เข้าสู่ระบบชาติก่อน เมื่อเจียงเฟิ่งหัวถูกพระราชทานสมรสให้เป็นชายาอ๋องของเหิงอ๋องเซี่ยซางนั้น นางไม่ได้รับความรักจากเหิงอ๋อง นางเข้าใจว่าขอเพียงตนเองรักษาธรรมเนียมมารยาท จัดการเรื่องราวต่างๆ ด้วยตนเอง สงบเสงี่ยมเจียมตัว อุทิศตนปรนนิบัติ ถึงขั้นโอนอ่อนเอาใจ ความจริงใจของนางจะต้องแลกความรู้สึกดีๆ มาได้อย่างแน่นอน เฝ้ารอให้ถึงวันที่อุปสรรคทั้งมวลผ่านพ้น ผู้ใดเลยจะคาดคิด ความเอ็นดูที่แม่สามีมีต่อนางมิใช่เรื่องจริง สามีใจแข็งดุจก้อนหินหากมีใจให้ชายารองกลับเป็นเรื่องจริง แม้แต่ลูกบังเกิดเกล้าทั้งสองยังถูกชายารองยุแยงให้รังเกียจนาง เกลียดชังนาง จนนางตรอมใจตายไปในวัยสามสิบห้าปี เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางก็ได้ย้อนกลับมาตอนอายุห้าขวบ ทราบว่าจะถูกพระราชทานสมรสเป็นชายาของเหิงอ๋องตอนอายุสิบห้า ทั้งรู้ว่าวันหน้าเหิงอ๋องจะได้ก้าวขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ฮ่องเต้ นางจึงวางแผนสิบปีอย่างใจเย็น รอให้มีราชโองการประทานสมรสแล้วค่อยแต่งงานกับเหิงอ๋อง ชาตินี้ นางจะไม่ก้มหน้ายอมจำนนงอมืองอเท้ารอความตายอีกแล้ว ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการแบบไหน นางก็จะต้องกลายเป็นมารดาของแผ่นดินให้จงได้ นางรู้เพียงว่า ผู้ใดไม่เห็นแก่ตัวแล้วไซร้ ฟ้าดินจักลงทัณฑ์ ***** ตั้งแต่ชายาอ๋อง ชายารัชทายาท ฮองเฮา ไทเฮา ไทฮองไทเฮา คอยดูเถอะว่าเจียงเฟิ่งหัวจะก้าวผ่านชีวิตอันรุ่งโรจน์นี้อย่างไร
ดูเพิ่มเติม"Di mana kamu? Acara akan dimulai sebentar lagi!"
Satu pesan masuk ke ponsel Livi, seorang gadis yang tampak cantik mengenakan kebaya press body warna putih. Pesan itu datang dari Axel, tunangannya. Pria yang seharusnya menikah dengannya. Namun Livi hanya menatap layar itu dengan tatapan kosong. Ponsel bergetar beberapa kali, tapi Livi sama sekali tidak ingin meresponnya. Axel tidak tahu, kalau empat puluh menit lalu. Livi yang tampak lelah, disarankan untuk beristirahat di kamar hotel oleh WO, sembari menunggu acara dimulai. Akan tetapi begitu dia berdiri di depan pintu kamar hotel, dia mendengar suara tidak biasa dari balik pintu. "Ah... pelan dikit, Axel. Nanti ketahuan." "Aku tidak tahan, San. Kamu nikmat banget." Walau tidak bisa melihat siapa orangnya, Livi mengenali suara itu. Hati Livi mencelos. Sosok yang ada di balik pintu tidak lain dan tidak bukan adalah Axel. Tunangannya dan Sandra, sahabatnya. Livi memilih tidak masuk. Tidak pula meneriaki mereka. Apalagi sampai melempar barang untuk meluapkan emosi. Dia hanya berdiri di sana selama beberapa detik, lalu pergi dengan langkah gontai. "Mereka berselingkuh!" Tubuh Livi hampir rubuh, disertai hati hancur berkeping-keping. Air mata seketika luruh membasahi pipi. Fakta menyakitkan baru saja dia ketahui. Lima tahun bersama. Lima tahun menjalin hubungan dengan Axel. Livi telah berkorban banyak untuk Axel. Baik waktu, uang, juga pikiran. Demi Axel, Livi sampai menjauh dari pria lain. Livi beralasan pria tersebut akan jadi suaminya. Jadi dia harus menjaga perasaan Axel. Tidak ingin membuat pria itu cemburu. Gadis itu boleh dibilang cinta mati pada Axel. Livi adalah budak cintanya Axel. Untuk Axel, Livi akan melakukan segalanya. Tapi, justru ini yang dia dapat sebagai balasan. "Dasar brengsek!" Maki Livi sepanjang jalan, nyaris tanpa henti. Axel berselingkuh dengan Sandra. Sahabat Livi sejak SMA yang dia perlakukan layaknya saudara kandung. Sandra yang awalnya dia ajak tinggal bersama karena diusir dari rumah orang tuanya. Air mata menetes lagi saat Livi mengingat semua itu. Sandra malah menusuknya dari belakang. Perempuan itu berselingkuh dengan calon suaminya. "Tidak tahu diri. Murahan!" Kali ini umpatan Livi tertuju pada Sandra. Tak terhitung pengorbanan yang Livi lakukan untuk Axel. Termasuk bersitegang dengan keluarganya sendiri. Sang ayah tidak pernah setuju Livi berhubungan dengan Axel. Papa Livi beranggapan, Axel tidak cukup pantas untuk putrinya. Ditambah lagi papa Livi menilai Axel tidak mencintainya. Kini sepertinya yang dikatakan ayahnya jadi kenyataan. Fakta itu melukai Livi begitu dalam. Sakit, sedih, kecewa, juga patah hati menyerang Livi bersamaan. "Papa," sebut Livi lirih. Gadis itu beberapa kali menarik napas dalam lantas menghembuskannya. Dia coba berpikir tenang, meski kepalanya sejak tadi sibuk meneriakkan, "Aku tidak mau menikah dengan pria seperti itu!" Namun setelahnya kepanikan melanda gadis itu. Kalau Livi membatalkan pernikahan sepihak, media akan menyorot keluarganya. Nama orang tuanya bisa tercemar. Terlebih ayahnya adalah seorang pengusaha dari keluarga ternama. Semua perhatian tengah terarah pada acara ini. Ditambah tamu undangan dari kalangan atas sudah banyak yang datang. Livi kembali menghela napas. Dia tidak takut kehilangan Axel. Tapi, dia tidak mau orang tuanya menanggung malu. Apa yang harus Livi lakukan? Livi bingung. Saat itu tiba-tiba satu teriakan membuyarkan lamunan Livi. "APA MAKSUDMU TIDAK BISA MENIKAH?!" Seorang pria berjas hitam berdiri tak jauh dari tempat Livi duduk, di tengah taman hotel. Tindakan sosok tadi menarik perhatian Livi. "Semua tamu sudah hadir! Bagaimana mungkin dia malah menghilang? Halo? Halo!” Pria itu menatap ponselnya, tampak panggilannya telah diputus. “Astaga." Dia menghela napas sambil memijit pelipis. Setelah itu lelaki tadi menoleh pada pria di sebelahnya, sosok dengan jas pengantin yang dikenakan rapi di tubuh tegapnya. Wajahnya layaknya pahatan Tuhan yang nyaris sempurna. Garis rahang tajam, hidung tinggi, mata dalam yang memancarkan karisma dingin. Setiap gerakannya menunjukkan bahwa dia pria yang terbiasa memegang kendali. "Bagaimana ini, Arch?" Pria tadi bertanya dengan panik. "Pengantin wanitanya hilang. Tidak bisa ditemukan. Padahal lima menit lagi acara dimulai. Semua tamu sudah menunggu. Kita tak punya waktu." Arch, pria tampan itu hanya menarik napas pelan. Tidak marah. Apalagi panik. Sorot matanya tidak terbaca, tapi satu yang pasti dia seperti sedang memikirkan sesuatu. Kondisinya hampir mirip seperti Livi. “Tidak ada cadangan?” Tanya Arch. Asisten Arch menghela napas kasar. “Cadangan bagaimana? Ini pernikahan! Bukan permainan! Mana mungkin aku sediakan mempelai wanita cadangan!” Saat itu juga, ide gila mendadak muncul di benak Livi. Dia berdiri. Langkahnya mantap saat menghampiri dua pria itu. "Permisi," sapa Livi dengan bibir tersenyum samar. Walau begitu jejak sembab dan air mata masih tampak jelas di wajah Livi. Kedua pria tadi menoleh. Asisten Arch terlihat heran, tapi Arch tidak. Tatapan matanya berubah saat melihat Livi. Netra kelamnya sedikit melebar, menampilkan keterkejutan di sana, samar—namun nyata. Livi mencoba bersikap ramah dan tenang. Walau detak jantungnya tak karuan. "Maaf kalau saya lancang, tapi saya dengar kalian butuh mempelai wanita," ujar Livi terus terang. Dia menunduk sebentar, lalu menatap lurus pada Arch. "Kebetulan, saya perlu mempelai pria. Tunangan saya berkhianat. Dia tidur dengan sahabat saya tepat sebelum pernikahan kami dimulai." "Tapi saya tidak bisa membatalkan pernikahan ini begitu saja. Reputasi keluarga saya bisa hancur jika saya melakukannya." Livi menggigit bibir bawahnya, menampilkan kegugupan luar biasa. Dua tangannya terkepal, teringat perbuatan Axel dan Sandra. Namun setelahnya, Livi kembali bicara dengan suara pelan tapi penuh keyakinan. "Kalau Tuan bersedia, bagaimana kalau Tuan menikah dengan saya?"“ใช่แล้ว อีกหลายปีข้างหน้า ข้าก็อยากยกตำแหน่งนี้ให้เจ้า” ซูเต๋อไห่กล่าว “เซี่ยซางเป็นกษัตริย์องค์ถัดไป แม้แต่จุดนี้เราก็เดาไม่ผิด ก็แค่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาจึงไม่เชื่อใจพวกเราสกุลซูแล้ว อันที่จริงหากเซี่ยซางเป็นคนฉลาด เขาเพิ่งขึ้นครองตำแหน่งองค์รัชทายาท คิดอยากนั่งตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างมั่นคง หรือแม้กระทั่งอนาคตขึ้นครองบัลลังก์อย่างมั่นคง เขาก็ไม่ควรทอดทิ้งพวกเราสกุลซู”“ท่านพ่อ หวานหว่านบอกว่าเจียงเฟิ่งหัวไม่มีทางได้เป็นฮองเฮาของเซี่ยซางเด็ดขาด ตำแหน่งฮองเฮาของเซี่ยซางเป็นของสกุลซู แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ลูกรู้สึกว่าต้องมีจุดไหนที่เกิดปัญหาแน่ สิ่งดี ๆ ถูกคนสกุลเจียงยึดครองไปหมดแล้ว หวานหว่านกลายเป็นคนคนนั้นที่ถูกเซี่ยซางละเลย”“หวานหว่านหมดประโยชน์แล้ว” ซูเต๋อไห่ได้แต่รู้สึกอับโชค “เลือกคนที่สวยที่สุดมา หัวสมองกลับโง่ที่สุด แค่มัดใจผู้ชายคนหนึ่งยังทำไม่ได้ นางยังมีประโยชน์อะไรอีก ข้าบอกหลิ่วเอ๋อร์แล้วว่า ให้รับลูกสาวของนางมา ใช้สถานะของสกุลซูเรา หากรัชทายาทจะเลือกพระชายารอง ก็ส่งลูกสาวสกุลซูเข้าไปให้เขาอีกคน ถึงอย่างไรก็ยังมีโอกาสเสมอ”ซูเซวี่ยนกลับไม่มีความหวังนี้แล้ว เซี่
ตกกลางคืน ทั้งถนนเงียบงันปราศจากเสียง มืดมิดไปหมด ที่หน้าประตูจวนสกุลเจียง สิงโตหินสองตัวจ้องมองอย่างองอาจ แสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขามและสูงศักดิ์ของจวนแม่ทัพดึกสงัดไร้ผู้คน ทุกคนหลับใหลหมดแล้ว ทันใดนั้นที่หน้าประตูจวนสกุลซูก็มีคนแบกโลงศพโลงหนึ่งมาวางขวางหน้าประตูจากนั้นก็มีเสียงทุบประตูตึง ๆ ดังขึ้นติดต่อกันยามเฝ้าประตูได้ยินเสียงเคาะประตูติด ๆ กันก็เปิดประตู พอเห็นก็ตกใจถอยกรูดจนล้มไปกองที่พื้น “โลงศพ?”เพียงไม่นาน คนสกุลซูก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้ววิ่งออกมาดู ก็เห็นโลงศพโลงหนึ่งขวางอยู่ตรงกลางทางเวลานี้เอง ซูเต๋อไห่กับซูเซวี่ยนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็เร่งรุดมา ทุกคนต่างไม่กล้าก้าวออกไปข้างหน้า ซูเต๋อไห่กล่าวเสียงเย็นชา “แค่โลงศพโลงหนึ่งก็กลัวจนเป็นเช่นนี้ รีบไปเปิดสิ”ซูเซวี่ยนก็รู้สึกว่าแปลกเขาก็กลัวว่ามีอะไรน่าตกใจจึงไม่กล้าก้าวออกไปข้างหน้า เลยให้ทหารจวนสกุลซูออกไป “เปิดมันเสีย ข้าก็อยากเห็นหน่อยเหมือนกันว่าในนั้นมีอะไรอยู่”ทหารรวบรวมความกล้าเปิดโลงศพออก ก็เห็นว่าข้างในมีชายคนหนึ่งที่ถูกโบยทั้งตัวจนร่างเละไปหมด ชายคนนั้นน่าจะขาดใจแล้วด้วย ทำให้ทหารตกใจจนฉี่
“แม้แต่หรวนหร่วนกับจิ่นเหยียนก็ยังรู้ ท่านยังปิดบังข้าอีก” เฝิงจิ้งย่วนไม่เคยรู้สึกเสียใจขนาดนี้มาก่อน น้ำตาไหลพรากเต็มหน้า อ่อนไหวไปหมดเดิมทีเจียงจิ่นเหยียนอยากอธิบายแทนพ่อ แต่ถูกเจียงเฟิ่งหัวลากออกไปนอกประตู แถมยังปิดประตูให้พวกเขาอีกด้วย“ท่านพ่อแก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นแล้วจริงๆ” เจียงจิ่นเหยียนกล่าว“ท่านพ่อก็ไม่ได้มีหญิงอื่นเสียหน่อย มีอะไรให้ต้องแก้ตัวกัน” เจียงเฟิ่งหัวกล่าว “วางใจเถิด ไม่มีอะไรหรอก เรื่องแค่นี้ท่านพ่อยังจัดการไม่ได้อีกหรือ ท่านก็ดูถูกท่านพ่อเกินไปแล้ว พวกท่านอยู่กันมาจะสามสิบปีแล้ว มีเรื่องโกรธโมโหอะไรกันพวกท่านก็เข้าใจกันได้”“หรวนหร่วน คำพูดเจ้านี่ไม่เหมือนอายุสิบหกเลยนะ กลับเหมือนสามสิบหกเสียอย่างนั้น” เจียงจิ่นเหยียนกล่าวเจียงเฟิ่งหัวตะลึงงัน “ข้าแค่ตั้งครรภ์ก็ดูแก่ขนาดนี้เลยหรือ? พวกท่านผู้ชายเหมือนกันหมดหรืออย่างไร ผู้หญิงพอมีครรภ์ก็ไม่สวยแล้ว จากนั้นก็เริ่มรังเกียจ รอพี่สะใภ้ใหญ่ตั้งครรภ์แล้ว ท่านก็จะพูดกับนางเช่นนี้ใช่ไหม?”พูดจบเจียงเฟิ่งหัวก็ยกกระโปรงเดินจากไป นางทำตัวสุขุมเกินวัยขนาดนั้นเลยหรือ?ภรรยาสงสัยว่าสามีมีบ้านเล็กบ้านน้อยข้างนอกก็คว
“สกุล…สกุลซูของซูเต๋อไห่นั่นน่ะหรือ?” เจียงหวยเพิ่งรู้ตัวทีหลัง “มิน่าเล่า เขาคอยเล่นงานข้าทุกจุดในท้องพระโรง”เจียงเฟิ่งหัวนึกถึงท่าทางที่พ่อโจมตีซูเต๋อไห่กลับ จงใจกล่าวว่า “เขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่เชียวนะ ท่านพ่อไม่กลัวเขาเลยหรือเจ้าคะ”“กลัวสิ…กลัวอยู่แล้ว แต่พอข้าคิดว่าถ้าเขายืนยันได้จริงว่าข้ารับสินบน ไม่เพียงแค่การสอบของจิ่นเหยียนจะเป็นโมฆะ ศิษย์เหล่านั้นของข้าก็จะไม่รอดสักคน แล้วก็เจ้า หรวนหร่วน จะพลอยเดือดร้อนไปเพราะพ่อด้วย ต่อให้ตอนนั้นฝ่าบาทจะตัดหัวข้า ข้าก็ต้องพูดออกมา”“หลักแหลมนัก จุดนี้ท่านพ่อทำถูกเป็นอย่างยิ่ง โชคดีที่ตอนนั้นท่านโต้แย้งด้วยเหตุผล จึงทำให้ฝ่าบาททรงเชื่อท่านได้ หากท่านกลัวหัวหด เกิดความเกรงกลัวเขาในใจ พลาดโอกาสไป ถึงเวลาไม่ว่าท่านพูดอะไร คนเขาก็ต่างคิดว่าท่านกำลังแก้ตัว ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ท่านก็จะแพ้ นี่ก็คือโอกาสทองในการโจมตีกลับ ท่านทำได้แล้วเจ้าค่ะ”“อีกอย่างก็คือ จริง ๆ แล้วในใจฝ่าบาททรงลำเอียงเข้าข้างท่าน เพราะฉะนั้นพระองค์จะทรงอยากให้โอกาสท่านได้พูดเยอะ ๆ หน่อยโดยไม่รู้ตัว”เจียงหวยถูกลูกสาวชม ในใจเขาก็เกิดความรู้สึกภูมิใจขึ้นมาทันที เขาจ้องเจียงเฟ
ซูเซวี่ยนมิได้รั้งรอแม้แต่น้อย รีบพาตัวซูถิงหว่านออกไปทันที ภาพการหลบหนีอย่างร้อนรนเช่นนี้ ทำให้เจียงเฟิ่งหัวเกือบจะตั้งตัวไม่ทัน เสี้ยวพริบตาเดียวนั้นซูเซวี่ยนปรายสายตามองเจียงเฟิ่งหัวอย่างลุ่มลึก ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้าและการท้าทายที่มีต่อนาง เขารู้ว่าหากหวานหว่านดึงดันจะ
เฉิงฮองเฮานั่นหดหู่อยู่หน้ากระจก ในอดีตนางเคยภาคภูมิใจต่อใบหน้าที่งดงามดวงนี้นัก อายุสิบสี่เข้าวัง อายุสิบแปดให้กำเนิดบุตร แล้วหลังจากนั้นเล่า นางกลับปล่อยเวลาครึ่งชีวิตไปอย่างเสียเปล่าอยู่ในวัง ที่แท้เหตุใดนางต้องชีวิตเช่นนี้กันนะตอนยังไม่ได้เข้าวัง ทุกคนล้วนปรารถนาจะเข้าวัง แต่เมื่อเข้าวังมาแล้ว
เขาคิดว่า ระหว่างราชวงศ์กับขุนนางมักมีความเกี่ยวข้องที่ซับซ้อนร้อยแปดพันเก้า สุดท้ายก็เป็นเพราะเขายังไม่แข็งแกร่งพอ จึงได้ถูกผู้อื่นควบคุมเหตุใดเสด็จพ่อจึงมอบความโปรดปรานให้กับซูกุ้ยเฟย ก็มิใช่เพราะสกุลซูเช่นกันหรือ? เสด็จพ่อถึงกับรู้ว่าสกุลซูยักยอกสวัสดิการกองทัพ แต่ก็ไม่อาจลงโทษได้ นั่นก็เป็นเพร
เมื่อเซี่ยซางได้ยินสิ่งนี้ เขาก็แอบคิดในใจว่า ซูถิงหว่านบอกว่าเสด็จแม่แกล้งป่วย? อาการป่วยของเสด็จแม่นั้นเขาได้เห็นด้วยตาตนเอง ซูถิงหว่านช่างกล้าพูดได้ทุกอย่างจริงๆ!นางคิดว่าหากเขาคิดจะตีชาวหูให้ถอยร่นกลับไป ก็ได้แต่พึ่งสกุลซูของนางหรือไร จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เห็นเสด็จแม่อยู่ในสายตาเลยเจียงเฟิ่


















คะแนน
ความคิดเห็นเพิ่มเติม