Share

บทที่ 3

Author: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบางจนกลายเป็นเส้นโค้งเย็นชา “ฉือหว่าน กลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ฉือหว่านหัวเราะเบาๆ “คุณสั่งให้ฉันกลับมา ฉันก็ต้องกลับงั้นเหรอ? เราหย่ากันแล้ว ใครจะมาทำตามใจคุณอีกล่ะ!”

ฮั่วซือหานกัดฟันแน่น “เรื่องเหตุผลการหย่า ฉันจะให้เธอโอกาสเขียนใหม่อีกครั้ง!”

ฉือหว่านยิ้มกว้างขึ้น “ฉันเขียนผิดตรงไหนเหรอ ฮั่วซือหาน? คุณฟื้นมาได้ครึ่งปีแล้วใช่ไหม แต่ครึ่งปีนี้คุณไม่เคยจับมือฉันเลย คุณเป็นเจ้าชายนิทรามาสามปี ถึงแม้ตอนนี้ทุกระบบในร่างกายของคุณจะดูปกติดี แต่ฉันสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าคุณมีปัญหาเรื่องสมรรถภาพทางเพศ คุณไม่ไหวแล้ว! รีบไปหาหมอแผนจีนดูสิ สิ่งที่ฉันขออวยพรให้คุณเป็นของขวัญหย่าคือ ขอให้คุณกลับมาฟิตสมชายไวๆ!”

ฮั่วซือหาน “……”

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ

ผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว!

“ฉือหว่าน สักวันฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันเก่งแค่ไหน!”

“เสียใจด้วย คุณไม่มีโอกาสนั้นแล้ว!”

“ฉือหว่าน!”

เสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ดังขึ้น สายโทรศัพท์ถูกตัดไป

ในขณะที่ฮั่วซือหานโกรธจัดจนยังไม่ได้ระบายออก เขาก็ได้ยินเสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ของสายที่ถูกตัดไป เขา “……”

ฉือหว่าน!!!

...

ฉือหว่านมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเพื่อนสนิท ซูเสี่ยวฝูแล้ว หลังจากวางสายโทรศัพท์ ซูเสี่ยวฝูก็หัวเราะพรืด พร้อมยกนิ้วโป้งให้ “หวานหว่าน ด่าได้ดีมาก ตอนนี้ประธานฮั่วคงโมโหจนแทบกระอักเลือดแล้ว”

ฉือหว่านคิดว่าที่ผ่านมาความรักของเธอต่ำต้อยเกินไป เขาถึงได้ทำตัวสูงส่งขนาดนี้

รักคนอื่น ต้องรักตัวเองก่อน

โดยเฉพาะผู้หญิง ยิ่งต้องรักตัวเองก่อน

ซูเสี่ยวฝู “สามปีก่อน พอฉือเจียวรู้ว่าประธานฮั่วประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราก็รีบหนีไปเลย ไม่คิดเลยว่าพอฟื้นขึ้นมาแล้วเขาจะไปหาเธออีก ผู้ชายแบบนี้ หย่าได้ก็ดีแล้ว!”

ฉือหว่านแกะลูกอม "กระต่ายขาว" ใส่เข้าปาก รสชาติหวานๆ ดูเหมือนจะช่วยกลบความขมขื่นในใจได้บ้าง “เสี่ยวฝู นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างคนที่ถูกรักกับคนที่ไม่ได้ถูกรัก”

คนที่ถูกรักทำอะไรก็ไม่ต้องกลัว

ส่วนคนที่ไม่ได้ถูกรักต้องหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา

ซูเสี่ยวฝูมองไปที่ฉือหว่าน เธอกินลูกอม "กระต่ายขาว" ไปเป็นกองแล้ว

ซูเสี่ยวฝูดึงฉือหว่านให้ลุกขึ้น “หวานหว่าน ทำตัวให้สดใสหน่อยนะ เมื่อเธอละทิ้งต้นไม้ต้นหนึ่ง เธอจะพบว่าตัวเองมีป่าทั้งป่า คืนนี้ฉันจะจ้างนายแบบหนุ่มหล่อมาสักแปดคนให้เธอปาร์ตี้ฉลองชีวิตโสด!”

ฉือหว่านยกมือกุมขมับ แล้วหัวเราะออกมา

ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวฝูยื่นมือมาถอดแว่นกรอบดำของฉือหว่านออก และโยนมันลงถังขยะทันที

ฉือหว่านพยายามจะเก็บมัน “แว่นของฉัน”

ซูเสี่ยวฝูขัดไว้ “หวานหว่าน เธอทำวิจัยมากไปเลยชอบใส่แว่นแบบนี้ เธอควรเรียนรู้จากฉือเจียวบ้าง แต่งตัวให้ดูสวยงาม”

ฉือหว่านนึกถึงคำพูดของพ่อแม่ที่บอกว่าเธอเป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่ ส่วนฉือเจียวคือหงส์ขาว

เกรงว่าไม่ใช่แค่พ่อแม่ที่คิดแบบนี้ ในสายตาของฮั่วซือหาน เธอก็คงเป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่เหมือนกัน

ซูเสี่ยวฝูดึงตัวฉือหว่านพาออกจากบ้าน “ไป ฉันจะพาเธอไปช้อปปิ้ง ทำผม ทำเล็บ ซื้อเสื้อผ้า ครบวงจร ฉันจะให้ฮั่วซือหานกับพวกเขาเบิกตาดูให้ชัดว่าเธอสวยแค่ไหน!”

พูดจบ ซูเสี่ยวฝูก็นึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ หวานหว่าน หย่าแล้วเธอจะไม่เอาเงินของประธานฮั่วจริงๆ เหรอ?”

ฉือหว่านตอบ “ฉันมีเงินของตัวเอง”

“งั้นเงินของประธานฮั่วก็ยกให้ฉือเจียวใช้เหรอ? ฉือเจียวคงต้องขอบคุณเธอแล้ว”

“……”

“บัตรที่ประธานฮั่วให้เธอล่ะ?”

ฮั่วซือหานเป็นคนใจกว้างเสมอ เขาเคยให้บัตรเครดิตสีดำปั๊มลายทองกับฉือหว่าน แต่เธอไม่เคยใช้มันเลย

ฉือหว่านหยิบบัตรสีดำลายทองออกจากกระเป๋า แล้วขยิบตาอย่างซุกซน “งั้นวันนี้ฉันจะใช้เงิน แล้วให้ประธานฮั่วจ่าย”

...

ค่ำคืนที่บาร์ 1996

บาร์ 1996 ขึ้นชื่อว่าเป็นหลุมเงินของไห่เฉิง ที่ซึ่งเหล่าทายาทเศรษฐีและลูกหลานผู้ร่ำรวยมาใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย คืนนี้ดีเจเปิดเพลงไม่หยุด และผู้คนเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง

ในมุมห้องวีไอพีที่แสงสลัว ฮั่วซือหานนั่งอยู่ตรงกลางบนโซฟาตัวใหญ่ คืนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแลคสีดำ แขนเสื้อพับขึ้นสองทบ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและนาฬิกาสายเหล็กมูลค่าหลายสิบล้าน ดวงหน้าหล่อเหลาสง่างามของเขาดึงดูดสายตาผู้หญิงในบาร์ให้หันมามองไม่หยุด

ข้างกายฮั่วซือหานคือกู้เป่ยเฉิน เพื่อนที่สนิทกันดั่งพี่น้อง และยังเป็นทายาทของตระกูลกู้ พร้อมกับกลุ่มเพื่อนลูกเศรษฐีอีกสองสามคนที่มานั่งด้วย

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเสียงดัง “พี่รอง พี่ว่าอะไรนะ ฉือหว่านจะหย่ากับพี่?”

เพื่อนลูกเศรษฐีอีกสองสามคนก็หัวเราะ “ใครๆ ก็รู้ว่าฉือหว่านรักประธานฮั่วจนถึงกระดูก ประธานฮั่วกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เธอยังรีบแต่งงานด้วย แล้วตอนนี้เธอจะยอมหย่าได้ยังไง?”

“พวกเรามาเดิมพันกันดีกว่า ว่าฉือหว่านจะทนได้กี่วันก่อนจะมาหาประธานฮั่ว”

กู้เป่ยเฉิน “ฉันพนันว่าฉือหว่านทนไม่ถึงวันนี้ เดี๋ยวอีกสักพักเธอต้องส่งข้อความหาพี่รองแน่ๆ ฮ่าๆ”

เส้นโครงหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานดูมืดมนและเย็นชาอย่างชัดเจน บ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าแชทกับฉือหว่านใน WeChat

บทสนทนาล่าสุดในแชทหยุดอยู่ที่เมื่อคืน ฉือหว่านถ่ายรูปซุปกระดูกหมูหนึ่งถ้วยพร้อมข้อความว่า “ที่รัก ถึงแม้ว่าความหนาแน่นของกระดูกคุณจะปกติแล้ว แต่คุณก็ยังควรดื่มซุปกระดูกบ่อยๆ อย่าลืมกลับบ้านเร็วๆ นะคะ”

เลื่อนขึ้นไปข้างบนมีแต่ข้อความที่ฉือหว่านส่งมา เธอส่งข้อความหาเขาทุกวัน

เขาไม่เคยตอบกลับเลย

ไม่เคยตอบแม้แต่ครั้งเดียว

แต่วันนี้มันเงียบสนิท เธอไม่ได้ส่งข้อความหาเขาอีก

ฮั่วซือหานรู้สึกอึดอัดในใจ

ติ๊ง

ในตอนนั้นเอง ข้อความหนึ่งเข้ามา

กู้เป่ยเฉินที่อยู่ข้างๆ รีบพูด “ฉันว่าแล้ว ฉือหว่านส่งข้อความหาพี่รองแน่ๆ!”

ติ๊งๆๆ

ข้อความเข้ามาติดๆ กันหลายข้อความ

เพื่อนลูกเศรษฐีหัวเราะกันลั่น “เรารู้อยู่แล้วว่าฉือหว่านทนไม่ไหว แต่ไม่คิดว่าจะทนไม่ไหวขนาดนี้”

กู้เป่ยเฉินเร่ง “พี่รอง รีบดูเลยว่าฉือหว่านส่งอะไรมาให้ เธอคงร้องไห้ขอคืนดีแน่ๆ”

คิ้วหล่อเหลาของฮั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย เธอส่งข้อความหาเขาจริงเหรอ?

ถ้ารู้อย่างนี้ แล้วจะทำไปทำไมตั้งแต่แรก!

เมื่อเช้าเธอยังทำท่ามีศักดิ์ศรีนักไม่ใช่เหรอ?

ฮั่วซือหานเปิดข้อความดู และชะงักไปทันที

กู้เป่ยเฉินอ่านออกเสียง “เรียนผู้ใช้บริการ VVIP บัตรหมายเลขลงท้าย 0975 ของคุณถูกใช้จ่ายที่ร้านทำเล็บเรนโบว์สดใส จำนวน 4000 บาท”

ทุกคนบนโต๊ะต่างทำหน้าสงสัย

ฮั่วซือหานเลื่อนดูข้อความก่อนหน้า พบว่าถูกใช้จ่ายที่ร้านทำผมบิวตี้ซาลอนจำนวน 10,000 บาท

ที่ร้าน Chanel จำนวน 430,000 บาท

และที่ LV อีก 1,200,000 บาท

……

ไม่มีข้อความขอคืนดี มีแต่ข้อความแจ้งการใช้จ่ายเท่านั้น

ทุกคน “…”

เหมือนฉือหว่านตบหน้าพวกเขาผ่านอากาศ ความรู้สึกจึงออกมาอย่างน่าอึดอัด

สีหน้าของฮั่วซือหานมืดมน เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะชาเสียงดัง เขาไม่ได้สนใจเลยว่าฉือหว่านใช้เงินไปเท่าไหร่ แต่ที่เธอเพิ่งหย่าแล้วรีบไปช้อปปิ้งแบบนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ !

ผู้หญิงที่เชื่อฟังเขาและพึ่งพาเขามาตลอดในสามปีนี้ จู่ๆ ก็เหมือนมีเขี้ยวงอกขึ้นมา

กู้เป่ยเฉิน “พี่รอง ฉือหว่านทำอะไรอยู่กันแน่? เธอไปทำเล็บ ทำผม แล้วก็ซื้อเสื้อผ้า เธอจะเลียนแบบพี่สะใภ้เจียวเจียวในเรื่องการแต่งตัวหรือเปล่า?”

“ฉือเจียวเป็นถึงกุหลาบแดงแห่งไห่เฉิง ส่วนฉือหว่านเป็นแค่สาวบ้านนอก เธอจะเลียนแบบยังไงก็ดูไม่ขึ้นหรอก”

“หงส์ขาวก็คือหงส์ขาว ลูกเป็ดขี้เหร่ก็คือลูกเป็ดขี้เหร่ ลูกเป็ดขี้เหร่ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ขาวได้”

ทุกคนพากันหัวเราะเยาะฉือหว่าน

ในตอนนั้นเอง เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยขึ้นในบาร์ ทุกสายตาหันไปมองในทิศทางเดียวกัน และมีคนอุทานขึ้นว่า “ดูนั่นสิ นางฟ้า!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (26)
goodnovel comment avatar
นุ พิรักษา
เก่งมากเอาคืนเยอะๆ
goodnovel comment avatar
Tom Destiny
เก่งมากเอาคืนเยอะๆ
goodnovel comment avatar
อรทัย
สนุกมากค่ะ
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1166

    หลินซีเหยาเอื้อมมือไปเคาะเบา ๆ ที่หน้าผากของผู้ช่วย แล้วพูดว่า “ฉันว่าช่วงนี้เธอเริ่มไม่ฟังคำพูดฉันแล้วนะ”ผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันก็แค่อยากช่วยสร้างพื้นที่ส่วนตัวให้พี่กับคุณลู่มากขึ้นเท่านั้นเองนะคะ”หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันกับเขา ไม่จำเป็นต้องมีพื้นที่ส่วนตัวอะไรทั้งนั้น!”ผู้ช่วยเอามือเท้าคางแล้วพูดว่า “พี่ซีเหยา ช่วงก่อนหน้านี้พี่กับคุณลู่ตัวติดกันตลอดแท้ ๆ แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นคะ ฉันยังรู้สึกได้เลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกพี่มันแปลกไป”มันชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?ผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันคิดว่าคุณลู่ชอบพี่มากจริง ๆ นะ”ลู่หนานเฉิงชอบเธอ…?ล้อเล่นอะไรกัน?เขาไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย!“ฉันกับลู่หนานเฉิงเป็นการแต่งงานทางธุรกิจของตระกูลใหญ่ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องชอบหรือไม่ชอบอะไรทั้งนั้น!”“พี่ซีเหยา ถ้าคุณลู่ไม่ได้ชอบพี่ แล้วพวกพี่มีลูกกันได้ยังไง?”เอ่อ…เธอกับลู่หนานเฉิงมีความสุขมากเวลาที่อยู่บนเตียงด้วยกันผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันว่าพี่กับคุณลู่กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้เลยนะ พี่แค่ตัวติดกับคุณลู่ ออดอ้อนคุณลู่สักหน่อย เขาก็จะดีใจมากแล้ว พี่ไม่เห็นเหรอว่าคุณลู่แพ้ทาง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1165

    ลู่หนานเฉิงบอกว่าเขาไม่ยอมตกลงหย่าหลินซีเหยาชะงักไป เธอคิดว่าเขาคงอยากหย่าใจจะขาด คิดว่าเขาคงอยากไปสำนักงานทะเบียนสมรสเพื่อขอใบหย่าทันทีเสียอีกเขากลับบอกว่าเขาไม่ยอมหย่าเสียอย่างนั้นหลินซีเหยาพูดว่า “ทำไมล่ะ? หรือว่าคุณอยากให้ฉันทำแท้งลูกคนนี้?”ลู่หนานเฉิงเอ่ยว่า “...หลินซีเหยา ฟังฉันให้ดี ถึงก่อนหน้านี้ฉันยังไม่พร้อมเป็นพ่อ แต่ตอนนี้เด็กคนนี้เขาเกิดขึ้นมาแล้ว และเขาก็เป็นลูกของลู่หนานเฉิง ฉันต้องการเขา!”หลินซีเหยาสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ตกใจอย่างยิ่ง แล้วเอ่ยว่า “ลู่หนานเฉิง คุณคิดจะมาแย่งลูกกับฉันเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ใช่! ฉันต้องการลูกคนนี้!”หลินซีเหยาคิดว่าเขาไม่ชอบเด็ก และไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะมาแย่งลูกกับเธอ“เป็นไปไม่ได้! ลูกคนนี้ฉันจะไม่ยกให้เด็ดขาด!”“ทำไมล่ะ?”“ลูกคนนี้เกิดจากร่างกายของฉัน ฉันไม่มีทางยกให้คุณอยู่แล้ว! ลู่หนานเฉิง คุณจะแต่งงานใหม่เมื่อไหร่ก็มีลูกได้ ผู้หญิงข้างนอกอยากคลอดให้คุณกี่คนก็ได้ แต่สำหรับฉัน ฉันมีลูกแค่คนนี้คนเดียว!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาบีบแก้มของเธอ บังคับให้เธอสบตากับเขา แล้วพูดว่า “หมายความว่ายังไงที่บอกว่าเธอมีลูกแค่คนนี้คนเดี

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1164

    หลินซีเหยาปฏิเสธว่า “เปล่า”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “กลัวว่าฉันจะกินเธอหรือไง?”หลินซีเหยาพูดว่า “……ไม่ใช่”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย! เมื่อก่อนมีแต่เธอที่ ‘กิน’ ฉัน แล้วฉันเคย ‘กิน’ เธอตอนไหนกัน?”ถ้อยคำกำกวมของเขาทำให้ขนตาของหลินซีเหยาสั่นไหวเล็กน้อยลู่หนานเฉิงยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มของเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ทำไม ตอนนี้จะมาทำเป็นไม่สนิทกับฉันแล้วเหรอ?”ขณะที่เขาพูด ปลายนิ้วก็ไล้ผ่านผิวอ่อนนุ่มของเธออย่างกำกวม แล้วเอ่ยขึ้นว่า “หรือจะทำเป็นใสซื่อ เล่นเกมตีตัวออกห่างเพื่อให้ฉันตามง้อ?”ใบหน้าของหลินซีเหยาขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงปลายหูที่ขาวผ่อง เธอเอ่ยว่า “ลู่หนานเฉิง ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่”ลู่หนานเฉิงหัวเราะเย็นออกมาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันนึกว่าเธอไม่รู้เสียอีก”หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันรู้”“ในเมื่อเธอรู้ว่าฉันกำลังโกรธอยู่ แล้วที่ผ่านมาเธอทำอะไรบ้างล่ะ?”“ฉันก็ถอยออกไปอยู่ห่าง ๆ จากคุณ พยายามไม่ไปรบกวนคุณ ไม่ให้คุณต้องเห็นหน้าฉัน แบบนี้ยังไม่พออีกเหรอ?”ลู่หนานเฉิงถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะหลินซีเหยามองสีหน้าที่ดูไม่พอใจของเขาแล้วพูดว่า “ถ้าค

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1163

    อะไรนะ?ให้เขาช่วยนวดท้องเธอเหรอ?แบบนั้นอย่าดีกว่า!หลินซีเหยารีบปฏิเสธทันทีว่า “คุณหมอคะ เรื่องนี้ไม่จำเป็นหรอกค่ะ สามีฉันงานยุ่งมาก!”พูดจบ หลินซีเหยาก็กำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่ลู่หนานเฉิงห้ามเธอไว้ แล้วพูดว่า “ได้ ฉันจะเรียนตอนนี้เลย!”ลู่หนานเฉิงวางมือของเขาลงบนท้องน้อยของเธอหลินซีเหยาสะดุ้งหดตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจลู่หนานเฉิงถามว่า “เป็นอะไรไป? มือฉันเย็นมากใช่ไหม?”หลินซีเหยาส่ายหน้า “ไม่”ฝ่ามือของเขาอบอุ่นมาก อุณหภูมิร่างกายของผู้ชายในฤดูหนาวเหมือนเตาผิง ไม่มีทางเย็นได้เลยเหตุผลที่เธอหดตัวเพราะตกใจจากการสัมผัสกะทันหันนี้ ยิ่งเป็นการสัมผัสร่างกายต่อหน้าคนอื่นด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเกร็งคุณหมอพูดว่า “ดีมากค่ะ คุณลู่ วางมือไว้ตรงนั้นเลย แล้วนวดวนเป็นวงตามเข็มนาฬิกาแบบนี้นะคะ จำไว้ว่าต้องทำเบา ๆ และอ่อนโยนด้วยค่ะ!”ลู่หนานเฉิงทำตามที่คุณหมอบอก เริ่มนวดวนเป็นวง เขามองหลินซีเหยาแล้วถามว่า “แบบนี้เป็นยังไงบ้าง? มีรู้สึกไม่สบายไหม?”ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของหลินซีเหยาแดงระเรื่อขึ้น เธอพูดว่า “ไม่รู้สึกไม่สบายเลย”คุณหมอพูดว่า “คุณลู่ ตอนกลางคืนคุณยังสามารถนอนคว่ำแนบ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1162

    หัวใจของหลินซีเหยาชะงักวูบ ถ้าเธอบอกเขา เขาจะมาจริง ๆ เหรอ?เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ ลู่หนานเฉิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “น้าหรงเป็นคนบอกให้ฉันมา ถ้าฉันยังไม่มาอีก เขาคงบ่นอยู่ข้างหูฉันทั้งวันแน่!”แสดงว่าน้าหรงเป็นคนบีบบังคับให้เขามาใช่ไหม?หลินซีเหยาเข้าใจขึ้นมาในใจ ที่แท้เขาไม่ได้อยากมาเอง แต่เป็นน้าหรงที่บังคับให้เขามา ไม่แปลกเลยที่เขาถึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันจะอธิบายกับน้าหรงเองนะคะ คุณลู่ ถ้าอย่างนั้นคุณไปทำงานต่อเถอะค่ะ”ผู้ช่วยพูดขึ้นทันทีว่า “คุณลู่คะ วันนี้เป็นวันตรวจครรภ์ครั้งแรกของพี่ซีเหยา เดี๋ยวต้องไปทำอัลตราซาวด์ดูพัฒนาการของตัวอ่อนด้วย คุณอย่าเพิ่งไปเลยค่ะ อยู่เป็นเพื่อนพี่ซีเหยาก่อนเถอะ! ดูสิ คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลก็ล้วนมาเป็นสามีภรรยากันทั้งนั้น ต่อให้บริษัทงานยุ่งแค่ไหน ก็ไม่น่าจะสำคัญไปกว่าพี่ซีเหยานะคะ”หลินซีเหยารีบพูดขัดผู้ช่วยทันทีว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว!”ผู้ช่วยแลบลิ้นแหย่เล็กน้อยลู่หนานเฉิงพูดว่า “วันนี้บริษัทฉันไม่ยุ่ง ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง”พูดจบ ลู่หนานเฉิงก็หยิบใบนัดตรวจออกจากมือของหลินซีเหยา แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”หลิน

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1161

    หลินซีเหยาเสียหลักล้มถอยหลังไป คนที่ดีใจที่สุดก็คือหลินเสวี่ยเอ่อร์ เธออดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เตรียมตัวรอดูเรื่องสนุก ๆ ถ้าเด็กคนนี้หายไปได้ก็คงจะดีเธอต้องการทำให้เด็กคนนี้หายไปหลินซีเหยาลอยคว้างกลางอากาศ ร่างกายไม่อยู่ในการควบคุมและกำลังล้มถอยหลังไป ในชั่วพริบตานั้นเธอยกมือขึ้นกอดท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น ลูกจ๋า!วินาทีถัดมา แขนที่แข็งแรงทรงพลังข้างหนึ่งก็พาดเข้ามา โอบรัดเอวอ่อนของหลินซีเหยาไว้ทันทีหลินซีเหยาตกลงไปอยู่ในอ้อมกอดที่มั่นคงและอบอุ่นทันทีหลินซีเหยาเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาของลู่หนานเฉิงขยายชัดขึ้นในสายตาของเธอสมองของหลินซีเหยาขาวโพลนไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าลู่หนานเฉิงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหลินเสวี่ยเอ่อร์ตกตะลึง เธอก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าลู่หนานเฉิงจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน“พี่… พี่เขย!”ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “พี่ซีเหยา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม! คุณลู่!”ลู่หนานเฉิงประคองหลินซีเหยาที่อยู่ในอ้อมแขนให้ยืนขึ้น จากนั้นก้มลงถามเสียงต่ำว่า “เจ็บตรงไหนไหม?”หลินซีเหยาลูบท้องของตัวเอง ใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status