Share

บทที่ 6

Author: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
กู้เป่ยเฉินตกใจ “16 ปี?”

ที่กลุ่มคนของกู้เป่ยเฉินยอมรับฉือเจียว ไม่ได้เป็นเพียงเพราะความสวยของเธอ แต่เพราะเธอเรียนเก่งตั้งแต่เด็ก มีวุฒิการศึกษาสูง และเป็นนักศึกษาชั้นยอดจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ มองไปทั่ววงการไฮโซของไห่เฉิงก็หาคนที่โดดเด่นกว่าเธอไม่ได้

เธอคู่ควรกับฮั่วซือหาน

ผู้หญิงที่มีเพียงความสวยอย่างเดียวคือจุดจบ แต่ถ้ามีความสวยและวุฒิการศึกษา นั่นถึงจะเป็นไพ่ตาย สำหรับชนชั้นสูง พวกเขายิ่งให้ความสำคัญกับวุฒิการศึกษาของผู้หญิง

ความรู้สึกดีๆ ที่กู้เป่ยเฉินเคยมีกับฉือหว่านหายไปหมด เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “ฉือหว่าน เธอเลิกเรียนตอนอายุ 16 จริงๆ น่ะเหรอ?”

ฉือหว่านมองฉือเจียวที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนยิ้มบางๆ “ใช่ ฉันเลิกเรียนตอนอายุ 16 จริงๆ”

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเยาะ “งั้นบังเอิญจังเลย พี่รองของฉันก็เลิกเรียนตอนอายุ 16 เหมือนกัน แต่พี่รองของฉันเป็นคนพิเศษ ตอนอายุ 16 ก็จบปริญญาโทสองใบจากฮาร์วาร์ด สร้างประวัติศาสตร์เลยล่ะ แต่เธอน่ะอายุ 16 เลิกเรียนแล้วยังไม่มีแม้แต่วุฒิมัธยมปลายเลย ฮ่าๆ”

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเยาะเสียงดัง

ฉือเจียวมองด้วยความหยิ่งทะนง

ไม่มีใครมองฉือหว่านในแง่ดีเลย

ฮั่วซือหานยืนอยู่ด้วยความสูงสง่า แสงไฟจากทางเดินกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เยือกเย็นของเขา เขามองไปที่ฉือหว่าน

สามปีที่ผ่านมา ฉือหว่านเป็นเพียงแม่บ้านที่คอยหมุนรอบตัวเขา การที่เธอไม่มีวุฒิการศึกษาก็เป็นเรื่องปกติ

ฉือหว่านไม่ได้แสดงอาการลำบากใจหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด ในทางกลับกัน ดวงตาที่ใสกระจ่างของเธอกลับมองไปที่เขา และส่งยิ้มให้ก่อนพูดว่า “ใช่ บังเอิญจริงๆ”

ใช่ บังเอิญจริงๆ

โดยไม่ทราบสาเหตุ ฮั่วซือหานรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาสั่นไหว

เขาสังเกตว่าดวงตาของฉือหว่านนั้นงดงามมาก เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และเหมือนจะพูดได้

“หวานหว่าน!” ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวฝูวิ่งเข้ามา เมื่อเธอเห็นฉือเจียวก็พูดอย่างโกรธเคือง “ฉือเจียว เธอรังแกหวานหว่านอีกแล้วใช่ไหม?”

ฉือเจียวพูดด้วยความหยิ่งทะนง “พวกเราไม่ได้รังแกฉือหว่านหรอก พวกเรายังอยากช่วยเธอหางานทำด้วยซ้ำ”

ซูเสี่ยวฝูตกใจ “พวกเธอจะช่วยหวานหว่านหางานเนี่ยนะ?”

ฉือเจียวพูดด้วยท่าทางเหมือนกำลังทำทาน “ใช่ ถึงแม้ว่าฉือหว่านจะไม่มีวุฒิการศึกษา แต่พวกเราก็จะพยายามช่วยหางานดีๆ ให้เธอ”

ซูเสี่ยวฝู “……”

ซูเสี่ยวฝูหัวเราะอย่างโกรธจัด “พวกเธอรู้ไหมว่าหวานหว่านเป็นใคร? หวานหว่านน่ะคือ…”

ฉือหว่านรีบดึงตัวซูเสี่ยวฝูไว้และหยุดเธอ “เสี่ยวฝู เราไปกันเถอะ”

ซูเสี่ยวฝูไม่พูดอะไรอีก แต่เธอหันไปมองฉือเจียวด้วยสายตาเหมือนมองตัวตลก “เดี๋ยวถึงเวลาเธอก็จะได้หน้าแตกเอง!”

ซูเสี่ยวฝูพาฉือหว่านออกไป

กู้เป่ยเฉินพูดอย่างโกรธจัด “ฉือหว่านคนนี้หมายความว่ายังไง? คนที่เลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 กล้าทำตัวโอหังแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงไม่กล้าเจอหน้าคนอื่นแล้ว”

ฉือเจียวไม่ได้โกรธ เพราะเธอไม่เคยให้ความสำคัญกับฉือหว่านเลย ฉือหว่านไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่แข่งของเธอ

การโกรธฉือหว่านเท่ากับลดคุณค่าของตัวเอง

ฉือเจียวมองกู้เป่ยเฉินก่อนหัวเราะ “เป่ยเฉิน ช่างเถอะ คนไม่รู้ย่อมไม่กลัว”

กู้เป่ยเฉินพูด “พี่รอง รีบหย่ากับฉือหว่านเถอะ เธอไม่คู่ควรกับพี่เลย”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานไม่มีอารมณ์ใดๆ เขามองฉือเจียว “เราไปกันเถอะ”

ฉือเจียวพยักหน้า “ค่ะ”

ฉือเจียวและกู้เป่ยเฉินเดินตามฮั่วซือหานออกไป

...

เมื่อออกจากบาร์ เสียงหนึ่งดังขึ้น “ประธานฮั่ว?!”

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้น และพบว่าเป็นคนคุ้นเคย ผอ. ไซ่อี้จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ฮั่วซือหานเดินเข้าไปหา “อาจารย์ยี่ ทำไมท่านถึงมาไห่เฉิงได้?”

ฉือเจียวเคารพ ผอ. อี้อย่างมาก แม้ว่าเธอจะเรียนเก่งตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ผอ. อี้ยิ้ม “ประธานฮั่ว ผมมาไห่เฉิงเพื่อจัดสัมมนา ช่างบังเอิญที่รุ่นน้องของคุณก็อยู่ที่ไห่เฉิงด้วย”

ฮั่วซือหานหยุดไปชั่วครู่ “รุ่นน้องของผมเหรอ?”

ผอ. อี้พูด “ใช่แล้ว มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดของเรามีตำนานสองคน คนแรกคือตำนานฮั่วซือหาน ส่วนคนที่สองคือตำนานรุ่นน้องของคุณ เธอเหมือนคุณตรงที่จบปริญญาโทสองใบตอนอายุ 16 เธอเป็นเด็กสาวอัจฉริยะที่มีไอคิวสูงมาก น่าเสียดายที่พวกคุณห่างกันหลายรุ่น คุณเลยไม่รู้จักเธอ”

กู้เป่ยเฉินทำหน้าสงสัย “ว้าว รุ่นน้องของพี่รองคนนี้เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วเธอหรือพี่รองเก่งกว่ากันครับ?”

ผอ. อี้ยิ้มและมองฮั่วซือหานก่อนตอบ “สูสีกัน”

ฮั่วซือหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เก่งทัดเทียมเขามาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉือเจียวได้ยินว่าฮั่วซือหานมีรุ่นน้องที่เก่งพอๆ กับเขา เธอไม่ได้มีความรู้สึกเป็นศัตรูกับฉือหว่าน แต่พอได้ยินเรื่องของรุ่นน้องสาวอัจฉริยะคนนี้กลับทำให้เธอเสียอาการทันที

รุ่นน้องคนนี้คือใครกัน?!

ฉือเจียวเริ่มมีความรู้สึกอิจฉาและไม่พอใจอย่างยิ่งยวด

ผอ. อี้หยิบโทรศัพท์ออกมา “ประธานฮั่ว ผมส่งคอนแท็ครุ่นน้องคนนี้ให้คุณใน WeChat แล้ว ถ้ามีเวลาลองเพิ่มเธอเป็นเพื่อนดู เธอก็อยู่ที่ไห่เฉิง คุณในฐานะรุ่นพี่ก็ช่วยดูแลเธอหน่อย”

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ได้ครับ”

หลังจากผอ. อี้เดินจากไป กู้เป่ยเฉินก็เร่งเร้า “พี่รอง รีบเพิ่มรุ่นน้องคนนี้ใน WeChat หน่อย ผมอยากเห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง”

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดโปรไฟล์ WeChat ของรุ่นน้อง

ชื่อใน WeChat เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเดียว: W

ภาพพื้นหลังเป็นสีขาวล้วน

กู้เป่ยเฉินถาม “W นี่หมายความว่ายังไง?”

ฮั่วซือหานก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาจึงกดเพิ่มเพื่อน พร้อมใส่โน้ตว่า “ฮั่วซือหาน”

อีกฝั่งกำลังรอการตรวจสอบ ยังไม่ได้ตอบรับ

กู้เป่ยเฉินพูดด้วยความตื่นเต้น “พี่รอง ถ้าพี่เพิ่มรุ่นน้องคนนี้ได้แล้ว ส่งต่อให้ผมด้วยนะ ผมชื่นชมเธอมาก!”

ฉือเจียวเริ่มไม่พอใจเมื่อเห็นว่าความสนใจของพวกเขาถูกดึงไปที่รุ่นน้องสาวคนนี้ ในตอนนั้นเอง รถโรลส์รอยซ์รุ่น SUV คันหรูได้หยุดลง และจ้าวชิง เลขาส่วนตัวของฮั่วซือหานก็มาถึง

ฉือเจียวรีบยุติเรื่องนี้ “ซือหาน รถมาแล้ว เราขึ้นรถกันเถอะ”

กู้เป่ยเฉินพูด “พี่รอง พี่สะใภ้เจียวเจียว ไว้เจอกันครับ”

...

รถ SUV โรลส์รอยซ์ วิ่งไปบนถนนอย่างราบรื่น ภายในห้องโดยสารเงียบสงบและหรูหรา เลขาจ้าวที่นั่งอยู่ที่เบาะคนขับถามฮั่วซือหานอย่างเคารพผ่านกระจกมองหลัง “ท่านประธาน เราจะไปที่ไหนครับ?”

ฮั่วซือหาน “ไปบริษัท”

ฉือเจียวมองฮั่วซือหาน แสงไฟนีออนของเมืองในยามค่ำคืนสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างอันแวววาวลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดูเหมือนภาพยนตร์ขาวดำที่สง่างามและลึกลับ

ในดวงตาของฉือเจียวมีประกายแห่งความรัก “ซือหาน เมื่อกี้คุณกับฉือหว่านมีอะไรหรือเปล่า? หรือว่าคุณเห็นว่าเธอดูดีขึ้น แล้วอยากมีอะไรกับเธอ?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียวแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงเฉื่อยชา “เธอเป็นภรรยาของผม การมีอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ? หรือไม่ใช่คุณที่ผลักเธอมาให้ผม?”

ฉือเจียวรู้ว่าเขายังโกรธเธออยู่

โกรธที่เมื่อสามปีก่อน เธอทิ้งเขาที่กลายเป็นคนป่วยไปต่างประเทศ และให้ฉือหว่านแต่งงานแทน

ฉือเจียวพยายามอธิบาย “ซือหาน เป็นฉือหว่านที่อยากแต่งงานกับคุณ ฉันก็เลยต้องยกคุณให้เธอ...”

ฮั่วซือหานพูด “คำพูดนี้คุณเชื่อเองไหม?”

ฉือเจียว “……”

ฉือเจียวกัดริมฝีปากแดงของเธอเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างขุ่นเคือง “เมื่อสามปีก่อนฉันทิ้งคุณไป ถ้าคุณถือสาเรื่องนี้ งั้นเราก็เลิกกันไปเลย ถ้าคุณไม่ต้องการฉันก็พอเถอะ”

พูดจบ ฉือเจียวหันไปพูดกับเลขาจ้าว “เลขาจ้าว จอดรถ!”

ฉือเจียวต้องการลงจากรถ

แต่ฮั่วซือหานยื่นมือใหญ่ที่มีนิ้วมือเรียวยาวมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ ดึงแรงจนร่างอ่อนนุ่มของฉือเจียวพุ่งเข้าหาแผงอกกำยำของเขา

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเอ็นดูดังมาจากเหนือศีรษะ “ฉือเจียว คุณก็แค่ได้ใจเพราะผมตามใจคุณ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (7)
goodnovel comment avatar
Tom Destiny
เกลียดหล่อน เอาสุดคร้านางเอกเรา
goodnovel comment avatar
Annxptt
ฮั่วซืนหาน...
goodnovel comment avatar
ภัณฑิลา
ขอชื่อเรื่องหน่อยค่ะ
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1144

    “เปล่านะ! คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้ว”ลู่หนานเฉิง “……คืนนี้ฉันอาจจะกลับบ้านช้าหน่อย”หลินซีเหยาตอบว่า “ได้ ฉันเองก็คงจะกลับบ้านช้าหน่อยเหมือนกัน”ลู่หนานเฉิงกล่าวว่า “……งั้นก็ได้ เธอไปทำงานเถอะ”หลินซีเหยาตอบว่า “บายบาย”ทางฝั่งเธอกดวางสายไปแล้วลู่หนานเฉิงถือโทรศัพท์ไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อนในน้ำเสียงของหลินซีเหยา อาจเป็นเพราะเธอยุ่งมากเกินไปก็ได้“ประธานลู่ พวกเราไปเข้าประชุมกันก่อนเถอะ”ลู่หนานเฉิงลุกขึ้น “ไปกันเถอะ!”…………ลู่หนานเฉิงกลับมาถึงบ้านตอนสองทุ่มพอดี น้าหรงรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “คุณชาย กลับมาแล้วเหรอคะ!”ลู่หนานเฉิงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของน้าหรง แล้วเอ่ยถามว่า “น้าหรง วันนี้มีเรื่องมงคลอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูมีความสุขขนาดนี้?”น้าหรงยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันมงคลจริง ๆ ค่ะ!”ลู่หนานเฉิงถามว่า “เรื่องน่ายินดีมาจากไหน?”น้าหรงยังจำคำกำชับของหลินซีเหยาได้ดี จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา “ไม่บอกค่ะ!”ลู่หนานเฉิงหัวเราะออกมา แม้แต่น้าหรงเองก็ยังทำท่าลึกล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status