Share

บทที่ 3

Author: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบางจนกลายเป็นเส้นโค้งเย็นชา “ฉือหว่าน กลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ฉือหว่านหัวเราะเบาๆ “คุณสั่งให้ฉันกลับมา ฉันก็ต้องกลับงั้นเหรอ? เราหย่ากันแล้ว ใครจะมาทำตามใจคุณอีกล่ะ!”

ฮั่วซือหานกัดฟันแน่น “เรื่องเหตุผลการหย่า ฉันจะให้เธอโอกาสเขียนใหม่อีกครั้ง!”

ฉือหว่านยิ้มกว้างขึ้น “ฉันเขียนผิดตรงไหนเหรอ ฮั่วซือหาน? คุณฟื้นมาได้ครึ่งปีแล้วใช่ไหม แต่ครึ่งปีนี้คุณไม่เคยจับมือฉันเลย คุณเป็นเจ้าชายนิทรามาสามปี ถึงแม้ตอนนี้ทุกระบบในร่างกายของคุณจะดูปกติดี แต่ฉันสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าคุณมีปัญหาเรื่องสมรรถภาพทางเพศ คุณไม่ไหวแล้ว! รีบไปหาหมอแผนจีนดูสิ สิ่งที่ฉันขออวยพรให้คุณเป็นของขวัญหย่าคือ ขอให้คุณกลับมาฟิตสมชายไวๆ!”

ฮั่วซือหาน “……”

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ

ผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว!

“ฉือหว่าน สักวันฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันเก่งแค่ไหน!”

“เสียใจด้วย คุณไม่มีโอกาสนั้นแล้ว!”

“ฉือหว่าน!”

เสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ดังขึ้น สายโทรศัพท์ถูกตัดไป

ในขณะที่ฮั่วซือหานโกรธจัดจนยังไม่ได้ระบายออก เขาก็ได้ยินเสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ของสายที่ถูกตัดไป เขา “……”

ฉือหว่าน!!!

...

ฉือหว่านมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเพื่อนสนิท ซูเสี่ยวฝูแล้ว หลังจากวางสายโทรศัพท์ ซูเสี่ยวฝูก็หัวเราะพรืด พร้อมยกนิ้วโป้งให้ “หวานหว่าน ด่าได้ดีมาก ตอนนี้ประธานฮั่วคงโมโหจนแทบกระอักเลือดแล้ว”

ฉือหว่านคิดว่าที่ผ่านมาความรักของเธอต่ำต้อยเกินไป เขาถึงได้ทำตัวสูงส่งขนาดนี้

รักคนอื่น ต้องรักตัวเองก่อน

โดยเฉพาะผู้หญิง ยิ่งต้องรักตัวเองก่อน

ซูเสี่ยวฝู “สามปีก่อน พอฉือเจียวรู้ว่าประธานฮั่วประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราก็รีบหนีไปเลย ไม่คิดเลยว่าพอฟื้นขึ้นมาแล้วเขาจะไปหาเธออีก ผู้ชายแบบนี้ หย่าได้ก็ดีแล้ว!”

ฉือหว่านแกะลูกอม "กระต่ายขาว" ใส่เข้าปาก รสชาติหวานๆ ดูเหมือนจะช่วยกลบความขมขื่นในใจได้บ้าง “เสี่ยวฝู นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างคนที่ถูกรักกับคนที่ไม่ได้ถูกรัก”

คนที่ถูกรักทำอะไรก็ไม่ต้องกลัว

ส่วนคนที่ไม่ได้ถูกรักต้องหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา

ซูเสี่ยวฝูมองไปที่ฉือหว่าน เธอกินลูกอม "กระต่ายขาว" ไปเป็นกองแล้ว

ซูเสี่ยวฝูดึงฉือหว่านให้ลุกขึ้น “หวานหว่าน ทำตัวให้สดใสหน่อยนะ เมื่อเธอละทิ้งต้นไม้ต้นหนึ่ง เธอจะพบว่าตัวเองมีป่าทั้งป่า คืนนี้ฉันจะจ้างนายแบบหนุ่มหล่อมาสักแปดคนให้เธอปาร์ตี้ฉลองชีวิตโสด!”

ฉือหว่านยกมือกุมขมับ แล้วหัวเราะออกมา

ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวฝูยื่นมือมาถอดแว่นกรอบดำของฉือหว่านออก และโยนมันลงถังขยะทันที

ฉือหว่านพยายามจะเก็บมัน “แว่นของฉัน”

ซูเสี่ยวฝูขัดไว้ “หวานหว่าน เธอทำวิจัยมากไปเลยชอบใส่แว่นแบบนี้ เธอควรเรียนรู้จากฉือเจียวบ้าง แต่งตัวให้ดูสวยงาม”

ฉือหว่านนึกถึงคำพูดของพ่อแม่ที่บอกว่าเธอเป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่ ส่วนฉือเจียวคือหงส์ขาว

เกรงว่าไม่ใช่แค่พ่อแม่ที่คิดแบบนี้ ในสายตาของฮั่วซือหาน เธอก็คงเป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่เหมือนกัน

ซูเสี่ยวฝูดึงตัวฉือหว่านพาออกจากบ้าน “ไป ฉันจะพาเธอไปช้อปปิ้ง ทำผม ทำเล็บ ซื้อเสื้อผ้า ครบวงจร ฉันจะให้ฮั่วซือหานกับพวกเขาเบิกตาดูให้ชัดว่าเธอสวยแค่ไหน!”

พูดจบ ซูเสี่ยวฝูก็นึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ หวานหว่าน หย่าแล้วเธอจะไม่เอาเงินของประธานฮั่วจริงๆ เหรอ?”

ฉือหว่านตอบ “ฉันมีเงินของตัวเอง”

“งั้นเงินของประธานฮั่วก็ยกให้ฉือเจียวใช้เหรอ? ฉือเจียวคงต้องขอบคุณเธอแล้ว”

“……”

“บัตรที่ประธานฮั่วให้เธอล่ะ?”

ฮั่วซือหานเป็นคนใจกว้างเสมอ เขาเคยให้บัตรเครดิตสีดำปั๊มลายทองกับฉือหว่าน แต่เธอไม่เคยใช้มันเลย

ฉือหว่านหยิบบัตรสีดำลายทองออกจากกระเป๋า แล้วขยิบตาอย่างซุกซน “งั้นวันนี้ฉันจะใช้เงิน แล้วให้ประธานฮั่วจ่าย”

...

ค่ำคืนที่บาร์ 1996

บาร์ 1996 ขึ้นชื่อว่าเป็นหลุมเงินของไห่เฉิง ที่ซึ่งเหล่าทายาทเศรษฐีและลูกหลานผู้ร่ำรวยมาใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย คืนนี้ดีเจเปิดเพลงไม่หยุด และผู้คนเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง

ในมุมห้องวีไอพีที่แสงสลัว ฮั่วซือหานนั่งอยู่ตรงกลางบนโซฟาตัวใหญ่ คืนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแลคสีดำ แขนเสื้อพับขึ้นสองทบ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและนาฬิกาสายเหล็กมูลค่าหลายสิบล้าน ดวงหน้าหล่อเหลาสง่างามของเขาดึงดูดสายตาผู้หญิงในบาร์ให้หันมามองไม่หยุด

ข้างกายฮั่วซือหานคือกู้เป่ยเฉิน เพื่อนที่สนิทกันดั่งพี่น้อง และยังเป็นทายาทของตระกูลกู้ พร้อมกับกลุ่มเพื่อนลูกเศรษฐีอีกสองสามคนที่มานั่งด้วย

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเสียงดัง “พี่รอง พี่ว่าอะไรนะ ฉือหว่านจะหย่ากับพี่?”

เพื่อนลูกเศรษฐีอีกสองสามคนก็หัวเราะ “ใครๆ ก็รู้ว่าฉือหว่านรักประธานฮั่วจนถึงกระดูก ประธานฮั่วกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เธอยังรีบแต่งงานด้วย แล้วตอนนี้เธอจะยอมหย่าได้ยังไง?”

“พวกเรามาเดิมพันกันดีกว่า ว่าฉือหว่านจะทนได้กี่วันก่อนจะมาหาประธานฮั่ว”

กู้เป่ยเฉิน “ฉันพนันว่าฉือหว่านทนไม่ถึงวันนี้ เดี๋ยวอีกสักพักเธอต้องส่งข้อความหาพี่รองแน่ๆ ฮ่าๆ”

เส้นโครงหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานดูมืดมนและเย็นชาอย่างชัดเจน บ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าแชทกับฉือหว่านใน WeChat

บทสนทนาล่าสุดในแชทหยุดอยู่ที่เมื่อคืน ฉือหว่านถ่ายรูปซุปกระดูกหมูหนึ่งถ้วยพร้อมข้อความว่า “ที่รัก ถึงแม้ว่าความหนาแน่นของกระดูกคุณจะปกติแล้ว แต่คุณก็ยังควรดื่มซุปกระดูกบ่อยๆ อย่าลืมกลับบ้านเร็วๆ นะคะ”

เลื่อนขึ้นไปข้างบนมีแต่ข้อความที่ฉือหว่านส่งมา เธอส่งข้อความหาเขาทุกวัน

เขาไม่เคยตอบกลับเลย

ไม่เคยตอบแม้แต่ครั้งเดียว

แต่วันนี้มันเงียบสนิท เธอไม่ได้ส่งข้อความหาเขาอีก

ฮั่วซือหานรู้สึกอึดอัดในใจ

ติ๊ง

ในตอนนั้นเอง ข้อความหนึ่งเข้ามา

กู้เป่ยเฉินที่อยู่ข้างๆ รีบพูด “ฉันว่าแล้ว ฉือหว่านส่งข้อความหาพี่รองแน่ๆ!”

ติ๊งๆๆ

ข้อความเข้ามาติดๆ กันหลายข้อความ

เพื่อนลูกเศรษฐีหัวเราะกันลั่น “เรารู้อยู่แล้วว่าฉือหว่านทนไม่ไหว แต่ไม่คิดว่าจะทนไม่ไหวขนาดนี้”

กู้เป่ยเฉินเร่ง “พี่รอง รีบดูเลยว่าฉือหว่านส่งอะไรมาให้ เธอคงร้องไห้ขอคืนดีแน่ๆ”

คิ้วหล่อเหลาของฮั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย เธอส่งข้อความหาเขาจริงเหรอ?

ถ้ารู้อย่างนี้ แล้วจะทำไปทำไมตั้งแต่แรก!

เมื่อเช้าเธอยังทำท่ามีศักดิ์ศรีนักไม่ใช่เหรอ?

ฮั่วซือหานเปิดข้อความดู และชะงักไปทันที

กู้เป่ยเฉินอ่านออกเสียง “เรียนผู้ใช้บริการ VVIP บัตรหมายเลขลงท้าย 0975 ของคุณถูกใช้จ่ายที่ร้านทำเล็บเรนโบว์สดใส จำนวน 4000 บาท”

ทุกคนบนโต๊ะต่างทำหน้าสงสัย

ฮั่วซือหานเลื่อนดูข้อความก่อนหน้า พบว่าถูกใช้จ่ายที่ร้านทำผมบิวตี้ซาลอนจำนวน 10,000 บาท

ที่ร้าน Chanel จำนวน 430,000 บาท

และที่ LV อีก 1,200,000 บาท

……

ไม่มีข้อความขอคืนดี มีแต่ข้อความแจ้งการใช้จ่ายเท่านั้น

ทุกคน “…”

เหมือนฉือหว่านตบหน้าพวกเขาผ่านอากาศ ความรู้สึกจึงออกมาอย่างน่าอึดอัด

สีหน้าของฮั่วซือหานมืดมน เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะชาเสียงดัง เขาไม่ได้สนใจเลยว่าฉือหว่านใช้เงินไปเท่าไหร่ แต่ที่เธอเพิ่งหย่าแล้วรีบไปช้อปปิ้งแบบนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ !

ผู้หญิงที่เชื่อฟังเขาและพึ่งพาเขามาตลอดในสามปีนี้ จู่ๆ ก็เหมือนมีเขี้ยวงอกขึ้นมา

กู้เป่ยเฉิน “พี่รอง ฉือหว่านทำอะไรอยู่กันแน่? เธอไปทำเล็บ ทำผม แล้วก็ซื้อเสื้อผ้า เธอจะเลียนแบบพี่สะใภ้เจียวเจียวในเรื่องการแต่งตัวหรือเปล่า?”

“ฉือเจียวเป็นถึงกุหลาบแดงแห่งไห่เฉิง ส่วนฉือหว่านเป็นแค่สาวบ้านนอก เธอจะเลียนแบบยังไงก็ดูไม่ขึ้นหรอก”

“หงส์ขาวก็คือหงส์ขาว ลูกเป็ดขี้เหร่ก็คือลูกเป็ดขี้เหร่ ลูกเป็ดขี้เหร่ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ขาวได้”

ทุกคนพากันหัวเราะเยาะฉือหว่าน

ในตอนนั้นเอง เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยขึ้นในบาร์ ทุกสายตาหันไปมองในทิศทางเดียวกัน และมีคนอุทานขึ้นว่า “ดูนั่นสิ นางฟ้า!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (26)
goodnovel comment avatar
นุ พิรักษา
เก่งมากเอาคืนเยอะๆ
goodnovel comment avatar
Tom Destiny
เก่งมากเอาคืนเยอะๆ
goodnovel comment avatar
อรทัย
สนุกมากค่ะ
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1144

    “เปล่านะ! คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้ว”ลู่หนานเฉิง “……คืนนี้ฉันอาจจะกลับบ้านช้าหน่อย”หลินซีเหยาตอบว่า “ได้ ฉันเองก็คงจะกลับบ้านช้าหน่อยเหมือนกัน”ลู่หนานเฉิงกล่าวว่า “……งั้นก็ได้ เธอไปทำงานเถอะ”หลินซีเหยาตอบว่า “บายบาย”ทางฝั่งเธอกดวางสายไปแล้วลู่หนานเฉิงถือโทรศัพท์ไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อนในน้ำเสียงของหลินซีเหยา อาจเป็นเพราะเธอยุ่งมากเกินไปก็ได้“ประธานลู่ พวกเราไปเข้าประชุมกันก่อนเถอะ”ลู่หนานเฉิงลุกขึ้น “ไปกันเถอะ!”…………ลู่หนานเฉิงกลับมาถึงบ้านตอนสองทุ่มพอดี น้าหรงรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “คุณชาย กลับมาแล้วเหรอคะ!”ลู่หนานเฉิงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของน้าหรง แล้วเอ่ยถามว่า “น้าหรง วันนี้มีเรื่องมงคลอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูมีความสุขขนาดนี้?”น้าหรงยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันมงคลจริง ๆ ค่ะ!”ลู่หนานเฉิงถามว่า “เรื่องน่ายินดีมาจากไหน?”น้าหรงยังจำคำกำชับของหลินซีเหยาได้ดี จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา “ไม่บอกค่ะ!”ลู่หนานเฉิงหัวเราะออกมา แม้แต่น้าหรงเองก็ยังทำท่าลึกล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status