เด็กดื้ออย่าหนี

ทศพล

อายุ : 37 ปี

น้ำมนต์

อายุ : 20 ปี

______________

“ถ้าไม่ชอบหนูขนาดนั้น...ทำไมถึงยังยอมแต่งงานด้วย”

“ฉันไม่ชอบพูดอะไรพร่ำเพรื่อ”

“โอเค หนูก็จะไม่ถามอะไรลุงเสี่ยอีก”

______________

“มาทำหน้าที่ของเธอ”

“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกแล้วล้มตัวนอนลงไป”

▪️▪️▪️▪️▪️

- เนื้อหาเป็นไปตามที่ไรต์ดำเนินเรื่องไว้ ไม่สามารถปรับเปลี่ยนได้ เพราะนิยายเรื่องนี้เขียนเนื้อหาจบแล้ว100%

- การบรรยายจะเป็นแบบเรียบง่าย เรียลๆ อ่านง่าย ไม่เน้นใช้คำสวยหรูนะคะ

- ตัวละครนางเอกมีการพูดคำหยาบ พูดกับเพื่อนกู-มึงนะคะ ถ้าไม่ชอบผ่านก่อนได้นา

- มีฉากสูญเสีย ระวังบั่นทอนจิตใจนะคะ

- ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ

▪️▪️▪️▪️▪️

Warning!

*เนื้อหามีคำหยาบคาย เช่น กู มึงไอ้ อี และคำต่างๆ มีความรุนแรงในบางฉาก

*นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของนักเขียน อาจมีความสมจริงและไม่สมจริง สมเหตุสมผลบ้างและไม่มีบ้าง โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ

*ไม่ใช่นิยายคุณธรรมสอนใจคนนะคะ เพราะฉะนั้นปล่อยจอย อ่านแบบสบายๆ ดีกว่าค่ะ ถ้ารู้สึกซีเรียสกดออกแล้วผ่านก่อนได้ค่า

*เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไป

*ปล.ด่าตัวละครได้ แต่อย่าด่าคนเขียนก็พอค่ะ*

🔻

▪️นิยายเรื่องนี้จบดี▪️

ฝากติดตามด้วยนะคะ

อย่าลืมติดตามนักเขียนด้วยจ้า

ตอนที่ 1

สถานีตำรวจ

“ช่วงเทศกาลแบบนี้ยังจับอีกเหรอจ่า”

“นั่นสิ น่าจะละเว้นหน่อยนะ คนกันเองทั้งนั้น”

“ไม่มีการละเว้นสำหรับคนที่ทำผิดกฎจราจร นี่พวกเธอรู้ไหมว่าขี่รถโดยไม่หมวกกันน็อกมันอันตราย”

“นี่ไง เพื่อนหนูก็ใส่อยู่”

“เอ้าอีจี๊ด มึงกำลังบุลลี่ทรงผมกู ให้เกียรติผมหน้าม้ากูด้วยค่ะ”

“เลิกติดเล่นกันได้แล้วน่า ครั้งนี้พวกเธอสองคนจะไม่ใช่แค่เสียค่าปรับอย่างเดียวแล้วกลับบ้านนะ แต่จะต้องเรียกผู้ปกครองมาที่นี่ด้วย”

“อะไรอะจ่า เป็นแบบนี้ได้ไง เรียกผู้ปกครองมาทำไมกัน จ่ายค่าปรับแล้วก็น่าจะปล่อยพวกเราไปเหมือนคราวก่อนๆ สิ”

“ครั้งนี้ไม่ได้ ยังไงก็ต้องเรียกผู้ปกครองมา”

เด็กสาววัยรุ่นสองคนกำลังเอ่ยต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งอย่างไม่ลดละ

“แต่ว่าหนูไม่มีผู้ปกครองหรอกนะจ่า” เด็กสาวหนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้นต่อ เธอคนนี้มีชื่อว่าน้ำมนต์

“ไม่มีแล้วจะเกิดมาได้ยังไงเล่า” คุณตำรวจถามต่อแล้วมองดูเด็กสาว “ทุกคนมีพ่อมีแม่หมด”

“แต่เพื่อนหนูมันไม่มีจริงๆ มันมีแต่ผัวค่ะจ่า”

“อีจี๊ด!” น้ำมนต์ตีเข้าไปที่แขนของเพื่อนสาวอย่างแรงหนึ่งที “พูดจาอะไรของมึงเนี่ย”

“ก็เรื่องจริง”

“จี๊ด...”

ตำรวจหนุ่มมองหน้าเด็กสาวสองคนก่อนจะดูที่บัตรประชาชนของพวกเธอ แล้วพบว่าทั้งสองมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ แต่มันดูเร็วไปหน่อยไหมที่เด็กวัยนี้จะแต่งงาน ถ้าเป็นแฟนยังจะพอเข้าใจได้ “อายุแค่ยี่สิบเอง ทำไมรีบมีล่ะ? ยังเรียนไม่จบเลยหนิ”

“เพิ่งรู้ว่าตำรวจก็อยากรู้เรื่องของคนอื่นเหมือนกันนะเนี่ย” เป็นจี๊ดที่เอ่ยขึ้น

“อีจี๊ด เดี๋ยวก็โดนข้อหาเพิ่มหรอกมึง” น้ำมนต์บอกกับเพื่อนแล้วหันมามองที่คุณตำรวจอีกครั้ง “ไม่เรียกผู้ปกครองมาไม่ได้เหรอคะจ่า พวกหนูสัญญาว่าคราวหน้าจะขี่รถโดยใส่หมวกกันน็อก” ว่าพลางทำท่าชูสองนิ้วใส่คุณตำรวจ

“ชูสองนิ้วนี่มึงจะถ่ายรูปหรือไงอีน้ำ” จี๊ดกัดฟันกระซิบเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวชูแค่สองนิ้ว ซึ่งนั่นมันไม่ใช่ท่าทำคำสาบาน ก่อนเธอจะชูสามนิ้วแล้วเอ่ยสมทบ “สัญญาจากใจจริงๆ ไม่ติงนังเลยจ่า”

“นะจ่า”

“ไม่ได้หรอกนะ พวกเธอทำผิกกฎจราจรมารอบที่เท่าไหร่แล้วรู้ไหม?”

“หยวนๆ ไปเถอะจ่า คิดซะว่าทำบุญให้กับเด็กเปรตอย่างพวกหนูแล้วกัน”

“อีจี๊ด!” น้ำมนต์มองหน้าเพื่อนแล้วขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าไอ้เพื่อนคนนี้มันจะพูดอะไรให้กระทบตัวพวกกันเองทำไม

นังเพื่อนบ้าเอ๊ย!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ สถานีตำรวจ

สุดท้ายแล้วคุณตำรวจก็ต้องยอมให้กับเจ้าเด็กวัยรุ่นสองคนนี้ ไม่ใช่เขาทนลูกตื๊อไม่ได้ แต่แค่รำคาญหู เพราะนอกจากจะพูดเร้าหรือกันไม่เลิกแล้ว ยังมานั่งเมาท์มอยเสียงดังไปอีก

“สัญญาว่าคราวหน้าถ้าเจอพวกเธอสองคนทำผิดกฎจราจรอีก ฉันไม่อ่อนข้อให้แน่นอน”

“ขอบคุณค่ะจ่า” น้ำมนต์เอ่ยขอบคุณแล้วหยิบใบเสร็จที่เสียค่าปรับติดมือมาด้วย เธอเดินออกมายืนอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจพร้อมกับจี๊ด

“หมดสนุกเลยอะ” จี๊ดเอ่ย

“นั่นสิ ใครแม่งจะไปรู้ว่าจะมีตำรวจมาตั้งด่านตอนกลางคืนในวันหยุดยาวช่วงเทศกาลแบบนี้” น้ำมนต์เองก็เอ่ยออกมาพร้อมมีท่าทีดูเหมือนเซ็ง

“แล้วนี่เอาไง จะไปเคานต์ดาวน์ต่อไหม?”

“ไปสิ แต่ไปบ้านมึงแทนได้ไหม”

“ก็ได้นะ วันนี้แม่กับพ่อกูไม่อยู่”

“เค งั้นไปกัน”

ตัดมาที่แห่งหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า เมา เหมือน หมา บาร์ วันนี้คนค่อนข้างแน่นร้าน เพราะว่าส่วนมากมากินเหล้าพร้อมเคานต์ดาวน์กันที่นี่

“เหล้าเบียร์และเครื่องดื่มต่างๆ คอยเติมสต็อกตลอดอย่าให้ขาดเด็ดขาด และน้ำแข็งหรือของอะไรที่รู้ว่าคนจะต้องสั่งมากก็อย่าให้ขาดเช่นกัน”

คนที่กำลังออกคำสั่งอยู่นี้เป็นเจ้าของบาร์ที่นี่และเขามีชื่อว่าทศพลหรือคนเรียกกันว่าเสี่ยทศ คนที่หล่อและรวยแห่งตำบลในเมือง

“ครับเสี่ย” ลูกน้องที่มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการบาร์ตอบรับคำสั่ง

“เมื่อกี้มีคนโทร.มาบอกว่าเมื่อช่วงหัวค่ำเห็นน้องน้ำถูกตำรวจจับค่ะ” เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกกับทศพล

เธอคนนี้มีชื่อว่าปลายฝัน เป็นผู้ช่วยคนสนิทของทศพล และทำงานเคียงคู่กับเขามานานกว่าเจ็ดปี

“ก็คงจะข้อหาเดิมๆ” ทศพลนอกจากจะไม่รู้สึกตกใจแล้วเขายังดูนิ่งเหมือนว่านี่เป็นเรื่องปกติ “ไปหาซื้อหมวกกันน็อกให้ยัยเด็กนั่นสักใบ”

“เสี่ยพูดจริงหรือพูดเล่น”

“พูดเล่น” เขาตอบสั้นๆ แล้วลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปที่หลังบาร์แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ “ไม่เห็นต้องใส่ใจเลย แค่ยัยเด็กสก๊อยจอมดื้อด้านคนหนึ่ง”

ทศพลกับน้ำมนต์มีสถานะเป็นผัวเมียกัน ทั้งสองแต่งงานแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรส และเขาเป็นคนที่ไม่อยากจดเอง เขากับเธอไม่ใช่คู่รักที่รักกันมาก่อนแต่อย่างใด แต่ที่ต้องแต่งงานกันเพราะว่าโดนพ่อกับแม่ของเขาบังคับนั่นเอง

อันที่จริงเขาจะปฏิเสธและไม่ยอมทำตามคำสั่งของพ่อแม่ก็ได้ แต่ด้วยความที่มีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างทำให้เขานั้นยอมตกลงแต่งงานกับยัยเด็กสก๊อยที่ชื่อน้ำมนต์นั่น

“จะไม่ไปดูหน่อยเหรอคะ” ปลายฝันที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยถามขึ้น

“ไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น เธอก็เห็นหนิว่าฉันยุ่งขนาดไหน” เขาบอกกับผู้ช่วยสาวแล้วเหลือบสายตาไปมองเธอ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “เหนื่อยมากสินะ”

“นิดหน่อยค่ะ”

“ลาหยุดกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่บ้างก็ได้นะ ฉันอนุญาต ไปพักบ้างเถอะ”

“ไว้หลังปีใหม่ค่อยลาแล้วกันค่ะ”

“อืม เธอควรพักบ้าง” เขาบอกพลางหันมองไปยังทางด้านหน้า แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาจากปากอย่างต่อเนื่อง

“เสี่ยก็ควรจะพักบ้างนะคะ ทำงานมาหนักตลอดทั้งปีไม่พักเลย เดี๋ยวร่างกายจะแย่เอาได้”

“ไว้ค่อยพักทีเดียวตอนอายุสี่สิบ”

ตอนนี้ทศพลมีอายุสามสิบเจ็ดปีและอีกสามปีเขาก็จะมีอายุสี่สิบ ซึ่งตอนนั้นแหละเป็นช่วงที่เขาคิดจะพักจากการทำงานสักระยะ เพราะที่ผ่านมาเขาทำงานมาตลอดตั้งแต่เรียนจบตอนอายุยี่สิบสาม

“อีกสามปีคุณก็จะอายุสี่สิบ”

“นั่นแหละ ว่าแต่วันนี้มาดื่มกันหน่อยดีกว่า”

“ได้สิคะ”

และทั้งสองก็พากันไปนั่งดื่มอยู่ในบาร์

เวลาล่วงผ่านมาจนตีสามกว่าๆ ชายหนุ่มขับรถกลับมาที่บ้านหลังจากบาร์ได้เวลาปิด เมื่อมาถึงหน้าบ้านเขาก็เห็นว่าไฟทุกดวงภายในบ้านถูกปิดหมด เปิดอยู่แค่ดวงเดียวคือไฟตรงหน้าประตูบ้าน

“ยัยเด็กนั่นไม่อยู่บ้านหรือยังไง” เขาเอ่ยออกมาพลางลงไปเปิดประตูรั้ว แล้วกลับขึ้นมาที่รถเพื่อจะขับเข้าไปจอดภายในตัวบ้าน

และในจังหวะเดียวกันก็มีเสียงเร่งเครื่องของรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นก่อนจะมาจอดอยู่ที่หน้าบ้าน

“ขี่รถกลับบ้านดีๆ นะมึง”

“โอเครู้เรื่อง พรุ่งนี้เจอกัน”

“โอเค”

สิ้นบทสนทนา เสียงเร่งเครื่องรถมอเตอร์ไซค์ก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะขี่ออกไป

คนตัวเล็กเดินเข้าบ้านในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและเสื้อผ้าเลอะเปรอะเปื้อนดินโคลน เธอไม่ได้เมาจนเดินล้มจิ้มดิน แต่เพื่อนพาขับรถลงทุ่งนามาเมื่อก่อนหน้านี้

“กลับบ้านเอาป่านนี้เนี่ยนะ”

ทศพลถามเมื่อเห็นว่าน้ำมนต์กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป แถมเนื้อตัวยังดูมอมแมม

“พอดีว่าไปเคานต์ดาวน์กับจี๊ดมาน่ะค่ะ” เธอตอบแล้วหยุดยืนพลางหันตัวไปทางเขา “เพลินไปหน่อยจนลืมดูเวลา”

“ฉันอนุญาตให้เธอออกไปไหนต่อไหนกับเพื่อนของเธอได้ก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะกลับบ้านดึกขนาดนี้ได้” เอ่ยเสร็จเขาก็มองสำรวจมองดูเธอแล้วเห็นว่าเนื้อตัวมอมแมมมากๆ ไม่รู้ไปทำอะไรมา “ดูสภาพเธอสิ มอมแมมเหมือนหมาจรชะมัด!” ว่าจบเขาก็ไขประตูบ้านก่อนจะเปิดออก แล้วเดินเข้าไปเปิดไฟทุกดวงที่มีภายในบ้าน

น้ำมนต์เองที่โดนว่าเหมือนหมาจรจัดก็รู้สึกไม่พอใจ เธอเอ่ยตอบโต้กลับเสียงดัง “ก็หมาจรจัดตัวนี้ไม่ใช่เหรอ ที่ลุงเสี่ยเอาเป็นเมีย!”

“เงียบปากแล้วเลิกเรียกฉันว่าลุงเสี่ยสักที อีกอย่างเมื่อไหร่จะเข้าใจว่าที่ฉันเอาเธอเป็นเมียนั้นเพราะอะไร คิดเหรอว่าถ้าพ่อกับแม่ฉันไม่บังคับ ฉันจะเอาเด็กสก๊อยอย่างเธอมาเป็นเมีย ให้ตายก็ไม่เอา”

“จ้า แต่ก็เห็นเอาอยู่ประจำนี่นา” เธอเถียงเขา พูดมาได้ยังไงว่าให้ตายก็ไม่เอา แล้วที่สองวันสามวันเอาเธอทีนี่เรียกว่าอะไรไม่ทราบ