Share

บทที่ 5

Penulis: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฉือหว่านขมวดคิ้ว “ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ?”

ฮั่วซือหานกัดฟันพูด “ใครใช้ให้เธอแต่งตัวแรดแบบนี้?”

อะไรนะ?

แรด?

“ฮั่วซือหาน คุณพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ!”

ฮั่วซือหานก้มตามองกระโปรงสั้นของเธอ “ต้นขาของเธอจะโผล่หมดอยู่แล้ว เธออยากให้คนอื่นมองขาเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

กระโปรงที่ฉือหว่านใส่อยู่นั้นสั้นจริงๆ และเป็นตัวที่ซูเสี่ยวฝูเลือกให้

คำพูดของซูเสี่ยวฝูคือ “หวานหว่านของฉันแค่ไม่โชว์ขา ดูสิว่าฉือเจียวจะกล้าอวดอะไร คืนนี้ให้ทุกคนได้เห็นกันว่าใครคือเจ้าของเรียวขาคู่สวยที่สุดในไห่เฉิง”

ฉือหว่านเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าประธานฮั่วจะมองขาฉันแล้วนะ”

ฮั่วซือหานชะงักไป

ฉือหว่านพิงกำแพงด้วยท่าทางที่งดงามและดูเฉื่อยชา เธอยกขาขวาขึ้นช้าๆ ปลายเท้าสวมรองเท้าส้นสูงประดับคริสตัลของเธอไล้ไปที่ข้อเท้าของเขา

ผู้ชายในกางเกงสแลคสีดำ โชว์เรียวขายาวทรงพลังของเขา ดูสง่างามและเย็นชาในแบบที่ยากจะหักห้ามใจ

ปลายเท้าขาวเนียนของฉือหว่านไล้จากข้อเท้าของเขาขึ้นไปอย่างเชื่องช้า ลูบไล้ที่น่องของเขาอย่างชวนให้หลงใหล

นี่คือการยั่วยวน

และการท้าทาย

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “คิดจะทำอะไร?”

ฉือหว่านยิ้มมุมปากขึ้น “ประธานฮั่ว ขาของฉันกับขาของฉือเจียว คุณชอบแบบไหนมากกว่ากัน?”

ฮั่วซือหานจ้องมองเธอ หน้าผากที่มีปอยผมสวยงามทำให้ใบหน้าขาวเนียนขนาดเท่าฝ่ามือดูงดงามขึ้นไปอีก เธอที่เหมือนนางฟ้ากลับกล้าเย้ายวนเขาอย่างตรงไปตรงมา ดูบริสุทธิ์แต่ก็สดใส

เมื่อคืนเขาเคยมองเห็นความงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นกรอบดำของเธอ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะงดงามขนาดนี้

ใบหน้านี้ เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ฉือหว่านยิ้มด้วยดวงตาที่สดใส “ประธานฮั่ว ขาของฉือเจียวเคยพันรอบเอวคุณหรือเปล่า?”

ฮั่วซือหานหายใจสะดุด ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้เธอ “ฉือหว่าน เธอถึงกับต้องปล่อยตัวขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งวันเอาแต่คิดถึงผู้ชาย ถึงขนาดต้องจ้างนายแบบแปดคนมาสนองความต้องการตัวเอง!”

เขาไม่ได้ตอบคำถามเรื่องเขากับฉือเจียว นี่อาจเป็นการปกป้องที่ดีที่สุดที่ผู้ชายคนหนึ่งจะให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้

ความรักระหว่างเขากับฉือเจียวเคยเร่าร้อนและหวานชื่นในช่วงวัยเยาว์ ขาคู่สวยของฉือเจียวคงจะเคยพันรอบเอวเขาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาจะลืมเธอไม่ลงขนาดนี้ได้อย่างไร

ฉือเจียวช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ทำให้ผู้ชายที่เย็นชาขนาดนี้หลงรักเธอได้ยาวนาน

เขาไม่เคยใช้คำว่า “ปล่อยตัว” กับฉือเจียวเลย

แม้ว่าฉือหว่านจะยิ้มอยู่ แต่ดวงตาที่ใสดุจน้ำของเธอกลับเย็นชา “ใช่สิ ประธานฮั่วร่างกายไม่ไหวแล้ว แถมยังทำให้ฉันพอใจไม่ได้ ฉันก็ต้องออกมาหาผู้ชายใหม่! รีบหย่ากันเถอะ ผู้ชายที่ไม่ไหวก็เปลี่ยนได้ คนต่อไปอาจจะน่ารักกว่านี้!”

เธอถึงกับพูดอีกครั้งว่าเขาไม่ไหว!

เปลี่ยนคนใหม่ที่เชื่อฟังกว่าเดิมอย่างนั้นเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้ ช่างน่าหมั่นไส้จริงๆ!

ฮั่วซือหานเอื้อมมือมาจับคางเล็กๆ ของฉือหว่านไว้ “คิดจะยั่วโมโหฉันเหรอ? อยากรู้ขนาดนั้นเลยว่าฉันไหวหรือเปล่า?”

อะไรนะ?

ฉือหว่านชะงักไป

ฮั่วซือหานขยับเข้าใกล้ริมฝีปากแดงของเธอ ทำให้ดูเหมือนสนิทสนม แต่คำพูดที่ออกมานั้นไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “อย่าฝันไปเลย ฉันไม่มีวันแตะต้องเธอ เพราะคนที่ฉันรักคือฉือเจียว”

คนที่เขารักคือฉือเจียว

ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องพูด เธอก็รู้อยู่แล้ว แต่คำพูดของเขาทำให้ฉือหว่านรู้สึกราวกับถูกผึ้งต่อยในใจ มันไม่ใช่ความเจ็บที่ชัดเจน แต่มันปวดร้าวแทรกซึมไปทั่ว

ในตอนนั้น เสียงที่ไพเราะดังขึ้น “ซือหาน”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น ฉือเจียวมาถึงแล้ว

ฉือเจียวคือกุหลาบแดงแห่งไห่เฉิง เป็นหญิงงามที่มีริมฝีปากแดงและฟันขาวสะอาด ด้วยการฝึกเต้นตั้งแต่เด็ก ทำให้ร่างกายเธอยิ่งอ่อนนุ่ม

ฮั่วซือหานปล่อยมือจากฉือหว่านทันที ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปหาเธอ เขาก้มสายตาอันหล่อเหลาลงมองฉือเจียว ในนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ฉือหว่านไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณมาแล้วเหรอ?”

ฉือเจียวพยักหน้า แล้วมองไปที่ฉือหว่าน “คนนี้คือใครคะ?”

ฉือเจียวจำฉือหว่านไม่ได้ในทันที

แต่ฉือหว่านจะไม่มีวันลืมฉือเจียวเด็ดขาด

ความจริงแล้ว ฉือหว่านและฉือเจียวไม่ใช่ลูกพ่อแม่คนเดียวกัน

ฉือไห่ผิงไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉือหว่าน แต่เป็นพ่อเลี้ยง

หลายปีก่อน ฉือหว่านเคยมีครอบครัวที่มีความสุขมาก พ่อของเธอ ฉือเจี้ยนกั๋ว และแม่ หลี่หลันมีความรักและเคารพต่อกัน

พ่อรักเธอมาก ทุกวันจะยกเธอขึ้นสูงแล้วพูดว่า “หวานหว่านของพ่อ ต้องมีความสุขนะ”

ต่อมาวันหนึ่ง พ่อของเธอเสียชีวิตอย่างกะทันหัน น้องชายของพ่อ ฉือไห่ผิง อุ้มลูกสาวของตัวเอง ฉือเจียว มาอาศัยในบ้านของพ่อเธอ และแม่ของเธอก็กลายเป็นแม่ของฉือเจียว

แม่แต่งงานใหม่กับอาของเธอ

แม่รักฉือเจียว แต่ไม่รักเธออีกต่อไป

ฉือเจียวสอบได้ 99 คะแนน เธอได้ 100 คะแนน แม่จะใช้ไม้บรรทัดตีมือเธอ “เธอจะยอมให้น้องบ้างไม่ได้เลยเหรอ? ทำไมต้องสอบให้ได้คะแนนดีกว่าน้อง?”

ตอนที่ฉือเจียวป่วยต้องทำคีโมและโกนหัว เธอร้องไห้บอกว่าตัวเองน่าเกลียด แม่จึงโกนหัวของเธอด้วย “เธอต้องน่าเกลียดไปพร้อมกับน้อง จะได้ไม่มีใครร้องไห้”

ทุกคืน แม่ ฉือเจียว และฉือไห่ผิง นอนด้วยกันอย่างอบอุ่น เธอได้แต่กอดตุ๊กตาที่พ่อซื้อให้ ยืนอยู่หน้าประตูบ้านอย่างโดดเดี่ยวและร้องไห้ “แม่ หวานหว่านกลัว”

ต่อมา ฉือเจียวเริ่มเรียกแม่ว่า “แม่” ซึ่งแม่ดีใจมาก แต่ฉือเจียวบอกว่า “แม่ต้องมีลูกสาวได้แค่คนเดียว”

วันนั้น ฝนตกหนัก แม่พาเธอไปที่ชนบทและทิ้งเธอไว้ที่นั่น

ฉือหว่านตัวน้อยวิ่งตามรถด้วยน้ำตาไหลพราก “แม่ อย่าทิ้งหวานหว่านเลย...หวานหว่านจะเป็นเด็กดี หวานหว่านจะยอมน้องทุกอย่าง...แม่กอดหวานหว่านที หวานหว่านกลัว”

ฉือหว่านตัวน้อยกอดตุ๊กตาแน่น ก่อนล้มลงในแอ่งน้ำโคลน และมองดูแม่ที่นั่งรถจากไปจนลับสายตา

ฉือหว่านจะไม่มีวันลืมฉือเจียว

ในตอนนั้น กู้เป่ยเฉินวิ่งเข้ามา “พี่สะใภ้เจียวเจียว คนนี้คือ...พี่สาวของคุณ ฉือหว่าน!”

ฉือเจียวตกใจ “เธอคือฉือหว่าน?”

ฉือหว่านรู้ว่าฉือเจียวไม่เคยมองเห็นค่าในตัวเธอ

ตั้งแต่เด็ก ฉือเจียวก็เป็นคนที่ชนะเธอในทุกเรื่อง และเติบโตขึ้นมาอย่างยอดเยี่ยม แถมยังเคยคบหากับฮั่วซือหาน ทายาทตระกูลฮั่ว เด็กที่เติบโตมาท่ามกลางดอกไม้และความรักจึงหยิ่งยโสและทะนงตัว

กู้เป่ยเฉินรู้สึกตกตะลึงกับความงดงามที่เรียบหรูของฉือหว่านอีกครั้ง เขาพูดเสียงเบา “ไม่คิดเลยว่าฉือหว่านจะสวยขนาดนี้”

ความทรงจำในวัยเด็กของฉือเจียวเลือนราง เพราะเธอไม่เคยมองพี่สาวที่ไม่ได้รับความรักคนนี้ตรงๆ แต่นี่ไม่ใช่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่กลับมาจากชนบทเหรอ?

ฉือเจียวเดินเข้ามาใกล้ฉือหว่าน มองเธอด้วยสายตาหยิ่งยโส “ฉือหว่าน ไม่คิดเลยว่าเธอจะเลียนแบบฉันในเรื่องการแต่งตัว”

ฉือหว่าน “……”

เอาเลยจ้า เอาที่สบายใจ

ฉือหว่านยืดหลังตรง ใบหน้าอันงดงามสะท้อนแสงไฟจากทางเดิน ดูราวกับไข่มุกต้องแสงอ่อนๆ

เธอไม่ใช่ฉือหว่านตัวน้อยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ฉือเจียวพูด “ฉือหว่าน ได้ยินว่าเธอกับซือหานกำลังจะหย่ากัน เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชายหรือไง ถึงต้องมาเรียกนายแบบในบาร์ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไปหางานทำ”

พูดจบ ฉือเจียวหันไปมองฮั่วซือหาน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนทำทาน “ซือหาน ฉือหว่านดูแลคุณมาตั้งนาน อย่างน้อยก็หาอะไรให้เธอทำหน่อยสิ ถึงจะเป็นแค่คนรับใช้ก็เถอะ”

สายตาของฮั่วซือหานจับจ้องไปที่ใบหน้าของฉือหว่าน

กู้เป่ยเฉินพูดขึ้น “พี่สะใภ้เจียวเจียว ตอนนี้การหางานต้องใช้วุฒิการศึกษานะ วุฒิของฉือหว่านคืออะไร?”

ฉือเจียวเหมือนนึกอะไรสนุกๆ ได้ เธอเชิดคางขึ้นและหัวเราะ “ฉือหว่านเลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 แล้ว”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (11)
goodnovel comment avatar
มาลิสา เครือเนตร
สนุกมากคะ น่าติดตาม
goodnovel comment avatar
Tom Destiny
เกลียดหล่อนได้มั้ย อีน้องคนละแม่
goodnovel comment avatar
Annabelle
สนุกมากๆเลย
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1144

    “เปล่านะ! คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้ว”ลู่หนานเฉิง “……คืนนี้ฉันอาจจะกลับบ้านช้าหน่อย”หลินซีเหยาตอบว่า “ได้ ฉันเองก็คงจะกลับบ้านช้าหน่อยเหมือนกัน”ลู่หนานเฉิงกล่าวว่า “……งั้นก็ได้ เธอไปทำงานเถอะ”หลินซีเหยาตอบว่า “บายบาย”ทางฝั่งเธอกดวางสายไปแล้วลู่หนานเฉิงถือโทรศัพท์ไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อนในน้ำเสียงของหลินซีเหยา อาจเป็นเพราะเธอยุ่งมากเกินไปก็ได้“ประธานลู่ พวกเราไปเข้าประชุมกันก่อนเถอะ”ลู่หนานเฉิงลุกขึ้น “ไปกันเถอะ!”…………ลู่หนานเฉิงกลับมาถึงบ้านตอนสองทุ่มพอดี น้าหรงรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “คุณชาย กลับมาแล้วเหรอคะ!”ลู่หนานเฉิงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของน้าหรง แล้วเอ่ยถามว่า “น้าหรง วันนี้มีเรื่องมงคลอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูมีความสุขขนาดนี้?”น้าหรงยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันมงคลจริง ๆ ค่ะ!”ลู่หนานเฉิงถามว่า “เรื่องน่ายินดีมาจากไหน?”น้าหรงยังจำคำกำชับของหลินซีเหยาได้ดี จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา “ไม่บอกค่ะ!”ลู่หนานเฉิงหัวเราะออกมา แม้แต่น้าหรงเองก็ยังทำท่าลึกล

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status