Share

บทที่ 4

Author: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฉือหว่านมาแล้ว

หลังจากการช้อปปิ้งที่ห้าง ซูเสี่ยวฝูก็พาฉือหว่านตรงมายังบาร์ 1996 และคืนนี้เธอจะจัดปาร์ตี้ฉลองชีวิตโสดให้กับฉือหว่านที่นี่

ฉือหว่านไม่คิดว่าจะมาพบกับฮั่วซือหานและพวกเขาที่นี่ และเธอก็ได้ยินการเยาะเย้ยจากพวกเขา

ฉือหว่านรู้จักคนในห้องวีไอพีรวมถึงกู้เป่ยเฉิน พวกเขาเล่นในวงเดียวกับฮั่วซือหาน กู้เป่ยเฉินยังเป็นเพื่อนสนิทของฮั่วซือหาน ตอนที่ฮั่วซือหานและฉือเจียวคบกันอย่างร้อนแรง พวกเขาทุกคนชอบฉือเจียว และกู้เป่ยเฉินยังเรียกฉือเจียวว่า “พี่สะใภ้”

สามปีที่ผ่านมา ฉือหว่านไม่สามารถเข้ากลุ่มของพวกเขาได้ และพวกเขาทุกคนไม่เคยให้ความเคารพเธอด้วยซ้ำ

แท็กที่พวกเขาแปะให้เธอมีแค่ว่า “ตัวสำรองแต่งงานแทน” “ลูกเป็ดขี้เหร่” “สาวบ้านนอก”...

ถ้าผู้ชายไม่รักคุณ เพื่อนของเขาก็จะไม่ให้ความเคารพคุณเช่นกัน

ซูเสี่ยวฝูโกรธจนแทบระเบิด เธอจึงยกแขนเสื้อขึ้นและอยากจะเข้าไปทำร้ายพวกเขา “ฉันจะไปฉีกปากพวกนี้ให้แหลก!”

ฉือหว่านจับแขนของซูเสี่ยวฝูไว้ “เสี่ยวฝู พอเถอะ! หย่ากันแล้ว ไม่ต้องไปเสียเวลาใส่ใจกับพวกนี้!”

เห็นท่าทางเย็นชาของฉือหว่าน ซูเสี่ยวฝูจึงฝืนอดกลั้นอารมณ์เอาไว้ และในตอนนั้นสายตาจากคนในบาร์ก็เริ่มจับจ้องไปที่ฉือหว่าน เรียกเธอว่า “นางฟ้า” ซูเสี่ยวฝูอารมณ์ดีขึ้น “หวานหว่าน ไปเถอะ ไปเปิดปาร์ตี้ฉลองชีวิตโสดกันเถอะ”

ซูเสี่ยวฝูพาฉือหว่านไปที่ห้องวีไอพีอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะโบกมือสั่ง “เรียกนายแบบทุกคนในบาร์ 1996 มาที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ที่ห้องวีไอพีอีกฝั่ง บรรดาเศรษฐีหนุ่มยังคงหัวเราะเยาะฉือหว่าน แต่ในตอนนั้น พวกเขารู้สึกได้ถึงสายตาที่เย็นชาและแหลมคมจับจ้องมาที่พวกเขา

พวกเขาเงยหน้าขึ้น เห็นฮั่วซือหานที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก ช้อนสายตาขึ้นมองพวกเขาอย่างเกียจคร้าน

สายตานั้นเย็นชา ไม่พอใจ และแฝงไปด้วยคำเตือน

บรรดาเศรษฐีหนุ่มชะงักยิ้มทันที และปิดปากเงียบไม่กล้าพูดเรื่องฉือหว่านอีก

กู้เป่ยเฉินมองฮั่วซือหาน แม้ว่าพี่รองของเขาจะไม่เคยมองฉือหว่านตรงๆ เลยสักครั้ง แต่ฉือหว่านก็ดูแลพี่รองมาอย่างขยันขันแข็งถึงสามปี พี่รองจึงยังคงมีความเห็นใจในระดับหนึ่ง

ในตอนนั้นเสียงวุ่นวายรอบๆ ก็ดังขึ้นเรื่อยๆ “นางฟ้าช่างงดงามเหลือเกิน!”

นางฟ้า?

อยู่ที่ไหนล่ะ?

กู้เป่ยเฉินมองตามสายตาของทุกคนไปข้างหน้า และต้องตกตะลึงทันที “เชี่ย นั่นมันนางฟ้าจริงๆ!”

เศรษฐีหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ต่างจ้องมองตาไม่กะพริบ “ไห่เฉิงมีนางฟ้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?”

กู้เป่ยเฉินดึงตัวฮั่วซือหาน “พี่รอง รีบดูนางฟ้าสิ”

ฮั่วซือหานไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง เขาเคยเห็นผู้หญิงทุกแบบ ทั้งหุ่นผอมเพรียวและอวบอิ่ม เขาไม่อยากสนใจ แต่ว่าที่นั่งของฉือหว่านอยู่ตรงข้ามพอดี

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้น และเห็นฉือหว่านทันที

ฉือหว่านถอดแว่นกรอบดำออก ลบภาพลักษณ์ที่น่าเบื่อและเคร่งขรึมในวันปกติ ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเธอขาวเนียนดุจหิมะ โครงหน้าที่โดดเด่นและออร่าที่เย็นชาสง่างามทำให้เธอเหมือนนางฟ้าที่งดงามบริสุทธิ์ ผมยาวดำขลับปล่อยลงบนไหล่อย่างอ่อนโยน

ฮั่วซือหานมองดูเธอแวบหนึ่ง และหยุดสายตาไว้นานสองวินาที

กู้เป่ยเฉินพูดด้วยความตื่นเต้น “พี่รอง นางฟ้าคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?”

เศรษฐีหนุ่มคนอื่นพูดขึ้น “ประธานฮั่วคงไม่สนใจหรอก ประธานฮั่วชอบสาวงามแบบอ่อนหวานอย่างฉือเจียว ไม่ใช่นางฟ้าที่ดูเย็นชาคนนี้”

“ดูขาของนางฟ้าสิ ขาเรียวคู่นั้นไม่แพ้ฉือเจียวเลยนะ”

ฉือหว่านสวมกระโปรงสั้นสไตล์ชาแนล เลิกแต่งตัวแบบอนุรักษ์นิยม และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอโชว์เรียวขา

ขาของเธอดูได้สัดส่วน กระดูกและเนื้อสมดุลอย่างลงตัว

นี่คือขาคู่หนึ่งที่ทำให้ผู้ชายต้องคิดฟุ้งซ่าน

ไม่ด้อยไปกว่าฉือเจียวสักนิดเลย

ฮั่วซือหานมอง "นางฟ้า" คนนั้นอยู่สองวินาที รู้สึกแปลกๆ ว่าเธอหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

ในตอนนั้น นายแบบกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาเรียงราย แต่ละคนมีผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา และขายาว พวกเขายืนเรียงกันตรงหน้าฉือหว่าน

ซูเสี่ยวฝูพูดพร้อมหัวเราะ “หวานหว่าน มาเลือกสักแปดคนสิ”

เพื่อฉลองการหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งการแต่งงาน ฉือหว่านตัดสินใจปลดปล่อยตัวเองสักครั้ง “นาย นาย นาย...พวกนายทั้งหมดอยู่ต่อเลย”

กู้เป่ยเฉินนับนิ้ว “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด นางฟ้าคนนี้เลือกนายแบบแปดคนทีเดียวเลยเหรอ”

เศรษฐีหนุ่มคนอื่นพูดขึ้น “จะเสียเงินไปทำไม ถ้านางฟ้าพูดสักคำ พวกเราก็ยินดีฟรีๆ อยู่แล้ว”

ทุกคนพากันหัวเราะ

ติ๊ง

ในตอนนั้นโทรศัพท์ของฮั่วซือหานก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความแจ้งการใช้จ่าย

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ฉือหว่านซื้ออะไรอีกล่ะ?

[เรียนผู้ใช้บริการ VVIP บัตรหมายเลขลงท้าย 0975 ของคุณถูกใช้จ่ายที่บาร์ 1996 กับนายแบบแปดคน รวมเป็นเงิน 2,500,000 บาท]

ฮั่วซือหานหน้าตึงทันที เขาจ้องคำว่า “นายแบบแปดคน” ซ้ำถึงสองรอบ ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังนางฟ้าตรงข้าม

นางฟ้าตรงข้ามที่เลือกนายแบบแปดคนทีเดียว จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ฉือหว่าน?

ฮั่วซือหาน “……”

นายแบบทั้งแปดล้อมรอบฉือหว่าน เริ่มรินเหล้าให้เธอ “พี่สาว พวกเรามาเล่นเกมเป่ายิงฉุบดื่มเหล้ากันเถอะครับ”

ซูเสี่ยวฝูพูดอย่างตื่นเต้น “ดีเลย เล่นกันเถอะ!”

รอบแรกฉือหว่านแพ้ นายแบบคนหนึ่งถือแก้วเหล้ามาและยื่นให้เธอ “พี่สาว มาดื่มเหล้ากันครับ”

ฉือหว่านดื่มเหล้าไปหนึ่งแก้ว แต่นายแบบคนอื่นๆ ไม่พอใจ “ทำไมพี่สาวดื่มเหล้าของเขา ไม่ดื่มของพวกเราบ้าง? พวกเราก็อยากรินเหล้าให้พี่สาวเหมือนกัน!”

ความวุ่นวายที่แสนหวานนี้ทำให้ฉือหว่านรู้สึกว่ารับมือไม่ไหวจริงๆ

ฮั่วซือหานหรี่ตาเรียวยาวลงทันที ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจนกลายเป็นเส้นโค้งเย็นชา เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป

กู้เป่ยเฉินตกใจ “พี่รอง? พี่รองจะไปไหน?”

ในขณะที่ฉือหว่านกำลังดื่มเหล้า มือใหญ่ที่มีนิ้วเรียวยาวก็คว้าเข้ามา จับข้อมือเล็กๆ ของเธอและยกตัวเธอขึ้นจากโซฟาราวกับจับลูกเจี๊ยบ

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ และพบว่าใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของฮั่วซือหานอยู่ใกล้เธอจนแทบจะชิด

ฉือหว่านตกตะลึง ก่อนจะรีบดิ้นรน พยายามดึงข้อมือออกจากมือเขา “ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!”

ฮั่วซือหานดึงตัวเธอไปด้วยสีหน้าเย็นชา

ซูเสี่ยวฝูลุกขึ้น “ฮั่วซือหาน นายทำอะไร ปล่อยหวานหว่านเดี๋ยวนี้!”

กู้เป่ยเฉินและเหล่าลูกเศรษฐีที่ตามมาอึ้งกันหมด พวกเขามองหน้ากันด้วยความไม่อยากเชื่อ หูฝาดหรือเปล่า “หวานหว่าน?”

“นางฟ้าคนนั้นคือฉือหว่านเหรอ?”

“นี่ใช่ฉือหว่าน ลูกเป็ดขี้เหร่ที่พวกเราเคยรู้จักจริงๆ เหรอ?”

“ที่แท้ฉือหว่านสวยขนาดนี้!”

กู้เป่ยเฉินมองเงาร่างที่เย็นชาสง่างามของฉือหว่านซึ่งถูกฮั่วซือหานลากตัวไป เขายืนนิ่งอยู่กับที่ “ให้ตายเถอะ! ฉือหว่านที่ไม่ตามติดพี่รองอีกแล้ว กลายเป็นนางฟ้าไปซะงั้น!”

...

ฮั่วซือหานดึงตัวฉือหว่านไว้ในมืออันใหญ่และแข็งแรงของเขา แรงบีบราวกับปลอกเหล็ก แข็งกร้าวและเอาแต่ใจเหมือนนิสัยของเขา ไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น

ก้าวเดินของเขาใหญ่และเร็วมาก จนฉือหว่านสะดุดล้มและชนไปชนมาอยู่ข้างหลัง “ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!”

ในตอนนั้น ฮั่วซือหานสะบัดเธอด้วยมืออย่างแรง จนแผ่นหลังบอบบางของฉือหว่านกระแทกเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็มืดลง เมื่อร่างสูงโปร่งของฮั่วซือหานเคลื่อนเข้ามาใกล้จนกักตัวเธอไว้ระหว่างเขาและกำแพง

ในดวงตาของฮั่วซือหานลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความอันตราย “ฉือหว่าน เธอคิดว่าฉันตายไปแล้วเหรอ ถึงได้กล้าทำแบบนี้?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (28)
goodnovel comment avatar
Nhong Litu
ชอบมาก เนื้อเรื่องสนุกสุด ๆ
goodnovel comment avatar
กนกทิพย์ มูฮำหมัดกาเซ็ม
สนุกมากๆค่ะ
goodnovel comment avatar
arsiraputh seesing
เอ้า?! เพื่อนพามากิน เพื่อนไม่ช่วยเพื่อนสาวเธอหน่อยละ แค่ตะโกนเรียกเค้าคงหยุดมั้ง พาเพื่อนมาไม่รับผิดชอบเพื่อน ถ้าเพื่อนเธอโดนข่มขืนละ โดนทำร้ายละ
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1144

    “เปล่านะ! คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้ว”ลู่หนานเฉิง “……คืนนี้ฉันอาจจะกลับบ้านช้าหน่อย”หลินซีเหยาตอบว่า “ได้ ฉันเองก็คงจะกลับบ้านช้าหน่อยเหมือนกัน”ลู่หนานเฉิงกล่าวว่า “……งั้นก็ได้ เธอไปทำงานเถอะ”หลินซีเหยาตอบว่า “บายบาย”ทางฝั่งเธอกดวางสายไปแล้วลู่หนานเฉิงถือโทรศัพท์ไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อนในน้ำเสียงของหลินซีเหยา อาจเป็นเพราะเธอยุ่งมากเกินไปก็ได้“ประธานลู่ พวกเราไปเข้าประชุมกันก่อนเถอะ”ลู่หนานเฉิงลุกขึ้น “ไปกันเถอะ!”…………ลู่หนานเฉิงกลับมาถึงบ้านตอนสองทุ่มพอดี น้าหรงรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “คุณชาย กลับมาแล้วเหรอคะ!”ลู่หนานเฉิงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของน้าหรง แล้วเอ่ยถามว่า “น้าหรง วันนี้มีเรื่องมงคลอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูมีความสุขขนาดนี้?”น้าหรงยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันมงคลจริง ๆ ค่ะ!”ลู่หนานเฉิงถามว่า “เรื่องน่ายินดีมาจากไหน?”น้าหรงยังจำคำกำชับของหลินซีเหยาได้ดี จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา “ไม่บอกค่ะ!”ลู่หนานเฉิงหัวเราะออกมา แม้แต่น้าหรงเองก็ยังทำท่าลึกล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status