เด็กดื้ออย่าหนี

เด็กดื้ออย่าหนี

last updateZuletzt aktualisiert : 28.04.2026
Von:  เจ้าหมูน้อยGerade aktualisiert
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Bewertung. 1 Rezension
32Kapitel
2.7KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

"ถ้าไม่ชอบหนูขนาดนั้น...ทำไมถึงยังยอมแต่งงานด้วย" "ฉันไม่ชอบพูดอะไรพร่ำเพรื่อ" "โอเค หนูก็จะไม่ถามอะไรลุงเสี่ยอีก" ______________ "เธอนิสัยดีมากมั้ง แจ้นไปกับผู้ชายคนอื่นทั้งที่มีผัวอยู่ทนโท่" "แล้วคนนิสัยดีที่ไหนจะด่าเมียตัวเองฉอดๆ แล้วปกป้องผู้หญิงคนอื่นล่ะ" "ฉันไม่ได้ปกป้องคนอื่นสักหน่อย" "นั่นเรียกปกป้อง เฮอะ!" ______________ "ดื้อๆ แบบนี้ ถ้าก้าวขาเข้าบ้านเมื่อไหร่ เธอจะไม่มีสิทธิ์ได้เอ่ยปากร้องขออะไรอีกเลย นอกจากร้อง...." ______________ ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ นิยายเรื่องนี้จบดีค่ะ

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 1

"I'm getting married again," Daven said. "And I won’t repeat myself, nor will I be asking for your permission."

He set his coffee cup down abruptly, ending breakfast, he hadn't even touched.

Althea stood frozen near the long dining table topped with white marble. Her fingers, still holding the spatula, began to tremble. But she kept her expression composed. She bowed her head slightly, letting Daven’s words sink in—though they felt like a slow-acting poison, quietly destroying her from the inside out.

"With Vanessa?" Her voice was barely more than a whisper.

Daven didn’t look at her. He simply took a shallow breath before replying coldly, “Yes. Who else?”

Her husband, Daven Callister, had never loved her. His heart belonged entirely to Vanessa Blake. In truth, their marriage had always been nothing more than an obstacle to his love story. But what could Althea do when the woman who arranged the marriage had been so kind to her?

Evelyn Callister—Daven’s grandmother.

Althea hadn’t wanted this marriage either. All she had wanted was a proper funeral for her mother. Everything that followed, she had accepted as fate. She had surrendered, despite the grief that still haunted her from losing her mother. But Evelyn had refused to let it end there. She demanded that her beloved grandson, Daven—the man responsible for Althea’s mother’s death—marry her as a form of atonement. Eve saw Althea as a lonely girl with no one else in the world.

Daven had only agreed because he was cornered by his grandmother’s wishes. He had no choice but to comply. But now, with Evelyn Callister gone—taken by illness two weeks ago—Daven finally saw a chance to escape a marriage he’d never wanted.

There was no reason to stay. Not anymore.

A faint, almost invisible smile appeared on Althea’s lips—not from joy, but from bitter resignation. She turned off the stove and gently set the spatula down. Once again, she closed her eyes tightly, trying to contain the storm raging inside her chest.

“I won’t stand in your way,” she said at last. Her voice was soft—so soft it barely reached across the wide room. “We both know I never had a place in your heart.”

Daven remained silent. He didn’t deny it. He didn’t correct her either. But there was the slightest flicker of disturbance in his gaze as Althea walked slowly toward him. For a moment, he thought she might cry, beg, or show just enough sorrow to make him feel guilty.

But she didn’t.

Althea stood tall. Her hands clenched lightly at the sides of her simple dress. Her long black hair flowed freely down her back, a quiet contrast to the calm strength in her posture. Her warm, light brown eyes now stared at him—blank, unreadable. At the man who had always been a stranger beneath the same roof.

Althea was beautiful, in her quiet way. But that beauty had never stirred anything in Daven. To him, Althea was nothing more than a disruption—an outsider forced into his life. And now that he had the chance to remove her, Daven intended to do exactly that.

“Give me one month of your time,” Althea said calmly. “Just one month ... Let me be your wife for real.”

Daven narrowed his eyes. “What do you mean?”

“I’ll leave, just like you want. After you say your wedding vows to the woman you love.” The words stung as they left Althea’s lips, each syllable carving pain deep into her chest. “You can divorce me, and I promise—I’ll disappear from your life for good. But before that, allow me to know what it feels like to be a wife. Not just some stranger living under your roof.”

Silence fell.

Then a dismissive laugh escaped Daven’s lips. He even wiped the corner of his eye, amused at how absurd her request sounded. What on earth was she thinking?

One month? The idea was laughable.

Daven took a step toward her, closing the distance. His eyes scanned her face, as if trying to decipher a hidden agenda. Maybe his mother had been all along—maybe Althea was just after the wealth tied to his name.

Who didn’t know Daven Callister? CEO of Callister Enterprise, one of the most influential young businessmen in Mighatan City. People competed just to get close to him, especially women who thirsted for his attention. But Daven only loved one woman—and it wasn’t his wife.

It was someone else entirely—Vanessa Blake, a rising supermodel whose name was lighting up the fashion world.

“You’re serious?” he asked, his voice cold, laced with disbelief. “This isn’t some cheap soap opera, Althea.”

She gave a small nod. “I’m not asking for your love. Who am I to ask for something like that?” she said with a bitter laugh. “All I’m asking is to be treated properly—as your wife. Have dinner with me. Exchange a few words with me every day. Show me a little affection, even if it’s fake.”

She swallowed hard, her hands clenched into fists to keep herself steady. “After that, I’ll Walk away quietly. You’ll be free to marry anyone you want.”

Daven squinted, unsure whether to laugh harder or feel irritated. Yet beneath his disbelief, something in her words struck a nerve. A simple request—so painfully simple, it piqued his curiosity.

What is Althea's real purpose?

“Why not ask for something more reasonable?”

Althea fell silent. Looking away from Daven was difficult when those midnight-dark eyes were fixed on hers, commanding her not to break eye contact—not until he’d heard everything she had to say.

“If it’s money you want, just say it. I’ll give it to you.”

“No,” she said firmly, without hesitation. Her resolve had already been sealed. There was no turning back now.

“You really don’t know how to give up, do you?” Daven sneered.

“I already have, Daven,” Althea replied softly. “But I just want one memory to keep for the rest of my life. Before I walk away from you for good.”

Neither of them spoke after that.

This time, Daven’s gaze wasn’t as sharp. He looked at the woman before him with an unreadable expression. Was it confusion? Annoyance? Or... curiosity?

“I’m not promising to be nice,” he finally said.

“I never expected you to change,” Althea answered, her calmness more shattering than tears ever could be.

And with that, an unspoken agreement was formed.

One month. Thirty days for Althea to live as the wife of Daven Callister. A reality that should have existed a year ago—ever since their wedding day. But to Daven, she’d always been nothing more than an intruder.

Now, before everything ended, Althea could at least be grateful—Daven hadn’t rejected her request.

“Only one month, Althea,” Daven warned. “After that, you disappear from my sight.”

“I understand exactly what I’m asking for, Daven. You don’t have to worry.”

He scoffed, the corner of his lips curling with disdain. “And if you expect more than what I’m willing to give, I won’t hesitate to throw you out.”

Althea nodded obediently.

“Don’t you dare break your promise, Althea.” His gaze turned sharp again, piercing. “If you do, don’t blame me for destroying your life.”
Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel

Rezensionen

เจ้าหมูน้อย
เจ้าหมูน้อย
มาอ่านกันเยอะๆ นะคะ
2026-03-02 21:11:00
1
0
32 Kapitel
ตอนที่ 1
ทศพล อายุ : 37 ปี น้ำมนต์ อายุ : 20 ปี ______________ “ถ้าไม่ชอบหนูขนาดนั้น...ทำไมถึงยังยอมแต่งงานด้วย” “ฉันไม่ชอบพูดอะไรพร่ำเพรื่อ” “โอเค หนูก็จะไม่ถามอะไรลุงเสี่ยอีก” ______________ “มาทำหน้าที่ของเธอ” “ถอดเสื้อผ้าของเธอออกแล้วล้มตัวนอนลงไป” ▪️▪️▪️▪️▪️ - เนื้อหาเป็นไปตามที่ไรต์ดำเนินเรื่องไว้ ไม่สามารถปรับเปลี่ยนได้ เพราะนิยายเรื่องนี้เขียนเนื้อหาจบแล้ว100% - การบรรยายจะเป็นแบบเรียบง่าย เรียลๆ อ่านง่าย ไม่เน้นใช้คำสวยหรูนะคะ - ตัวละครนางเอกมีการพูดคำหยาบ พูดกับเพื่อนกู-มึงนะคะ ถ้าไม่ชอบผ่านก่อนได้นา - มีฉากสูญเสีย ระวังบั่นทอนจิตใจนะคะ - ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ ▪️▪️▪️▪️▪️ Warning! *เนื้อหามีคำหยาบคาย เช่น กู มึงไอ้ อี และคำต่างๆ มีความรุนแรงในบางฉาก *นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของนักเขียน อาจมีความสมจริงและไม่สมจริง สมเหตุสมผลบ้างและไม่มีบ้าง โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ *ไม่ใช่นิยายคุณธรรมสอนใจคนนะคะ เพราะฉะนั้นปล่อยจอย อ่านแบบสบายๆ ดีกว่าค่ะ ถ้ารู้สึกซีเรียสกดออกแล้วผ่านก่อนได้ค่า *เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไป *ปล.ด่าตัวละครไ
Mehr lesen
ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 “ถ้าไปเอากับคนอื่นได้ ฉันคงไม่เอากับเธอ” เขาตอบด้วยท่าทีเรียบนิ่งแล้วเดินเข้ามาหาเธอ “แค่ฉันเอากับเธอไม่ได้แปลว่าฉันจะติดใจ แต่มันคือหน้าที่ที่ผัวเมียต้องทำกันก็เท่านั้น อย่าหลงคิดไปไกล” “โอเค ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะลุงเสี่ย หนูง่วงมากเลยน่ะ ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” เอ่ยจบก็เดินเข้าไปในห้องทันที ทศพลเองก็เดินเข้าไปในห้องที่น้ำมนต์เพิ่งเข้าไปเช่นกันเพราะเขานอนห้องเดียวกับเธอ ที่ต้องนอนในห้องเดียวกันนั้นเป็นหนึ่งในข้อตกลงที่เขาต้องทำเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่เขาตกลงไว้กับพ่อ “เธอไปใช้ห้องน้ำด้านนอกอาบน้ำเถอะไป” เขาออกคำสั่ง “ทำไมต้องไปใช้ห้องน้ำข้างนอกด้วยล่ะ” เธอถามและกำลังจะถกเสื้อขึ้น “สภาพโคลนเขรอะขนาดนี้ฉันไม่ให้มาใช้ห้องน้ำในห้องฉันหรอกนะ สกปรก!” “เดี๋ยวหนูก็ล้างห้องน้ำให้อยู่ดี อีกอย่างห้องน้ำด้านนอกมันไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ ขืนไปอาบตอนนี้ได้มีหนาวตายแน่นอน หนำซ้ำมันก็ดึกมากแล้วด้วย” “นั่นมันก็เรื่องของเธอ” เขาว่าพลางลากคนตัวเล็กให้ออกมาจากห้องนอนก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเธอ “เฮอะ ไอ้ลุงเสี่ยนิสัยไม่ดี!” เธอด่าเขาแต่เป็นการด่าที่เสียงเบาที่สุด เวลาต่อมา หลังจากที่
Mehr lesen
ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงซึ่งได้เวลาถวายเพลพระ ทุกคนต่างนำกับข้าวที่นำมา ซึ่งจัดใส่ถาดอยู่ก่อนหน้ายกไปถวายแก่พระ ส่วนน้ำมนต์นั้นนั่งอยู่กับที่แล้วมองดูทศพลกับผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ตอนนี้สองคนนั้นกำลังยกกับข้าวถวายให้พระด้วยกัน “มึงมาช่วยกูถวายข้าวให้พระมา” จี๊ดบอกพลางดึงมือเพื่อนให้มาร่วมถวายด้วยกัน เมื่อถวายเพลพระเสร็จ ทุกคนก็กลับมานั่งที่แล้วนั่งรอพระฉัน “มึงโอเคปะเนี่ย” จี๊ดถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวดูซึมๆ ไป “โอเคสิ กูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอตอบแล้วเปลี่ยนท่านั่งเป็นหันหลัง ไม่อยากจะเห็นเขาที่ตอนนี้นั่งอยู่ห่างจากจุดที่เธอนั่งไม่เท่าไร เวลาล่วงผ่านมาจนเที่ยง หลังจากที่ถวายเพลพระและพระฉันเสร็จแล้ว ผู้คนก็ต่างเอาอาหารที่เหลือมาแบ่งกัน แล้วนั่งร่วมวงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย “มากินข้าวกันมึง” จี๊ดเอ่ยชวนเพื่อน “มึงกินเลย พอดีกูไม่หิวอะ” น้ำมนต์ตอบปฏิเสธเพราะว่ายังไม่หิว “เออๆ งั้นกูกินข้าวแป๊บ” “อืม เดี๋ยวกูไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำรอนะ” “โอเค” น้ำมนต์เดินออกมาจากศาลาวัดแล้วเดินตรงไปที่ศาลาริมแม่น้ำ เมื่อมาถึงเธอก็นั่งลงแล้วหยิบมวนบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ปาก “เป็นเด็กเป
Mehr lesen
ตอนที่ 4🔞
ตอนที่ 4 (18+) ช่วงเย็น ณ ร้านส้มตำ น้ำมนต์และจี๊ดพากันมานั่งกินส้มตำอยู่ที่ร้านริมข้างทางร้านหนึ่งซึ่งร้านนี้แม่ค้าตำแซ่บตำอร่อยมาก สองสาวเลยติดใจและพากันมากินเป็นประจำ “เดี๋ยววันนี้กูจ่ายเองนะ” จี๊ดบอก “หารครึ่งสิ กินด้วยกันจะมาจ่ายคนเดียวได้ไงล่ะ กูไม่ยอมให้มึงจ่ายหรอกนะ” น้ำมนต์ไม่เห็นด้วยที่เพื่อนเสนอจะจ่ายค่าส้มตำเพียงคนเดียวในมื้อนี้ เธอเป็นคนไม่ชอบเอาเปรียบเพื่อน และไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ ด้วย “แต่เมื่อวานมึงจ่ายค่าปรับไปคนเดียวเลยนะ ลืมไปแล้วเหรอ” “อันนั้นไม่นับสิ กูเป็นคนชวนมึงออกมาเองนี่นา กูเป็นคนจ่ายน่ะถูกแล้ว” “บางทีก็อยากให้มึงเก็บเงินไว้บ้างนะ มึงจะได้ไม่ต้องแบมือขอเสี่ยทศ กูไม่ชอบที่มึงโดนดูถูกบ่อยๆ” น้ำมนต์วางช้อนที่ตอนแรกจะตักส้มตำกินนั้นวางลง แล้วนั่งเอาหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก ลมหายใจหนักถูกพ่นออกมาเป็นระยะ “มึงก็รู้ว่าชีวิตตอนนี้กูเลือกอะไรไม่ได้ ต้องอยู่ไปตามหน้าที่ อยากทำงานหาเงินใช้เองก็ทำไม่ได้ ต้องมานั่งแบมือขอเงินไอ้ลุงเสี่ยใช้ไปวันๆ ค่าเทอมก็ไอ้ลุงเสี่ยอีกนั่นแหละที่จ่ายให้” ทุกวันนี้ที่เธอต้องอยู่กับเขาก็เพราะคำว่า ‘ทำหน้าที่เมียของเธอไป แล้วเ
Mehr lesen
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5 หลังจากทำหน้าที่บนเตียงเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ออกมานั่งชันเข่าอยู่ที่โซฟาตัวยาวตรงโถงนั่งเล่น เธอรู้สึกเจ็บไปหมดโดยเฉพาะตรงช่องคลอด เมื่อกี้ที่เธอไปฉี่มามันรู้สึกแสบแบบแสบมากๆ “ไอ้ลุงเสี่ยโรคจิต!” เธอด่าเขาแบบไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก เพราะเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจะยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าบ้าน ติ๊ง ~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของเธอ เธอรู้ว่ามันแจ้งเตือนอะไร แต่ไม่มีอารมณ์จะดูตอนนี้ ร่างสูงเดินกลับเข้ามาภายในบ้านหลังจากที่สูบบุหรี่หมดแล้ว เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ไม่สวมเสื้อ สวมแค่กางเกงผ้าขายาวบางๆ “ฉันโอนค่าขนมของอาทิตย์นี้ไปให้แล้ว” เขาบอกกับเธอ “อือ ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยตอบโดยที่ไม่มองหน้าเขาเลย ตอนนี้เธอล่ะอยากจะใช้มือทุบๆ เข้าไปที่ตัวของเขาจะแย่ อยากให้เขาได้เจ็บบ้าง แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ “โกรธฉันงั้นเหรอ?” เขาถามเมื่อเห็นว่าหน้าตาเธอบูดบึ้งออกมาอย่างเห็นได้ชัด “หนูต้องดีใจเหรอที่โดนทำแบบนั้น?” เธอย้อนถาม “เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่โดนคนอย่างฉันเอาน่ะนะ มีแต่ผู้หญิงอยากถวายตัวให้ฉันเยอะแยะไปหมด แต่น่าเสียดายที่ฉันเอาไม่ได้” “ถ้าไม่มีหนูก็คงเอาไปแล้ว
Mehr lesen
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 “เธอพูดจริง?” ทศพลถามปลายฝันก่อนจะผละหน้าออกให้อยู่ในระยะห่างที่สมควร “เจ็ดปีที่ฉันทำงานกับเสี่ยมาเนี่ย ถ้าให้พูดตรงๆ มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างสิ ฉันก็คน ก็มีหัวใจนะเสี่ย” “ฉันไม่โสดเธอก็รู้” “แล้วถ้าโสดล่ะ” “ฉันจะไม่อยู่สองสามวันนะ ฝากเธอดูงานทางนี้แทนด้วย” ทศพลไม่ตอบที่ปลายฝันถาม แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยแทน “บอกได้ไหมคะว่าจะไปไหน?” “ไปกรุงเทพฯ” “ไปไกลจังเลยนะคะ” “อื้ม ฝากดูทางนี้ด้วยแล้วกัน” “ได้ค่ะ อย่าลืมของฝากจากเมืองกรุงด้วยนะคะ” “เดี๋ยวจะดูมาให้แล้วกัน” วันต่อมา เศษกระดาษวางเรียงอยู่เกือบจะเต็มโต๊ะ ภายในกระดาษแต่ละแผ่นนั้นมีแต่ตัวเลขสิบหลักพร้อมระบุชื่อ กุ๊บกิ๊บ 09x-xxx-xxxx ชมพิงค์ 09x-xxx-xxxx ไข่มุก 06x-xxx-xxxx องุ่น 06x-xxx-xxxx มิลค์ 09x-xxx-xxxx ยังมีอีกหลายเบอร์ และทั้งหมดนี้เธอเอาออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกระเป๋ากางเกงของทศพล เธอไม่ได้เป็นคนที่ชอบรื้อค้นอะไรทำนองนี้ แต่พอดีเสื้อผ้าเธอเป็นคนซัก และก่อนจะซักก็ต้องเช็กดูก่อนว่ามีของสำคัญอะไรหลงอยู่หรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอต้องเจอเป็นประจำเลยคือกระดาษที่เต็มไปด้วยเบอร์โทร.ของสาวๆ “หล่อเหลือเกินนะไอ้ลุ
Mehr lesen
ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 “มันไม่ใช่กงการอะไรของฉัน ที่จะต้องรับเด็กคนนั้นมาเป็นลูก” “ถ้าลูกได้ยินคำพูดเมื่อกี้คงจะเสียใจน่าดูเลย” “เธอเลือกพ่อให้ลูกของเธอแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องอะไรจากฉัน ต่อให้ตรวจดีเอ็นเอฉันก็ไม่ใช่พ่อของเด็กด้วยซ้ำ” “เฮอะ พูดแทงใจดำกันชะมัดเลย” หญิงสาวยิ้มเพียงเล็กน้อย เธอหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแล้วเอ่ยขึ้นต่อ “ไอ้ขยะนั่นมันทิ้งฉันกับลูกไปแล้ว พอมันรู้ว่าฉันป่วย มันก็หนีไปอยู่กับนังตัวเมียตัวใหม่” “ก็เหมือนที่เธอเคยทำไม่ใช่รึไง เธอเองก็เคยทำแบบนั้นกับฉันหนิ” ทศพลก็หยิบแก้วไวน์มาดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน ตอนนี้ในใจเขามันทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ และทั้งแค้นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ ผู้หญิงที่ชื่อขวัญตาคนที่เขาเคยรัก “แทงใจดำกันอีกแล้วนะ” “เธอไม่ควรติดต่อฉันมาอีก จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่ต้องติดต่อมา” ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วกำลังจะเดินไป ทว่าเธอคนนั้นก็เอ่ยขึ้นแล้วลุกขึ้นตามมา ก่อนจะกอดเขาจากทางด้านหลัง “คุณพูดไปอย่างนั้นแหละ ถ้าไม่อยากให้ฉันติดต่อไปหา ทำไมคุณถึงยังใช้เบอร์เดิมไม่เปลี่ยนล่ะ” “ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องเปลี่ยน เธออย่าคิดไปเองเลยนะขวัญตา”
Mehr lesen
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 “ทำไมไม่รับล่ะ” น้ำมนต์เอ่ยออกมา เธอโทร.ไปหาทศพลแต่ว่าเขาไม่ยอมรับสาย เธอตัดสินใจโทร.ออกไปหาเขาอีกรอบ ทว่าเขาก็ยังคงไม่รับเช่นเดิม “ไอ้ลุงเสี่ยคนนิสัยไม่ดี แค่รับสายมันยากนักรึไงฮะ รู้ไหมว่าอยู่คนเดียวในช่วงเวลาแบบนี้น่ะ...มันน่ากลัวแค่ไหน มันน่ากลัว...” หญิงสาววางโทรศัพท์ลง แล้วมองไปรอบๆ โถงนั่งเล่นที่มันทั้งมืดและดูน่ากลัวมากๆ ไหนจะเสียงฟ้าร้องที่อยู่ข้างนอกนั่นอีก ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าใครสักคนที่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ ในขณะนั้นก็มีแสงไฟส่องเป็นวงเล็กๆ และร่างสูงของใครบางคนก็เดินเข้ามาภายในบ้าน “มานั่งทำอะไรตรงนี้” เป็นทศพลที่เข้ามา เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างโซฟา “โผล่มาได้แล้วเหรอไอ้ลุงเสี่ย” เมื่อเห็นว่าเป็นเขาเธอก็พูดออกมาด้วยความโกรธ เธอโกรธที่เขานั้นไม่รับสายเธอ โกรธที่เขานั้นทิ้งเธอไว้บ้านคนเดียว! “ทำไม ทีแบบนี้รู้สึกกลัวรึไง ไอ้เรื่องอื่นไม่เห็นจะกลัวเลยหนิ” เขาบอกพร้อมเดินไปในห้องเก็บของ ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับถือตะเกียงน้ำมันมาในมือ “ของในบ้านมีทำไมไม่รู้จากเอาออกมาใช้” “หนูจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงไหนในหลืบของบ้าน
Mehr lesen
ตอนที่ 9🔞
ตอนที่ 9 (18+) กึก! แก่นกายสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักครั้งเดียวจนสุดลำท่อน ร่างเล็กฟุบหน้าลงแล้วกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียง และตอนนี้รู้สึกทั้งตึงตรงรูร่องและหน่วงที่ท้องน้อย เธอไม่ชอบเซ็กซ์ในท่าหันหลังแบบนี้เอาเสียเลย มือหยาบข้างหนึ่งบีบขยำก้นขาวๆ ส่วนอีกข้างก็จับยึดเอวคอดไว้ สะโพกหนาขยับเข้าออกเนิบนาบเพื่อให้แก่นกายของเขาได้คลายความเจ็บก่อน เพราะตอนนี้ภายในช่องทางรักนั้นตอดรัดแน่นเกินไป เพียะ! เขาตีก้นเธอแล้วจัดการกระแทกแรงๆ เมื่อท่อนเนื้อเริ่มคลายความเจ็บ “อึก...เจ็บนะไอ้คนบ้า!” เธอทั้งเจ็บที่โดนกระแทกและเจ็บที่โดนตีก้นเมื่อกี้ “แล้วฉันต้องแคร์เหรอ ยัยเด็กดื้อ แรด ร่าน!” ว่าจบเขาก็กระแทกแรงๆ อย่างไม่มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียว ร่างหนาโน้มตัวลงไปใช้มือจิกไปที่ผมของเธอแล้วจับให้หันหน้ามา ทาบทามริมฝีปากจูบแล้วแทรกลิ้นเข้าไปในอุ้งปาก ลิ้นแลกลิ้นแล้วดูดปากอย่างดูดดื่ม อื้อ ~ เสียงหวานเผลอร้องครางออกมา ถึงจะบอกว่าไม่ชอบท่านี้แต่อยู่ๆ ก็รู้สึกจุกจนเสียวซ่านไปทั่วร่าง บั้นท้ายแอ่นรับการแรงกระแทกกระทั้นอย่างอัตโนมัติ ปากก็ตอบรับจูบของเขา เอวสอบขยับเข้าออกรัวๆ แล้วถอนจูบออก ก่อน
Mehr lesen
ตอนที่ 10
ตอนที่ 10 บ้านหลังใหญ่... “เป็นยังไงบ้าง เธอมีความสุขดีใช่ไหม?” คนมากอายุถามเด็กสาวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “ก็ดีค่ะ” น้ำมนต์ตอบเพียงสั้นๆ “แล้วแกล่ะไอ้ทศ เป็นยังไงบ้างรึ?” คราวนี้เขาเปลี่ยนไปถามลูกชายตัวเองบ้าง “ก็ดี” เขาตอบผู้เป็นพ่อแบบห้วนๆ ก่อนจะเอ่ยถามหาผู้เป็นแม่ “แล้วนี่แม่ไปไหน?” “ไปธุระ คงจะกลับเย็นๆ” “งั้นไว้วันหลังผมค่อยมาใหม่แล้วกัน” “นี่แกตั้งใจจะมาหาแต่แม่แกรึไงฮะ ไอ้ลูกคนนี้นี่!” “พ่ออยากเจอผมด้วยรึไง” “มีลูกอยู่คนเดียว ถ้าไม่อยากเจอเอ็งแล้วข้าจะอยากเจอใครกันเล่า เลิกโกรธพ่อสักทีเถอะ” “ไว้วันหลังผมจะมาใหม่ หวัดดีนะพ่อ” ทศพลลุกขึ้นแล้วเดินออกไปในทันที เขาไม่ค่อยจะลงรอยกับคนเป็นพ่อสักเท่าไร เพราะพ่อเอาแต่บังคับให้เขาทำนู่นทำนี่มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ “ไอ้ลูกคนนี้นี่ เมื่อไรจะลดทิฐิกับพ่อมันสักที” คนเป็นพ่อเอ่ยออกมาพร้อมส่ายหน้า “เอ่อ...คุณลุงคะ” “ว่าไง มีอะไรพูดมาได้เลย” “คือ...เมื่อไหร่หนูจะได้ไปเยี่ยมพ่อกับแม่เหรอคะ?” ตั้งแต่รู้ว่าพ่อกับแม่ติดคุก เธอก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหรือไปเจอหน้าพ่อแม่เลยสักครั้ง ถ้าให้นับนี่ก็ผ่านมาเกือบจะปีอยู่แล้วมั้ง “ฉั
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status