ามีตาแทบครึ่งเมืองก่างเฉิงมาร่วมงานฉันยืนอยู่ตรงทางเข้า ยังสวมชุดกระโปรงเก่าตัวเดิมจากงานเลี้ยงรับกลับเข้าตระกูลครั้งก่อนไม่มีใครเตรียมชุดใหม่ไว้ให้ฉันเลยส่วนเจียงรั่วหลีกลับสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวงาช้างประดับลูกปัด เกล้าผมเป็นมวยต่ำ และสวมต่างหูทับทิมรูปหยดน้ำสองเม็ดฉันจำต่างหูคู่นั้นได้ในข้อมูลของระบบระบุไว้ว่า นั่นเป็นสมบัติประจำตระกูลที่คุณย่าตระกูลเจียงทิ้งไว้ให้ลูกสาวคนโตของตระกูลพ่อพาเจียงรั่วหลีเดินชนแก้วทักทายแขกไปทีละโต๊ะทุกครั้งที่ไปถึงแต่ละโต๊ะ เขาจะขยับหลบไปครึ่งก้าว แล้วดันเจียงรั่วหลีให้ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ปิดบังความภูมิใจไว้ไม่มิด“นี่อาหลีของบ้านเรา เจ้าของงานวันเกิดวันนี้”คุณป้าคนหนึ่งเหลือบมองฉันที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนลดเสียงถามพ่อว่า “คนนั้นคือลูกแท้ ๆ ที่พวกคุณเพิ่งตามกลับมาเจอใช่ไหม?”“เหมียนเหมียนเพิ่งกลับมาอยู่บ้าน ยังอยู่ในช่วงปรับตัว อารมณ์ก็ออกจะ...ไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่”คุณป้าคนนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันมามองฉันอีกครั้งแขกในงานต่างพากันซุบซิบ“เชยชะมัด!”

หมอกระแอมเบา ๆ เคาะประตู ก่อนเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย“มีน้ำเข้าปอดจากการสำลัก และมีเนื้อเยื่ออ่อนฟกช้ำหลายแห่ง ต้องพักฟื้นให้ดีครับ”หลังจากหมอออกไปแล้ว พ่อกับแม่ถึงค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าอ่อนแรงทั้งคู่หน้าซีดเผือด ราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืนแม่แทบจะพุ่งเข้ามาข้างเตียงฉัน ก่อนยื่นมือที่สั่นเทามาหมายจะแตะตัวฉันฉันรีบหดตัวหลบไปด้านหลังอย่างว่องไวมือของแม่ชะงักค้างกลางอากาศอยู่นาน กว่าจะค่อย ๆ ลดมือลง น้ำเสียงสั่นอย่างหนัก“เหมียนเหมียน เป็นยังไงบ้าง ยังไม่สบายตรงไหนอยู่ไหม?”“แม่เกือบตกใจตายแล้ว จริง ๆ นะ เกือบตกใจตาย...”ฉันปลอบไปส่ง ๆ “อ๋อ งั้นคราวหน้าก็อย่าขี้ตกใจขนาดนี้สิ”แม่ถึงกับพูดไม่ออก พ่อตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “เอาละ ลูกไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ในที่สุดพวกเราก็โล่งอกสักที”เจียงซวี่ไป๋ยืนอยู่ด้านข้าง มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน“พ่อ แม่ อย่าตามใจเธอมากเกินไปเลย เธอเล่นอาละวาดเสียขนาดนี้ อาหลีก็ตกใจแย่แล้ว”“แกยังกล้าพูดถึงเจียงรั่วหลีอีกเหรอ!” พอเอ่ยถึงเจียงรั่วหลี พ่อก็เดือดดาลขึ้นมาทันทีเขาวางกล้องจิ๋วตัวหนึ่งลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้ว

พวกเขาถูกพาตัวไปกันหมดพ่อกับแม่ถูกจับข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมายตอนที่พวกเขาสั่งให้พ่อบ้านพาบอดี้การ์ดมาบังคับจับตัวฉันกลับไป คนขับรถคิดว่าเจอเหตุลักพาตัว จึงหวังดีโทรแจ้งตำรวจเจียงรั่วหลีถูกจับข้อหาพยายามฆ่าโดยเจตนาส่วนเจียงซวี่ไป๋ถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาหลายครั้งทันทีที่รถตำรวจแล่นห่างออกไป ฉันก็นั่งยอง ๆ ลงเก็บมีดบนพื้นพอตำรวจจับพวกเขาไปกันหมด ทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียงเปิดอ้า ลมพัดกรูเข้ามา จนข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องรับแขกส่งเสียงกรอบแกรบยาเบื่อหนู มีดทำครัว ขวดยาฆ่าแมลง ไฟแช็กฉันนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ค่อย ๆ เก็บของขึ้นมาทีละชิ้นระบบพูดขึ้นในหัว “โฮสต์ ตอนนี้ระดับความสำเร็จในการพิชิตเป้าหมายอยู่ที่ 97%”มือของฉันยังคงเก็บของต่อไปโดยไม่หยุด“เหลือเหตุการณ์สำคัญของเนื้อเรื่องอีกแค่จุดเดียว ก็จะทำให้ระดับความสำเร็จแตะ 100% และปลดล็อกโบนัสสูงสุดได้ ตั้งห้าร้อยล้านบาทเลยนะ!”“แบบไหนถึงเรียกว่าจุดสำคัญของเนื้อเรื่อง?”ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “ตามตรรกะของบท ต้องให้ครอบครัว ‘ตาสว่างและสำนึกได้อย่างถ่องแท้’ ถึงจะนับ”