บทที่ 6

กู้เป่ยเฉินตกใจ “16 ปี?”

ที่กลุ่มคนของกู้เป่ยเฉินยอมรับฉือเจียว ไม่ได้เป็นเพียงเพราะความสวยของเธอ แต่เพราะเธอเรียนเก่งตั้งแต่เด็ก มีวุฒิการศึกษาสูง และเป็นนักศึกษาชั้นยอดจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ มองไปทั่ววงการไฮโซของไห่เฉิงก็หาคนที่โดดเด่นกว่าเธอไม่ได้

เธอคู่ควรกับฮั่วซือหาน

ผู้หญิงที่มีเพียงความสวยอย่างเดียวคือจุดจบ แต่ถ้ามีความสวยและวุฒิการศึกษา นั่นถึงจะเป็นไพ่ตาย สำหรับชนชั้นสูง พวกเขายิ่งให้ความสำคัญกับวุฒิการศึกษาของผู้หญิง

ความรู้สึกดีๆ ที่กู้เป่ยเฉินเคยมีกับฉือหว่านหายไปหมด เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “ฉือหว่าน เธอเลิกเรียนตอนอายุ 16 จริงๆ น่ะเหรอ?”

ฉือหว่านมองฉือเจียวที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนยิ้มบางๆ “ใช่ ฉันเลิกเรียนตอนอายุ 16 จริงๆ”

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเยาะ “งั้นบังเอิญจังเลย พี่รองของฉันก็เลิกเรียนตอนอายุ 16 เหมือนกัน แต่พี่รองของฉันเป็นคนพิเศษ ตอนอายุ 16 ก็จบปริญญาโทสองใบจากฮาร์วาร์ด สร้างประวัติศาสตร์เลยล่ะ แต่เธอน่ะอายุ 16 เลิกเรียนแล้วยังไม่มีแม้แต่วุฒิมัธยมปลายเลย ฮ่าๆ”

กู้เป่ยเฉินหัวเราะเยาะเสียงดัง

ฉือเจียวมองด้วยความหยิ่งทะนง

ไม่มีใครมองฉือหว่านในแง่ดีเลย

ฮั่วซือหานยืนอยู่ด้วยความสูงสง่า แสงไฟจากทางเดินกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เยือกเย็นของเขา เขามองไปที่ฉือหว่าน

สามปีที่ผ่านมา ฉือหว่านเป็นเพียงแม่บ้านที่คอยหมุนรอบตัวเขา การที่เธอไม่มีวุฒิการศึกษาก็เป็นเรื่องปกติ

ฉือหว่านไม่ได้แสดงอาการลำบากใจหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด ในทางกลับกัน ดวงตาที่ใสกระจ่างของเธอกลับมองไปที่เขา และส่งยิ้มให้ก่อนพูดว่า “ใช่ บังเอิญจริงๆ”

ใช่ บังเอิญจริงๆ

โดยไม่ทราบสาเหตุ ฮั่วซือหานรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาสั่นไหว

เขาสังเกตว่าดวงตาของฉือหว่านนั้นงดงามมาก เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และเหมือนจะพูดได้

“หวานหว่าน!” ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวฝูวิ่งเข้ามา เมื่อเธอเห็นฉือเจียวก็พูดอย่างโกรธเคือง “ฉือเจียว เธอรังแกหวานหว่านอีกแล้วใช่ไหม?”

ฉือเจียวพูดด้วยความหยิ่งทะนง “พวกเราไม่ได้รังแกฉือหว่านหรอก พวกเรายังอยากช่วยเธอหางานทำด้วยซ้ำ”

ซูเสี่ยวฝูตกใจ “พวกเธอจะช่วยหวานหว่านหางานเนี่ยนะ?”

ฉือเจียวพูดด้วยท่าทางเหมือนกำลังทำทาน “ใช่ ถึงแม้ว่าฉือหว่านจะไม่มีวุฒิการศึกษา แต่พวกเราก็จะพยายามช่วยหางานดีๆ ให้เธอ”

ซูเสี่ยวฝู “……”

ซูเสี่ยวฝูหัวเราะอย่างโกรธจัด “พวกเธอรู้ไหมว่าหวานหว่านเป็นใคร? หวานหว่านน่ะคือ…”

ฉือหว่านรีบดึงตัวซูเสี่ยวฝูไว้และหยุดเธอ “เสี่ยวฝู เราไปกันเถอะ”

ซูเสี่ยวฝูไม่พูดอะไรอีก แต่เธอหันไปมองฉือเจียวด้วยสายตาเหมือนมองตัวตลก “เดี๋ยวถึงเวลาเธอก็จะได้หน้าแตกเอง!”

ซูเสี่ยวฝูพาฉือหว่านออกไป

กู้เป่ยเฉินพูดอย่างโกรธจัด “ฉือหว่านคนนี้หมายความว่ายังไง? คนที่เลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 กล้าทำตัวโอหังแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงไม่กล้าเจอหน้าคนอื่นแล้ว”

ฉือเจียวไม่ได้โกรธ เพราะเธอไม่เคยให้ความสำคัญกับฉือหว่านเลย ฉือหว่านไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่แข่งของเธอ

การโกรธฉือหว่านเท่ากับลดคุณค่าของตัวเอง

ฉือเจียวมองกู้เป่ยเฉินก่อนหัวเราะ “เป่ยเฉิน ช่างเถอะ คนไม่รู้ย่อมไม่กลัว”

กู้เป่ยเฉินพูด “พี่รอง รีบหย่ากับฉือหว่านเถอะ เธอไม่คู่ควรกับพี่เลย”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานไม่มีอารมณ์ใดๆ เขามองฉือเจียว “เราไปกันเถอะ”

ฉือเจียวพยักหน้า “ค่ะ”

ฉือเจียวและกู้เป่ยเฉินเดินตามฮั่วซือหานออกไป

...

เมื่อออกจากบาร์ เสียงหนึ่งดังขึ้น “ประธานฮั่ว?!”

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้น และพบว่าเป็นคนคุ้นเคย ผอ. ไซ่อี้จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ฮั่วซือหานเดินเข้าไปหา “อาจารย์ยี่ ทำไมท่านถึงมาไห่เฉิงได้?”

ฉือเจียวเคารพ ผอ. อี้อย่างมาก แม้ว่าเธอจะเรียนเก่งตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ผอ. อี้ยิ้ม “ประธานฮั่ว ผมมาไห่เฉิงเพื่อจัดสัมมนา ช่างบังเอิญที่รุ่นน้องของคุณก็อยู่ที่ไห่เฉิงด้วย”

ฮั่วซือหานหยุดไปชั่วครู่ “รุ่นน้องของผมเหรอ?”

ผอ. อี้พูด “ใช่แล้ว มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดของเรามีตำนานสองคน คนแรกคือตำนานฮั่วซือหาน ส่วนคนที่สองคือตำนานรุ่นน้องของคุณ เธอเหมือนคุณตรงที่จบปริญญาโทสองใบตอนอายุ 16 เธอเป็นเด็กสาวอัจฉริยะที่มีไอคิวสูงมาก น่าเสียดายที่พวกคุณห่างกันหลายรุ่น คุณเลยไม่รู้จักเธอ”

กู้เป่ยเฉินทำหน้าสงสัย “ว้าว รุ่นน้องของพี่รองคนนี้เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วเธอหรือพี่รองเก่งกว่ากันครับ?”

ผอ. อี้ยิ้มและมองฮั่วซือหานก่อนตอบ “สูสีกัน”

ฮั่วซือหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เก่งทัดเทียมเขามาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉือเจียวได้ยินว่าฮั่วซือหานมีรุ่นน้องที่เก่งพอๆ กับเขา เธอไม่ได้มีความรู้สึกเป็นศัตรูกับฉือหว่าน แต่พอได้ยินเรื่องของรุ่นน้องสาวอัจฉริยะคนนี้กลับทำให้เธอเสียอาการทันที

รุ่นน้องคนนี้คือใครกัน?!

ฉือเจียวเริ่มมีความรู้สึกอิจฉาและไม่พอใจอย่างยิ่งยวด

ผอ. อี้หยิบโทรศัพท์ออกมา “ประธานฮั่ว ผมส่งคอนแท็ครุ่นน้องคนนี้ให้คุณใน WeChat แล้ว ถ้ามีเวลาลองเพิ่มเธอเป็นเพื่อนดู เธอก็อยู่ที่ไห่เฉิง คุณในฐานะรุ่นพี่ก็ช่วยดูแลเธอหน่อย”

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ได้ครับ”

หลังจากผอ. อี้เดินจากไป กู้เป่ยเฉินก็เร่งเร้า “พี่รอง รีบเพิ่มรุ่นน้องคนนี้ใน WeChat หน่อย ผมอยากเห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง”

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดโปรไฟล์ WeChat ของรุ่นน้อง

ชื่อใน WeChat เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเดียว: W

ภาพพื้นหลังเป็นสีขาวล้วน

กู้เป่ยเฉินถาม “W นี่หมายความว่ายังไง?”

ฮั่วซือหานก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาจึงกดเพิ่มเพื่อน พร้อมใส่โน้ตว่า “ฮั่วซือหาน”

อีกฝั่งกำลังรอการตรวจสอบ ยังไม่ได้ตอบรับ

กู้เป่ยเฉินพูดด้วยความตื่นเต้น “พี่รอง ถ้าพี่เพิ่มรุ่นน้องคนนี้ได้แล้ว ส่งต่อให้ผมด้วยนะ ผมชื่นชมเธอมาก!”

ฉือเจียวเริ่มไม่พอใจเมื่อเห็นว่าความสนใจของพวกเขาถูกดึงไปที่รุ่นน้องสาวคนนี้ ในตอนนั้นเอง รถโรลส์รอยซ์รุ่น SUV คันหรูได้หยุดลง และจ้าวชิง เลขาส่วนตัวของฮั่วซือหานก็มาถึง

ฉือเจียวรีบยุติเรื่องนี้ “ซือหาน รถมาแล้ว เราขึ้นรถกันเถอะ”

กู้เป่ยเฉินพูด “พี่รอง พี่สะใภ้เจียวเจียว ไว้เจอกันครับ”

...

รถ SUV โรลส์รอยซ์ วิ่งไปบนถนนอย่างราบรื่น ภายในห้องโดยสารเงียบสงบและหรูหรา เลขาจ้าวที่นั่งอยู่ที่เบาะคนขับถามฮั่วซือหานอย่างเคารพผ่านกระจกมองหลัง “ท่านประธาน เราจะไปที่ไหนครับ?”

ฮั่วซือหาน “ไปบริษัท”

ฉือเจียวมองฮั่วซือหาน แสงไฟนีออนของเมืองในยามค่ำคืนสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างอันแวววาวลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดูเหมือนภาพยนตร์ขาวดำที่สง่างามและลึกลับ

ในดวงตาของฉือเจียวมีประกายแห่งความรัก “ซือหาน เมื่อกี้คุณกับฉือหว่านมีอะไรหรือเปล่า? หรือว่าคุณเห็นว่าเธอดูดีขึ้น แล้วอยากมีอะไรกับเธอ?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียวแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงเฉื่อยชา “เธอเป็นภรรยาของผม การมีอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ? หรือไม่ใช่คุณที่ผลักเธอมาให้ผม?”

ฉือเจียวรู้ว่าเขายังโกรธเธออยู่

โกรธที่เมื่อสามปีก่อน เธอทิ้งเขาที่กลายเป็นคนป่วยไปต่างประเทศ และให้ฉือหว่านแต่งงานแทน

ฉือเจียวพยายามอธิบาย “ซือหาน เป็นฉือหว่านที่อยากแต่งงานกับคุณ ฉันก็เลยต้องยกคุณให้เธอ...”

ฮั่วซือหานพูด “คำพูดนี้คุณเชื่อเองไหม?”

ฉือเจียว “……”

ฉือเจียวกัดริมฝีปากแดงของเธอเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างขุ่นเคือง “เมื่อสามปีก่อนฉันทิ้งคุณไป ถ้าคุณถือสาเรื่องนี้ งั้นเราก็เลิกกันไปเลย ถ้าคุณไม่ต้องการฉันก็พอเถอะ”

พูดจบ ฉือเจียวหันไปพูดกับเลขาจ้าว “เลขาจ้าว จอดรถ!”

ฉือเจียวต้องการลงจากรถ

แต่ฮั่วซือหานยื่นมือใหญ่ที่มีนิ้วมือเรียวยาวมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ ดึงแรงจนร่างอ่อนนุ่มของฉือเจียวพุ่งเข้าหาแผงอกกำยำของเขา

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเอ็นดูดังมาจากเหนือศีรษะ “ฉือเจียว คุณก็แค่ได้ใจเพราะผมตามใจคุณ”