เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ผีผู้หญิงพูดประโยคยาวได้ครบถ้วน

ราวกับคำพยากรณ์อันเย็นเยียบ ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว

แต่

เธอไม่เชื่อ

กู้หานชวนอยู่ที่อเมริกาสามเดือน

ทุกเช้าเขาจะส่งคำว่า “อรุณสวัสดิ์” ให้เธอ

ทุกคืนเขาจะวิดีโอคอลหาเธอ

เขาเคยพูดด้วยตัวเองว่า เธอคือผู้ช่วยเยียวยาชีวิตของเขา

แต่เมื่อเสิ่นหนานถังผลักประตูเข้าไป ท่ามกลางความมืดภายในงานเลี้ยง

เธอมองเห็นกู้หานชวนกำลังกอดหญิงสาวในชุดสีขาวอยู่ใต้แสงสปอตไลต์อันเจิดจ้า

และในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต หญิงสาวคนนั้นก็แอบจูบที่ปลายคางของเขา

โลกของเสิ่นหนานถังพังทลายลงในพริบตา

เธอพุ่งขึ้นไปบนเวทีทันที

ผีผู้หญิงขวางอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังร้องไห้ “อย่าลงมือ นั่นคือคนที่อยู่ในใจเขามากที่สุด ถ้าเธอตบเธอหนึ่งครั้ง เขาจะ”

แต่สายเกินไปแล้ว

มือของเสิ่นหนานถังทะลุผ่านร่างโปร่งใสของผีผู้หญิง และฟาดลงบนใบหน้าของหญิงสาวโดยตรง

“เพียะ”

เสียงตบดังสนั่นกังวาน หยุดความครึกครื้นทั้งงานเลี้ยงลงในทันที

“เธอยังมียางอายอยู่ไหม ไม่รู้หรือว่าเขามีภรรยาแล้ว ไม่รู้หรือว่าเขาเป็นสามีของคนอื่น”

ความเงียบเข้าปกคลุม

ฝ่ามือของเสิ่นหนานถังร้อนผ่าว

เธอจ้องกู้หานชวนเขม็ง รอให้เขาอธิบาย

รอให้เขาจับมือเธอเหมือนทุกครั้ง ด้วยท่าทีเย็นชาแต่แฝงความอ่อนโยน แล้วถามว่าเธอเจ็บมือหรือเปล่า

แต่เขาไม่ได้ทำ

เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหนานถังเห็นจิตสังหารในดวงตาของกู้หานชวน

ดวงตาคู่นั้นที่เคยสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ กลับแดงก่ำในพริบตา

เขาก้มลงประคองหญิงสาวที่ถูกตบจนล้มลงกับพื้นขึ้นมา แล้วกอดปกป้องไว้ในอ้อมแขน

“ขอโทษเธอซะ”

กู้หานชวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

“คุณว่าอะไรนะ” เสิ่นหนานถังหัวเราะอย่างเหลือเชื่อ “กู้หานชวน ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ”

“เมื่อกี้บนเวทีคุณบอกว่าเธอคือคนสำคัญที่สุดของคุณ คุณเอาฉันไปไว้ตรงไหน ฉันเห็นหมดแล้วว่าเมื่อกี้เธอจูบคุณ แต่คุณกลับให้ฉันขอโทษ”

กู้หานชวนไม่โต้เถียง และไม่แสดงความโกรธ

“เธอคือน้องสาวของผม เจียงซินเยว่”

เสิ่นหนานถังรู้สึกเหลือเชื่อ “แต่งงานกันมาตั้งสามปี ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณมีน้องสาวเพิ่มมาอีกคน คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง”

“คุณนามสกุลกู้ เธอนามสกุลเจียง จะเป็นพี่น้องกันได้ยังไง พี่น้องบ้านไหนมองพี่ชายด้วยสายตาแบบนั้น แล้วจูบที่คางพี่ชายแบบนั้น”

กู้หานชวนไม่แม้แต่จะมองเสิ่นหนานถังอีก

เขาเพียงก้มตัวอุ้มเจียงซินเยว่ที่กำลังตัวสั่นและร้องไห้ขึ้นมา

ก่อนเดินจากไป เขาหยุดฝีเท้า เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“เสิ่นหนานถัง คุณจะดูถูกผมก็ได้ แต่คุณไม่ควรแตะต้องเธอ”

น้ำตาที่เสิ่นหนานถังกลั้นมานานไหลร่วงไม่หยุด

ดูถูกเขาอย่างนั้นเหรอ

เธอจะทำลงได้อย่างไร

ผู้ชายที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบตอนอายุ 18

ผู้ชายที่เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานด้วยตอนอายุ 23

เธอแทบอยากยกทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาไว้ตรงหน้าเขา

แล้วเขาจะพูดได้อย่างไรว่าเธอดูถูกเขา

แต่กู้หานชวนกลับไม่หันมามองเธออีกแม้แต่น้อย เพียงสั่งบอดี้การ์ดด้านหลังอย่างเย็นชา

“พาคุณนายกลับบ้าน ก่อนผมกลับมา จับตาดูเธอไว้ให้ดี”

แต่ทันทีที่เสิ่นหนานถังเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง เธอกลับถูกลากเข้าไปในตรอกมืดแห่งหนึ่ง

เธอโกรธจัด ตะโกนใส่บอดี้การ์ด

“พวกคุณจะทำอะไร ปล่อยฉัน”

บอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้าชักสีหน้าเรียบเฉย ก่อนพับแขนเสื้อขึ้น “ขออภัยด้วยครับคุณนาย นี่คือคำสั่งของประธานกู้”

เสิ่นหนานถังยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนักหน่วงก็ฟาดลงบนใบหน้าของเธอแล้ว

“เพียะ”

ตบเพียงครั้งเดียวก็ทำเอาเสิ่นหนานถังมึนงง

เสียงอื้อดังระเบิดในหู ครึ่งใบหน้าของเธอบวมแดงและชาไปในทันที

ไม่รู้ว่าผีผู้หญิงลอยออกมาจากที่ไหน สายตาที่มองเสิ่นหนานถังเจ็บปวดยิ่งกว่าการร้องไห้

“เก็บแรงไว้เถอะ อย่าร้องตะโกนเลย เธอตบคนที่อยู่ในใจเขาหนึ่งครั้ง เขาก็จะเอาคืนเธอเป็นร้อยเท่า”

พูดจบก็กลับไปหัวเราะและร้องไห้อย่างเสียสติอีกครั้ง

จนกระทั่งตบครบหนึ่งร้อยครั้ง

ใบหน้าทั้งใบของเสิ่นหนานถังไร้ความรู้สึกไปแล้ว ในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับวิญญาณของเธอถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

บอดี้การ์ดพาเธอกลับไปยังวิลล่า

บนโซฟานำเข้าที่เธอทุ่มเงินมหาศาลสั่งทางอากาศมาจากต่างประเทศ เจียงซินเยว่กำลังนั่งตัวหดอยู่บนนั้น

ส่วนกู้หานชวนผู้เย็นชาและสูงส่งเหนือใคร

กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ทายาให้รอยบวมแดงบนใบหน้าของเธอ

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว กู้หานชวนจึงหันกลับมา

สายตาเย็นเฉียบของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเสิ่นหนานถังเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะหันกลับไปทายาให้เจียงซินเยว่ต่ออย่างตั้งใจ

น้ำตาของเสิ่นหนานถังไหลร่วงโดยไม่รู้ตัว

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “กู้หานชวน ผู้ชายที่ได้ดีเพราะผู้หญิงแล้วกลายเป็นคนอกตัญญู ฉันเห็นมามากแล้ว ถ้าคุณเปลี่ยนใจคุณก็พูดมาตรง ๆ สิ”

“ตราบใดที่คุณออกจากบ้านไปตัวเปล่า เราก็หย่ากันได้ แต่ตอนนี้ หึ”

น้ำเสียงของเสิ่นหนานถังแหลมคมและเสียดสี “น้องสาวที่อยู่ในใจคุณคนนี้สินะ งั้นก็รอเป็นเมียน้อยไปตลอดชีวิตเถอะ”

แต่กู้หานชวนกลับเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอเลย

เขาอุ้มเจียงซินเยว่ในอ้อมแขน แล้วเดินขึ้นชั้นบนทันที

คืนนั้น เสิ่นหนานถังขังตัวเองอยู่ในห้อง ร้องไห้จนแทบเสียสติ

แต่เธอไม่ยอมแพ้

สิบวันต่อมา

เธอเลือกช่วงที่กู้หานชวนเดินทางไปทำงานต่างเมือง จัดคนไว้ เตรียมส่งตัวเจียงซินเยว่ออกไปโดยใช้กำลัง

ผีผู้หญิงที่เสียสติขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

ใบหน้าที่เหมือนเธอทุกประการร้องไห้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัส แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด

“หยุดเถอะ ฉันขอร้องเธอ เสิ่นหนานถัง อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เลย”

“ถ้าเธอลงมือเมื่อไร เธอจะถูกเฆี่ยนเก้าสิบเก้าครั้ง จนหนังเปิดเนื้อแยก”

“แล้วก็คุณพ่อ เขาจะตาย พวกเราจะเป็นคนทำให้เขาตาย”

มือที่กำโทรศัพท์ของเสิ่นหนานถังสั่นเทา เพราะคำทำนายอันเย็นเยียบของผีผู้หญิง

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่

เธอจึงเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา “หยุดเถอะ ฉันจะจ่ายเงินให้ตามที่ตกลง พวกคุณไปได้แล้ว อย่าแตะต้องเธอ”

แต่

ตีห้าของวันรุ่งขึ้น กู้หานชวนก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมไอเย็นที่แผ่ออกมาจากทั้งร่าง

มือใหญ่ของเขาบีบคางเธอไว้ แน่น เย็นชา และไร้ความปรานี

“ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าแตะต้องเธอ คุณฟังไม่เข้าใจหรือไง”