บทที่ ๖๕ ปริศนาสายเลือด – ๒

เพียะ!

แส้ในมือจิ้งอวี่ตวัดวูบ ฟาดเข้าที่กลางอกของชายชราจนเสื้อขาดวิ่น เลือดสีสดซึมออกมาเป็นทางยาว นางไม่ได้ใช้แรงมากนัก แต่ความแม่นยำและการลงน้ำหนักที่จุดเส้นประสาททำให้ความเจ็บปวดทวีคูณเป็นร้อยเท่า

“อ๊ากกก!” หลิวจงหยวนร้องโหยหวน ตัวงอเกร็ง

“นั่นแค่สั่งสอนปากพล่อยๆ” จิ้งอวี่กล่าวเสียงเรียบ แววตาไร้ความปรานี “บอกมา! ทางเข้าลับของหุบเขาอยู่ที่ไหน และยาแก้พิษหมื่นราตรีถูกเก็บไว้ที่ใด!”

“ข้าไม่รู้! อึก... ข้าเป็นเพียงคนส่งข่าว คนที่รู้ดีที่สุดคือเจ้าหุบเขาตู๋กูมั่ว!”

“โกหก!” จิ้งอวี่ตวาด นางหยิบขวดกระเบื้องใบจิ๋วออกมาจากแขนเสื้อ ภายในบรรจุของเหลวสีม่วงคล้ำที่ส่งกลิ่นฉุนกึก ‘เป่าเปา นี่คืออะไรนะ?’

[น้ำลายมังกรดินกรดกำมะถันเข้มข้นเจ้าค่ะโฮสต์ เพียงหยดเดียวก็สามารถละลายกระดูกให้กลายเป็นวุ้นได้ในพริบตา]

จิ้งอวี่แสยะยิ้มอำมหิต นางเปิดจุกขวดออก แล้วค่อยๆ เอียงขวดเหนือเข่าซ้ายของหลิวจงหยวน “ท่านคงเคยได้ยินกิตติศัพท์การทรมานของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรมาบ้าง แต่ข้าขอบอกว่าวิธีการของข้านั้นสร้างสรรค์กว่ามาก ข้าจะค่อยๆ ละลายกระดูกท่านทีละชิ้น เริ่มจากนิ้วเท้า หัวเข่า ขึ้นมาเรื่อยๆ จนกว่าท่านจะนึกออก”