Short
คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย

คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย

By:  จิบสุรารำลึกความหลังCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
21Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากถูกสามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีคู่ที่แปดรับกลับบ้านในฐานะลูกสาวแท้ ๆ สภาพจิตใจของฉันก็พังยับ แถมยังแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ในงานเลี้ยงประกาศรับฉันกลับเข้าตระกูล ลูกสาวตัวปลอมใส่ร้ายว่าฉันโยนกำไลของเธอลงสระว่ายน้ำ เมื่อถูกพ่อแม่คาดคั้นเอาคำตอบ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากตายขึ้นมา วินาทีต่อมา ฉันจึงหันตัวพุ่งลงสระว่ายน้ำทันที เพียงพริบตาเดียวก็จมหายลงไปถึงก้นสระ พ่อแม่ตกใจแทบเสียสติ รีบช่วยกันงมฉันขึ้นมาด้วยความลนลาน ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือด เมื่อเห็นลูกสาวตัวปลอมโมโหจนร้องไห้ พี่ชายก็มีสีหน้ามืดครึ้มพลางเตือนฉันว่า “ถ้ายังกล้าเล่นใหญ่เรียกร้องความสนใจอีก ก็ไสหัวออกจากบ้านนี้ไปซะ!” ได้ยินดังนั้น ฉันก็ยันตัวลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงเข้าไปหารถที่กำลังวิ่งขวักไขว่ “ได้เลยพี่ ฉันจะออกไปให้รถชนตายเดี๋ยวนี้!” พี่ชายถึงกับตะลึงงัน ก่อนจะรีบดึงฉันกลับมาจากทางด่วนด้วยความตื่นตระหนก มองฉันราวกับกำลังมองตัวประหลาด คืนนั้น ลูกสาวตัวปลอมยืนอยู่บนดาดฟ้า ทำท่าจะกระโดดตึก “ฉันไม่ควรยึดฐานะของพี่สาวไว้ตั้งแต่แรก ฉันจะคืนให้พี่เดี๋ยวนี้!” สิ้นเสียง ฉันมองท่าทางจะกระโดดก็ไม่กระโดดของเธออย่างหมดความอดทน ก่อนจะเดินเข้าไปผลักเธอให้พ้นทาง “มัวแต่ยึกยักอยู่ได้ ให้ฉันทำเองดีกว่า” พูดจบ ฉันก็กระโดดลงจากดาดฟ้าอย่างเด็ดขาด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกตะลึงของทุกคน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปอย่างสมบูรณ์

เมื่อฉันค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้กระซิก ๆ ของเจียงรั่วหลีก็ดังอยู่ข้างหู

“ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ นะ พี่สาวกระโดดลงไปเอง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นอะไร”

พี่ชายเจียงซวี่ไป๋เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามา เอาตัวบังเจียงรั่วหลีไว้ด้านหลัง แสดงท่าทีปกป้องเธอเต็มที่

“พ่อ แม่ นี่ต้องเป็นละครที่เจียงเหมียนจัดฉากขึ้นเองแน่ ๆ ผมว่าเธอก็แค่อยากใช้เรื่องนี้ใส่ร้ายอาหลี!”

“ถ้าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ ทำไมถึงจงใจเลือกกระโดดตรงที่มีชานรองรับด้วยล่ะ?”

“ก็เพราะกะไว้แล้วว่าตกลงไปยังไงก็ไม่ตายไม่ใช่หรือไง? เห็นชัด ๆ ว่าเธอมีเจตนาไม่ดี!”

เจียงซวี่ไป๋เห็นว่าสายตาของพ่อแม่เริ่มคล้อยตาม พอหันกลับมาก็สบเข้ากับดวงตาของฉันที่เพิ่งลืมขึ้นพอดี

ดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูด เขาก็กระชากฉันลงจากเตียง ก่อนจะทั้งลากทั้งดึงไปกดไว้ข้างหน้าต่าง

“พ่อ แม่ ดูสิครับ นี่ชั้นสามสิบเลยนะ ข้างล่างไม่มีอะไรช่วยรองรับเลย”

“ถ้าเธอตั้งใจจะตายจริง ๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่กระโดดล่ะ?”

“ผมว่าเธอก็แค่เสแสร้งเท่านั้น! ก็แค่อยากใส่ร้ายอาหลี!”

ฉันเพิ่งฟื้น สมองยังมึนงงไปหมด ทั้งตัวก็ปวดระบม กำลังเสียดายอยู่ว่าทำไมครั้งนี้ถึงยังไม่ตายอีก

พอถูกเขากดไว้ตรงหน้าต่างแบบนี้ ภาพความสูงจากชั้นสามสิบที่ไร้สิ่งบดบังก็พุ่งเข้าสู่สายตาเต็ม ๆ

ฉันถึงกับชอบใจขึ้นมาทันที

เจียงซวี่ไป๋ยังคงพูดไม่หยุด ส่วนฉันทนแรงล่อใจไม่ไหว จนปีนออกไปนอกร่างกายครึ่งหนึ่งแล้ว

พวกเขายังพูดกันไม่ทันจบ พอหันกลับมาก็เห็นภาพตรงหน้าเข้าเต็มตา

บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

วินาทีต่อมา ทั้งห้องก็โกลาหลขึ้นมาทันที ทั้งเสียงกรีดร้อง ทั้งการฉุดกระชาก วุ่นวายไปหมด

ฉันดิ้นรน ตะเกียกตะกาย บิดตัวสุดแรง พยายามกระเถิบออกไปข้างนอกให้ได้

พวกเขาหลายคนกรูกันเข้ามาช่วยจับฉันไว้ ทั้งปลอบทั้งเกลี้ยกล่อม ออกแรงกันแทบตาย กว่าจะลากฉันกลับไปที่เตียงได้สำเร็จ

เจียงซวี่ไป๋ยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกเสียง “ปัง!” ของพ่อขัดขึ้นเสียก่อน

“พอได้แล้ว! หุบปากเดี๋ยวนี้!”

พ่อกระแทกหน้าต่างปิดแล้วล็อกไว้แน่น ก่อนยกนิ้วที่สั่นเทาชี้มาที่ฉัน แล้วหันไปหาเจียงซวี่ไป๋

“แกเคยเห็นเด็กบ้านไหนเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีแบบนี้บ้าง?”

“เหมียนเหมียนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแกนะ! ดูสิว่าแกบีบคั้นน้องจนกลายเป็นสภาพไหนแล้ว!”

พูดจบ พ่อกับแม่ก็ถอนหายใจ ก่อนค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียงฉัน “เหมียนเหมียน...”

พ่อกับแม่ยังไม่ทันได้พูดต่อ เสียงสะอื้นของเจียงรั่วหลีที่ยกมือกุมอกก็ดังแทรกขึ้นมา

“เป็นเพราะฉันทั้งนั้น พี่สาวถึงได้คิดสั้นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้น...ฉันไปเองดีกว่า...”

พอได้ยินแบบนั้น พ่อกับแม่ก็ชะงักไปทันที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาในพริบตา

“อาหลี อย่าคิดอะไรเหลวไหล! ลูกจะเป็นลูกสาวของตระกูลเจียงตลอดไป ไม่มีใครมาแทนที่ลูกได้!”

เจียงซวี่ไป๋ถึงกับเดินเข้าไปยืนขวางหน้าเธอไว้ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับกำลังสาบาน

“ชาตินี้เจียงซวี่ไป๋จะยอมรับเธอเป็นน้องสาวแค่คนเดียว! ต่อให้ใครต้องออกไป ก็ไม่มีวันถึงตาเธอ!”

ถ้าเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ บางทีฉันอาจจะยังรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

แต่น่าเสียดาย คำพูดแบบเดียวกันนี้ ฉันได้ยินมาถึงเจ็ดครั้งเต็ม ๆ แล้ว

จำได้ขึ้นใจจนท่องย้อนกลับได้อย่างคล่องปาก เหลือเพียงความขยะแขยงเท่านั้น

ความรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาพร่าเลือนอยู่ตรงหน้า ท่ามกลางสติที่เลือนราง ฉันก็นึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันเป็นคนดวงซวย ปีที่ชีวิตย่ำแย่ที่สุด ฉันสูญเสียความทรงจำ แถมยังไม่มีเงิน จนเกือบอดตายข้างถนน

ดังนั้น ตอนที่ระบบบอกว่าฉันคือผู้ถูกเลือกให้เป็นนางเอกในนิยายแนวลูกสาวตัวจริงกับลูกสาวตัวปลอม และถ้าทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับเงินรางวัลก้อนโต

เพื่อให้ได้กินอิ่มท้อง ฉันจึงตอบตกลงไปโดยไม่คิดเลย

แต่ระบบกลับระบุเป้าหมายที่ฉันต้องพิชิตใจผิด ทำให้ฉันต้องเผชิญพล็อตลูกสาวแท้ตระกูลมหาเศรษฐีที่ถูกทรมานทั้งกายและใจติดต่อกันถึงเจ็ดครั้ง

ฉันถึงขั้นถูกวินิจฉัยว่าเป็นอาการบาดเจ็บจากการทำงาน แถมสถานะ “ลูกสาวตัวจริง” ยังกลายเป็นปมฝังใจร้ายแรงของฉันอีกด้วย

ตอนที่ฉันกำลังจะเกษียณพร้อมเงินชดเชยห้าร้อยล้านบาท คู่สามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีคู่ที่แปดก็ตามหาฉันจนเจอ

“โฮสต์ คุณจะยอมแพ้ภารกิจจริง ๆ เหรอ? ฉันสาบานว่าคราวนี้ไม่ได้ระบุเป้าหมายที่คุณต้องพิชิตใจผิด พวกเขาคือครอบครัวแท้ ๆ ของคุณ...”

“ถ้าคุณยังจะยอมแพ้ กฎก็ยังเหมือนเดิม แค่ตายในโลกนี้ก็พอ”

ฉันกำลังต่อรองกับระบบอยู่ในหัว

วินาทีต่อมา เสียงของเจียงซวี่ไป๋ก็ดึงสติฉันกลับมา

“เจียงเหมียน! ดูสิว่าเธอก่อเรื่องอะไรไว้!”

ฉันเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสีหน้ามืดครึ้มของเขาพอดี

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
21 Chapters
บทที่ 1
เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปอย่างสมบูรณ์เมื่อฉันค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้กระซิก ๆ ของเจียงรั่วหลีก็ดังอยู่ข้างหู“ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ นะ พี่สาวกระโดดลงไปเอง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นอะไร”พี่ชายเจียงซวี่ไป๋เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามา เอาตัวบังเจียงรั่วหลีไว้ด้านหลัง แสดงท่าทีปกป้องเธอเต็มที่“พ่อ แม่ นี่ต้องเป็นละครที่เจียงเหมียนจัดฉากขึ้นเองแน่ ๆ ผมว่าเธอก็แค่อยากใช้เรื่องนี้ใส่ร้ายอาหลี!”“ถ้าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ ทำไมถึงจงใจเลือกกระโดดตรงที่มีชานรองรับด้วยล่ะ?”“ก็เพราะกะไว้แล้วว่าตกลงไปยังไงก็ไม่ตายไม่ใช่หรือไง? เห็นชัด ๆ ว่าเธอมีเจตนาไม่ดี!”เจียงซวี่ไป๋เห็นว่าสายตาของพ่อแม่เริ่มคล้อยตาม พอหันกลับมาก็สบเข้ากับดวงตาของฉันที่เพิ่งลืมขึ้นพอดีดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูด เขาก็กระชากฉันลงจากเตียง ก่อนจะทั้งลากทั้งดึงไปกดไว้ข้างหน้าต่าง“พ่อ แม่ ดูสิครับ นี่ชั้นสามสิบเลยนะ ข้างล่างไม่มีอะไรช่วยรองรับเลย”“ถ้าเธอตั้งใจจะตายจริง ๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่กระโดดล่ะ?”“ผมว่าเธอก็แค่เสแ
Read more
บทที่ 2
เขาบอกว่า เพราะเมื่อกี้ฉันกระโดดตึก เจียงรั่วหลีเป็นห่วงจนโรคเก่ากำเริบ หมอบอกว่าต้องเปลี่ยนเลือดทั้งตัว“ป่วยนิดหน่อยก็ไปรักษา ป่วยหนักก็ไปตาย แล้วมาหาฉันทำไม?”“อ้อ ถ้าเธอตายไม่เป็นจริง ๆ ฉันจะสอนให้ก็ได้นะ”พอได้ยินแบบนั้น เจียงซวี่ไป๋เห็นว่าพ่อแม่ไม่อยู่ ก็โมโหจนตบหน้าฉันทันที“เพราะเธอทั้งนั้น อาหลีถึงได้โรคเก่ากำเริบ! เพราะงั้นเธอต้องเป็นคนถ่ายเลือดให้อาหลี! เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!”เจียงรั่วหลีที่อยู่ข้าง ๆ พูดไปร้องไห้ไป “ช่างเถอะพี่ พี่สาวเกลียดฉันขนาดนี้ ยังไงก็คงไม่ยอมถ่ายเลือดให้ฉันหรอก ปล่อยฉันไปตามยถากรรมเถอะ!”พอเธอร้องไห้ เจียงซวี่ไป๋ก็ยิ่งเดือดดาล เขากระชากคอเสื้อฉันไว้ทันที“เจียงเหมียน ถ้าเธอยังอยากกลับเข้ามาอยู่ในครอบครัวนี้ วันนี้ไม่อยากถ่ายเลือดก็ต้องถ่าย!”เขาเขย่าฉันจนภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นพัก ๆฉันกำลังจะไอ ก็ถูกเขาเหวี่ยงกลับลงบนเตียงอย่างแรงเสียก่อน“เจียงเหมียน อย่าบังคับให้ฉันต้องใช้วิธีอื่น ถ้ารู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง ก็เซ็นหนังสือยินยอมรับการรักษาซะ...”เขายังพูดไม่ทันจบ ฉันก็ลุกขึ้นด้วยความรำคาญ ก่อนรีบเซ็นชื่อทันทีฉันโยนปากกาทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ โดยไ
Read more
บทที่ 3
ฉันฝันไปเรื่องหนึ่งในฝัน ฉันยังอายุน้อย นิสัยร้อนแรง และทนไม่ได้แม้แต่น้อยหากต้องถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมทุกครั้งที่ถูกเจียงรั่วหลีใส่ร้าย ฉันจะตะโกนแก้ต่างให้ตัวเองจนเสียงแหบแห้งทะเลาะ กระโดดตึก กรีดข้อมือ หนีออกจากบ้าน ฉันใช้ทุกวิธีสุดโต่งเพื่อพิสูจน์ตัวเองนานวันเข้า ท่ามกลางสายตาที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผิดหวังของคนในครอบครัว ฉันก็กลายเป็น “คนบ้า”ครั้งสุดท้าย เจียงซวี่ไป๋พูดขู่ฉันอย่างรุนแรงว่า “ถ้ายังสร้างเรื่องอีก ก็ไสหัวออกจากตระกูลเจียงไปตลอดกาล!”ฉันนิ่งอึ้งอยู่นาน ก่อนจะวิ่งฝ่าลมและหิมะกลางดึกออกไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นความทรงจำสุดท้ายคือแสงไฟหน้ารถที่สาดจ้าจนพร่าตา กับเสียงทึบตอนร่างกระแทกพื้นเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวฉันว่างเปล่าไร้ความทรงจำ และฉันก็ตอบตกลงเชื่อมต่อกับระบบฉันเร่ร่อนอยู่นาน ตอนที่สามีภรรยาจากตระกูลมหาเศรษฐีคู่แรกมารับฉันกลับบ้าน ฉันดีใจจนล้นอก คิดว่าในที่สุดก็ได้พบครอบครัวและมีบ้านเป็นของตัวเองเสียทีแต่ฉันไม่คิดเลยว่า หลังจากนั้นจะมีคู่ที่สอง คู่ที่สาม...ตามมาเรื่อย ๆพอถึงคู่ที่ห้า ฉันมองบรรดาสามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีที่ซ้อนกันมาเป็นชั้
Read more
บทที่ 4
หามีดไม่เจอพ่อกับแม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงรีบเข้ามา ก่อนจะทั้งปลอบทั้งลากฉันกลับไปที่บ้านตระกูลเจียงพอกลับถึงบ้าน ฉันก็รื้อค้นทั่วทั้งวิลล่าจนแทบพลิกบ้าน แต่ทั้งที่วิลล่าใหญ่โตขนาดนี้ ฉันกลับหามีดที่เข้าข่ายอาวุธสักเล่มไม่เจอเลยฉันคิดจะกระโดดตึกอีก แต่ไม่คิดเลยว่าหน้าต่างทุกบานทั่วทั้งบ้านจะถูกปิดตายหมดแล้วแม้แต่บันไดก็ยังถูกปูด้วยพรมหนา ๆนักจิตวิทยาถูกเรียกมาคนแล้วคนเล่าพ่อกับแม่เริ่มเฝ้าอยู่ข้างฉันทั้งวันทั้งคืน ไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียวทุกวันแม่จะคอยทำแผลให้ฉันด้วยดวงตาแดงก่ำส่วนพ่อ เพื่อให้ฉันอารมณ์ดี ถึงกับเอาภาพครอบครัวที่จิตรกรเคยวาดให้พวกเราเมื่อหลายปีก่อนออกมาให้ดู“หึ”เจียงซวี่ไป๋บังเอิญเดินผ่านหน้าประตู พอเห็นภาพนี้ก็แค่นหัวเราะเยาะออกมา“แสดงเก่งจริง ๆ”“ก็แค่อยากใช้แผนทำร้ายตัวเองเพื่อบีบให้อาหลีออกจากบ้านนี้ไม่ใช่หรือไง?”“ฉันจะบอกให้นะ เจียงเหมียน ตราบใดที่ยังมีฉันอยู่ เธออย่าหวังเลย”พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปสายตาของฉันหยุดอยู่บนใบหน้าของพี่ชายในภาพที่กำลังยิ้มและแบกฉันไว้บนบ่า ฉันเหม่อลอยไปครู่หนึ่งวันรุ่งขึ้น เจียงรั่วหลีมาที่ห้องเพื
Read more
บทที่ 5
งานวันเกิดของเจียงรั่วหลีมีเหล่าคนดังและผู้มีหน้ามีตาแทบครึ่งเมืองก่างเฉิงมาร่วมงานฉันยืนอยู่ตรงทางเข้า ยังสวมชุดกระโปรงเก่าตัวเดิมจากงานเลี้ยงรับกลับเข้าตระกูลครั้งก่อนไม่มีใครเตรียมชุดใหม่ไว้ให้ฉันเลยส่วนเจียงรั่วหลีกลับสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวงาช้างประดับลูกปัด เกล้าผมเป็นมวยต่ำ และสวมต่างหูทับทิมรูปหยดน้ำสองเม็ดฉันจำต่างหูคู่นั้นได้ในข้อมูลของระบบระบุไว้ว่า นั่นเป็นสมบัติประจำตระกูลที่คุณย่าตระกูลเจียงทิ้งไว้ให้ลูกสาวคนโตของตระกูลพ่อพาเจียงรั่วหลีเดินชนแก้วทักทายแขกไปทีละโต๊ะทุกครั้งที่ไปถึงแต่ละโต๊ะ เขาจะขยับหลบไปครึ่งก้าว แล้วดันเจียงรั่วหลีให้ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ปิดบังความภูมิใจไว้ไม่มิด“นี่อาหลีของบ้านเรา เจ้าของงานวันเกิดวันนี้”คุณป้าคนหนึ่งเหลือบมองฉันที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนลดเสียงถามพ่อว่า “คนนั้นคือลูกแท้ ๆ ที่พวกคุณเพิ่งตามกลับมาเจอใช่ไหม?”“เหมียนเหมียนเพิ่งกลับมาอยู่บ้าน ยังอยู่ในช่วงปรับตัว อารมณ์ก็ออกจะ...ไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่”คุณป้าคนนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันมามองฉันอีกครั้งแขกในงานต่างพากันซุบซิบ“เชยชะมัด!”
Read more
บทที่ 6
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงในโรงพยาบาลอีกครั้งฉันมองเพดานที่คุ้นเคยจนแทบหลุดหัวเราะออกมาด้วยความโมโหระบบเองก็โมโหจนแทบกระทืบเท้าอยู่ในหัวฉัน “ขาดอีกแค่วินาทีเดียว! ถ้าเจียงซวี่ไป๋ดึงคุณขึ้นมาช้ากว่านี้อีกแค่วินาทีเดียว พวกเราก็ออกจากโลกนี้ได้สำเร็จแล้ว!”“โฮสต์ หรือว่า...คุณลองตายอีกสักครั้งดีไหม?”ฉันไม่สนใจมัน หันหน้าไปก็สบตากับเจียงซวี่ไป๋ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงพอดีเบ้าตาของเขาลึกโหล ใต้ตาคล้ำจัด ดูซูบโทรมราวกับไม่ได้นอนมาหลายวันพอเห็นฉันฟื้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นชั่วขณะ ลูกกระเดือกขยับ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “เหมียนเหมียน...”คำเรียก “เหมียนเหมียน” นี้ทำให้ฉันใจลอยไปชั่วขณะความจริงแล้ว เจียงซวี่ไป๋ในความทรงจำของฉันเคยเป็นพี่ชายที่ดีมากจริง ๆอย่างน้อยก่อนที่เจียงรั่วหลีจะเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเรา เขาก็เคยเป็นแบบนั้นเขาเคยเก็บเงินค่าขนมทั้งหมดไว้ เพียงเพื่อซื้อชุดเจ้าหญิงแสนสวยตัวนั้นให้ฉัน ทั้งที่พ่อกับแม่ยังมองว่ามันแพงและสิ้นเปลืองเกินไปเขาเคยโดดเรียนแอบพาฉันไปขึ้นชิงช้าสวรรค์ ซื้อสายไหมก้อนใหญ่ที่สุดให้ฉันทุกครั้ง พอพ่อกับแม่จับได้ เขาก็ยังยิ้มเซ่อ ๆ ทั้งที
Read more
บทที่ 7
หมอกระแอมเบา ๆ เคาะประตู ก่อนเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย“มีน้ำเข้าปอดจากการสำลัก และมีเนื้อเยื่ออ่อนฟกช้ำหลายแห่ง ต้องพักฟื้นให้ดีครับ”หลังจากหมอออกไปแล้ว พ่อกับแม่ถึงค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าอ่อนแรงทั้งคู่หน้าซีดเผือด ราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืนแม่แทบจะพุ่งเข้ามาข้างเตียงฉัน ก่อนยื่นมือที่สั่นเทามาหมายจะแตะตัวฉันฉันรีบหดตัวหลบไปด้านหลังอย่างว่องไวมือของแม่ชะงักค้างกลางอากาศอยู่นาน กว่าจะค่อย ๆ ลดมือลง น้ำเสียงสั่นอย่างหนัก“เหมียนเหมียน เป็นยังไงบ้าง ยังไม่สบายตรงไหนอยู่ไหม?”“แม่เกือบตกใจตายแล้ว จริง ๆ นะ เกือบตกใจตาย...”ฉันปลอบไปส่ง ๆ “อ๋อ งั้นคราวหน้าก็อย่าขี้ตกใจขนาดนี้สิ”แม่ถึงกับพูดไม่ออก พ่อตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “เอาละ ลูกไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ในที่สุดพวกเราก็โล่งอกสักที”เจียงซวี่ไป๋ยืนอยู่ด้านข้าง มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน“พ่อ แม่ อย่าตามใจเธอมากเกินไปเลย เธอเล่นอาละวาดเสียขนาดนี้ อาหลีก็ตกใจแย่แล้ว”“แกยังกล้าพูดถึงเจียงรั่วหลีอีกเหรอ!” พอเอ่ยถึงเจียงรั่วหลี พ่อก็เดือดดาลขึ้นมาทันทีเขาวางกล้องจิ๋วตัวหนึ่งลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้ว
Read more
บทที่ 8
ตอนที่ฉันกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าแผงในตลาดสด พลางชั่งใจว่ามีดเล่มไหนจับถนัดมือกว่ากัน จู่ ๆ ระบบก็พูดขึ้นในหัว“โฮสต์ เมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องผู้ป่วย ค่าความรู้สึกผิดของพวกเขาพุ่งสูงมาก ระดับความสำเร็จในการพิชิตเป้าหมายของภารกิจครั้งนี้กระโดดขึ้นไปถึง 95% แล้ว”“คุณแน่ใจนะว่าจะยอมแพ้ตอนนี้?”“ถ้าทำเหตุการณ์สำคัญของเนื้อเรื่องสำเร็จได้อีกสักจุด ไม่แน่ว่าอาจดันระดับความสำเร็จจนเต็ม 100% ได้เลย แล้วตอนนั้นยังรับโบนัสสูงสุดได้อีกครั้งด้วย”“ตั้งห้าร้อยล้านบาทเลยนะ!”พอมันพูดจบ ฉันก็รีบวางมีดสับกระดูกหนักอึ้งในมือลงบนเขียง แล้วหมุนตัวเดินออกไปทันทีพอได้ยินแบบนั้น ฉันก็เหมือนจะคิดอะไรออกขึ้นมาทันที รู้สึกว่างานนี้ดูท่าจะยังทำต่อได้อยู่ฉันเพิ่งเรียกรถข้างทางได้ มือยังไม่ทันแตะประตูรถ ก็ถูกแรงหนึ่งกระชากไปอีกทางอย่างแรงบอดี้การ์ดชุดดำสองคนเข้ามาล็อกแขนฉันไว้คนละข้างอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วพอเห็นชายชราที่ยืนอยู่ข้างรถชัด ๆ ฉันก็เลิกดิ้นรนเขาคือพ่อบ้านอาวุโสประจำบ้านตระกูลเจียงตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรเลยรถแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเจียงสามีภรรยาตระกูลเจียงที่เมื่อครู่ในห้องผู้ป่ว
Read more
บทที่ 9
พวกเขาถูกพาตัวไปกันหมดพ่อกับแม่ถูกจับข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมายตอนที่พวกเขาสั่งให้พ่อบ้านพาบอดี้การ์ดมาบังคับจับตัวฉันกลับไป คนขับรถคิดว่าเจอเหตุลักพาตัว จึงหวังดีโทรแจ้งตำรวจเจียงรั่วหลีถูกจับข้อหาพยายามฆ่าโดยเจตนาส่วนเจียงซวี่ไป๋ถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาหลายครั้งทันทีที่รถตำรวจแล่นห่างออกไป ฉันก็นั่งยอง ๆ ลงเก็บมีดบนพื้นพอตำรวจจับพวกเขาไปกันหมด ทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียงเปิดอ้า ลมพัดกรูเข้ามา จนข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องรับแขกส่งเสียงกรอบแกรบยาเบื่อหนู มีดทำครัว ขวดยาฆ่าแมลง ไฟแช็กฉันนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ค่อย ๆ เก็บของขึ้นมาทีละชิ้นระบบพูดขึ้นในหัว “โฮสต์ ตอนนี้ระดับความสำเร็จในการพิชิตเป้าหมายอยู่ที่ 97%”มือของฉันยังคงเก็บของต่อไปโดยไม่หยุด“เหลือเหตุการณ์สำคัญของเนื้อเรื่องอีกแค่จุดเดียว ก็จะทำให้ระดับความสำเร็จแตะ 100% และปลดล็อกโบนัสสูงสุดได้ ตั้งห้าร้อยล้านบาทเลยนะ!”“แบบไหนถึงเรียกว่าจุดสำคัญของเนื้อเรื่อง?”ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “ตามตรรกะของบท ต้องให้ครอบครัว ‘ตาสว่างและสำนึกได้อย่างถ่องแท้’ ถึงจะนับ”
Read more
บทที่ 10
ชุดที่สี่ ชุดที่ห้า ชุดที่หก ชุดที่เจ็ดทุกชุดมีหลักฐานการโอนเงิน และจำนวนเงินก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆจากสองล้านห้าแสนบาท เพิ่มเป็นสี่ล้านบาท หกล้านบาท จนถึงสิบล้านบาทในชุดหลัง ๆ นอกจากสลิปโอนเงินแล้ว ยังมีโน้ตบางแผ่นสอดอยู่ด้วยเป็นลายมือของเจียงรั่วหลี เป็น “คำกำชับ” ที่เขียนถึงแต่ละครอบครัว...“ไม่ต้องดีกับเธอมาก แค่ทำให้เธอไปเองก็พอ”“ถ้าเธอก่อเรื่องก็โทรหาฉัน ฉันจะจัดการเอง”“ทางที่ดีอย่าให้เธอมีชีวิตกลับมา อย่าทิ้งอะไรไว้ให้สาวถึงตัว”โน้ตแผ่นสุดท้ายสอดอยู่ล่างสุดของชุดที่เจ็ดบนนั้นเขียนไว้เพียงประโยคเดียว“ถ้าเธอตาย ก็ให้ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ ฉันจะจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้ครบ”ฉันเก็บทุกอย่างกลับเข้าไปในกล่องเครื่องประดับ แล้วปิดฝาลงมือฉันนิ่งมากหัวใจฉันก็เต้นอย่างสงบนิ่งเช่นกันเรื่องพวกนี้ไม่อาจทำให้ฉันโกรธได้อีกแล้วเจ็ดครั้งทุกครั้งที่ถูกรับตัวไป ทุกครั้งที่ดีใจเต็มเปี่ยมเพราะคิดว่าในที่สุดก็ได้พบครอบครัว ทุกครั้งที่ถูกทารุณ ถูกทอดทิ้ง และถูกระบบเปิดโปรแกรมตายปลอมเพื่อดึงฉันออกมาฉันเคยคิดว่าตัวเองแค่โชคร้ายระบบคิดว่าเป็นบั๊กของระบบหลักที่แท้ จุดเริ่มต้นขอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status