เด็กดื้ออย่าหนี

เด็กดื้ออย่าหนี

last update最終更新日 : 2026-04-28
作家:  เจ้าหมูน้อยたった今更新されました
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
32チャプター
2.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อ่านฟิน

นางเอกเก่ง

รักทรมาน

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

คู่กัด

ปากร้าย

ต่างวัย

แต่งงานสายฟ้าแลบ

เข้าใจผิด

"ถ้าไม่ชอบหนูขนาดนั้น...ทำไมถึงยังยอมแต่งงานด้วย" "ฉันไม่ชอบพูดอะไรพร่ำเพรื่อ" "โอเค หนูก็จะไม่ถามอะไรลุงเสี่ยอีก" ______________ "เธอนิสัยดีมากมั้ง แจ้นไปกับผู้ชายคนอื่นทั้งที่มีผัวอยู่ทนโท่" "แล้วคนนิสัยดีที่ไหนจะด่าเมียตัวเองฉอดๆ แล้วปกป้องผู้หญิงคนอื่นล่ะ" "ฉันไม่ได้ปกป้องคนอื่นสักหน่อย" "นั่นเรียกปกป้อง เฮอะ!" ______________ "ดื้อๆ แบบนี้ ถ้าก้าวขาเข้าบ้านเมื่อไหร่ เธอจะไม่มีสิทธิ์ได้เอ่ยปากร้องขออะไรอีกเลย นอกจากร้อง...." ______________ ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ นิยายเรื่องนี้จบดีค่ะ

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1

A deep, suffocating void. That is all there is.

No pain, no warmth, no cold—just emptiness, stretching endlessly. I have no body, no voice, only the lingering sensation of despair, of regret.

Then, suddenly, there is something else. A pull, sharp and urgent, dragging me from that formless abyss. And then—

A gasp tears from my throat as I jolt upright.

Had I truly died? The last thing I remember is Lisa’s voice, cruel and mocking, her eyes gleaming with triumph as I lay there, bleeding out.

My hands scramble against soft sheets, my breathing ragged as my wide eyes dart around the dimly lit room. I know this room; it's my room from when I was still home.

"Maybe I'm in heaven." The thought fills me with equal parts sadness and relief. At least now I can see my family. I try to leave the bed, and my feet tangle in the sheets, making me fall on my face.

"Oww." Wait, I pause. People can't feel pain in heaven, right?

I stand and stare at the familiar sight—the desk covered in neatly stacked books, the window draped with soft cream-coloured curtains, the faint scent of lavender lingering in the air. My heart pounds in my chest, disbelief crashing over me in waves.

I am alive? How?

I am supposed to be dead. I remember it clearly—the searing pain of the bullet tearing through my chest, the blood pooling beneath me, the icy grip of death dragging me under.

I press a trembling hand to my chest, expecting to feel the wound, the agony, but there is nothing. Only smooth skin, unbroken, unscarred.

“What... is this?” I whisper.

Is this a dream? A hallucination? Or—

I swallow hard. I know that in some cultures, people can have past lives and present lives. Am I dreaming, or did I get a second chance?

As if to answer my question, memories surge forward, crashing into me like a tidal wave.

The sharp, metallic tang of blood fills my mouth.

Lisa’s cold smile, her voice laced with venom.

“The reason your entire family is dead... was me.”

A choked gasp escapes me as I clutch my head, fragments of that final conversation stabbing through my mind like shards of glass. My father’s company, my mother’s heartbreak, my brother’s death—all orchestrated by her. My childhood best friend. The person I had trusted more than anyone.

I squeeze my eyes shut, my breath shuddering. It was real. All of it. And yet, here I am, alive. Before it all happens.

This isn’t a dream.

The thought paralyses me. My mind races, trying to grasp onto some logic, some reason for what is happening. I turn toward the mirror in the corner of my room, and my breath catches in my throat.

The reflection staring back at me is a version of myself I haven’t seen in years. My face is smooth, unlined by grief. My hair is longer, darker, and untainted by the exhaustion that once clung to me like a shadow. I look younger.

I glance frantically around until my eyes land on my phone resting on the bed. With trembling hands, I grab it and press the power button. The date flashes on the screen.

November 20, 2024.

Five years. I have gone back five years.

A strangled sound escapes me as I stagger backward, my hand clamping over my mouth. The world tilts. My family—they're alive. I am back before everything falls apart. Before my father’s company crumbles, before Lisa’s betrayal, before my mother and brother...

A sob tears through my throat.

I can change it. I can save them.

The realisation sends a surge of desperate hope through me, clearing the fog of disbelief. I push to my feet, barely aware of my trembling limbs as I rush out of my room. My heartbeat pounds in my ears as I descend the stairs, each step echoing like a drumbeat of fate. Voices float up from the kitchen—familiar voices.

I freeze at the bottom step, the sight before me causing my heart to squeeze painfully in my chest. There they are, my family. Sitting at the kitchen table, talking casually over breakfast as if everything is normal. As if the world hasn’t collapsed on them yet.

My father sits at the head of the table, his salt-and-pepper hair a little disheveled as he reads the newspaper. His face, though still carrying that quiet dignity, has a weariness I hadn’t noticed back then. A heaviness in his eyes, masked by the façade of strength he always wore for us. How did I not see it before?

Mom is bustling around the kitchen, flipping pancakes, the smell of butter and syrup filling the room. She looks younger, her smile so wide, so full of warmth. The woman who would later waste away in grief and sickness now stands before me, alive and whole.

And Brian. My brother, slouched over his cereal, his hair a mess, still groggy from sleep. He looks so young, so full of life and promise—before the weight of our family’s downfall crushed him.

I stand frozen in the doorway, tears slipping down my cheeks as I take them in, my heart bursting with love and sorrow all at once. I haven’t seen them in years, haven’t heard their voices, their laughter. I want to run to them, to hug them, to hold onto them and never let go.

“Anna?” My mother’s voice cuts through my thoughts, soft and puzzled. “Sweetheart, are you alright?”

They’re all staring at me now, my father looking up from his newspaper, Brian blinking at me in confusion, and my mother, her brow furrowed with concern.

I swallow hard, trying to compose myself, to remember that for them, everything is normal. The last time they saw me was just last night at dinner. For them, nothing has changed. But for me, everything has.

“I… I’m fine,” I manage to say, my voice thick with emotion. “I just… I had a really bad dream. A nightmare.”

My mother’s face softens, and she moves towards me, her arms open. “Oh, sweetheart. Come here.”

I step into her embrace, burying my face in her shoulder as she holds me close, the familiar scent of her perfume overwhelming me. I haven’t been held by her in so long. I haven’t felt her warmth, her love. I cling to her, my body shaking with silent sobs as I try to control the flood of emotions.

“It’s okay,” she whispers, stroking my hair like she used to when I was a child. “It was just a dream. You’re home now.”

Home. I’m home.

When I finally pull away, my father stands, his eyes soft but wary. There’s a sadness in his expression, one that I hadn’t understood back then but can see so clearly now. He’s scared. Scared for us, for the future. The company is collapsing, and with it, our family’s security.

I walk over to him, my heart aching as I see the weight he’s carrying. The weight that will eventually crush him. “Dad…” I whisper, reaching for his hand. “Don’t worry. I’ll fix it. I’ll help you fix the company. Just… don’t do anything drastic. Please.”

He looks at me, his brow furrowing in confusion. “Anna, this isn’t something for you to worry about. You’re young—you should be living your life, not getting involved in this mess. Let me handle it.”

I can see in his eyes that he doesn’t believe me. He doesn’t think I can help. But I have seen what will happen if he tries to carry this burden alone. It will destroy him.

“I’m not a little girl anymore,” I say firmly, my voice steadier now. “I can help. Just… trust me.”

But he shakes his head, smiling sadly. “You’re my daughter, Anna. I love you. But leave this to me.”

I feel a flare of frustration, but I swallow it down. I can’t force him to believe me. Not yet. But my resolve hardens. I will save him. I will save all of them, no matter what it takes.

As I look around the kitchen, at my family—alive, whole—I make a silent vow. This time, things will be different.

This time, I won’t let them fall.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

เจ้าหมูน้อย
เจ้าหมูน้อย
มาอ่านกันเยอะๆ นะคะ
2026-03-02 21:11:00
1
0
32 チャプター
ตอนที่ 1
ทศพล อายุ : 37 ปี น้ำมนต์ อายุ : 20 ปี ______________ “ถ้าไม่ชอบหนูขนาดนั้น...ทำไมถึงยังยอมแต่งงานด้วย” “ฉันไม่ชอบพูดอะไรพร่ำเพรื่อ” “โอเค หนูก็จะไม่ถามอะไรลุงเสี่ยอีก” ______________ “มาทำหน้าที่ของเธอ” “ถอดเสื้อผ้าของเธอออกแล้วล้มตัวนอนลงไป” ▪️▪️▪️▪️▪️ - เนื้อหาเป็นไปตามที่ไรต์ดำเนินเรื่องไว้ ไม่สามารถปรับเปลี่ยนได้ เพราะนิยายเรื่องนี้เขียนเนื้อหาจบแล้ว100% - การบรรยายจะเป็นแบบเรียบง่าย เรียลๆ อ่านง่าย ไม่เน้นใช้คำสวยหรูนะคะ - ตัวละครนางเอกมีการพูดคำหยาบ พูดกับเพื่อนกู-มึงนะคะ ถ้าไม่ชอบผ่านก่อนได้นา - มีฉากสูญเสีย ระวังบั่นทอนจิตใจนะคะ - ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ ▪️▪️▪️▪️▪️ Warning! *เนื้อหามีคำหยาบคาย เช่น กู มึงไอ้ อี และคำต่างๆ มีความรุนแรงในบางฉาก *นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของนักเขียน อาจมีความสมจริงและไม่สมจริง สมเหตุสมผลบ้างและไม่มีบ้าง โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ *ไม่ใช่นิยายคุณธรรมสอนใจคนนะคะ เพราะฉะนั้นปล่อยจอย อ่านแบบสบายๆ ดีกว่าค่ะ ถ้ารู้สึกซีเรียสกดออกแล้วผ่านก่อนได้ค่า *เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไป *ปล.ด่าตัวละครไ
続きを読む
ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 “ถ้าไปเอากับคนอื่นได้ ฉันคงไม่เอากับเธอ” เขาตอบด้วยท่าทีเรียบนิ่งแล้วเดินเข้ามาหาเธอ “แค่ฉันเอากับเธอไม่ได้แปลว่าฉันจะติดใจ แต่มันคือหน้าที่ที่ผัวเมียต้องทำกันก็เท่านั้น อย่าหลงคิดไปไกล” “โอเค ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะลุงเสี่ย หนูง่วงมากเลยน่ะ ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” เอ่ยจบก็เดินเข้าไปในห้องทันที ทศพลเองก็เดินเข้าไปในห้องที่น้ำมนต์เพิ่งเข้าไปเช่นกันเพราะเขานอนห้องเดียวกับเธอ ที่ต้องนอนในห้องเดียวกันนั้นเป็นหนึ่งในข้อตกลงที่เขาต้องทำเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่เขาตกลงไว้กับพ่อ “เธอไปใช้ห้องน้ำด้านนอกอาบน้ำเถอะไป” เขาออกคำสั่ง “ทำไมต้องไปใช้ห้องน้ำข้างนอกด้วยล่ะ” เธอถามและกำลังจะถกเสื้อขึ้น “สภาพโคลนเขรอะขนาดนี้ฉันไม่ให้มาใช้ห้องน้ำในห้องฉันหรอกนะ สกปรก!” “เดี๋ยวหนูก็ล้างห้องน้ำให้อยู่ดี อีกอย่างห้องน้ำด้านนอกมันไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ ขืนไปอาบตอนนี้ได้มีหนาวตายแน่นอน หนำซ้ำมันก็ดึกมากแล้วด้วย” “นั่นมันก็เรื่องของเธอ” เขาว่าพลางลากคนตัวเล็กให้ออกมาจากห้องนอนก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเธอ “เฮอะ ไอ้ลุงเสี่ยนิสัยไม่ดี!” เธอด่าเขาแต่เป็นการด่าที่เสียงเบาที่สุด เวลาต่อมา หลังจากที่
続きを読む
ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงซึ่งได้เวลาถวายเพลพระ ทุกคนต่างนำกับข้าวที่นำมา ซึ่งจัดใส่ถาดอยู่ก่อนหน้ายกไปถวายแก่พระ ส่วนน้ำมนต์นั้นนั่งอยู่กับที่แล้วมองดูทศพลกับผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ตอนนี้สองคนนั้นกำลังยกกับข้าวถวายให้พระด้วยกัน “มึงมาช่วยกูถวายข้าวให้พระมา” จี๊ดบอกพลางดึงมือเพื่อนให้มาร่วมถวายด้วยกัน เมื่อถวายเพลพระเสร็จ ทุกคนก็กลับมานั่งที่แล้วนั่งรอพระฉัน “มึงโอเคปะเนี่ย” จี๊ดถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวดูซึมๆ ไป “โอเคสิ กูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอตอบแล้วเปลี่ยนท่านั่งเป็นหันหลัง ไม่อยากจะเห็นเขาที่ตอนนี้นั่งอยู่ห่างจากจุดที่เธอนั่งไม่เท่าไร เวลาล่วงผ่านมาจนเที่ยง หลังจากที่ถวายเพลพระและพระฉันเสร็จแล้ว ผู้คนก็ต่างเอาอาหารที่เหลือมาแบ่งกัน แล้วนั่งร่วมวงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย “มากินข้าวกันมึง” จี๊ดเอ่ยชวนเพื่อน “มึงกินเลย พอดีกูไม่หิวอะ” น้ำมนต์ตอบปฏิเสธเพราะว่ายังไม่หิว “เออๆ งั้นกูกินข้าวแป๊บ” “อืม เดี๋ยวกูไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำรอนะ” “โอเค” น้ำมนต์เดินออกมาจากศาลาวัดแล้วเดินตรงไปที่ศาลาริมแม่น้ำ เมื่อมาถึงเธอก็นั่งลงแล้วหยิบมวนบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ปาก “เป็นเด็กเป
続きを読む
ตอนที่ 4🔞
ตอนที่ 4 (18+) ช่วงเย็น ณ ร้านส้มตำ น้ำมนต์และจี๊ดพากันมานั่งกินส้มตำอยู่ที่ร้านริมข้างทางร้านหนึ่งซึ่งร้านนี้แม่ค้าตำแซ่บตำอร่อยมาก สองสาวเลยติดใจและพากันมากินเป็นประจำ “เดี๋ยววันนี้กูจ่ายเองนะ” จี๊ดบอก “หารครึ่งสิ กินด้วยกันจะมาจ่ายคนเดียวได้ไงล่ะ กูไม่ยอมให้มึงจ่ายหรอกนะ” น้ำมนต์ไม่เห็นด้วยที่เพื่อนเสนอจะจ่ายค่าส้มตำเพียงคนเดียวในมื้อนี้ เธอเป็นคนไม่ชอบเอาเปรียบเพื่อน และไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ ด้วย “แต่เมื่อวานมึงจ่ายค่าปรับไปคนเดียวเลยนะ ลืมไปแล้วเหรอ” “อันนั้นไม่นับสิ กูเป็นคนชวนมึงออกมาเองนี่นา กูเป็นคนจ่ายน่ะถูกแล้ว” “บางทีก็อยากให้มึงเก็บเงินไว้บ้างนะ มึงจะได้ไม่ต้องแบมือขอเสี่ยทศ กูไม่ชอบที่มึงโดนดูถูกบ่อยๆ” น้ำมนต์วางช้อนที่ตอนแรกจะตักส้มตำกินนั้นวางลง แล้วนั่งเอาหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก ลมหายใจหนักถูกพ่นออกมาเป็นระยะ “มึงก็รู้ว่าชีวิตตอนนี้กูเลือกอะไรไม่ได้ ต้องอยู่ไปตามหน้าที่ อยากทำงานหาเงินใช้เองก็ทำไม่ได้ ต้องมานั่งแบมือขอเงินไอ้ลุงเสี่ยใช้ไปวันๆ ค่าเทอมก็ไอ้ลุงเสี่ยอีกนั่นแหละที่จ่ายให้” ทุกวันนี้ที่เธอต้องอยู่กับเขาก็เพราะคำว่า ‘ทำหน้าที่เมียของเธอไป แล้วเ
続きを読む
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5 หลังจากทำหน้าที่บนเตียงเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ออกมานั่งชันเข่าอยู่ที่โซฟาตัวยาวตรงโถงนั่งเล่น เธอรู้สึกเจ็บไปหมดโดยเฉพาะตรงช่องคลอด เมื่อกี้ที่เธอไปฉี่มามันรู้สึกแสบแบบแสบมากๆ “ไอ้ลุงเสี่ยโรคจิต!” เธอด่าเขาแบบไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก เพราะเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจะยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าบ้าน ติ๊ง ~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของเธอ เธอรู้ว่ามันแจ้งเตือนอะไร แต่ไม่มีอารมณ์จะดูตอนนี้ ร่างสูงเดินกลับเข้ามาภายในบ้านหลังจากที่สูบบุหรี่หมดแล้ว เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ไม่สวมเสื้อ สวมแค่กางเกงผ้าขายาวบางๆ “ฉันโอนค่าขนมของอาทิตย์นี้ไปให้แล้ว” เขาบอกกับเธอ “อือ ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยตอบโดยที่ไม่มองหน้าเขาเลย ตอนนี้เธอล่ะอยากจะใช้มือทุบๆ เข้าไปที่ตัวของเขาจะแย่ อยากให้เขาได้เจ็บบ้าง แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ “โกรธฉันงั้นเหรอ?” เขาถามเมื่อเห็นว่าหน้าตาเธอบูดบึ้งออกมาอย่างเห็นได้ชัด “หนูต้องดีใจเหรอที่โดนทำแบบนั้น?” เธอย้อนถาม “เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่โดนคนอย่างฉันเอาน่ะนะ มีแต่ผู้หญิงอยากถวายตัวให้ฉันเยอะแยะไปหมด แต่น่าเสียดายที่ฉันเอาไม่ได้” “ถ้าไม่มีหนูก็คงเอาไปแล้ว
続きを読む
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 “เธอพูดจริง?” ทศพลถามปลายฝันก่อนจะผละหน้าออกให้อยู่ในระยะห่างที่สมควร “เจ็ดปีที่ฉันทำงานกับเสี่ยมาเนี่ย ถ้าให้พูดตรงๆ มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างสิ ฉันก็คน ก็มีหัวใจนะเสี่ย” “ฉันไม่โสดเธอก็รู้” “แล้วถ้าโสดล่ะ” “ฉันจะไม่อยู่สองสามวันนะ ฝากเธอดูงานทางนี้แทนด้วย” ทศพลไม่ตอบที่ปลายฝันถาม แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยแทน “บอกได้ไหมคะว่าจะไปไหน?” “ไปกรุงเทพฯ” “ไปไกลจังเลยนะคะ” “อื้ม ฝากดูทางนี้ด้วยแล้วกัน” “ได้ค่ะ อย่าลืมของฝากจากเมืองกรุงด้วยนะคะ” “เดี๋ยวจะดูมาให้แล้วกัน” วันต่อมา เศษกระดาษวางเรียงอยู่เกือบจะเต็มโต๊ะ ภายในกระดาษแต่ละแผ่นนั้นมีแต่ตัวเลขสิบหลักพร้อมระบุชื่อ กุ๊บกิ๊บ 09x-xxx-xxxx ชมพิงค์ 09x-xxx-xxxx ไข่มุก 06x-xxx-xxxx องุ่น 06x-xxx-xxxx มิลค์ 09x-xxx-xxxx ยังมีอีกหลายเบอร์ และทั้งหมดนี้เธอเอาออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกระเป๋ากางเกงของทศพล เธอไม่ได้เป็นคนที่ชอบรื้อค้นอะไรทำนองนี้ แต่พอดีเสื้อผ้าเธอเป็นคนซัก และก่อนจะซักก็ต้องเช็กดูก่อนว่ามีของสำคัญอะไรหลงอยู่หรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอต้องเจอเป็นประจำเลยคือกระดาษที่เต็มไปด้วยเบอร์โทร.ของสาวๆ “หล่อเหลือเกินนะไอ้ลุ
続きを読む
ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 “มันไม่ใช่กงการอะไรของฉัน ที่จะต้องรับเด็กคนนั้นมาเป็นลูก” “ถ้าลูกได้ยินคำพูดเมื่อกี้คงจะเสียใจน่าดูเลย” “เธอเลือกพ่อให้ลูกของเธอแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องอะไรจากฉัน ต่อให้ตรวจดีเอ็นเอฉันก็ไม่ใช่พ่อของเด็กด้วยซ้ำ” “เฮอะ พูดแทงใจดำกันชะมัดเลย” หญิงสาวยิ้มเพียงเล็กน้อย เธอหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแล้วเอ่ยขึ้นต่อ “ไอ้ขยะนั่นมันทิ้งฉันกับลูกไปแล้ว พอมันรู้ว่าฉันป่วย มันก็หนีไปอยู่กับนังตัวเมียตัวใหม่” “ก็เหมือนที่เธอเคยทำไม่ใช่รึไง เธอเองก็เคยทำแบบนั้นกับฉันหนิ” ทศพลก็หยิบแก้วไวน์มาดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน ตอนนี้ในใจเขามันทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ และทั้งแค้นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ ผู้หญิงที่ชื่อขวัญตาคนที่เขาเคยรัก “แทงใจดำกันอีกแล้วนะ” “เธอไม่ควรติดต่อฉันมาอีก จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่ต้องติดต่อมา” ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วกำลังจะเดินไป ทว่าเธอคนนั้นก็เอ่ยขึ้นแล้วลุกขึ้นตามมา ก่อนจะกอดเขาจากทางด้านหลัง “คุณพูดไปอย่างนั้นแหละ ถ้าไม่อยากให้ฉันติดต่อไปหา ทำไมคุณถึงยังใช้เบอร์เดิมไม่เปลี่ยนล่ะ” “ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องเปลี่ยน เธออย่าคิดไปเองเลยนะขวัญตา”
続きを読む
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 “ทำไมไม่รับล่ะ” น้ำมนต์เอ่ยออกมา เธอโทร.ไปหาทศพลแต่ว่าเขาไม่ยอมรับสาย เธอตัดสินใจโทร.ออกไปหาเขาอีกรอบ ทว่าเขาก็ยังคงไม่รับเช่นเดิม “ไอ้ลุงเสี่ยคนนิสัยไม่ดี แค่รับสายมันยากนักรึไงฮะ รู้ไหมว่าอยู่คนเดียวในช่วงเวลาแบบนี้น่ะ...มันน่ากลัวแค่ไหน มันน่ากลัว...” หญิงสาววางโทรศัพท์ลง แล้วมองไปรอบๆ โถงนั่งเล่นที่มันทั้งมืดและดูน่ากลัวมากๆ ไหนจะเสียงฟ้าร้องที่อยู่ข้างนอกนั่นอีก ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าใครสักคนที่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ ในขณะนั้นก็มีแสงไฟส่องเป็นวงเล็กๆ และร่างสูงของใครบางคนก็เดินเข้ามาภายในบ้าน “มานั่งทำอะไรตรงนี้” เป็นทศพลที่เข้ามา เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างโซฟา “โผล่มาได้แล้วเหรอไอ้ลุงเสี่ย” เมื่อเห็นว่าเป็นเขาเธอก็พูดออกมาด้วยความโกรธ เธอโกรธที่เขานั้นไม่รับสายเธอ โกรธที่เขานั้นทิ้งเธอไว้บ้านคนเดียว! “ทำไม ทีแบบนี้รู้สึกกลัวรึไง ไอ้เรื่องอื่นไม่เห็นจะกลัวเลยหนิ” เขาบอกพร้อมเดินไปในห้องเก็บของ ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับถือตะเกียงน้ำมันมาในมือ “ของในบ้านมีทำไมไม่รู้จากเอาออกมาใช้” “หนูจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงไหนในหลืบของบ้าน
続きを読む
ตอนที่ 9🔞
ตอนที่ 9 (18+) กึก! แก่นกายสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักครั้งเดียวจนสุดลำท่อน ร่างเล็กฟุบหน้าลงแล้วกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียง และตอนนี้รู้สึกทั้งตึงตรงรูร่องและหน่วงที่ท้องน้อย เธอไม่ชอบเซ็กซ์ในท่าหันหลังแบบนี้เอาเสียเลย มือหยาบข้างหนึ่งบีบขยำก้นขาวๆ ส่วนอีกข้างก็จับยึดเอวคอดไว้ สะโพกหนาขยับเข้าออกเนิบนาบเพื่อให้แก่นกายของเขาได้คลายความเจ็บก่อน เพราะตอนนี้ภายในช่องทางรักนั้นตอดรัดแน่นเกินไป เพียะ! เขาตีก้นเธอแล้วจัดการกระแทกแรงๆ เมื่อท่อนเนื้อเริ่มคลายความเจ็บ “อึก...เจ็บนะไอ้คนบ้า!” เธอทั้งเจ็บที่โดนกระแทกและเจ็บที่โดนตีก้นเมื่อกี้ “แล้วฉันต้องแคร์เหรอ ยัยเด็กดื้อ แรด ร่าน!” ว่าจบเขาก็กระแทกแรงๆ อย่างไม่มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียว ร่างหนาโน้มตัวลงไปใช้มือจิกไปที่ผมของเธอแล้วจับให้หันหน้ามา ทาบทามริมฝีปากจูบแล้วแทรกลิ้นเข้าไปในอุ้งปาก ลิ้นแลกลิ้นแล้วดูดปากอย่างดูดดื่ม อื้อ ~ เสียงหวานเผลอร้องครางออกมา ถึงจะบอกว่าไม่ชอบท่านี้แต่อยู่ๆ ก็รู้สึกจุกจนเสียวซ่านไปทั่วร่าง บั้นท้ายแอ่นรับการแรงกระแทกกระทั้นอย่างอัตโนมัติ ปากก็ตอบรับจูบของเขา เอวสอบขยับเข้าออกรัวๆ แล้วถอนจูบออก ก่อน
続きを読む
ตอนที่ 10
ตอนที่ 10 บ้านหลังใหญ่... “เป็นยังไงบ้าง เธอมีความสุขดีใช่ไหม?” คนมากอายุถามเด็กสาวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “ก็ดีค่ะ” น้ำมนต์ตอบเพียงสั้นๆ “แล้วแกล่ะไอ้ทศ เป็นยังไงบ้างรึ?” คราวนี้เขาเปลี่ยนไปถามลูกชายตัวเองบ้าง “ก็ดี” เขาตอบผู้เป็นพ่อแบบห้วนๆ ก่อนจะเอ่ยถามหาผู้เป็นแม่ “แล้วนี่แม่ไปไหน?” “ไปธุระ คงจะกลับเย็นๆ” “งั้นไว้วันหลังผมค่อยมาใหม่แล้วกัน” “นี่แกตั้งใจจะมาหาแต่แม่แกรึไงฮะ ไอ้ลูกคนนี้นี่!” “พ่ออยากเจอผมด้วยรึไง” “มีลูกอยู่คนเดียว ถ้าไม่อยากเจอเอ็งแล้วข้าจะอยากเจอใครกันเล่า เลิกโกรธพ่อสักทีเถอะ” “ไว้วันหลังผมจะมาใหม่ หวัดดีนะพ่อ” ทศพลลุกขึ้นแล้วเดินออกไปในทันที เขาไม่ค่อยจะลงรอยกับคนเป็นพ่อสักเท่าไร เพราะพ่อเอาแต่บังคับให้เขาทำนู่นทำนี่มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ “ไอ้ลูกคนนี้นี่ เมื่อไรจะลดทิฐิกับพ่อมันสักที” คนเป็นพ่อเอ่ยออกมาพร้อมส่ายหน้า “เอ่อ...คุณลุงคะ” “ว่าไง มีอะไรพูดมาได้เลย” “คือ...เมื่อไหร่หนูจะได้ไปเยี่ยมพ่อกับแม่เหรอคะ?” ตั้งแต่รู้ว่าพ่อกับแม่ติดคุก เธอก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหรือไปเจอหน้าพ่อแม่เลยสักครั้ง ถ้าให้นับนี่ก็ผ่านมาเกือบจะปีอยู่แล้วมั้ง “ฉั
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status