ข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ

ข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-30
โดย:  ดอกท้อในสายลมจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
14 การให้คะแนน. 14 ความคิดเห็น
120บท
41.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อรวมรวมทุกอย่างเรียบร้อยก็ถึงเวลาสำรวจตัวเอง เธอตื่นขึ้นมาในร่างที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ร่างกายอ้วนฉุ ผิวพรรณหยาบกร้าน และใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำ นี่คือร่างของ ซูเว่ยหราน สตรีอัปลักษณ์และร้ายกาจแห่งหมู่บ้านชาวประมงในยุคจีนโบราณ! "นี่ไอ้คนแซ่หลี่ ข้าอยากตกลงกับเจ้าหน่อย บ้านเจ้ามีผู้ใหญ่มากมายแต่กลับให้ลูกข้าอายุแค่สีขวบไปรับจ้างหาเลี้ยง ข้าว่าเราหย่ากันเถอะ ลูกข้าจะเอาไปด้วย" "เจ้าไม่มีญาติที่ไหน เอาลุกไปลำบากกับเจ้าหรือ" "ถ้ามีญาติประสาแดกและเห็นแก่ตัวแบบบ้านหลี่เจ้า ข้ายอมโดดเดี่ยวดีกว่า" ซูเว่ยหรานเดินลงเขาไม่สนใจเขาอีก หลี่จื่อหานยืนงง เป็นนางที่วางยาเขาเพื่อได้แต่งงาน อยู่ๆบอกจะหย่าก็หย่าและยังจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง นี่ท่านย่าทุบนางจนสติผิดเพี้ยนไปแล้วหรือ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ทะลุมิติมาเจอครอบครัวประสาท

“유영! 영아...!” 

정신없이 집안을 헤집었다. 열려 있던 방문을 하나씩 확인하고, 지하실을 들락거린지 삼십여 분. 

 

아무 대답이 없다는 걸 알면서도 이름을 부르는 걸 멈출 수 없었다. 더 이상 그 아이를 볼 수 없다는 사실에 세상이 와르르 무너지는 기분이었다.

“영아..!”

얼마나 애타게 불렀는지, 목이 잔뜩 쉬어가고 있었다. 교복 넥타이는 헐겁게 풀렸고, 거실 슬리퍼는 한쪽만이 위태롭게 발을 감쌌다. 

그때였다.

“신준호!”

어머니의 비명 같은 목소리가 집안을 갈랐다.

숙경은 거실 한가운데 서서 아들의 옷깃을 꽉 움켜쥐었다. 얼굴은 창백했고, 입술은 떨렸고, 눈동자는 이미 결론에 닿아있었다.

“정신 차려! 어차피 떠날 아이였어!”

준호의 표정이 심상치 않았다. 방금 들은 말을 뇌가 제대로 처리하지 못한 그런 얼굴.

“그게 지금 하실 말씀이에요? 고작 열네 살이에요. 열네 살이요!”

처음 보는 아들의 모습에 저도 모르게 시선을 피했다. 그 짧은 순간이 이미 대답보다 더 많은 걸 말해주고 있었다. 

지금 와서 그 아이의 나이는 중요하지 않았다. 어차피 보내야 했고, 하루 빨리 보내길 바랐고, 사실은 내내 끔찍하고 소름까지 끼쳤다. 

맞다. 아들의 말처럼 그 아이는 열네 살이다. 하지만 그 나이는 숙경에겐 완전히 다른 의미였다. 

처음부터 어디서 굴러왔는지도 모르는 아이. 14년이나 먹여주고 재워주고 돌봐줬으면 그걸로 됐잖아. 이미 충분하잖아. 

분을 못 이겨 씩씩거리던 준호가 거실 한켠을 바라보았다. 

아버지 신태호는 이 사달에도 소파에 앉아 신문을 넘기고 있었다. 손놀림은 느긋했고 표정은 덤덤했다.

그 모습에 속이 서늘하게 뒤집혔다. 

“아버지.”

텁, 신문이 접히는 소리가 들렸다. 태호는 준호에게 시선 하나 주지 않고 안방으로 발걸음을 옮겼다.

“소란 피울 일 아니다.”

“소란이요? 지금 소란이라고 하셨어요?”

“쟤 좀 치워.”

“여보!”

숙경의 목소리가 뒤늦게 터졌지만 이미 늦었다. 닫혀있던 방문이 벌컥 열리며 동생 보람이마저 잔뜩 구겨진 얼굴을 내밀었다.

“또 뭔데? 곧 기말인 거 몰라서 이래?”

짜증이 가득한 목소리에, 준호는 깨달았다.

이 집에서 영이가 사라진 건, 사건이 아니라 불편한 진실에 불과하다는걸. 어차피 처음부터 정해져 있던 결말이라는걸.

기가 막혀 아무 말도 나오지 않았다. 사람 하나가 사라졌는데, 기말고사 이야기나 하고 있는 동생의 모습은 이미 사람이 아니었다.

“다들 지긋지긋해.”

보람이 보란 듯이 코웃음을 쳤다. 

“설마 그 기지배 때문에 그래? 그래서 시험 기간에 이 난리를 치는 거야?” 

“신보람. 그 입 안 닥쳐?”

“오빠가 걔를 언제부터 그렇게 챙겼다고? 가식 좀 그만 떨어.”

거실엔 이내 정적이 내려앉았다.

아무도 보람을 말리지 않았다. 아무도 그 말이 틀렸다고 하지 않았다. 그게 더 끔찍했다.

“그래. 이제 좆같은 가식은 그만 떨어야겠네.”

***

준호는 그날의 기억이 여전히 선명하다.

고3. 마지막 기말고사를 앞둔 어느 날이었다. 

하굣길, 그날도 편의점에 들러 젤리를 샀다. 영이가 좋아하는 복숭아 맛 젤리.

교복 안주머니에서 바스락거리는 소리는 평범했다. 너무도 평범해서 아무렇지 않았다. 

하지만 집으로 들어서는 순간 분위기가 달랐다.

어머니는 웃음을 흘리며 저녁상을 차리고 있었고, 콧노래마저 흥얼거렸다. 

꼭 무언가에 해방된 것처럼, 행복해 보이기까지 했다.

이런 모습은 본 적이 없는데. 너무도 이질적인 풍경이었다. 

“엄마, 무슨 일 있어요?”

갑작스러운 준호의 물음에 숙경이 화들짝 놀라 뒤를 돌았다. 그리곤 괜스레 분주하게 접시들을 옮기기 시작했다.

모든 게 부자연스러웠다. 모든 게 평소답지 않았다. 

“어, 어... 준호 왔어? 얼른 앉아. 배고프겠다.”

“잠깐만요.”

늘 그랬던 것처럼, 준호의 발걸음은 자연스레 계단 옆에 위치한 문 쪽으로 향했다.

지하실로 내려가는 계단, 영이가 있는 곳. 

문고리를 잡아 돌리려는 순간, 어머니의 목소리가 등 뒤로 떨어졌다. 

“걔 없어!”

“네?”

“없다고. 그러니까 더는 기억도 생각도 하지 마.”

그렇게 영이는 연기처럼 사라졌다.

남아있는 짐도, 마지막 인사도 없었다. 어제까지 그 자리에 있던 아이가 끔찍한 설명 하나로 지워져 버렸다.

그 아이를 어떻게 잊으란 소리지? 그건 이미 불가능한데. 

부모님은 자식 없는 부잣집에 입양을 갔다는 똑같은 대사로 입을 맞춘듯했지만, 애초부터 그건 말이 되지 않았다.

아니, 성립할 수 없었다.

아버지 주변에는 다 자란 열네 살짜리 아이를 입양할 만큼 마음 넓은 인간이 없었으니까. 

게다가 가끔 집에 드나들던 어른들은 하나같이 영이를 찾으면서도, 동시에 꺼렸다.

노골적으로 말하지 않아도, 표정과 시선이 먼저 답을 내놨다. 소름 끼친다. 그 말이 가장 어울렸다.

그날 밤, 준호는 지하실 문 앞에 한참을 서 있었다.

손에 쥔 젤 리가 눅눅해지며 복숭아 향이 진득하게 새어 나왔다. 

달콤한 향기가 진실을 알려주었다.

자신도 그들과 다르지 않다는걸, 이곳에 영이가 있다는 사실을 처음부터 자연스레 여겨왔던 공범이었다는걸. 

“다 알고 있었잖아. 영이는 내내... 갇혀 있었다는 걸.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Sirinkan Thapsomlorb
Sirinkan Thapsomlorb
สนุกมากนางเอกเก่งฉลาดชอบคือใช้ความสามารถล้วนๆไม่มีระบบช่วยจบดีน่ารัก
2026-07-08 11:15:05
0
0
22.028 บุษบา จันทร
22.028 บุษบา จันทร
อ่านจบแล้วค่ะ เรื่องนี้ถือว่าดีเลย เนื้อเรื่องไม่ยาวจนขี้เกียจตาม เนื้อหากระชับไม่วกวก จบดี มีตอนหวานๆให้ได้ติดตามเป็นบางช่วง แต่มีข้อเสียอย่างเดียวตั้งแต่อ่านมาคือมีคำผิดทุกตอน แม้นักเขียนจะให้ทักบอกคำที่ผิดแต่มันเยอะมากจริงๆค่ะ มีแทบทุกตอนเลย หากแก้ไขได้จะดีมากค่ะ แต่เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนนะคะ
2026-05-10 09:51:08
0
0
Nattery
Nattery
สนุก แต่งดี นางเอกเก่ง ถึงไม่มีไอเทมก็ใช้ความรู้พลิกแพลง ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-03-26 22:51:32
0
0
Plotagon AB
Plotagon AB
สนุกดีมาก นางเอกเก่ง
2026-01-29 23:09:48
1
0
อภิรักษ์ พวงสด
อภิรักษ์ พวงสด
สนุกมา ชอบนางเอก
2025-12-15 10:35:49
0
0
120
ทะลุมิติมาเจอครอบครัวประสาท
แคว้นต้าเป่ยหมู่บ้านชาวประมงซูเว่ยหรานที่ตอนนี้พยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง กำลังจะลุกก็รู้สึกแปลกไป ลุกไม่ไหวราวกับมีอะไรมาฉุดเอาไว้ ก่อนเอามือกุมขมับสองข้าง ความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาราวกับเธอกำลังดาวโหลดข้อมูลใส่เมมโมรี่การ์ดในความทรงจำภาพสตรีโบราณอ้วนฉุคนหนึ่งที่ถูกวางยาให้หลับนอนผู้ชายคนหนึ่งและหลับนอนกับเขา จากนั้นเขาก็แต่งงานกับเธอ ต่อมาไม่นานก็คลอดลูกฝาแฝดชายหญิงออกมา แต่ยายอ้วนนี่ร้ายกาจมากนัก ชอบตบตีขโมยของจนเป็นที่รังเกียจและเอือมระอาแก่ชาวบ้านในหมู่บ้าน แต่ว่าความร้ายกาจของยายนี่ก็มีสาเหตุมีที่มาเมื่อรวมรวมทุกอย่างเรียบร้อยก็ถึงเวลาสำรวจตัวเอง เธอหยิบกระจกทองเหลือที่เหลือเพียงเศษมาส่องดูใบหน้าถึงรู้ว่า เธอได้ตื่นขึ้นมาในร่างที่อ้วนฉุ ผิวพรรณหยาบกร้าน และใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำของสตรีคนนั้นจากการประมวลผล นี่คือร่างของ ซูเว่ยหรานที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ สตรีอ้วนอัปลักษณ์และร้ายกาจแห่งหมู่บ้านชาวประมง เธอทะลุมิติมายังโลกอดีต ซูเว่ยหรานหมดแรงจะถือกระจก แขนสองข้างทิ้งลงข้างลำตัวอย่างท้อแท้เอ่ยรำพึงรำพัน"ฮือๆ..พระเจ้าท่านทอดทิ้งลูกช้างหรือเจ้าคะ ทำไม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ใครวางยาเขากันแน่ข้าว่าเจ้ารู้ดีนะ
คำพูดของซูเว่ยหรานทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที นางหลิวเบิกตากว้างด้วยความตกใจถึงนางหมูตอนจะร้ายกานขี้เกียจแต่ปกติก็ยังหวาดกลัวนางอยู่บ้าง แต่วันนี้นางหมูตอนนี้ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน ก่อนจะชี้หน้าหลานสะใภ้ที่กล้าต่อปากกับนาง"เจ้า เจ้า นางตัวดีกล้าดียังไงมาว่าข้า! นางแพศยาข้าเป็นผู้อาวุโสของเจ้านะ""ข้าพูดความจริงยายเฒ่า ข้าแต่งงานกับหลี่จื่อหานมาอย่างสมฐานะ ส่วนเจ้าก็แค่แม่หม้ายที่หวังเกาะแข้งเกาะขาสกุลหลี่ มีตรงไหนที่บ่งบอกว่าเจ้าแซ่เดียวกับข้า หรือว่าเจ้าคลอดข้าออกมา คลอดบิดาหรือมารดาข้าออกมากันล่ะ คำว่าผู้อาวุโสอย่ามาใช้กับข้า ลูกตัวเองหลานตัวเองอิ่มทุกมื้อขนกลับบ้านสามีอีกด้วย ลูกข้าเป็นหลานสายตรงกลับต้องไปหารับจ้างมาเลี้ยงพวกเจ้า ยายแก่ไม่ยอมตายมาทางไหนไสหัวไปทางนั้นเลยนะ"คำพูดของซูเว่ยหรานทำให้นายท่านแห่งบ้านหลี่ที่นั่งถักอวนเงียบๆอยู่ลานด้านนอก ถึงกับเลิกคิ้วมองหลานสะใภ้ที่อยู่ในเรือนอย่างประหลาดใจ แม้ว่าซูเว่ยหรานร้ายกาจมากนัก แต่ปกติมิใช่คนที่วาจาคมคายเช่นนี้ ส่วนนางหลิวยืนตัวแข็งทื่อ ปากอ้าค้างไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ ความโกรธแค้นปนฉายชัดในแวว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-13
อ่านเพิ่มเติม
สั่งสอนเด็กเกเร
ซูเว่ยหรานเดินไปยังลานหน้าบ้าน นางเห็นชายชรานั่งถักอวนอยู่ ในมือของเขามีด้ายกุ่มใหญ่วางไว้ข้างๆ จากความทรงจำคนผู้นี้คือหลี่ต้าหยางท่านปู่ของหลี่จื่อหาน และเขาเป็นคนเดียวที่ดีกับร่างนี้เสมอมานับแต่นางแต่งเข้าสกุลหลี่ ไม่ว่านางจะร้ายกาจเพียงใด หลี่ต้าหยางก็ไม่เคยเอ่ยปาก และยายอ้วนนี่ก็ไม่เคยก้าวร้าวกับเขาสักครั้ง เขายังมีบุตรสาวคนเล็กอีกคน ตอนที่ภรรยาของเขาจากไปอาหญิงเล็กเพิ่งจะสองขวบ หลี่ต้าหยางจำต้องแต่งหลิวซื่อมา ยายแก่นั่นมีลูกติดสองคน ลูกคนโตเป็นผู้ชายที่วันๆไม่ทำงานแต่มาขอเงินอยู่ประจำ บิดาของหลี่จื่อหานออกทะเลแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลยนี่ก็ผ่านไปสิบปีแล้วหลี่ต้าหยางยามนี้ไร้บุตรชายเหลือเพียงหลานชายคนเดียวและบุตรสาว หลี่เย่าฟางที่ตอนนี้นางอายุสิบหกยังไม่ออกเรือนเพราะยากจนไม่มีสินเดิม มิใช่ไม่มีแต่ยายแก่นั่นไม่ยอมให้ต่างหาก อีกทั้งขนให้แต่ลูกสามีเก่า ฮึยายแก่ไม่ยอมตายเอ๊ยหลี่ต้าหยางมีนิสัยอ่อนโยนไม่เคยต่อว่าร่างเดิม แต่กลับมีเมตตาส่วนบุตรสาวไม่มีปาก นางควรแต่งงานได้แล้วแต่นางหลิวกลับบอกว่าอายุยังน้อยไม่ควรรีบร้อน คงจะเอาไว้รับใช้ตัวเองนั่นแหละ เพราะหลานส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ขยะไร้ค่าแม่ไม่เอาไว้หรอก
เมื่อแม่เฒ่าหลี่มาถึงชายหาดก็เห็นซูเว่ยหรานตีหลานชายนางอยู่ หญิงชราตรงเข้าไปเพื่อจะตบสั่งสอนแต่ซูเว่ยหรานมีหรือจะยอม ถึงร่างนี้จะอ้วนแต่เรื่องเสียเปรียบซูเว่ยหรานคนใหม่ไม่มีทางให้เกิดขึ้นแน่ๆ มือเหี่ยวย่นฟาดลงมาแต่ยังไม่ทันโดนมือหนาของหลี่จื่อหานก็คว้าข้อมือหญิงชราเอาไว้ก่อนจะเอ่ย"ท่านย่า มีอะไรก็พูดกันดีๆเถอะขอรับ""พูดดีๆหรือ เจ้าไม่มีตาหรือไม่ว่านางอ้วนนี้ตีหลานชายเจ้าน่ะจื่อหาน""ฮือๆๆท่านยายข้าเจ็บจังเลย"จูต้าเป่าชิงฟ้อง หลี่จื่อหานเองก็เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ"เจ้าเลิกก่อเรื่องได้แล้วซูเว่ยหราน พาลูกกลับบ้านเถอะสายมากแล้วเด็กๆแล้วยังไม่ได้กินข้าว"ซูเว่ยหรานพาเด็กทั้งสองมาไว้ด้านหลังก่อนจะเอ่ยกับแม่เฒ่าหลี่และหลี่จื่อหาน"ข้าตีเพราะอะไรหรือ วาจาหลานชายเจ้าที่สำรอกออกมาเหม็นเน่ายิ่งกว่าปลาตายในข้อง หลี่ถงวันๆเอาแต่ทำตัวสูงส่งคบหากับเหล่าคุณหนูคนชั้นสูง ข้าว่าเอาเวลาฝันเฟื่องของเจ้าไปสั่งสอนบุตรชายเสียบ้างจะมีประโยชน์กว่า ลูกข้าเพิ่งห้าขวบกลับต้องมารับจ้างหาเงินเลี้ยงพวกเจ้า ต้าเป่าอายุเท่ากันเจ้ายังล้างก้นให้อยู่เลย อีกย่างนะไอ้คนแซ่หลี่ เจ้าบอกว่าลูก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ถ้าจะมีคนตายต้องไม่ใช่ข้า
เมื่อมาถึงบ้านก็ลากนางเข้าห้อง ห้องที่นางห็นแล้วอยากออกไปนอนกลางลานดินเสียงยังดีกว่า ทั้งสกปรกทั้งเหม็นอับ ยายอ้วนนี้อยู่ได้อย่างไรกัน เสียงทุ้มของหลี่จื่อหานดังมา"เจ้าเป็นอะไร วันนี้กล้าตบหน้าท่านย่า""ข้ามีอะไรต้องกลัวถึงไม่กล้า หลานสะใภ้ก็คน อีกอย่างนางไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเจ้าด้วยซ้ำเป็นแค่หญิงหม้ายที่ท่านปู่เจ้าสมเพชแต่งเข้ามา ให้ข้าเรียกนางว่าท่านย่าข้าเรียกได้แต่ว่านางคู่ควรเป็นท่านย่าหรือ นี่ไอ้หน้าหล่อเจ้าแน่ใจนะถามจริงๆ หึๆๆ.....ยายแก่ไม่ยอมตายนั่นเอะอะก็ลงไม้ลงมือกับคนอื่น นางคิดว่าคนอื่นเขาไม่มีความรู้สึก เจ็บไม่เป็นหรืออย่างไร""ซูเว่ยหราน ไม่ว่าอย่างไรนางก็คือผู้อาวุโส""อาวุโสเพราะประสบการณ์และการวางตัวกับแก่เพราะเกิดก่อนมันแค่เส้นบางๆนะหลี่จื่อหาน ข้าทำได้มากกว่าตบหน้าสองแม่ลูกนั้นแน่ๆ ถ้ายังไม่กลัวตายก็เข้ามา เจ้าอยากนับญาติกับคนแบบนี้ข้าไม่ขัดใจ อย่างไรอีกไม่นานข้าก็หย่าเจ้าอยู่ดี ไอ้โย่ว..ส่วนเรื่องที่ว่าข้าวางยาเจ้า ลองทบทวนดูใหม่ไหม พ่อแมงกะพรุน"แมงกระพรุนหรือ นางกำลังด่าเขาว่าหัวใสเหมือนแมงกระพรุน หรือก็คือคนไม่มีสม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากหย่าก็แยกบ้าน
หลี่เย่าฟางไปแล้ว ดูแล้วยายแก่นั่นคงหาเรื่องอาเล็กขอสามีอีกเพราะว่าวันนี้ขาดรายได้มาให้นาง ซูเว่ยหรานมองปลากว่าห้าสิบตัวที่เดิมคือรายได้ของบ้าน ถึงจะตายแต่ก็ยังสดเพราะวิญญาณเพิ่งจะออกจากร่าง ก่อนจะเอ่ยขำๆ "วิญญาณพวกเจ้าออกจากร่างแล้วไปสิงร่างปลาตัวอื่นไหม แบบทะลุมิติไปอยู่ในร่างของปลาที่อยู่ในกระชังหรือเปล่า หรืออยู่ในร่างตะพาบน้ำ เอ่อไม่ได้สิ ข้ามสายพันธ์ท่าว่ายน้ำก็ไม่เหมือนกันด้วย แต่ฉันนี่สิ ฉันเคยเป็นคนสวยนะ ทำไมต้องมาอยู่ในร่างยายอ้วนอัปลักษณ์ที่แสนร้ายกาจด้วย แปดสิบเก้าสิบโลเลยมั้ง ต้องอดข้าวกี่เดือนถึงจะผอมได้"หลี่จื่อหานเดินมาถึงพอดีที่นางบ่นงุ้งงิ้งๆ แต่เขาไม่เข้าใจอะไรก่อนจะเดินไปหาแล้วเอากะละมังไม้มาจากนางพร้อมกับเอ่ยปาก"ข้าทำเอง เจ้าไม่เคยทำหากกินไม่ได้ท่านย่าจะว่าเอาอีก ข้าสงสารท่านปู่น่ะ"ซูเว่ยหหรานมองหน้าเขาก่อนจะกระชากกะละมังกลับมาแล้วเอ่ยยียวน"โย่ว...สงสารท่านปู่ก็หัดสงสารลูกตัวเองเมียด้วย ดูสิห้าขวบตื่นแต่เช้าไปหารับจ้างได้เงินมาก็ถูกยายแก่นั่นเอาไปหมด หลี่จื่อหานเรื่องหย่ากับท่านข้าจริงจังนะ"หลี่จื่อหานมองหน้านางอย่างพินิจอีกที คำก็หย่าสอง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-14
อ่านเพิ่มเติม
สร้างเรื่องให้ถูกหย่า
ซูเว่ยหรานเดินกลับลงมาจากบนเขา นางได้ของดีมาพอสมควร เสียดายที่ร่างนี้อ้วนเกินไปและยังไม่ฟื้นดีจากการที่ถูกตีศีรษะ แวะเก็บกระเทียมป่ามากับหอมป่ามาได้กำใหญ่ ที่ดินของบ้านมีแต่ไม่ได้ทำประโยชน์ มีแต่หญ้าขึ้นรก บนเขายังเขียวชอุ่มแปลว่าดินที่นี่ก็น่าจะปลูกพืชได้ซูเว่ยหรานเอาปลาที่ขอดเกล็ดเสร็จแล้วมาหมักเกลือก่อนจะเดินไปหาหม้อดินเผามาล้างทำความสะอาด นางกำลังทาเกลือที่ตัวปลาและเอาต้นหอมยัดใส่ในท้องเพื่อดับกลิ่นคาว นางหลิวเห็นนางโรยเกลือก็กรีดร้องเสียงดังลั่น"กรี๊ดดด....นางตัวล้างผลาญ เกลือแพงขนาดไหนเจ้าไม่รู้หรือ เหตุใดถึงสิ้นเปลืองนัก ทำอาหารไม่เป็นก็อย่ามาทำให้เสียของ หลี่เย่าฟางนางคนใกล้ตาย วันนี้ของก็ขายไม่ได้ อาหารก็ยังไม่ทำปล่อยคนล้างผลาญเช่นนี้มาผลาญเสบียงข้าได้อย่างไร""ทะ ท่านแม่ คือข้า..โอ๊ย"เพี๊ยะ!! นางหลิวตบหน้าหลี่เย่าฟางเสียงดัง นางแน่ใจว่าสามีเอาอวนไปล่งแล้ว แต่นางไม่ทันตั้งตัวกลับถูกถีบจากด้านหลังอย่างจัง เป็นหลี่ต้าหยางที่ลืมของแล้วกลับมาทันเห็นบุตรสาวถูกตบหน้า ซูเว่ยหรานคนนี้จงใจให้เขากลับมาเพราะหลานชายวิ่งไปตามบอกกับเขาว่าท่านปู่เอาอวนไปผิดเขาจึงเดินกลับมาทันได้เห็น"น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-15
อ่านเพิ่มเติม
เก็บกวาดสำเร็จ
ชาวบ้านฮือฮา อะไรนะอย่างไรนางก็แต่งงานกับผู้เฒ่าหลี่ แต่จะให้บุตรชายไปเอาบุตรสาวเขาทำเมียน้อยหรือ ไม่ว่าอย่างไรนางก็คือน้องสาวนะ หลิวเหอที่ยังกระอักเลือดไม่หยุด เพราะหลี่ต้าหยางนั้นเท้าหนักไม่น้อย นางหลิวร้องไห้จะพาไปหาหมอ พอนางเดินเข้าบ้านเพื่อไปหยิบถุงเงินก็เจอกับหลิวเหยาเหยา เด็กน้อยหยิบถุงเงินวิ่งมาหามาให้หลี่ต้าหยางก่อนจะเอ่ย"ท่านปู่ เงิน เงินให้ท่านหมดเลย ไม่ให้ ไม่ให้นาง ทะ ท่านย่า ท่านย่า จะ จะ ใจร้ายข้าเกลียด ข้าเกลียด เกลียดนางกับ ทะ ทานพ่อ ฮือ ท่านย่า ท่านพ่อ ย่ะ อย่าตี อย่าตี อย่าตีข้า อย่าตีท่านแม่""ไอ้หยา...เหยาเหยาอย่าร้องนะ นี่ยายเฒ่าเจ้าทำอะไรสะใภ้กับหลานสาวหรือ ปกติเจ้าบอกว่าเว่ยหรานเป็นคนเลวข้าเชื่อเจ้านะเพราะนางชอบขโมย แต่หวังซื่อกับบุตรสาวเรียบร้อยนิสัยดีเจ้ายังหาเรื่องอีกหรือ""ใช่ๆๆ ยายเฒ่าเจ้าเป็นโจรแต่มาร้องจับโจรหรือ น่ารังเกียจจริง"ซูเว่ยหรานสะอึก แหม่โว้ยต้องมาเปรียบเทียบกับฉันด้วยหรือไงช่างเถอะๆ หิวจะตายอยู่แล้วตั้งแต่ฟื้นมายังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลย ร่างนี้ก็กินเก่งเสียด้วยก่อนจะเอ่ย"ข้าไปทำมื้อเช้าก่อนนะหิวจะตายแล้ว คนจะกินอิ่มนอนหลับหน่อยก็ไม่ได
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-16
อ่านเพิ่มเติม
กองไว้ตรงนั้นแหละ
ซูเว่ยหรานยิ้มให้กับน้องสามีตัวน้อยที่ผอมแห้งจนน่าสงสาร จะว่าไปก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลยเพราะหลิวเหอเป็นลูกติดยายแก่หลิว แต่อย่างไรเล่าเด็กน่าสงสาร สะใภ้ใหญ่อย่านางหวังก็ถูกหลิวเหอทำให้มีมลทินจึงต้องแต่งเข้ามา ซูเว่ยหรานได้แค่ตำหนิร่างเดิม"ยายอ้วนซูเว่ยหราน หล่อนทนยายแก่น่าตายนี่มาได้ไงตั้งหกปี ดูค่ะดู หล่อนดูฉันวิญญาณหล่อนอยู่ที่ไหนเบิกตามองซะ นี่จร้า...เจ๊หรานนี่มาไม่ถึงวันทำซะบ้านแตกผัวทิ้งเมียไปเลย จะเก็บไว้ทำไมแค่ฉันตื่นมาต้องเจอกับเสียงแปดหลอดก็อยากจะเอาหมอนไม้ทุ่มให้หัวแตกตายตั้งแต่เจอหน้าแล้ว เหอะ... เหลือหลี่ถงนางโคมเขียวนั่นอีกคน เป็นคนวางยาหลี่จื่อหานเพื่อจะขึ้นเตียงเขาแท้ๆ สุดท้ายกรรมมาตกที่ฉัน ถ้าหล่อนไม่หยุด เจ๊จะทำให้ถูกใส่กรงหมูถ่วงน้ำเลย คบชู้แล้วยังปากดี หึ ถุ้ย"หลี่จื่อหานมาทันได้ยินคำว่าหลี่ถงวางยาเขาและคบชู้ก็ได้แต่สงสัย เรื่องคืนนนั้นนางไม่ได้เป็นคนทำจริงๆหรือ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เสียชื่อเสียงไปแล้ว แต่วาจานางดูปะหลาดไปไม่น้อย ซูเว่ยหรานไม่สนใจนางเดินไปหลังบ้านจัดการย่างปลาที่ทาเกลือเอาไว้ ส่วนปลาที่หมักเกลือก็ใช้ตอกไม้ไผ่ที่หลี่ต้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-17
อ่านเพิ่มเติม
แม่ต้องเปลี่ยนแปลงตนเองมิเช่นนั้นจะอายุสั้น
หลังจากที่หลี่จื่อหานเดินไปแล้วซูเว่ยหรานก็นั่งลงย่างปลาตามเดิม สายตาของนางมองซาลาเปาในมือที่เขาเอาให้ จากความทรงจำร่างเดิมนับแต่คืนที่นางและเขามีสัมพันธ์กันจนร่างเดิมตั้งครรภ์เขาก็ไม่เคยมองหน้านางอีกเลย จนวันที่คู่แฝดคลอดออกมา หลี่จื่อหานคนนี้ก็ทำเพียงหาอาหารให้สำหรับคนอยู่เดือน ส่วนร่างเดิมแม้พ่อของลูกจะหาอาหารมาให้ แต่ว่านางไม่ได้กินอิ่มนักนางหลิวเจ้ากี้เจ้าการเรื่องในเรือน และยังแอบเอาเสบียงไปให้ไปให้บุตรสาวตนเองกับหลานชาย แม้แต่หลานสาวของนางซึ่งเป็นลูกของหลิวเหอ อย่างหลิวเหยาเหยายังไม่ได้แตะต้อง ซูเว่ยหรานกินซาลาเปาในมือ เห้อ..มินิมาร์ทของฉันป่านนี้จะเป็นยังไง แต่ตายก็ตายแล้วจะกลับไปคงไม่ได้หรอก คิดวิธีที่จะอยู่บนโลกแห่งนี้ให้รอดก่อนเถอะ "วันนี้แดดดีน่าจะตากแค่ไม่นานก็เอาเก็บได้ ทำปลาแดดเดียวคงไม่มีอะไรมากนัก กินมื้อเช้าแล้วไปเก็บห้องก่อนดีกว่า ไม่รู้ร่างเดิมนี่อยู่ไปได้ยังไง คนเขายิ่งดูถูกว่าเหมือนหมูก็ยังทำห้องตนเองสกปรกรกยังกับคอกหมูเสียจริงๆไปเลย เฮ้อ นางหนู..ฉันต้องมาแบกรับชื่อเสียงเน่าๆของหล่อน เช่นนั้นช่วยกันบ้างนะปาฏิหาริย์อะไรสักอย่างก็ได้" ซ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-08-17
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status