บทที่ 1102

หลินซีเหยามองไปทางลู่หนานเฉิง เขาไม่ได้มีท่าทีสงสัยอะไร ยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมด “รบกวนน้าหรงด้วยนะ”

น้าหรงยิ้มอย่างพอใจ “คุณชายคุณนายพักผ่อนเถอะค่ะ ฉันขอตัวออกไปก่อน”

น้าหรงเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงพวกเขาสองคน

หลินซีเหยาวางดินสอในมือ “งั้น...ไปนอนกันเถอะ”

ลู่หนานเฉิงเพิ่งจัดการเอกสารเสร็จพอดี “อืม ไปนอนกัน”

ทั้งสองเดินมาถึงข้างเตียง ลู่หนานเฉิงถาม “นอนยังไงดี?”

หลินซีเหยา “นายอยู่นอก ฉันอยู่ข้างใน”

ลู่หนานเฉิงพยักหน้า “ได้”

ทั้งคู่เปิดผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอน

ลู่หนานเฉิงถาม “จะปิดไฟไหม?”

หลินซีเหยา “ปิดสิ”

ลู่หนานเฉิงเอื้อมมือไปปิดไฟ

ห้องตกอยู่ในความมืดสนิท ลู่หนานเฉิงกลับนอนไม่หลับ ทั้งที่นี่คือบ้านของเขา ห้องของเขา เตียงของเขา ปกติเขาควรจะหลับได้ง่าย แต่คืนนี้กลับมีผู้หญิงนอนอยู่ข้างกาย

เขาได้ยินเสียงลมหายใจเบาๆ ของเธอ ได้กลิ่นหอมหวานละมุนแบบกลิ่นนมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก

ลู่หนานเฉิงรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้น นอนไม่หลับเลย

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเอ่ยเบาๆ “คุณนายลู่?”

คนข้างๆ ไม่ตอบ คงหลับไปแล้ว?

ลู่หนานเฉิงกำลังจะพูดอีกครั้ง ทันใดนั้น ร่างข้างๆ ก็ขยับ พลิกตัวเข้ามาซุกในอ้อ